Most lovely interview with the most lovely mister Mayer @ Pitchfork. He even made a mix containing some kompakt gems from the past decade, free for us cologne freaks to download. Go check it out!

Kolejne cofnięcie się do początku wieku i znowu rarytas. Tym razem Matias Aguayo i Dirk Layers ze swoim wspólnym projektem Closer Musik. Set jest krótki, ale można zapoznać się z charakterystycznym brzmieniem duetu, które wywarło wpływ na późniejszą muzykę klubową. Nagranie pochodzi z 2001 roku, czyli z czasu przed wydaniem jedynego długogrającego dzieła Closer Musik: After Love. Link tutaj.

Wiadomość wcześniej zamieściłem na Nowej Muzyce, ale przyda się do rozbudowy nowego wątku na moim blogu.

Na stronie Kompaktu pojawiła się zapowiedź płyty z remiksami utworów The Field. Epka ma się ukazać na początku grudnia, a znajdą się na niej remiksy stworzone przez takich muzyków, jak Walls, Rainbow Arabia i Gold Panda. Tego ostatniego możemy usłyszeć już dzisiaj, bo Kompakt za darmo udostępnił jego wersję utworu I Have the Moon, You Have the Internet, pochodzącego z ostatniej płyty Axela Willnera: Yesterday & Today. Kawałek I Have the Moon, You Have the Internet (Gold Panda Remix) znajduje się tutaj.

Premiera epki zaplanowana jest dokładnie na 7 grudnia. Dzieło zatytułowane Yesterday & Today Remixe będzie można nabyć w formie cyfrowej i na winylu.

Kompakt ve ergonomik tasarım

SD/SDHC hafıza kartı üzerine video kayıt,800.000 piksel CCD

16 GB SDHC kart üzerine 10 saat 25 dakika* maksimum kayıt süresi

Yüksek çözünürlükte 16:9 gerçek geniş ekran video kaydı

Elektronik görüntü sabitleyici,DIGIC DV II görüntü işlemci

Hızlı başlangıç özelliği,Düşük ışık koşulları altında mükemmel çekimler için LED destekli gece modu,1.1 lux minimum aydınlatma

Hafıza kartına fotoğraf çekme özelliği,Kulaklık ve mikrofon girişi, AV çıkışı,Hızlı veri aktarımı için USB Hi-Speed,Pictbridge ve Direkt Baskı özelliği

Gittiğiniz her yere taşıyabileceğiniz LEGRIA FS200, doğrudan hafıza kartına kayıt yaparak arkadaşlarınızla paylaşmanız için mükemmel bir yol sağlar. Anlık Video Görüntüsü, Ön Kayıt ve Çift Çekim modu ile film çekimi kolay ve eğlencelidir.

Özellikler
İnanılmaz kompakt tasarım,SD veya SDHC hafıza kartına kayıt,Anlık Video Görüntüsü

41x Gelişmiş Zoom,Ön Kayıt,Akıllı pil sistemi ve yüksek hızda şarj,Mikrofon ve kulaklık girişleri

Çift Çekim,Birlikte verilen PIXELA yazılımı

A pretty sweet idea from a sweet kraut producer – Matias Aguayo’s latest creation, ‘Ay Ay Ay’ on Kompakt, has everyone scrambling for words so Fabric only went an asked the spiffing young man to give the his word on his album…

A rare moment of genius by a music site to give zee casual listener an insight into the reason behind the beats. To top things off, he put pen to paper and crafted a cheeky li’l visual representation of the album (above): Buenos Aires, Matias’s flat and his microphone…nice

New album out now, check out for the review review

O Dj Gui Boratto será a principal atração da próxima balada Gold Session,
que vai rolar neste sábado (07-11) no El Divino Lounge (Rua Almirante
Lamego, 1147, Centro). O line up será formado também pelos Djs Emmy
e Ely Yabu. Os ingressos antecipados custam R$ 30,00 (feminino)
e R$ 50,00 (masculino) e podem ser adquiridos nas lojas Players
(Shopping Centers Beiramar e Floripa) e no Escritório El Divino Lounge.
LEIA MAIS NOS SITES
:: SORTIMENTOS.COM
:: GEBBEG VARIEDADES
.
.
.
.

When your press release is waxing hyperbolic with proclamations of the “without exaggeration that we are amongst a true virtuoso of our time”-variety and suggesting your new album will leave people “reeking of great sex” (or Lynx Africa as it’s known in some parts), you better have yon skills to pay yon bills. Thankfully Kompakt prove they intuitively know their onions. As one half of the awesome Closer Musik duo (alongside Dirk Leyers) whose brief starburst of creativity reaped some serious rewards, Matias Aguayo has delivered an album creaking under the weight of effectuately realised ideas. Opening with the sleazy disco frug of ‘De Papal’ (imagine if Michael Jackson was a Berlin based Chilean, just coming of musical age through the ketamine enriched avenues of electro), Aguayo then reduces the boil for some Villalobos/Larkins/Moroder indebted machine funk on ‘Radiotaxi’ and ‘Drums & Feathers’. Elsewhere, ‘Well’ is a brooding slab of crafty crosswire pop, grafting Kylie and coldwater-synths onto Aguayo’s semi-threatening croon, ‘So In Love’ is the kind of sweaty (hypno) disco that’ll have Trevor Jackson in palpitations till Christmas, whilst bonus track ‘De Papel’ is a Max Turner guesting sliver of Euro-hop. If, like us, you thought Isolee’s new album was beautifully fresh and gleefully exotic in all the right places – this album is tailor-made for you. Buy!
-Boomkat

fyrsta platan sem hann gaf út eftir að Closer Musik splittaði. gjeht stöff

MATIAS AGUAYO – Are You Really Lost

Ny dag, fredagen är här. Börjar försiktig och i mörker liksom varje dag den här veckan. Ja det gör väl förstås varje dag, men det  är ju inte säkert att jag är vaken och ser det. Men nu är jag vaken och mörkret är kompakt, ännu inget tecken på att gryningen kommer, men snart så kan man ana att ljuset och dagen vaknat.

Efter jobbet igår var det dags att packa in kattbarnbarnen och bege sig mot Kristinehamn för att möta dottern och överlämna hennes telningar. Man kan ju säga att de varit hos mormor på höstlov, precis som många andra tvåbenta barnbarn säkert varit den här veckan när barnen varit lediga och föräldrarna jobbat. Kristinehamn ligger ganska mitt emellan våra bostadsorter och McDonalds har blivit vår givna mötesplats. Där möts vi över en fika eller en burgare av något slag och sen vänder vi våra bilar och far tillbaka åt samma håll som vi kom ifrån. Jag hade gärna haft de gulliga små liven kvar här betydligt längre, saknar dem redan, men dottern saknade dem också. Liksom kattfröken som var kvar hemma. Hon har föresten varit ute i världen och sett sig om. Var till Schweiz förra helgen på en stor världsutställning och tävlade och det gick hur bra som helst. Hon kan numera titulera sig worldwinner -09. Tidigare har hon också plockat hem titlar på rad, vår vackra lilla fröken. Dottern berättade hur glad hon varit när de kom hem till sitt hus och hur hon glatt sprungit in för att hälsa på sin kompisar och hur besviken hon blev när hon inte kunde hitta dem någonstans, varken uppe eller nere var de, trots att hon letade överallt. Nu är polarna återförenade och glädjen var stor. Och på söndag kommer en ny liten krabat, det blir spännande att se vad de tycker om det.

Värst vad bra låtar de spelar på radion på morgonarna. En favorit igår och ny favorit idag,  CajsaStina med den där fina låten “Dagen är vaken” som jag tycker så mycket om. Den passar ju onekligen bra vid den här tidpunkten och vaken är jag! Kanske man hör bättre så här tidigt, innan skallen blir full av allt annat skrammel.

Snart är det dags att köra för fulla spjäll igen, men ännu en liten stund kan jag kosta på mig att ta det lugnt och köra en mjukstart på den här dagen. Skönt!

Niespodzianki chyba nie będzie. W poprzednim poście znalazła się recenzja, a teraz mocna rekomendacja
Płytą tygodnia zostaje „Ay Ay Ay” Matiasa Aguayo. Po więcej informacji można sięgnąć niżej.

Matias Aguayo – Ay Ay Ay (Kompakt, 26 października 2009)

Matias Aguayo powraca po czterech latach z pełnometrażowym albumem „Ay Ay Ay” i pokazuje, jak długą drogę przebył, odkąd nagrywał z Dirkiem Leyersem na początku tego wieku. Tak naprawdę powinniśmy się cofnąć jeszcze dalej, do momentu kiedy Lodomat 2000 wydał dwunastocalówkę duetu Zimt, czyli Michaela Mayera do spółki z Aguayo. Zapewne tutaj zaczęła się współpraca obu panów (Mayer jest współwłaścicielem Kompaktu) i kariera Matiasa Aguayo.

W 2000 roku nabierająca rozpędu machina Kompaktu wydała epkę „One Two Three (No Gravity)”. Był to kapitalny materiał duetu Closer Musik, który swoją tech-house’ową, ale w jakiś sposób bardzo popową muzyką, określał po raz pierwszy charakter kolońskiej wytwórni. Dwa lata później Aguayo z Leyersem nagrali podszytą tanecznym i erotycznym pulsem płytę „After Love”, która do dzisiaj ma wpływ na scenę muzyki elektronicznej. Po tym zespół rozpadł się, a muzycy postanowili tworzyć na własny rachunek.

Matiasowi Aguayo po drodze było z żywszymi dźwiękami, na co po części dał dowód w 2005 roku, gdy pojawiła się jego pierwsza solowa płyta „Are You Really Lost?”. Potem kierunek wyznaczyły dwunastki „Minimal” oraz „Walter Neff”, ale najbardziej widoczne jest to dziś, tuż po premierze „Ay Ay Ay”. Na najnowszym albumie Aguayo używa nie tylko żywych instrumentów, ale na wszelkie możliwe sposoby także swojego głosu, przy czym wydaje się czerpać z soulu, r’n'b, funky, house’u, zachowując taneczny i popowo chwytliwy charakter.

Świetnym przykładem wykorzystania wokalu jako materii dźwiękowej jest singlowy kawałek „Rollerskate”, w którym Aguayo oprócz śpiewania zawodzi i pomrukuje basem, robi beatbox, syczy itp. Wszystko trzyma się na stelażu perkusji, tworząc hipnotyzujący utwór, który łatwo zapada w pamięć. Podobnie jest w otwierającym płytę „Menta Latte”, do którego artysta dorzucił prostą melodię wygrywaną na ksylofonie (tudzież cymbałkach).

Z kolei w „Ritmo Tres” zabrzmi pomrukująca struna basu oraz rozległy „chór Aguayów”, oba elementy trochę pośpiesznie poruszające się po torach klapnięć. Czuć tutaj latynoamerykańskie korzenie artysty, dla którego liczy się przede wszystkim wciągający rytm – na co kolejny dowód daje w „Ritmo Juarez”. Upodobanie w world music i afrykańskie inklinacje odkryjemy w pogodnych chórkach „Koro Koro”, zaś infantylna zabawa wciągnie nas podczas słuchania klauno-wariackich melodii „Mucho Viento”.

Najszybszemu kawałkowi na płycie, „Me Vuelvo Loca”, najbliżej jest do ubiegłorocznego singla „Walter Neff”, rządzi nim podobna rytmika, a linia basowa od razu nasuwa takie skojarzenie. Krążek leniwie kończy nieskomplikowana harmonia „Juanity”, powolnie postukując i klaszcząc do wtóru latynoskiego rytmu.

Najważniejsze u chilijskiego producenta jest to, że jego indywidualne podejście do muzyki świetnie się sprawdza, a oryginalna twórczość nie traci poczucia humoru i znamion iberoamerykańskiej namiętności. Przy okazji należy pamiętać, że Matias Aguayo wychował się na niemieckiej muzyce klubowej i od niej zaczynał, co również nie pozostaje bez znaczenia dla twórczościtego utalentowanego muzyka.

Materiału z „Ay Ay Ay” w całości można wysłuchać tutaj.

Ocena: 8/10

Discogs
Kompakt
mp3

Tracklista:
01 Menta Latte
02 Ritmo Tres
03 Rollerskate
04 Desde Rusia
05 Ritmo Juarez
06 Koro Koro
07 Mucho Viento
08 Ay Ay Ay
09 Ay Shit – The Master
10 Me Vuelvo Loca
11 Juanita

So, I know that this Web log has a lot to offer, and I also know that many of you rely on it for not just humorous tales and clever quips, but also current events and dog-training tips. This creates a huge responsibility for me to make sure I’m not leaving you all down in the dumps — or the doldrums. Since I’ve not really been going to many concerts over here in Madrid (and the ones I have seen — if you want to hear about the lead singer’s mullet, then maybe you can just leave, wise guy) Tin Speaker has seen a dearth of the type of concert review that used to rule these virtual pages like the Tyrannosaurus Rex ruled the late Cretaceous.

Instead of concert reviews, I’m just going to talk about some music that I’ve been listening to, lately. Right now I’ve got some Reinhardt Voigt going on, from the Kompakt: Total 7 compilation. I’ve been listening a lot to the Kompakt: Total series lately, because it’s so damn good. I’m not a huge fan of the techno that your one clubhead friend digs (Deadmau5, et al), but that’s mostly just because I like the Kompakt artists so much more. For some reason, while the repetitiveness of the club-banger style (and the inevitable beat drop) always gets old to me fairly quickly, the (perhaps even more repetitive) minimal style always feels more engrossing and natural. While the Kompakt kompilations (ha) are great, the gold standard remains the Field’s From Here We Go Sublime. I wasn’t sure if this record would age well, but two years later I have to say that I listen to it more than perhaps any other album from 2007. More than any other, it has made me really glad that I brought my Bose headphones to Spain. The album’s subtleties and intricacies are what makes it still interesting after dozens of listens — without the slight textural variations, volume adjustments, &c, the repetitiveness of the album might begin to wear on the listener.

Now, the Field (a.k.a. Axel Willner) doesn’t break wholly from traditional techno. The beat still drops, sort of — but it’s so much more thrilling than the usual huge build-up and release, mostly because the lead-in is so understated. I guess Willner has mad confidence in his skill set, because it must be hard to resist the urge to push the volume to an obvious crescendo until it’s just so obvious that the bass is about to come in that when it does, the result is a veritable anticlimax. Even many of Willner’s labelmates commit the same common offense of creating predictable songs. But Willner’s songs are just masterpieces of restraint, and for that I am glad. Because Sublime sounds like practically nothing else — and because what it does resemble, it outshines — I’m still listening to it two years later.

Maybe tomorrow we’ll talk about Ennio Morricone, because I was listening to that dude’s soundtracks for like five days straight this past week.

Dzisiaj raczej nie będzie niespodzianek. Płytą tygodnia zostaje Kaito ze swoim najnowszym dziełem „Trust”. Więcej o tym wydawnictwie można dowiedzieć się z recenzji.

Do usłyszenia.

Kaito

Trust

(Kompakt; 2009)

Értékelés: 7,6

Kaito atmoszférikus technója megint a legjobbkor talált meg: friss szakítás után nem vágyom másra, mint egyre fehérebben izzó csillagokat tartani a kezemben, majd velük együtt szupernóvává robbanni. Örülök, hogy a japán művész a 2006-os Hundred Million Light Years elmarasztaló kritikái ellenére kitartott ennél a témánál, mert lehet, hogy csak az olyan, tudományos fantasztikus álomképekbe belebolondult örök romantikusokat tudja elkápráztatni e zenéivel, mint például jómagam, de mi azt hiszem soha nem fogjuk elfelejteni azokat a szomorúságban megnyugvó, békés pillanatokat, amikhez megírta nekünk a tökéletes háttérzenét.

A kaito szó eredeti jelentése, hogy “aki képes megmagyarázni az univerzumot”, amit a szerző – Hiroshi Watanabe, ismert lehet számos alteregójáról – 2001-ben, a kisfia születésekor vett fel művésznévként. Azóta is minden lemezét a gyerekének írja, sőt, még a borítón és a belső képeken is ő látható mindig, s ahogy cseperedik fel a kicsi, úgy lesznek a Kaito zenék is egyre kiforrottabbak, kortalanabbak. Valószínűleg ez a projekt Watanabe boldogságának a kulcsa: a space techno mozdulatlan, de állandóan pulzáló csillagképei alá helyezett trance-szőnyegek mindennél gyönyörűbb melódiák forrása, és bámulatos, hogy a felvételek egyre messzibb távolsága ellenére is mégis mennyire emberi, közeli tud maradni a Trust. Ráadásul most még változatosabb is, mint eddig bármikor: a fenneszi ambient effektekkel rendelkező And That Was The Day, a kilencvenes évek trance-ének aranykorát felelevenítő Rainbow Circles, vagy a békességével szavakba önthetetlen gyönyörűséget sugárzó We Are Living Here gondoskodik arról, hogy ez a lemez hosszútávon is társ legyen a mindennapokban.

Jennifer Cardini @ Kompakt Labelshow 

Mirror

Kaito – Trust (Kompakt, 28 września 2009)

Pod pseudonimem Kaito ukrywa się Japończyk Hiroshi Watanabe. Ten alias pochodzi od imienia jego syna, któremu muzyczny projekt jest dedykowany, a którego zdjęcia zdobią niemal każde wydawnictwo artysty. Kaito nie jest imieniem bez treści, ponieważ oznacza kogoś, kto jest w stanie objaśnić wszechświat. (Bagatela!).

Watanabe jest synem kompozytora oraz pianistki jazzowej, otrzymał także wykształcenie w kierunku muzyki klasycznej (to wszystko można wyłapać podczas słuchania ambientowych wersji albumów). Wydaje nie tylko jako Kaito, bowiem jeszcze pod własnym nazwiskiem czy też jako Tread, jednak w Europie jest chyba znany najbardziej właśnie dzięki wydawnictwom z Kompaktu. Kolońskie kropki zaczęły wypuszczać płyty Kaito w 2001 roku, kiedy na rynku pojawiła się dwunastka „Beautiful Day”, rok później mieliśmy już album „Special Life”, który poprzez swoje syntetyczne melodie ukuł pojęcie neo-trance. „Hundred Million Light Years” z 2006 potwierdziło klasę artysty, nie posuwając jednak stylistyki do przodu, Kaito stał się trochę bardziej house’owy i nadal działał na emocje odbiorcy. Nie bez powodu jest jednym z najbardziej lubianych artystów Kompaktu.

Najnowsze dzieło nie przynosi niespodzianek, lecz ciągle bardzo cieszy. „Trust” wypełniają bardzo dobrze znane z poprzednich dokonań harmonie budowane na tech-house’owej warstwie perkusyjnej. Stopa stuka do rytmu 4/4 (jedynym wyjątkiem jest tutaj „The Breath of Spring” – „pospieszne downtempo” z przełamanym kickiem), w tle rozmywają się świetliste pady, a melodie budowane są z pogodnie brzmiących klawiszy, wszystko przenikane przez ciepły i głęboki bas.

Płytę rozgrzewa powolnym rytmem rozmarzony „And That Was the Way” z nutami sentymentalnego pianina. „Rainbow Cirkles” pędzi w dawnym stylu, to energiczne techno, w którym dla kontrastu przeciąga się string. Kolejny utwór („Nothing Could Be More Peaceful”) uderza lekko w podwodne tony dubu, z wypływającymi na powierzchnię klawiszami oraz synthami nurzającymi się w pogłosach.

Warto z wrócić szczególną uwagę na „Trust”, blisko 10 minutowy kawałek jest czystą radością połączoną jakimś sposobem z nostalgią tak, jak tylko Kaito potrafi. Pospieszny mruczący bas zszywa uderzenia stopy i klasyczne, zapętlone melodie, które wtórując sennemu chórkowi, tworzą niesamowicie przyjemną aurę. Następujący po nim „We Are Living Here”, wypełniony po brzegi przestrzennymi synthami to znowu pierwszej jakości euforia, z której Kaito słynie.

Zatem najnowsze dzieło oferuje nam to, co już znamy z wcześniejszych dokonań artysty, ale w tym przypadku nie ma powodu, aby się zżymać, ponieważ lubimy piosenki już raz zasłyszane, tym bardziej, gdy przedstawiają jakość równą tej z „Trust”. Dorzućmy jeszcze do tego proste, lecz skuteczne oddziaływanie na emocje słuchacza i dostaniemy to, co naprawdę lubimy. Kaito trzyma poziom i ciągle dostarcza tych samych wrażeń – nie można mu z tego powodu robić zarzutu.

Albumu można posłuchać w całości tutaj.

Ocena: 3,5/5

MySpace
Hiroshi Watanabe
Discogs
Kompakt