TOWARY ZASTĘPCZE – koncert

4 grudnia 2009, piątek
godz. 20.oo
wjazd 10zł

Towary Zastępcze to pochodzący z Gdańska zespół, w skład, którego wchodzą: Piotr Czerski, Sławek Draczyński, Borys Kossakowski, Jarek Marciszewski, Michał Piotrowski i Jakub Świątek. Pierwszy album zespołu – wydany w roku 2006, a zatytułowany “Ciche dni” - był konsekwentną realizacją idei eksploatowania specyficznej poetyckiej konwencji. Różnorodnej gatunkowo, ale jednostajnie melancholijnej muzyce towarzyszyły depresyjne teksty, dotyczące wyłącznie uczuć w stadiach terminalnych i wykorzystujące wyświechtane od nadużywania rekwizyty.

Nowy album – “Dolne Miasto OST” – to zabawa konwencją posunięta jeszcze dalej: klasyczna historia rodem z kryminałów noir staje się podbudową pod kolejne warstwy fabularne: to, co wymyślone, staje się niby-prawdziwe; to, co niby-prawdziwe okazuje się istnieć w świecie realnym; to, co istnieje w świecie realnym prowadzi wprost do tego, co wymyślone. W “Dolnym Mieście” Philip Marlowe spotyka Sławomira Borewicza – a po wnikliwym śledztwie udaje im się ustalić, że najprawdopodobniej są jedynie postaciami z telewizyjnego serialu, oglądanego przez bohaterów telewizyjnego serialu “Lost”.

Na miejscu będzie można kupić album „Dolne Miasto OST” (25 PLN).
towary.art.pl
myspace.com/towar

Złożyło się tak, że dopadła mnie studencka bida. Typu chleb z masłem na niedzielny obiad. Stąd musiałem zrezygnować z paru rzeczy. W tym z jutrzejszych Editors w Krakowie. OK, to Kraków, więc -10 do zadowolenia z życia. OK, żałować może nie ma czego, bo widziałem ich w Jarocinie (albo: na Jarocinie),  jednak to była miniaturka koncertu. Z wielkich zagranicznych gwiazd można zrezygnować, ale 10 złotych, chocby ostatnie, na koncert dwa kroki od akademika wydam.
Przyszedłem z nastawieneim… albo inaczej. Przyszedłem bez nastawienia. Słuchałem pobieżnie, znałem tylko najważniejsze (bo słowo: najbardziej popularne w stosunku do tego zespołu nie pasuje) kawałki. Te najbardziej imprezowe i taneczne.

I fajnie jest czasem przyjść na gig w takim właśnie nastroju. Bez oczekiwań, bez znajomości materiału. w ten sam sposób powaliło mnie Crystal Castles. Tym razem aż tak hardkorowo nie było, ale eksperyment (wberw hasłu “No Experiments” lansującego zespół) było czuć. Tak samo jak kontakt z publicznością. To już specyfika Tekty. Można patrzeć muzykom na ręce z odległości 2 centymetrów. A potem taby niepotrzebne.

Przekonali mnie pełnym luzem, tym, że czerpią z tej muzyki radość. Przekonali mnie tez samą muzyką, mimo, że Tekta jak zwykle za głośna i ogólnie nagłośniona fatalnie. Cóż, specyfika miejsca.

Moment wieczoru? TCS grają sobie kompletnie akustycznie, kompletnie nienagłośnieni (co w Tekcie wychodzi akurat na dobre) w odległości dosłownie 2 centymetrów ode mnie. A ja (przyznam, ciut spity, ale tylko ciut) traktuję kulę dyskotekową zawieszoną na niskim suficie jako instrument perkusyjny. Zresztą, nie tylko ja.

Aha. Do tego mają śliczną gitarzystkę.

“12 grudnia odbędzie się koncert promujący najnowszy długo oczekiwany album Tomasza Stańko “Dark Eyes”. Wydarzenie będzie miało miejsce w ramach XVII edycji Hades Jazz Festival.“

Informacja jakże ważna dla istoty zakochanej w jazzie  i wszelakich jego odmianach.  Najważniejsza informacja, którą trzeba należycie wyeksponować – cena biletu studenckiego 30 zł Zważywszy na to, że ni mniej, ni więcej tylko 10 dni wcześniej gra T. Love za za złotych 27, cena biletu na rekina free jazzu jest niesamowicie zaskakująca.  Po podliczeniu wszystkich przewidywalnych i mniej przewidywalnych wydatków okazuje się, że w grudniu można zrobić sobie spory zastrzyk narkotyku zwanego kulturą za niewygórowaną cenę. Nie wiem jak Wy, drodzy potencjalni czytelnicy, ale ja się cieszę przeogromnie.

…wygrywa się Piostur!

I mimo to, iż pisać można wiele, zbyt wiele, zbyt pięknie i opiewająco, można również pozostać bezradnym, stojąc jeszcze na świeżo, w tym całym przeciągu wzruszeń. Emocje - to przestrzeń, w której czasem kończą się słowa. To wtedy, kiedy po występie Artysty wierzącego w swoją pasję i pracę ”ostatnie echo jest ciszą”, co oczekuje w milisekundach na zmierzenie pulsu równym taktem klaszczącej, oczarowanej publiczności.

Tak, wiem że brzmię beznadziejnie patetycznie, nieobiektywnie, ale dystansu wobec kogoś, czegoś, co czuję trzewiami, co mi się wbija pod paznokcie – nigdy nie miałam. Ale to jak zwykle i jak zwykle tylko szczerze.

A mniej poważnie: to co jest najważniejsze po odniesionym sukcesie, to aby sodówka nie odbiła. By pozostać człowiekiem. Ze spuchniętym od natłoku wrażeń sercem, uroczyście pragnę orzec, iż Anka człowiekiem pozostała. Opiekując się raczej-Rakowskiej nieodpowiedzialymi zwłokami, tej ostatniej niedzieli. ;-P

Z poważaniem,

adwokat diobła, wyżej wspominana,

k.rakovska

Zdrawim! Ahoj!

Bardzo interesująca stronka, dotycząca nowinek ze świata jazzu, koncertów, imprez jazzowych.

Strona pod adresem: http://erajazzu.eu/site/

28 listopada 2009, sobota
godz. 20:00
wstęp 12 zł

Trio RADIO BAGDAD powstało w 2004 roku w Trójmieście. Ma na swoim koncie debiutancką płytę „Słodkie koktajle Mołotowa” wydaną w maju 2007 i zagranych ponad 170 koncertów. Ich polskojęzyczna przeróbka utworu London Calling, grupy the Clash, zrobiła furorę w polskim Internecie. Dotychczas ukazały się trzy single radiowe zespołu: „Londyn dzwoni”, „A ja nie!” i „Czas naszych czasów”.

Radio Bagdad to rockowo-punkowe połączenie energii, kontestacji i wokalnych melodii. Ich dewiza – minimum formy i maksimum ekspresji – najlepiej uwidacznia się na dynamicznych i pełnych energii koncertach. Istotnym i charakterystycznym elementem ich twórczości są proste, aczkolwiek zaangażowane teksty.

www.radiobagdad.art.pl
www.myspace.com/radiobagdad

NAIV to czterech przyjaciół grających wspólnie już przeszło dziesięć lat. Ich prosta, energiczna i surowa punk rockowa muzyka jest tłem dla szczerych, niebanalnych i poetyckich tekstów – to one właśnie stanowią rdzeń twórczości zespołu. Treści zawarte w piosenkach daleko wykraczają poza schematy prostego punkowego grania. Dlatego też w przypadku tej warszawskiej grupy „naiv” nie oznacza wcale naiwny, ale szczery, zaangażowany, prawdziwy.

Zespół powstał w 1997 roku i, choć zaczynał w przysłowiowym garażu, do tej pory zagrał już przeszło 200 koncertów. Debiutancka płyta zespołu wydana została w 2006 roku nakładem Polskiego Radia. Drugi album „Przedświt” na rynku pojawił się we wrześniu 2009 roku. Krążek zawiera głównie nowe kompozycje, których dynamika, surowość i energia tak bardzo charakteryzuje styl zespołu.

Dyskografia:
NAIV – Polskie Radio, 2006
Kolorowe życie (singiel) – LameRec, 2007
Przedświt – Rykoszet, 2009

www.naiv.art.pl
www.myspace.com/naivpoland

Grupa PLAGYAT powstała we wrześniu 2007 roku w Białej Podlaskiej. Na początku grupa zaliczyła kilka dobrych koncertów mimo, że grała tylko covery. Plagyat występował m.in. jako gość finału Wielkiej Bitwy Zespołów czy na finale WOŚP w Międzyrzecu Podlaskim. W lutym 2009 powstało kilka autorskich utworów, które zostały dobrze przyjęte przez lokalną publikę. Aktualnie grupa skupia się na ćwiczeniu numerów oraz na nagraniu materiału demo.

Skład zespołu: Jasiek Kraciuk (wokal, gitara), Michał Płanda (gitara), Mateusz Antoniuk “Anton” (perkusja), 3cina (bass) oraz Maciek Płanda (klawisze).

Plagyat występował z m.in.: Lao Che, Farben Lehre, Naiv, Stan Miłości i Zaufania, Akurat, Vavamuffin, No Problem.

http://www.myspace.com/plagyat

ODWOŁANY!!

Koncert został odwołany z powodu choroby kilku członków zespołu MIKROWAFLE – odbędzie się on w innym terminie.

27 listopada 2009, piątek
godz. 21.00
składka 10 zł

Mikrowafle to jedni z pierwszych twórców nurtu electro i syntetic-pop w Polsce. Show w ich wydaniu wykracza poza sferę muzyki: to również teatr i videoprojekcja.

Zespół ujawnił się światu w 2003 roku, po rozpadzie grupy-legendy Protoplazmy (1993-2003), jednak idea zespołu jest nieco starsza. Projekt narodził się bowiem jakieś 10 lat temu w Ciechocinku, na początku jako czysta koncepcja. Jednak w 2003 roku, w czasie wojny w Afganistanie, powstał prześmiewczo-kabaretowy teledysk „Dziewczyno Taliba” i stał się bezpośrednim impulsem do wprowadzenia koncepcji w życie.

Latem 2004 powstał pierwszy poważny teledysk – „My są profesory”, a rok później ukazała się pierwsza płyta: „Nareszcie – gdzie ten fjuczer?”. W listopadzie i grudniu 2006 zespół nagrał nowe piosenki i wydał maxisingiel „Cziornaja pora”. W 2007 na ekrany kin wszedł film „Aleja gówniarzy”, trzy utwory Mikrowafli znalazły się na soundtracku do tego obrazu.
www.mikrowafle.com
www.myspace.com/mikrowafle

Pierwszy raz widziałem zespół Marilyn Manson 10 lat temu, w Roskilde. Pomyślałem wtedy, ze pewnie dużo wody w Wiśle upłynie, zanim kapela zagra w Polsce. Zagrali, dwa lata później. Byłem wtedy na Torwarze, byłem i w 2003 roku w Arenie w Poznaniu. No i w 2005, czy 2006 na Hurricane, w Niemczech. Za każdym razem oglądałem spektakl. Zmieniały się rekwizyty, dochodziły nowe piosenki, ale wrażenie oglądania teatrzyku pozostało. Ciekawe, co by było, gdyby mieli zagrać bez całej otoczki? Pewnie nie byłoby tak ciekawie .

Tym razem wystąpili w Stodole. Czy to oznacza tendencję spadkową? Chyba tak. Nie szokują już tak, jak 10 lat temu, płyty nie sprzedają się w takich nakładach, koncerty w mniejszych salach. Czyżby z I ligi przeszli do II?

Zdjęć na blogu nie będzie, ten organizator na to nie pozwala – wrzucam tylko link do moich fot na WP. Warunki mieliśmy słabe – dużo nielubianego przez fotografów dymu, kiepściutkie światła, a do tego lider niemal nieoświetlony. No i tylko jedna piosenka. Co ciekawe, zdjęcia z innych koncertów, z innych miast są lepsze – czyżby tam można było fotografować dłużej? Aha – na końcu galerii są też fotki z supportu.

Link tutaj -> Galeria zdjęć z koncertu Marilyn Manson i Esoterica w Stodole

W ciągu tygodnia miałem przyjemność oglądać dwa koncerty dwóch znanych gitarzystów: Gary Moore’a i Johnny Wintera. Pierwszy zagrał w hali na niemal 5 tysięcy ludzi, drugi w klubie na kilkaset osób. Koncert pierwszego – wyprzedany. Pewnie dzięki dobrej promocji i popularności samego Garego w Polsce. Drugi koncert? Frekwencyjnie kiepsko, ale też promocyjnie słabiutko. A do tego bardzo wysokie ceny biletów.

Nic to – kto był – ten obcował z legendą! Winter, mimo obaw o jego formę, zagrał znakomity, półtoragodzinny koncert. Towarzyszył mu bardzo dobry band. Warto było! Zapraszam do galerii, jak zwykle na WP.

Johnny Winter w Progresji/kliknij na zdjęcie, aby zobaczyć całą galerię

Johnny Winter w Progresji

Bardzo jestem z tego zdjęcia zadowolony, mój numer jeden w galerii.

Johnny Winter band w Progresji

Bębniarz miał całkiem sporo do powiedzenia, a raczej – zaśpiewania. Cały jeden numer:), plus lekka konferansjerka. No i te miny …

Johnny Winter w Progresji

A to już końcówka koncertu – szkoda że panowie zrobili ten “trik” tylko raz. Johnny ze swoim Thunderbirdem zabrzmiał zdecydowanie lepiej, niż z małą gitarką, na której zagrał właściwą część koncertu.

Dziwny trochę to pomysł – wziąć popowe i rockowe piosenki i przerobić je na wersje, śpiewane przez chór. A do tego, żeby nie było za nudno i jednostajnie – dorzucić akompaniujący zespół i oczywiście stosowną oprawę – szaty, latarnie, dymy i stonowane światła. W każdym razie idea, choć moim zdaniem średnio trafiona, zdobyła sobie popularność, o czym świadczy frekwencja w Sali Kongresowej.

“Bracia” z Gregorian wystąpili w Polsce na dwóch koncertach. Ten pierwszy, w piątek 13 listopada miałem okazję fotografować. Uwaga – byłem jedynym fotografem . Więc foty tylko tu i oczywiście w galerii na WP.

Gregorian w Sali Kongresowej/kliknij na zdjęcie, aby zobaczyć całą galerię

Gregorian w Sali Kongresowej

Gregorian w Sali Kongresowej

Gregorian w Sali Kongresowej

Ostatni wieczór konińskiego Tryptyku Zaduszkowego wypełniło spotkanie z muzyką Stanisława Soyki, który zaśpiewał między innymi „Tryptyk Rzymski” Jana Pawła II. Koncert odbył się w kościele pw. św. Wojciecha w Morzysławiu.

SOYKA TRIO

1500 metrów kwadratowych do wynajęcia – to nazwa nowego klubu w Warszawie, który mieści się na Solcu. Lokalizacja niezła, wystrój hmmm… dość industrialny, albo raczej industrialno – piwniczno – skłotowy. Ściany obdrapane, scena niezbyt wysoka, a w barze piwo “Carlsberg” – znaczy poza logiem, z duńskim alkoholem to chyba niewiele miało wspólnego. W takim oto miejscu wystąpiła holendersko – brytyjska formacja The Legendary Pink Dots.

The Legendary Pink Dots w 1500m2/kliknij na zdjęcie, aby zobaczyć całą galerię

The Legendary Pink Dots w 1500m2

The Legendary Pink Dots w 1500m2

Nigdy nie byłem fanem LPD i niczego sobie po koncercie nie obiecywałem. Początek mnie rozbawił – fantastyczne opowieści wokalisty, wyglądającego jak podstarzała ciotka na tle natchnionych dźwięków skojarzyły mi się ze “Spinal Tap”. Na szczęście potem było lepiej, a im dalej trwał koncert, tym mocniej “wchodziłem” w psychodeliczne dźwięki. Królem sceny był saksofonista – jego patent z chodzeniem po sali z instrumentem – rewelacja! A że w środku saksofonu przymocowana była lampka, podświetlająca fanów – tym lepiej!

Jeszcze dwa słowa o samym miejscu: światło w normie, typowej dla małych klubów – czyli bez rewelacji. Do tego lekki chaos organizacyjny – chyba zadawałem zbyt szczegółowe pytania, dotyczące zdjęć. Gdy już zaczął się koncert, usłyszałem, że mam nie robić za dużo zdjęć. aby nie “peszyć” muzyków. Hmm, dobra. Wycofałem się za kolumnę z głośnikami, a potem w okolice akustyka. Mam nadzieję, że tam już nikogo nie peszyłem?

Kolejny koncert z tego tygodnia – wtorkowy występ Isis z przyległościami.

Zaczęło się o 19.30 – dobrze że zadzwoniłem do Tomka z Go Ahead, dzięki temu wiedziałem, że mam być w klubie chwilę wcześniej, niż wskazywała na to informacja na bilecie…  Na scenie trójka muzyków, w tym dzierżący gitarę lider Isis – Aaron Turner. Dźwięki bardzo spokojne, perkusista grał łańcuchem na swoich bębnach, gitarzysta majstrował przy efektach, plus pani za zestawem klawiszy…

Mamiffer w Proximie

Mamiffer w Proximie

Po pełnym zadumy Mamiffer przyszedł czas na hip hopowca, który w kręgach rockowych jest chyba bardziej znany, niż w hip hopowych, czyli duet Dalek. Było skocznie i głośno. A w fosie zaczęło się robić troszkę ciasno.

Dalek w Proximie

Dalek w Proximie

Wreszcie około 21.30 kolejna zmiana stylistyczna, czyli Isis. Tuż przed koncertem podszedł do nas tour manager, prosząc o niepodnoszenie aparatów – to chyba efekt intensywnego “obstrzeliwania” Daleka (Dalka?), w czym nomen omen celował jeden z kolegów, podsuwając mu swoją eLke niemal pod nos . No cóż, obiecalismy panu managerowi, że nie będziemy i zaczęło się…

Isis w Proximie/kliknij na zdjęcie, aby zobaczyć całą galerię

To zdjęcie podoba mi się najbardziej z całej galerii. Zespół zaczął grać, a lider – sam nie wiem – czy coś krzyknął, czy chciał “podśpiewać”? W każdym razie wyszło coś takiego, co dodatkowo przerobiłem na sepię. Uwaga – pod to zdjęcie jest podpięta cała galeria z koncertu!

Isis w Proximie

Isis w Proximie

Troche poszalalem z kolorami, ale chyba do tego bandu to pasuje. Poza tym, jak to zwykle w Proximie, światełko słabe. A fotografów w fosie multum…

Z serii KULTURA WYSOKA – D.I.Y. GIG: DAYMARES + S.A.T.A.N. + BURN THE CROSS oraz pokaz filmów produkcji TV narodowej. Odbędzie się także benefit na FOOD NOT BOMBS Lublin.

22 listopada 2009, niedziela
godz. 20.00
wjazd: 12 zł

DAYMARES /hardcore/ Warszawa

www.myspace.com/yourdaymares

S.A.T.A.N. (SCREAMING ART TERRORIZING APATHETHIC NOTHINGNESS) /powerviolence/ Jasło

www.myspace.com/diysatan

BURN THE CROSS /screamo crust/ Jasło

+ Projekcja filmów z wideoteki Telewizji narodowej z Lublina.

www.telewizjanarodowa.wordpress.com

TEKTURA zaprasza na projekcję najlepszych produkcji z wideoteki Telewizji narodowej z Lublina – oddolnej inicjatywy działaczy szczebla podstawowego, której celem jest m.in. tępienie krzyżactwa, sodomii i masonerii. Filmy powstają najprościej jak to możliwe – nagrywane przez autorów za pomocą telefonów komórkowych, czyli inaczej – zrób to sam. Spotkanie i pokaz w Tekturze będzie jedyną okazją poznania inicjatywy TV narodowej, skonfrontowania się z jej niezłomnymi twórcami, ich planami na przyszłość oraz najciekawszymi produkcjami ekipy. Prowadzenie: Grzegorz Wyskok.

DAYMARES /hardcore/ Warszawa

DAYMARES to istniejąca od 2006 roku kapela z Warszawy, której udało się ten, wydawałoby się krótki, okres czasu spędzić całkiem aktywnie. Arek, Marcin i Pat zaczęli grać wspólnie próby w zimę 2006 r., aby stworzyć zespół, którego wizję mieli w głowach od bardzo dawna. Pomysł był taki, aby grać muzę, w która byłaby wypadkową ciężkiego HC, death’n’roll’a i punk rocka: ciężar, brutalność, złość, pasja, a do tego krytyczne teksty. Wkrótce do zespołu dołącza Grzesiek (nota bene brat bliźniak Marcina) i od tej pory wszystko rusza. Intensywnie grając próby przez całą wiosnę, nagrywają w maju „Darkness” na składankę z coverami Integrity (Escapist Artist Records), a z pierwszym dniem lipca lądują w warszawskim, znanym skądinąd, Serakos Studio, aby nagrać debiutanckie demo.

Do dnia dzisiejszego na koncie mają bardzo dobrze przyjętą dużą płytę, jeszcze świeży split z Moenster, a pierwszego maja 2008 ukazał się ich nowy MCD. Przez te dwa lata Daymares zagrało kilka mniejszych lub większych tras i pojedynczych koncertów w Polsce i wielu krajach Europy. Muzycznie Daymares to brutalny i brudny miks hardcore/punk/metal, w którym nie trudno doszukać się wpływów Tragedy, Cro-Mags czy Entombed.

www.myspace.com/yourdaymares

S.A.T.A.N. (SCREAMING ART TERRORIZING APATHETHIC NOTHINGNESS) /powerviolence/ Jasło

Szybki thrash powerviolence punk z mocnymi tekstami.

www.myspace.com/diysatan

BURN THE CROSS /screamo crust/ Jasło

Nowy projekt grajków z Romeo Must Die oraz Dead Inside to mroczne, depresyjne punkowe granie.

Poniżej skan artykułu z dodatku do Gazety Wyborczej “Co jest grane”.

21 listopada 2009, sobota
godz. 21.00
wjazd: 10 zł

The Complainer & The Complainers znani są ze swoich projektów związanych z szeroko pojętą sztuką, takich jak wystawy czy instalacje, przy okazji nadając nowe znaczenie terminowi kapeli „art-rockowej”. Na początku był The Complainer (TC, znany chociażby z prowadzenia legendarnej wytwórni mik.musik.!., Mołr Drammaz, retro*sex*galaxy, Pathman, współpracy z Felixem Kubinem itd). Po entuzjastycznym przyjęciu drugiego solowego albumu “…& The Complainers”, TC postanowił rozbudować występy sceniczne do rozmiarów kwartetu. Tym samym tytuł płyty przemienił się w prawdziwy band.

W listopadzie 2008 ukazał się trzeci album The Complainera, a pierwszy nagrany ze składem The Complainers i kilkoma pierwszorzędnymi gośćmi, m.in. Arturem Rojkiem (Myslovitz), kwartetem smyczkowym O’SKUAd, czołowym przedstawicielem polskiej niezależnej elektroniki 8rolek i sitarzystą Tomkiem Osieckim. A zatytułowany jest bajecznie “POWER JOY HAPPINESS FAME!”.

Śmierć Disko Sound(s) to didżejski kolektyw rozkręcający od kilku lat alternatywne potańcówki. W swoich setach wydobywają to co najbardziej taneczne w muzyce alternatywnej od końca lat 70 do dziś, czerpiąc głównie z nurtów postpunk, new wave, cold wave, no wave, electro i dance-punk. Nie ustają w wirtualnych podróżach poprzez czas i przestrzeń z których przywożą starannie dobrane dźwięki dla ludzi o silnych nogach i otwartych głowach.

Ostatnio pojawiają się przy okazji różnej maści artystycznych festiwali oraz imprez typu live act/dead act. Rozgrzewali publiczność do koncertów Procesora Plus, Dick4Dick oraz kręcili after-party po koncertach zespołów Mikrowafle, Skinny Patrini, Organizm, Bruno Schulz, Bajzel i Hotel Kosmos.

20 listopada 2009, piątek
godz. 20.00
wjazd: 10zł

LUNATICS /punkrock/ Warszawa

Lunatics jest dobrze znany punkowej publiczności za sprawą płyt, obecności na składankach oraz przede wszystkim niezliczonych koncertów. Przebojowa muzyka Lunaticsów, nawiązująca do punkowych klasyków pokroju The Clash czy Rancid, ze szczyptą streetpunka świetnie sprawdza się na żywo. Ich płyty – „Words Like These” (2006) i „Święci i grzesznicy” (2008) -  sporo namieszały na punkowej scenie w Polsce.

www.myspace.com/rollnpunk

OBIBOX /psychobilly/punk/ Warszawa

Obibox to prosty, łobuzerski rock’n'roll, grany w najbardziej klasycznym składzie (gitara, kontrabas, perkusja). Powstanie zespołu jest wynikiem fascynacji tradycyjną, starą szkołą psychobilly. W 2008 roku ukazuje się debiutancki album grupy. Od momentu wydania płyty zespół intensywnie koncertuje, grając w większych i mniejszych miastach w całej Polsce i nie tylko.

www.myspace.com/obibox