Ten cały konflikt pokoleń to mocno przereklamowana sprawa.

***

Ledwo ze skorupki pokażą czub, już hop-siup
Drą pisklęta dziób, że każdy dorosły – to żłób!
A gdy już im włos siwieje, to w głos z głębi płuc
Starcy charczą w krąg, że każdy, kto młody – ten buc!

Ja, człek niemłody i niestary,
Słów na ten temat miałbym parę:

Tu czas i wiek nie ma znaczenia,
Jak ktoś jest żłób – będzie żłób!
W młodości dniach czy w smudze cienia,
Jak ktoś jest żłób – będzie żłób!
Dogada się, proszę kolegi,
Stary wał i debiutant wał,
Żłób, co zna niegdysiejsze śniegi
I żłób-żółtodziób na schwał!

Młody żłobie mój, co wśród pał i dwój w ławce trwasz,
Nie przecz, proszę, oj, że za wała ojczulka masz!
Stary bucu, hej, i ty wardze swej zadaj trud,
By wyznała to, że każdy, kto młody – ten fiut!

Ja, człek niemłody i niestary,
Słów na ten temat miałbym parę:

A, co bym miał – tak myślę sobie:
Jak ktoś jest żłób – będzie żłób!
Bez żłobu, czy przy wspólnym żłobie,
Jak ktoś jest żłób – będzie żłób!
Dogada się – proszę Kolegi -
Stary wał i debiutant wał,
Żłób, co zna niegdysiejsze śniegi
I żłób-żółtodziób na schwał!

I jeszcze bis – proszę uprzejmie:
Jak ktoś jest żłób – będzie żłób!
W powiecie, czy w Wysokim Sejmie,
Jak ktoś jest żłób – będzie żłób!
Więc wsłuchaj się w sens naszych rymów,
Myśli zbierz i uwagę zdwój:
A teraz dość tych pseudonimów!
Jak ktoś jest…

O Starości nie ma mowy

Gdy kilka dni temu przechadzałam się po EMPik – u w poszukiwaniu czegoś na świąteczny prezent, wpadła mi w oczy niewielkich rozmiarów książka, w zasadzie broszura ( tak bym ją określiła) pt.  “Manifest przeciwko kultowi młodości” . Książeczka cienka wydana tak jakby przepraszała że odważyła się stanąć w księgarni na półce pośród innych książek, o okładce imitującej cmentarną płytę z tytułem wypisanym na niej brązową czcionką zupełnie zlewającą się z tłem i praktycznie niewidoczną.

Książeczka Esther Vilar ” Starość jest piękna – manifest przeciwko kultowi młodości” jest napisana krzykiem rozpaczy z wyrzutem wystosowanym w kierunku młodszego pokolenia i smutną żałosną skargą na niezrozumienia w jakiej sytuacji, znajdują się ludzie w tak zwanym wieku podeszłym.

Budzą naturalne zrozumienie uczucia niezgody na doświadczanie – odtrącenia, umierania i bycia nie ważnym. Książeczka  zasiewa wątpliwość czy jakikolwiek starszy człowiek  jest ( był) autentycznie spełniony, czy tylko udaje ( udawał)  takiego żeby sprawić dzieciom przyjemność i nie stać się odtrąconym dziadkiem dziwakiem albo starą wiedźmą ?

Od ludzi starszych wręcz się tego wymaga ! Mają być pokorni wobec losu, choroby i śmierci. Miałam okazję wysłuchiwać skarg pewnej kobiety, której matka umierała w sposób tamtą zawstydzający; – nie uwierzy pani aż mi wstyd ją odwiedzać pielęgniarki się na nią skarżą że agresywna, że ciągle coś chce , gdy przychodzę jest wiecznie związane pasami , oczywiście dla bezpieczeństwa ! Matka tej kobiety dostała udar mózgu, czy nie miała prawa tak się zachowywać w cierpieniu i obliczu śmierci ?  To co najbardziej mnie uderzyło w wypowiedzi tej pani, to to że odczuwała wstyd w obliczu śmierci własnej matki i przestała ją odwiedzać ponieważ personel medyczny sugerował że tak będzie lepiej ; – musi pani zrozumieć że odwiedzając mamę w domu opieki tylko niepotrzebnie ją pani rozżala robi nadzieję, zdecydowanie szybciej się zaadaptuje jak zapomni o domu, wystarczy że odwiedzi ją pani co dwa tygodnie !

Mama tej pani nie zapominała, pragnęła wrócić do domu z nadzieją że córka zajmie się nią jak kiedyś ona nią. Kobieta o której piszę (córka) była niezamężna i bezdzietna. Co kilka dni dzwoniła do wróżki z pytaniem ( nie wprost) czy matka nie zwali się jej na głowę i nie “wykończy”. Starsza pani umarła samotnie, nie na udar ale na cukrzycę.

Jak to w zasadzie jest ? Czy starsi ludzie rzeczywiście tak nie cierpią młodości, a młodzi boją się seniorów i ich zawiści ? Słyszałam wiele opowieści o wstrętnych staruszkach, które celowo rozpychają się przed nadjeżdżającym tramwajem aby zepchnąć na tory jakąś młodą spieszącą się do pracy dziewczynę ! Gdy słucham takich relacji zawsze próbuje usprawiedliwiać, tłumaczyć że starsza kobieta może gorzej widzieć itd w odpowiedzi zawsze słyszę że nie chodzi o złe widzenie tylko o zawiść i bezkarność starej baby; -  Spojrzała się na mnie z taką zawiścią w oczach i pchnęła wprost pod  nadjeżdżający tramwaj ledwie mi się udało nie wpaść na tory, a co jej zrobisz, jak cię wepchnie ?

Wysłuchałam też kiedyś opowieści pewnej starzejącej się matki skarżącej się na dorosłą córkę, że każdą jej skargę na zdrowie ucina w połowie zdania, chłodnym - nie przesadzaj ty jesteś całkiem młodą kobietą,  aleś ty przygnębiająca, weź się w garść. Podczas gdy matka nie miała prawa skarżyć się na pobolewający ją od czasu do czasu kręgosłup, jej córka z całkowitą swobodą gładziła się i skarżyła się na bolące nogi !

Wiele z tego o czym pisze autorka manifestu jest jak przekręcanie “kota ogonem”  kiedyś jej pokolenie postępowało w podobny sposób. Nie mam na myśli czasów przedwojennych, ale tych poprzedzających nadejście technologicznych zmian i związanego z nim kultu młodości. Autorka książeczki sama przyznaje; – zgoda to myśmy zapoczątkowali i zgodzili się na początek tego szaleńczego postępu a teraz za to płacimy taką wysoką cenę ! Wypadało by pani piszącej owy manifest zadać pytanie, czy żałuje że jej pokolenie zainicjowało kult młodości, dlatego że się zestarzała i nic na tym nie skorzystała, a jedynie rozczarowała, czy dlatego że autentycznie żałuje i żałowałaby nawet wtedy gdyby miała możliwość stać się na nowo młodą a nawet nieśmiertelną ? Niestety jej książka to nie interaktywny blog i nie mogę jej zadać tego pytania.

A oto fragment Manifestu Esther Vilar;

Mamy tego wszystkiego dość !

My mamy dość. Tak !

Mamy tego dość, dość, dość !

Zrozumieliście ?

Już nie jesteśmy waszymi seniorami.

Mamy dość bycia nimi.

Miłymi osobami w zaawansowanym wieku.

Cudownymi ludźmi wkraczającymi w trzeci wiek życia.

Hołubionym przez was trzecim pokoleniem.

Nie będziemy dłużej tolerować tego zakłamania.

Wasze kłamstwa przyprawiają nas o mdłości.

Przyprawiają nas o wymioty.

Od zaraz macie zaakceptować, że jesteśmy po prostu starymi ludźmi !

Ludźmi u schyłku życia jeśli już potrzebujecie synonimów.

Pokoleniem umierającym, bo przecież jesteśmy starzy.

A stary nie znaczy od tej chwili nic więcej niż stary.

Stary.

Stary.

Stary.

Mamy już dość wysłuchania waszych wspaniałomyślnych komplementów: Myśli jak młody, porusza się jak nastolatka ! Co , ma pan siedemdziesiąt lat ?! Dałbym panu najwyżej sześćdziesiąt. To pani córka? Można wziąć panie za siostry. Naprawdę.

Powiedzcie, skąd wam przyszło do głowy, że sprawiacie nam przyjemność, tymi wszystkimi głupotami ? Nie chcemy tak myśleć jak wy. Myślimy tak jak my i to nam wystarcza. Nie chcemy chodzić tak szybko jak wy. Jesteśmy zadowoleni z własnego tempa. Dlaczego mamy wyglądać na młodszych niż jesteśmy ? Czy t uchroni ns od śmierci? Dlaczego mielibyśmy się z tego cieszyć że uważa się nas, za rodzeństwo naszych dzieci / Przecież to nasze dzieci, chcieliśmy być ich rodzicami i chcemy nimi pozostać. Po to je zrobiliśmy(…).

(…) OKRADACIE Z ŻYCIA WIECZNEGO

Ponieważ wy możecie jeszcze zostać, a my musimy odejść, to dobrze byłoby wiedzieć, że będziecie o nas myśleć. Tylko jeśli będziecie o nas myśleć, będziemy żyć po śmierci. Jeśli będziecie o nas mówić uratujecie nas od nieistnienia. Tylko jeśli wam czymś zaimponujemy wolno nam dalej żyć. Ale jeśli już teraz nas nie słuchacie, nie chcecie o nic pytać, nie chcecie się z nami widywać, to jak mamy zrobić na was to wrażenie, co ?

Nie chcecie słyszeć naszych ostatnich słów. Małych i wielkich mądrości, którymi chcielibyśmy się jeszcze z wami podzielić. Starannie przez nas przygotowane mowy pożegnalne, głęboko przemyślane rady albo łagodne słowa, którymi chcemy się z wami pojednać, pozostaną niewypowiedziane. A na myśl o naszym błogosławieństwie odczuwacie zażenowanie. Chyba że zdarza się w ostatniej chwili – wtedy jest inaczej. Okradacie nas po prostu nie dając nam podzielić się z wami ostatnimi wrażeniami. Ostatnimi dniami kiedy wszystko widzi się jaśniej, bo nic się już nie powtórzy. Godzinami, kiedy słońce odchodzi ostatecznie, gwiazdy gasną na zawsze, drzewa murszeją, kwiaty przekwitają na zawsze, świat znika.

◊ Powiązane z treścią wpisu >>  ” Dziedziczenie”

Najpierw posłuchajcie:

Potem przeczytajcie:

Chyba każdy z Was odpowie,
Kto to byli Kolumbowie,
Jaki zapał mieli w sobie, jaki gaz,
Odkrywali nowe lądy,
Obalali stare rządy,
Znajdowali bystre prądy raz po raz!

Potem w ogorzałych twarzach
Trochę przygasł i poszarzał
Przygód blask, co kiedyś iskry z oczu niecił,
Potem Kolumb z Kolumbową
Kupił szafę orzechową,
No a potem…
To już tylko mieli dzieci!

Dzieci Kolumba, dzieci Kolumba
Dziś już są dawno dorosłe,
Przygód nie znają, przed sobą mają
Drogi przetarte i proste!
Szlak wiedzie jasny: tędy i tędy,
Nikt się nie waha ni chwili…
Nawet na własne nie stać ich błędy -
Starzy je dawno zrobili!

Łatwiej im zbiera się na śmiech,
Niżli na chęć do wielkich przemian,
Bo spójrzcie sami: jak tu, ech -
Stojąc na ziemi – krzyczeć “Ziemia!”?

Kiedy się darzy, gdy miska pełna,
W drzwiach tęgi kawał łańcucha,
Głupcom się marzy fal biała wełna
I pod nogami łódź krucha!

Chyba każdy z Was odpowie,
Kto to byli Kolumbowie,
Jaki zapał mieli w sobie, jaki gaz,
Często tłukli się morzami
Dziurawymi szalupami,
Częstowani kopniakami raz po raz.

I ufali, i wątpili,
I bluźnili, i wierzyli,
Że im los, ich piąkny los to wszystko zlecił,
Tak przemijał rok po roku,
Wreszcie przyszedł święty spokój,
Wtedy właśnie…
Kolumbowie mieli dzieci!

Dzieciom Kolumba, dzieciom Kolumba
Niespieszno w drogę daleką,
Wielka przygoda, jak morska woda,
Z wolna przez palce przecieka.
Lecz chcesz czasami krzyk za plecami
Słyszeć, że droga nie tędy!
Jeszcze krew ciepła w żyłach nie skrzepła
I stać na własne cię błędy!

I wtedy – cichnie głupi śmiech,
Ktoś wzniesie głowę ociężałą
I myślisz sobie czasem – ech,
A może dla mnie coś zostało?!

Nadzieja świta i nieodkryta
Ziemia się w dali uśmiecha,
Aż ci się wszystko zmieni w stół, w miskę,
W drzwi, w tapczan, w szafę z orzecha!
W drzwi, w tapczan, w szafę z orzecha!
W drzwi, w tapczan, w szafę z orzecha…

A na koniec powiedzcie: jak dzisiaj być Kolumbem? Że “odkrywania nowych lądów” nie należy traktować dosłownie, to oczywiste. Co więc robić, aby wnieść swoim życiem coś nowego, nie uprawiając przy tym bezsensownego “buntu dla buntu”?

ORGANIZACJA ŚLUBU I WESELA A KONFLIKT POKOLEŃ