“Er jeg mann for å si noe, så er jeg jammen meg mann for å gå fra deg”. Dette er et godt ordtak som kan passe for meg i denne saken. Her har vi fulgt de to unge mennene, Tjostolv og Joshua i tykt og tynt, uke etter uke, fra de ble arrestert for drap, og fram til i dag. De er begge blitt dømt til døden opptil flere ganger, og tankene rundt dem har endret seg i takt med rettsaken. Jeg tror sikkert det er mange med meg.

Til å begynne med var de kun to navn i pressen. De fikk etter hvert et fjes, som vi ble kjent med, og som vi ransaket for skyld. Kunne to nordmenn virkelig ha gjort noe slikt? “ser de ikke litt upålitelige ut”? Men nei, det var to sympatiske unge menn. Disse unge mennene fikk etter hver to personligheter, som vi ønsker å bli kjent med. Vi syntes de var veldig forskjellige og tenkte kanskje,” Joshua er en glup kar, flink til å prate er han også. Hva gjør han der nede? Tjostolv har hele veien virket som den følsom av dem og tar lett til tårene. Hvordan har han klart å overleve der nede i en røff verden?

Jeg må si at mine tanker og følelser rundt disse to har svingt fra skyldig til uskyldig. Etter å ha tenkt over gangen i saken, fulgt med på rettsaken, så har tanken vært mange. Jeg må si at jeg reflekterte mer over hva som har kunnet skjedd der nede, en det å finne guttene skyldige. Morsinnstinket har flommet over. Vi har vel alle ønsket å redde dem, redde dem vekk fra alt det vonde de nå opplever. Det at Joshua igjen er blitt syk. Vil de to overleve?

Jeg syntes det er altfor mange som uten å tenke seg om kommer med uttalelsen “skyldig”.  Hva baserer de dette på? Bilde hvor Moland vasker bilen? Ja det er vel det nærmeste beviset vi har fått vist, men det viser jo ikke selve ugjerningen. Er det ikke noe som heter” uskyldig til det motsatte er bevist”? Gjelder ikke dette i denne saken? Gjelder ikke dette i Kongo? Jeg bare spør?

Dokument 2 er nettopp ferdig og jeg sitter litt målløs. Tjostolv Moland og Joshua French er dømt til døden uten et eneste teknisk bevis. Går det virkelig an? Det såkalte vitnet virket lite troverdig. Det virket nesten konstruert når han fortalte. Det var her tydelig at Kepo ikke snakket sant. Han hadde mer å vinne på dette en gutta. De hadde alt å tape , som French sa, det er ikke enkelt å komme seg ut når det er tre hovedveier. Det blir også nevnt i programmet at dette vitnet er tilknyttet en kriminell bande. Dette må da tas med?

Det er altså hans vitneforklaring, samt bilde av en redaktør fra Drammens tidene, en soft-gun som aldri har vært i Kongo og et annet våpen tilknyttet skaugum som har ført til 9 dødsstraffer totalt, samt erstatningsbeløpene til de forkjellige “skadelidende”.
Her må noen inn med god gammeldags juss og bevisførsel. Dette kan ikke Norge bare sitte og se på. Nå må noe gjøres så disse to får en rettferdig dom.
Det er jo bare mambojambo med bilder og våpen som ikke har noe med sake å gjøre. De sa jo selv at de ikke er som andre og at det må være en plass til dem i livet også.

Noe blir rusmisbrukere og andre drar til Kongo. Vi søker spenning på forskjellige nivåer og det hender noen ganger at det desverre ikke går så bra.

I kveld får vi på Dokument 2 høre den sterke fortellingen til de dømte i Kongo. Vi får høre guttenes versjoner, samt at vi får høre Mathilde Moland fortelle om at hun har ligget våken natt etter natt og planlagt Tjostolv sin begravelse. Hun har sikkert hatt mang en vond natt hvor hun har fablet om detaljer, hva som skal sies og hvilke sanger han likte. Hun har sikkert diskutert med seg selv hvilket bilde som burde være på programmet. Dette er en fryktelig påkjenning for et menneske, samt alt rundt rettsaken som hun har måttet takle. Denne kvinnen må være sterk. Tjostolv skal være glad han har en så sterk kvinne til mor og at hun står der last og brast for ham. Samme hva Tjostolv har gjort, eller ikke gjort, så må jeg ønske henne det aller beste.

70. 5th Avenue Girl (Gregory LaCava, 1939)
Another great film to come of the Golden Year of cinema, 5th Avenue Girl is something of a somber romantic comedy. It’s a funny movie about poverty and being ignored by your family! Sounds like a howler, right? But really, it manages to be very funny and very touching at the same time. Mary, played with a healthy does of world weary cynicism by Ginger Rogers, is a poor girl hired by Mr. Borden, the always wonderful Walter Connolly, to come live in his home as pose as his new ladyfriend to help him in his attempts to get his family to notice him again. His wife, his son, and his daughter all ignore him while paying attention to his money. The scheme definitely works, but complications arise when the attentions of his son (played by a pretty darn dreamy Tim Holt) toward Mary turn from suspicious to romantic. 5th Avenue Girl joins movies like My Man Godfrey in the category of socially conscious screwballs of the Depression era, but it definitely has a darker tone overall than most of the film of this type. The film is also notable for Verree Teasdale’s performance as Mr. Borden’s wife.

069. Kongo (William J. Cowen, 1932)
There are some movies that have such a strong atmosphere you can actually feel it physically, on your skin and in your bones. Kongo is one of those movies. It’s a film with such deplorable characters and horrible goings-on that it really could only come out of the pre-code era. And it has an atmosphere of so much wrongness, dirtiness, and sexuality that it almost oozes off the screen. Walter Huston is incredible as the depraved Flint, a cripple who reigns over a cult of natives in Africa. He’s a twisted individual who’s completely self obsessed and bent on revenge. In the film, most of his wrath is brought down upon Dr. Kingsland (Conrad Nagel), a doctor who he kidnaps in hopes that he’ll be able to heal him, and Ann (Virginia Bruce), the  main pawn in his revenge scheme. The brutalizes the two of them, getting them addicted to drugs and forcing Ann into prostitution. It isn’t a pleasant movie to watch, but it is an incredible look at the darkest side of human nature you could possibly find. Along with Huston’s masterful performance, Nagel and Bruce are incredible. Their characters become so broken and hopeless. They’re really the only sympathetic characters in the film, and watching them be just so utterly destroyed is pretty heartwrenching.

068. Anna Karenina (Clarence Brown, 1935)
It’s kind of amazing that a studio would even attempt an adaptation of Anna Karenina, a story that’s all about adultery, after the pre-code era. Despite the restrictions of the era, of the many adaptations of Tolstoy’s novel, Clarence Brown’s 1935 version is probably the best. This was actually the second time Garbo had played Anna Karenina. She’d made a silent, modernized version in the 1920s opposite her then paramour John Gilbert, entitled Love. The role is one that suits Garbo and her talents so amazingly well, and it’s hard for any other actress in the  role to measure up to her.  Particularly impressive are the moments between Anna and her son. Garbo loved children, though she never had any of her own, and the few scenes she shared with children throughout her career are some of the most purely emotional and open moments Garbo ever had onscreen.

067. Five and Ten (Robert Z. Leonard, 1931)
While Marion Davies was always at her best in comedies, she did have some seriously dramatic acting chops. Where so many films during the Depression were about the poor, Five and Ten told the story of a family who acquires new wealth, and the negative effects that has. So I guess it sort of said to the Depression audiences, “Don’t feel bad about being poor. Look at how awful and miserable the people who have money are.” The film looks at the Rarick family as they become members of the new rich. Instead of being blissfully happy with their new money, each family member faces their own problems. Jennifer (Davies), tries to become a member of society, but is generally shunned because she doesn’t come from old money. Her mother (Irene Rich) is bored with her life since her husband works so much, and she takes up with gigolo. Avery, Jennifer’s brother, played by Douglass Montgomery, spends all his time worrying about the problems of his family and it starts to drive him a little crazy. Where the wealthy families in films like Merrily We Live are endearingly nutty, the Raricks are an incredibly sad family to watch.

066. Follow the Fleet (Mark Sandrich, 1936)
There are so many ways in which this is not your typical Astaire/Rogers musical. First, fter Flying Down to Rio, Fred and Ginger were almost always cast as the leads. This time they share pretty equal screentime with a less interesting, but still charming, couple comprised of Randolph Scott and Harriet Hilliard. Second, the pair usually played characters of considerable wealth, or were, at the very least, comfortable. In Follow the Fleet, he’s a sailor and she’s working hard at a dance hall just to make ends meet. Finally, this is the only film in which one of their dances breaks character and they’re actually performing the dance as other characters. These differences make for a breath of fresh air in the Astaire/Rogers canon. For once they’re a completely ordinary couple, trying hard to raise some money. The films features two of their best dances, the beautiful “Let’s Face the Music and Dance”, and “I’m Putting All My Eggs In One Basket”, a lighter number which shows off Ginger’s incredibly gift for physical comedy.

Ha dr Herr Musoni…

Irgendwie heftig: ich habe eben mit zuhause telefoniert, d.h. in meinem Fall das beschauliche schwäbische Städtchen Neuffen (rund 7.000 Einwohner) am Rande der schwäbischen Alb. Und da erzählte mir mein Vater von den neuesten Neuigkeiten aus dem Täle: Mitte letzter Woche wurde in Neuffen bzw. Nürtingen ein mutmaßlicher Kriegsverbrecher aus dem Kongo verhaftet.

Straton Musoni wird – gemeinsam mit dem “Mannheimer” Ignace Murwanashyaka – von der Bundesanwaltschaft “dringend verdächtigt, sich als Mitglieder der ausländischen terroristischen Vereinigung FDLR wegen Verbrechen gegen die Menschlichkeit und wegen Kriegsverbrechen strafbar gemacht zu haben; der Beschuldigte Dr. Ignace M. soll zudem Rädelsführer der Terrororganisation gewesen sein”.

Musoni war demnach Murwanashyakas Stellvertreter und Berater. Die FDLR ist eine bewaffnete Organisation von noch rund 6.000 Mann, die aus den für den Völkermord an über 800.000 Menschen in Ruanda 1994 verantwortlichen Hutu-Milizen und der damaligen Armee hervorgegangen ist.

Das Krasse daran ist, dass Musoni seit Jahren in Neuffen lebt, mit einer deutschen Frau verheiratet ist und zwei Kinder hat. Er arbeitete für einen IT-Dienstleister (der übrigens u.a. für das Landesjustizministerium arbeitete…) und war gesellschaftlich voll integriert. Parallel steuerte er anscheinend die Operationen im Kongo. Irgendwie verrückt.

Für mehr Infos, hier ein Artikel in der taz: >>>

Und hier zur Stuttgarter Zeitung: >>>

Kongosaken fortsetter og det er langt flere teorier enn det er bevis. Det som i alle fall er helt sikker er at det som er normalt for oss her i den vestlige verden, er tegn på spionasje og andre ulumskheter i Kongo.

Å ikke kunne være utstyrt med kart og GPS uten å bli stemplet som spion forteller en del om hvor forskjellig man tenker, der og her. De fleste med fornuften i behold ønsker ikke å bevege seg i ukjent terreng uten enten en GPS eller et kart. Vi lever da ikke i steinalderen? Det må være mulig å bruke de hjelpemidler man har uten å bli straffet for dette. Det kommer tydelig fram i saken at tankemønsteret vårt er helt forskjellige og det er et enormt gap mellom våre verdner. Ut fra sakens kjerne vil det si at de fleste i Norge  og andre vestlige land ville blitt dømt for både terrorvirksomhet, samt spionasje om vi hadde oppholdt oss i Kongo. Dette er skremmende.

Skuddene som falt og drapet på sjåføren er det som må stå i fokus, og det er bare løsningen på dette som bør tillegges vekt og verdi. Penger, terror og spionasjevirksomhet, den være seg reell eller ikke, bør ikke få så mye fokus, verken i retten eller i norske aviser.

Teil 1

David Zhang (University of Hong Kong) et al. haben bei der Analyse von Klimadaten und historischen Aufzeichnungen entdeckt, daß es im Osten des chinesischen Kaiserreichs im vergangenen Jahrtausend immer dann gehäuft zu kriegerischen Auseinandersetzungen gekommen ist, wenn in diesem Zeitraum das Klima besonders kalt war. Im ganzen traten sechs große Kältephasen auf, die mit Perioden zusammenfielen, in denen es gehäuft zu kriegerischen Auseinandersetzungen kam. Die Wissenschaftler führen das auf die verringerten landwirtschaftlichen Erträge zurück. Die Kriege brachen meist etwa zehn bis dreißig Jahre nach Beginn der jeweiligen Klimaperiode aus. Die Forscher weisen auch darauf hin, daß der Dreißigjährige Krieg und andere Krisen in Europa und Asien mit dem Höhepunkt der „kleinen Eiszeit“ zusammenfallen.

Das ist eine weitere Bestätigung für einen zentralen Aspekt von James DeMeos Saharasiatheorie: lebenswidrige Umwelteinflüsse führen zu lebenswidrigem Verhalten. (Übrigens stehen wir, wie im Blogeintrag Der Öl-Planet (Teil 3) erwähnt gegenwärtig am Beginn einer neuen kleinen Eiszeit!)

Der Allgemeinarzt (15/2005) berichtet über eine Studie von Richard Neugebauer von der Columbia Universität in New York (Journal of the American Medical Association, 2005; 294: 557), der zufolge eine mangelhafte Nährstoffversorgung im Mutterleib das Risiko, an Schizophrenie zu erkranken, deutlich erhöht. Beim Vergleich von klinischen Daten zwischen 1971 und 2001 von Patienten die vor, während und nach einer extremen Hungersnot Mitte des 20. Jahrhunderts in China zur Welt gekommen waren, wurde festgestellt, daß sich bei jenen, die während der Hungerperiode geboren wurden, das Risiko für Schizophrenie verdoppelt hatte.

Die Forscher fragen sich, ob der generelle Nährstoffmangel oder das Fehlen eines bestimmten Stoffes während der Schwangerschaft das auslösende Moment ist. Bezeichnenderweise wird nicht gefragt, ob auch der Umgang mit den Kindern unter dieser extremen Streßsituation eine Rolle spielt. Jedenfalls bestätigt diese Studie aufs neue James DeMeos Saharasia-These: daß Panzerung ursächlich auf Wüstenbildung (oder in diesem speziellen Fall auf die soziale Ver-Wüstung durch den Kommunismus) zurückgeht.

Der Spiegel berichtete über eine Verbindung von Gesellschaftsstruktur und Geographie in Ozeanien, die in mancher Hinsicht an das erinnert, was in der Saharasiatheorie für die großen Festlandsmassen beschrieben wird. Während die einen Polynesier in Frieden lebten, bekriegten sich die anderen, beispielsweise die Bewohner der Osterinseln, auf das Grausamste.

Der Anthropologe Barry Rolett (University of Hawaii) und der Geograph Jared Diamond (University of California) untersuchten für ihre in Nature (431: 443-446) vorgestellte Studie 69 Inseln. Dort, wo das Innenland zerklüftet und schwer zugänglich war und deshalb das Ökosystem weitgehend intakt blieb, entwickelten sich friedliebende Gesellschaften, die weitgehend dem Südseeklischee entsprachen. Auf jenen Inseln jedoch, wo es leicht war, die Wälder zu roden, kam es schnell zu Hungersnöten und den entsprechenden Konflikten: saharasia-artige Gesellschaften entstanden.

Um was es bei Saharasia geht, sieht man am Geschehen im Westsudan, wo eine kleine Minderheit arabischer Nomaden die seßhafte schwarz-afrikanische Urbevölkerung systematisch tyrannisiert und vertreibt. Seit Jahrhunderten setzt sich dieses Muster von Norden nach Süden über den afrikanischen Kontinent fort:

Unter Ausschluß einer ohnehin desinteressierten Weltöffentlichkeit, die sich lieber über den verzweifelten Überlebenskampf Israels aufregt und sich für die “Menschenrechte” islamischer “Widerstandskämpfer” einsetzt, werden von den “Befreiungsbewegungen” im Kongo die letzten Reste der Pygmäen ausgerottet. Dazu gehört das Abschlachten ganzer Familienverbände, Massenvergewaltigungen und Versklavung.

- Jeg begynner å bli litt lei av å bli dømt til døden, sier French til VG Nett etter at påstanden var lest opp i retten. Jeg kan godt forstå hans uttalelse. Det går i det samme sporet.  De har gjort seg skyldig i spionasje mot Kongo, drap og drapsforsøk, og av den grunn fortjener dødsstraff. Historien vil ingen ende ta.

Bwamulunda takker også for at Tjostolv har samarbeidet og bekreftet tiltalepunktene om spionasje, konspirasjon, inngåelse av kriminelt forbund, ulovlig våpenimport, drap, forsøk på drap og væpnet ran i denne rettsrunden. Om mann kan ta dette alvorlig får vise seg. Molands” tilståelse” var blant annet et brev som ble lest opp i retten. Han sa også ting som «Jeg trenger ikke svare deg, skyt meg hvis du vil» til dommeren. Brevet ble skrevet i den perioden hvor han var mest psykotisk. Kan dette da brukes i en rettssak?

Tilståelse må da i beste fall stå i hermetegn. Det var jo noe Tjostolv gjorde i psykotisk tilstand. Han var åpenbart syk og skulle aldri ha møtt i retten. Sykdommen har aktor og domstolen greid å utnytte på det groveste, mener French.

French uttaler videre at han la merke til at mens han ikke ble dømt for medvirkning til drap i første instans, ville aktor dømme han for dette nå. Det ble heller ikke tatt med at de skulle dømmes til døden for landeveisrøveri.

French og Moland ønsker å anke dommen i andre rettsinstans videre til Høyesterett i Kinshasa. De mener sjansene for et annet utfall er størst dersom saken flyttes til Kongos hovedstad. Dette holder jeg med i. Det må da finnes noen logiske og fornuftige mennesker i dette landet, som faktisk kan analysere situasjonen, og hva som har skjedd. Ikke bare spille hornmusikk og snakke om dollar.

Dette sirkuset fortsetter og jeg mener at bevisene virker spinklere og spinklere, samt at fantasien til Aktor Blaise Bwamulunda blir større og større. Jeg lurer virkelig på hvor dette skal ende.

Jeg har tidligere skrevet om medienes dekning av Kongo-rettsaken og ikke minst dekningen av den syke tiltalte Tjostolv Molands situasjon. Jeg skal la det ligge i dette innlegget for bare å få ut litt frustrasjon over rettsvesenet i Kongo. Min sjef i Menneskeverd har vokst opp i Kongo, og jeg har hørt mange tragiske, og noen festlige, historier derfra.

Men når man hører om måten rettsaken mot Moland og French blir drevet så blir jeg sykt oppgitt. Det er jo bare tull. Staten Norge kreves for fantasimilliarder som mest av alt likner på leken “tenk på et tall” mens bevisene for Norges aktive deltakelse i “å destabilisere Kongo” er at en pinsemenighet har gitt støtte til enken(meget bra gjort) og at disse to eventyrerne har en bakgrunn fra forsvaret. Et bilde av en pasifistisk drammenser var også et viktig bevis.

Disse må ikke glemmes. Ingen, jeg gjentar, ingen, vet om de er skyldige i drap, men de fortjener en rettferdig rettsak, og det får de ikke. Jeg forventer at Norge og UD gjør alt de kan for å redde dem unna galgen.

Men jeg håper også at vi husker på at Afrika er så mye, mye mer enn bare et lite fungerende kongolesisk rettsvesen. Det er et fantastisk kontinent, med en tragisk historie. Jeg er av de som ønsker å øke bistanden til denne delen av verden, for det er så mange som lider.

Jeg håper rettsaken viser nordmenn hvilket forferdelig rettsvesen kongoleserne lever under hver dag – og at det gir lyst til å hjelpe.

I dag ble det klart at kongolesiske myndigheter krever hele 4,5 milliarder kroner fra den norske stat for påstått spionasje fra nordmennene Tjostolv Moland og Joshua French.

Regjeringsadvokaten Justin Molima fremmet erstatningskravet på 800 millioner amerikanske dollar, omkring 4,5 milliarder norske kroner. Det vil si omtrent tusen kroner per nordmann.

Jeg sitter her og rister på hodet. Hva er dette for galskap og hvor er logikken? Dette er jo så ulogisk at halvparten hadde vært nok. Jonas Gahr Støre har tidligere sagt klart ifra om at dette er ikke en sak mellom staten Norge og Kongo, men det virker som om de ikke vil høre. Norge er ikke part i denne saken og den norske stat kan heller ikke holdes erstatningsansvarlig for handlinger begått av nordmenn i utlandet. Er det fordi de vet at Norge er et rikt land og at det da kan være penger å hente? Da kan man også begynne å spinne tanken videre og lage seg noen teorier. Var dette planlagt hele tiden? Var det meningen at Moland og French skulle bli satt der de er i dag. Har et menneske blitt ofret for penger, lettjente penger. Jeg bare spør? Hvorfor ikke kaste ballen videre!

Norge ble i første rettsinstans pålagt å betale én dollar for hver innbygger i Kongo.

- Dette landet som har blitt utnyttet og lidd så lenge, fortjener mye mer, for disse to sin spionasje, sa regjeringsadvokaten.

Mener de at Moland og French har skylden for alt vondt som har skjedd i Kongo? Eller er det kanskje på tide at styret i landet går litt i seg selv.

- Norge må dømmes sammen med Moland og French, sa bistandsadvokat John Akombo i retten.

Kravene fra de etterlatte beløper seg foreløpig på over 100 millioner norske kroner. Bistandsadvokat Alauwa konkretiserte kravet fra enken til én million dollar i erstatning, og ikke 30.000 USD som hun ble tilkjent i første rettsrunde. Én million dollar tilsvarer 5.643.300 kroner med dagens kurs.

Her ikke saken å dømme de tiltalte, men å “grabbe” til seg så my penger som mulig.

Hva med å regne ut hva mannen ville tjene i løpet av et år og gange det med regnet levetid? Det ville være mer realistisk, samtidig som det ville vise at det faktisk er den avdøde som er savnet og at det ikke bare er penger som står i sentrum. Den døde er forsvunnet i store dollartegn.

- Bistandsadvokaten mener at onkelen til den drepte Amisi Tchomba skal ha 1.000.000 USD i erstatning fremfor 10.000 USD som han fikk i første rettsrunde.

-Kasongos mor krever også 1.000.000 USD.

-Stefars familie krever også fem millioner USD.

-Eieren av bilen krever 30.000 USD i erstatning fra French og Moland.

Dette er en trist sak. Trist for den avdøde, trist for Moland og French, trist for alle de pårørende i saken. Men det som skremmer meg mest er at personen denne saken dreier seg om er gjort om til en stor sekk med penger.

Det er vel i det fyrste bloginnlegget(eller er det blogginnlegg? blog-innlegg? blogg-innlegg?) innlegget ein skal presentarsa seg sjølv, kva ein likar, kva ein gjer, og andre “viktige” og informative ting? Vel, det kan so væra, men eg skal gå litt mot straumen her, og ikkje gjera det.

Kva skal eg da i staden bruka dessa linjene på? Kanskje filosofera litt om det er naudsynt med nok ein blogg på verdsveven? Har eg verkelig noko so interessant å bidra med i det offentlege rom at det forsvarar detta? Kanskje ikkje, men på den andre sida synest eg heller ikkje medias dekning av krisa i Kongo fortjenar spalteplassen den får. Og her snakkar me sjølvsagt ikkje om borgarkrigen som har herja landet nesten i eitt sidan 1996, som har teke livet av rundt 4 millionar menneker, og som har sendt eit minst like stort antal av mennesker på flukt i sitt eige land. Nei, me snakkar om French og Moland. Eller dei vaksne versjonane av Karius og Baktus som eg og har høyrt dei har vorte kalla… Og med det i minne, so har eg brått ikkje so dårleg samvittigheit lenger når det gjeld denna bloggen.

Det meste vil foregå på nynorsk her. Eller min versjon av nynorsk om du/de/dikka vil. Er vel ikkje alle orda ein vil finna i ordbøker, men som stolt Årdøl so prøvar ein å forbedra språket og skriv til tider meir muntlig enn det som er akseptabelt i visse kretsar. Vil nok og foregå litt på engelsk, sidan det tross alt er det ledande språket i den vestlige verda. Ei verd me høyrer til, både på godt og vondt.
Og ikkje minst so vil det snika seg inn skrivefeil!

Eg vil her skriva ned ting so gjere meg sint, forbanna, eitrandes galen, hysterisk… Men og ting so gjer meg glad, henrykt, ekstatisk og rett og slett lukkeleg! Når sant skal seiast, so er eg nok oftare i den fyrste avdelingen enn eg er i den siste, men det hender at sjølv eg ser på verden med positive auge.

Og til dykk/dikka so leser bloggen min, so finne det interessant, artig, latterlig, idiotisk, totalt lavmål eller ubrukelig, det er lov å kommentera, og det er lov å diskutera.

Leser på VG nett at Mathilde Moland, moren til Tjostolv Moland nå har reist fra Kongo etter å ha vært på besøk. Hun har fått truffet sønnen, men det kan ikke ha vært med lett hjerte hun nå har reist.  Det kan ikke være lett for en mor å forlate sin syke sønn i vishet om at han har flere dødsstraffer hengende over hode. Tjostolv er fortsatt syk, og Molands forsvarer Andre Kibambe var inne hos ham to ganger i dag og mente å kunne spore at Tjostolv var blitt dårligere.

For Mathilde Moland vil Tjostolv alltid være hennes lille sønn, samme hva han har gjort. Som min mor en gang sa til meg “du vil være mitt barn selv den dagen du blir førti” og det stemmer. Vi er alle barna til våre foreldre og jeg tror enhver forelder kan se den lille jenta og gutten vi engang var. Selv de mest hardbarkede kriminelle har en gang vært et lite spedbarn.

Det blir spennende å følge saken og jeg håper for begge de tiltalte at Tjostolv holder seg frisk.

Joshua French forteller også til VG nett at han skriver ned sin versjon av saken i en bok – så det kan bli spennende om vi kanskje en gang i fremtiden får den virkelige historien om guttene på tur i Kongo – eller enda bedre en film.

Jeg vet ikke lenger hva jeg skal tro og mene i denne saken – men sikkert er det at den har mange parter - parter som har det vondt - vondt av de unge menn som en gang bare var to små uskyldige gutter.

De to norske fjompenissene som enten har drept en mann i Kongo, eller ikke har drept en mann i Kongo tiltrekker seg enorm oppmerksomhet. Det er ikke så rart. Historien har det meste. Action, eventyr, et rettsvesen som kun overgås av Onkel Hitlers rettsinnstanser i en heller mørk epoke av europeisk historie. Retten har altså klart å kreve Norge for enorme summer i erstatning, selv om det ikke finnes fnugg av grunn, eller noen som helst grunnlag for det i internasjonal rett. Dette hadde vært den komplette komedie, dersom det ikke var virkelige mennesker involvert.

Jeg har ingen kompetanse til å ta stilling til skyldspørsmålet, og gjør ikke det. Men noen prinsipper har jeg, og det er at pasienter, skal behandles som det, selv om de er involvert i en alvorlig straffesak. De skal behandles med respekt og verdighet. Derfor er jeg ekstremt skuffet over norske medier som fråtser i Tjostolv Molands psykiske lidelse. Dagbladet hadde en latterlig forside for en stund siden, og jeg ble sjokkert når jeg så NRK Dagsrevyen i kveld. Der uttalte en norsk lege som undersøker nordmennene for UD seg til TV om Molands helsetilstand. Hva er det for noe? Han har vel taushetsplikt?

Dersom mediene har rett i at Moland er alvorlig psykisk syk, hvorfor viser de ikke da mer tilbakeholdenhet? Hvorfor må møtene med moren hans kommenteres og dekkes like mye som cupfinalen? Kan noen forklare meg det? At moren kommer og gråter, at Moland kaster seg rundt halsen hennes, at han er syk og trist. Er det en sak for media?

Anstendighet?

I det moderne eventyr hvor Rødhette har Hunter støvler har tiden hatt det travelt.

Faen, sier Nissen, damene gliter allerede og det er lenge til jul. Mote, sier BikBok, dessuten er Freia i butikken og et sted i verden blir Jesus nummer ni billioner født.

Prinsessen sitter i slottsparken og drikker kald kaffe fra et rosa pappbeger og lurer på hvorfor alle benkene er våte mens bakken er tørr.

Vi har så mange helter er nede at ingen orker å telle dem, og enda mindre orker noen å sloss om hvem som er tøffest, slik som de gjorde før. Det trengs ikke heller for vi har store bokstaver rundt halsen som noen av oss kan lese.

Musketerne er slitne og skifter til slow-heavy-metal på kongens ørers bekostning. De er ikke bygd for denslags. De lytter bare til folket, som bor langt nok unna til at de kan ignoreres, og de ler av det.

Tilbake til Rødhette. Hva slags sko har nå ulven? Skomoten er mye viktigere enn småkaker og løgner. Akkurat som utseende og popularitet er viktigere enn comfort sier Bianco, popularitet viktigere enn utseende igjen. Ulven bruker tøfler, akkurat som hans bestemor, fordi nostalgi er sjelens olje, forklare han, mens han slikker opp de siste restene etter Rødhettes venstre hjernehalvdel. Faen, tenker også han nå, for han har nemlig hørt at rødfarge lages av et E-stoff som lages av knuste lus.

Akseladdens mor kommer til Kongo for å besøke ham på glattcella og hun har med aske og servietter og det blir fest når hun drar igjen for noen har tjent mye penger på det.

Goliat har fått praracett for hodeverk og menstruasjonssmerter og har tatt for mange så nå har han nyresvikt, så David er nervøs, men mest flau igrunnen.

Alle brødrene og alle trollene har blitt venner og diskuterer Chanel vs Versace og gulost vs brunost og om Askeladden er uskyldig og om han burde ringe prinsessen først eller vennte litt til og om han er homofil.

Tiden ser at trærne er slitne og lurer på om det er på tide og ta det piano eller rislunsj eller yoghurt. Bare i et par år, tenker tiden, kanskje det hadde vært fint med litt tid for seg selv. Til restitusjon, re-konstruksjon og renessanse. Revurdere situasjonen og regne ut ødeleggelsenes sanne slitasje. Til slutt, vil det jo ikke være mer tid igjen. Best å bruke den nå.

Se så fine de er, mine barn, helt seg selv, i egne tanker og egen tid. Så rare. Så rare. Og så kutter vi opp osten.

Moren til kjendismorder Tjostolv Moland har reist til Kongo for å trøste sin syke sønn og fortelle ham at det ikke er så farlig å bli avbildet smilende mens man vasker opp en drept sjåførs blod. Når de er ferdige med å gråte fra seg i fengselet, skal Mor Moland utnytte de sterke kreftene media kan sette i sving og forsøke å få treffe konen til Kongos president.

For det første, hvorfor skal det å møte noens kone kunne gi innvirkning på en straffeprosess? Jeg synes det er smakløst å skulle bruke familieklatring som en mulighet til å få innpass der det finnes makt.

For det andre, dersom vi nå ser bort i fra det faktum at denne kvinnen kun har makt fordi hun har valgt å kle seg naken for rett mann, hvorfor i alle dager skal hun møte moren til en drapsdømt nordmann? Det er ikke sånn at hun er der for å pleie viktige internasjonale interesser og jobbe med forholdet mellom Norge og Kongo. Hun skal forsøke å svekke rettssystemet deres ved å la sønnen slippe unna med mord.

Nå er det muligens på sin plass at hun som hans mor setter fokus på at rettssakens gjennomføring kan ha vært noget tvilsom, blant annet tviler jeg sterkt på norske myndigheters behov for å sende uflidde nordmenn som spioner til Kongo der de tilbringer mesteparten av tiden sin til å leke soldat og rulle i søle. Allikevel kan det betegnes som suspekt at denne saken setter så stort søkelys på de drapsdømtes krav på sympati og offisiell støtte fra hjemlandet.

Jeg kan ikke forestille meg at det er mange rundt meg som oppgir at de betaler sin skatt med glede for at drapsdømte skjeggnisser i Kongo skal få det de trenger av psykologer og kriseteam. Det er mulig jeg ikke har førstehåndskunnskap når det gjelder temaet, men jeg ville tro at drap stort sett ikke medfølger noen særlig grad av glede etterpå, spesielt ikke om man blir dømt for det. Og vet du hva, det er ikke vårt problem.

La nå for all del syklubben av kvinner møtes for å drøfte betydningen av drapsdømtes tilstand i Kongo, men dersom dette har noen som helst påvirkning på president eller rettssystem , kommer jeg til å felle en tåre for hykleri og korrupsjon.

Les artikkelen i VG her

Vraag aan de doorsnee Vlaming om voor de vuist weg drie bekende Argentijnen op te noemen en hij zal waarschijnlijk niet verder komen dan enkele voetballers. Maradonna: natuurlijk, de gepassioneerdere voetbalfan komt waarschijnlijk uit bij Messi.

De wat oudere tennisliefhebber herinnert zich ongetwijfeld Guillermo Villas, voormalig winnaar op Roland Garros. Wist je trouwens dat hij ooit speciaal naar België overvloog om  samen met Maurice Engelen van Praga Khan, een singeltje op te nemen? En nu we het toch over tennis hebben. Gezonde jongemannen werden begin van de jaren 90 meer dan eens geprikkeld door de sensuele Gabriela Sabatini, toen één van de mooiste tennissters uit het circuit.

Dé bekendste Argentijn is ontegensprekelijk Ernesto Ché Guevara. Deze revolutionair groeide uit tot een waar cultfiguur. Niet het minst nadat de Cubaanse fotograaf Alberto Korda het bekende Chéportret kiekte dat later op miljoenen T-shirt stond afgebeeld. Ché vocht  achtereenvolgens in Cuba, Kongo en Bolivia tegen imperialistische regimes. (jt)    

I samband med turen vår til Goma og Kongo, som eg har publisert bilete frå tidlegare, fekk me vere med på ein dag for unge Røde Kors-frivillige i Gisenyi, nabobyen på rwandesisk side, samt besøke lokale friviljuge i Musanze i nord-Rwanda. Her er nokre inntrykk frå denne delen av turen, som var vårt første møte med frivillige.

Blod1: Dagen starta med blodgjeving for nye frivillige. Her er fjorårets rwandiske ungdomsdelegat til Noreg, Aline, i ferd med å gjere dagens første innsats, med skrekkblanda fryd.

Blod2: Djup konsentrasjon og høg presisjon når vår kontaktperson Paul blir tilkopla blodposen han skal fylle.

Sukker1: Det blir drukke sjokkerande mykje Fanta og CocaCola her i landet, men etter å ha gjeve ein halvliter blod, så kjem det godt med.

Sex1: Ikkje lange pausen for ein tidlegare ungdomsdelegat. Eit par timar etter blodgjevinga høyrer ein skare av friviljuge Aline snakke om seksuell helse og seksuelt overførbare sjukdomar. Sigri assisterer nede i høgre hjørne.

Sex2: Dei frivillige får prøvd sine kunnskapar om symptom, skadeverknader og utbredelse av seksuelt overførbare sjukdomar, igjennom eit Røde Kors-’puslespel’ tilpassa Rwanda av fjorårets ungdomsdelegat Camilla.

Sex3: Fullsatt sal av konsentrerte ungdomar lærer om korleis ein kan beskytte seg.

Sukker2: Som bloddråpar ligg colakorkene igjen på golvet etter at dei friviljuge har fått sitt sukkerpåfyll og startar på vegen heimover.

Når det gjeld det siste punktet, magi, kjennest det litt meir vidløftig, uhandgripelig og subjektivt enn dei fyrstnemnde. Her kjem nokre kandidatar til kva som kan ha vore det mest magiske på turen hit til nordvestlege delen av landet.

Magi1: Internett på mobilen – kan trollbinde nokon og ein kvar når den generelle nett-tilgangen er såpass begrensa.

Magi2: Guten som kom springande og kasta seg i armane på Sigri med det akkompagnerande ropet ”MUUUUZZZZUUUUUUNGUUUUU!!!!!” Magisk augneblink for både born og muzungu? (’Muzungu’ betyr framleis ’kviting’)

Magi3: Engasjementet til dei unge friviljuge på skulen i Musanze, som viste oss skuespel av førstehjelp (med stol til båre), og som formeleg tørsta etter meir Røde Kors-informasjon.

Magi4: Den fredfulle stemninga på besøk hos nonnene i Gisenyi som serverte frukt, te, og heimelaga ost og vin, nytt saman med rwandisk kortspel. Me like! Forøvrig blir rwandisk telefonkultur illustrert ved vår kontaktperson, Paul.

Magi5: Kveldsstund ved Lake Kivu, Rwandas einaste skikkelege vannansamling – eit syn som varmar for ein gut oppvaksen i havgapet på Vestlandet.

Og for ordens skuld:
Blood Sugar Sex Magik © Red Hot Chili Peppers

Caravelle ja…

När skedde egentligen sista flygningen med den franska skönheten? I flera års tid har jag gått i tron att den sista luftvärdiga Caravelle var 3D-KIK, c/n 251 (f.d Air Congo 9Q-CLD Bukavu) som flög för Transair Congo och tyvärr förolyckades i ett landningshaveri den 27 augusti 2004. Som Lae påpekar i kommentarerna till förra inlägget tycks det emellertid som om det fanns fler…. 9Q-CPI, alltså den f.d. Finnair Jyväskylä kan ha varit luftvärdig så sent som 2005. Här finns utrymme för vidare efterforskningar!

Innan 3D-KIK flög åt fanders hann den göra några flygningar åt MONUC, FN-styrkorna i Kongo och syntes upprepade gånger i Kindu som då drevs av en svensk flygvapenbataljon. Bland di svenske råkade finnas min f.d. kollega “Gonza” som lyckades fånga besöket i en filmsnutt som cirkulerat på tuben sen dess. Och nog får man se Caravelle på nära håll alltid! En annan bekant som var med vid tillfället berättar att de bad besättningen hålla lågt över bantröskeln för att få bra bilder, men det blev visst över, eller ska man säga under, förväntan….

Samma källa berättar även att ett par lokala förmågor passade på att sno hans cykel medan uppmärksamheten var riktad åt annat håll! Så kan det gå…

Chyba czas wreszcie pokazac to “cos”, na czym spedzilem ostatni miesiac.

Moj stateczek w calej okazalosci:

A ponizej helideck na dziobie:

I jeszcze, zeby zakonczyc temat nurkow, przedstawiam zdjecie z wnetrza komory, czyli mozna by rzec ich kabiny, bo wlasnie tam spedzaja swoj czas, gdy nie pracuja:

Conozca los secretos de dinastías familiares como Kongo Gumi, The New York Times o Cemex.

Conviértase en una 'dinastía empresarial'

Menos del 30% de las empresas familiares sobrevive hasta la segunda generación y, de este número, sólo el 10% llega a la tercera. Cifras que demuestran la constancia que han tenido empresas como IKEA en Suecia, The New York Times (EU), Ford Motor y compañías japonesas como Matushita y Kikkoman Corp. para mantener su éxito a través de los años.

En México existen muchos casos. Incluso, la mayoría de las empresas cotizadas en Bolsa Mexicana de Valores son familiares, como Bimbo (familia Servitje), Grupo Carso (familia Slim), Televisa (familia Azcárraga) y Cemex (familia Zambrano).

Por ello se puede decir con mucha seguridad que estas “empresas familiares” son, hoy en día, el motor económico del mundo. Tanto así que en México, según cifras de la Secretaría de Economía, representan el 91% del total, mientras en Estados Unidos abarcan alrededor del 50%.

Pero, con su bajo índice de supervivencia, ¿cómo es que estas grandes familias han sobrevivido al pasar las generaciones? Este artículo le ayudará a descifrar cómo lo han hecho.

Según el concepto mundial, son consideradas “dinastías empresariales” aquellas familias que han logrado permanecer por más de cuatro generaciones. Algo muy complicado debido a la cantidad de factores que influyen en el mercado, y por ende, provocan su volatividad.

La japonesa Kongo Gumi conoce bien estos inconvenientes. La constructora fundada en el año 578 es hoy la empresa más antigua del mundo, pues ya tiene 1,429 años de vida y se encuentra en su generación número 40. ¡Increíble!

Algo que pocos saben es que la empresa más grande del mundo, Wal-Mart, que vende más de US$400 billones al año y que posee más de 8,000 tiendas en 15 países, ¡también es familiar!

El gran mérito de estas compañías es que lograron superar numerosos obstáculos, entre guerras, crisis económicas, catástrofes naturales, e incluso, la muerte de sus líderes.

Entre el trabajo y la familia
Para el éxito de una dinastía empresarial resulta imprescindible lograr un equilibrio (homeostasis) entre la visión familiar y el negocio.

Para referirse a este tema los expertos hablan del “Business First” o el “Family First“, esto es, enfocarse en los negocios antes que en la familia o viceversa. Cada uno de estos ámbitos deberá manejarse con la misma importancia.

Asimismo, se debe saber separar muy bien lo que le compete a la empresa y a la familia ya que, en ocasiones, acecha la trampa de mezclar lo emocional y lo económico, de forma que los problemas que surjen en un ámbito repercuten en el otro.

Para otros autores, estos sistemas se encuentran conformados por tres elementos: Trabajo, Familia y Propiedad; y de su equilibrio dependerá la continuidad del negocio.

¿Cómo lo hicieron?

Famosos autores como Gatrell, Jenkins, y Tucker identificaron en 2001 cuatro grupos principales “parejas de valores” que estaban presentes en la mayoría de las empresas familiares exitosas, estos son: Respeto por el fundador, honestidad e integridad, lealtad y compromiso, y por último, aversión al riesgo y resistencia al cambio.

Para ellos, la integración de estas características ratifican la importancia del fundador, incluso después de su muerte.

Para el investigador mexicano y consultor en temas de empresa familiar, Miguel Ángel Gallo, la clave también estaría en un conjunto de valores que contribuyen al éxito de estos negocio, aunque los describe con el acróstico ELISA:

- Excelencia
- Laboriosidad
- Iniciativa
- Simplicidad
- Austeridad

Pero a pesar de las diferencias que puedan existir entre todos estos autores, es posible identificar aquellas características que los mismos empresarios, a través de la historia, han identificado en sus “impermeables compañías“. Entre ellas podemos nombrar:

Ser prudentes: Vista como una virtud que ayuda a reflexionar sobre los efectos de las decisiones directivas, y que, aplicado en la empresa familiar, se convierte en una excelente herramienta para comunicarse con otros miembros sin poner en riesgo la armonía del grupo.

Fomentar la justicia: Entregan la sabiduría para dar a cada quien lo que le corresponde teniendo en cuenta sus actitudes.

Humildad ante todo: Es frecuente que en las empresas familiares las nuevas generaciones reciban un trato diferencial por ser los hijos de grandes empresarios, es por esta razón que las familias deben inculcar este valor en sus miembros.

Tener fortaleza: Como virtud, pues ser empresario exige un espíritu lleno de coraje, perseverancia, dedicación y esfuerzo, que en futuras generaciones llevará a la familia a trabajar por la continuidad de la empresa.

Cultivar la equidad: Forma parte de la combinación ideal al momento de distribuir algún bien tangible o intangible entre los dueños de la empresa.

Ser veraces: Brindar información certera a quien tiene el derecho de conocerla, asumiendo responsabilidad frente a lo que se dice.

Consejos para alcanzar la denominación de ‘dinastía’

1. Importancia del líder

Según los investigadores Miguel Ángel Gallo y Joan M. Amat, la personalidad del líder es un factor clave en toda empresa que aspire a la longevidad. Un buen ejemplo es lo que ocurrió con el empresario estadounidense Jack Welch; sus jefes directos reconocieron en él un talento innato que luego se transformaría en el gran hito de la historia de General Electric (GE).

Desde su llegada a la empresa en 1981, la facturación de GE casi se quintuplicó desde los US$27,240 millones hasta los US$130,000 millones. La cotización de los activos creció de los US$2 hasta los US$60, y en 1999 obtuvo el premio al “Ejecutivo del Siglo” de manos de la revista Fortune. Todo un logro.

2. Buena Comunicación

La comunicación efectiva, acompañada de unas “reglas de juego” claras entre los miembros de la familia, disminuyen las posibilidades de conflictos. Esto quiere decir que las dinastías manejan un código no solo de cómo evitar conflictos, sino también, en cómo resolverlos en caso de que estos se presenten.

Wal- Mart, por ejemplo, estima gran parte de su inversión para, año a año, mejorar sus vías de comunicación, las que le permiten lidiar con más de 2 millones de empleados alrededor del mundo.

3. El emprendimiento nunca termina

Entre las generación de estas empresas se han encontrado herederos que en vez de gastar la herencia la han sabido “multiplicar” a través de nuevos emprendimientos empresariales. Eso es clave.

El mejor ejemplo para este ítem es el gigante de Internet Google. La compañía permite a sus trabajadores utilizar una parte de sus horas diarias para la creación de sus propios proyectos, que de ser exitosos, podrían ser financiados por la misma empresa. Una gran idea.

4. Trabajo en equipo

El trabajo en equipo genera las ventajas competitivas de las empresas familiares y las hace más rentables frente a sus competidores no familiares.

Cemex, la tercera cementera más grande del mundo, establece en su filosofía corporativa el denominado “Cemex way“, central en el establecimiento de sus objetivos anuales y el trabajo de sus empleados. En este concepto, el trabajo en equipo resulta uno de sus pilares fundamentales.

Nota Original: Conviértase en una ‘dinastía empresarial’

Fuente: Altonivel.com.mx
www.altonivel.com.mx

Lea También:

Tips para evitar que la influenza llegue a su empresa

Empresas preparadas ante rebrote

Po naszym srodowym nocnym wyjsciu “na miasto” czekaly nas juz tylko dwa dni na statki. Na 30 pazdziernika mielismy zaplanowane loty i nic sie juz w tej kwestii nie zmienilo. Zgodnie z planem, wieczorem w piatek, zapakowalismy sie ze wszystkimi bagazami do dwoch bus’ow i ruszylismy na lotnisko. Zaraz jak tylko dotarlismy na miejsce i wyszlismy z samochodow, okrazyly nas dzieciaki i z wyciagnietymi dlonmi prosili o pieniadze (5 euro), bo nie maja na jedzenie… Widzialem jak jedna osoba im daje, ale to chyba nie byl najlepszy pomysl, bo zaraz potem przy nim stalo juz kilku innych dzieciakow, myslac, ze im tez sie uda cos wyciagnac. Wreszcie chyba zrozumieli, ze nic wiecej nie wyciagna i dali sobie spokoj. Czekalismy jeszcze troche, az agent przyniesie nam podbite paszporty i weszlismy do srodka. Oczywiscie bylo by zbyt pieknie, jakby wszystko przebieglo sprawnie i bez najmniejszych problemow. Po odprawie dostalem tylko jeden bilet (na ten drugi lot) i kazano mi czekac. Nie wiedzialem o co chodzi, ale zauwazylem, ze sam nie jestem i w miejscu, gdzie mialem czekac, stalo jeszcze kilku naszych – tego dnia wracalo nas 12 osob. Na szczescie po kilkunastu minutach ktos zaczal wyczytywac po kolei nazwiska i kazdy z nas otrzymal swoj bilet. Teraz czekala nas juz tylko kontrola, a dokladniej 3 kontrole. Za kazdym razem pytali sie czy nie mam papierosow albo czy przypadkiem nie posiadam pieniedzy, ale chodzilo im tylko o EURO. O tym dowiedzialem sie jeszcze dzien wczesniej, jak zapytalem osobe, ktora juz z Konga wracala, ze dolar praktycznie teraz sie u nich nie liczy… nie pytaja sie czy przewozisz dolary, ale wlasnie interesuje ich euro. Oczywiscie wszystkim grzecznie odpowiadalem, ze nie posiadam tego, o co pytaja. Nikt mi portfela nie sprawdzal, ale jakby nawet to zrobil to jedynie znalazlby w nim kilka dolarow i mam nadzieje, ze nie staly by sie one obiektem jego zainteresowania

Przed 22:00 zajalem miejsce w samolocie i moglem juz na spokojnie rozpoczac swoja podroz powrotna do domu. Czekala mnie poranna przesiadka w Paryzu (1h miedzy samolotami to na takim duzym lotnisku wcale nie tak duzo), a nastepnie drugi i zarazem ostatni lot do Berlina. Stamtad bus do Szczecina, a wtedy juz tylko w samochod i do domu. Tamtego dnia, a raczej w ciagu dwoch dni, przespalem sie moze z godzinke jak jechalem busem…

Szczesliwie dotarlem do domu w sobote poznym popoludniem… i teraz odpoczywam.