Trackitdown: ‘Loving these chunky German progressive tech house vibes on Konsulat Tonträger. Reminds us of Big Wheel and Thomas Schumacher vibes. Pumping and bleeping right through the night. The pick of three cuts on this EP.’

Trackitdown.net – Featured Tech House / Minimal Tracks

Ich checke jetzt zum x-ten Mal meine ganzen Unterlagen für morgen. Hoffentlich ist das alles so korrekt. Gerade habe ich noch verzweifelt nach Nachweisen gesucht, dass ich die USA auch auf jeden Fall wieder verlassen werde. Eine Bestätigung der Fortführung meiner Versicherung und die Bestätigung der Einlagerung meiner Möbel reicht hoffentlich aus. Wie soll man so etwas sonst bitte nachweisen? Naja, wird schon alles gut gehen! *keep my fingers crossed* So, jetzt noch etwas essen und dann früh ins Bett – schließlich muss ich um 3 Uhr morgens aufstehen, damit ich pünktlich um 7:45 Uhr in Berlin bin.

Gestern morgen bin ich zu meinen Eltern gefahren, um von hier aus dann am 01.12. nach Berlin zum Amerikanischen Konsulat zu fahren (muss mich ja persönlich vorstellen, um das Visum zu bekommen). Nun hatte ich gestern penibel geprüft, ob ich alle Dokumente dabei hatte – nur um meinen Reisepass musste ich mich nicht kümmern, denn der war schon bei meinen Eltern. Diesen hatte ich bereits vor ein paar Wochen nach Zinnowitz geschickt, da dieser auf Zinnowitz umgeschrieben werden musste.

Nun fragte ich dann gestern Abend nach meinem Reisepass und – er war nicht da! Hektik machte sich breit, jeder suchte meinen Pass. Im Kopf war ich schon dabei, einen neuen Pass zu beantragen – würde aber alles ganz schön knapp werden. Plötzlich der Gedankenblitz: der Pass lag unter einem schweren Gegenstand, um sich wieder platt zu liegen (nach dem Einscannen war der etwas aus der Form geraten). Glaubt man, wie glücklich ich war, dass der Pass wieder da war und ich nun doch am Dienstag nach Berlin kann.:-)

Allen einen schönen 1. Advent!

Die Blackberry Geschichte. Ah wie sehr ich ihn begehre xD Ich hätte echt verdammt gerne dieses Multifunktionsgerät. Vielleicht gibst die ja in Seoul billiger.

Es wundert mich, heute ist immer noch ein wunderschöner Spätsommertag. Morgen ist doch schon Oktober und die jährlichen starken Herbstwinde haben zumindest München noch nicht erreicht. Die letzten paar Tage hatte ich wirklich keine einzige Sekunde Zeit um einen blog entry zu schreiben denn: Montag war ich morgens mit Mama im chinesischen Konsulat (dazu gleich mehr) und dann abends arbeiten. Dienstag war ich SCHON WIEDER im chinesischen Konsulat und danach war ich bei Ben und danach habe ich Nachhilfe gegeben.

Also die Chinesen sind mir ein Rätsel. Ich habe in keinster Weise eine Abneigung gegenüber dem Volk, der Kultur und schon gar nicht dem Essen sondern schlichtweg gegen das gesamte sozialistische Regime. Sie haben Tibet besetzt. WARUM HABEN SIE TIBET BESETZT?? Und es gibt bis heute Streitereien ob die Taiwan und Hongkong wieder bekommen aber das können sie vergessen, die halbe Welt hält absolut NICHTS von China, warum zum Teufel sollten die Taiwanesen wieder reinwollen? Naja schön und gut, ich mag China einfach nicht. Aber das gestern war echt der Gipfel von politischer Dummheit. Wir waren am Dienstag da um das Visum für Mama zu beantragen weil sie in 3 Wochen nach Shanghai fliegt. Vorne beim Eingang zum Generalkonsulat in München stehen bodyguards und die fragen dich nach deinem Pass damit sie dich reinlassen können. Ok. Drinnen ist nochmal ne Schranke da fragen die dich was deine Absichten hier sind -.-
Am Dienstag sind wir nochmal hingefahren weil die meinten irgendwelche Dokumente sind nicht da (davon war nirgendswo die Rede!) und jetzt kommts: Die haben am Eingang NOCHMAL nach Mama’s Pass gefragt. ABER DIE HABEN DOCH DEN PASS! WIE SOLL SIE NEN PASS HABEN WENN SIE GRAD N ANTRAG STELLT IHR VOLLKOMMEN ZURÜCKGEBLIEBENDEN KORRUPTEN KOMMUNISTENCHINIS!
Und mein Pass ist ja in der koreanischen Botschaft xD Gut das ich eine Beglaubigung hatte -.-

Es war zum verzweifeln. Der Typ am Schalter sah aus als würd er uns gleich in die Luft jagen. Jeden einzelnen der im Zimmer war. Die Koreaner dagegen sind sooo nett. Die haben mich angerufen und sehr höflich gefragt ob ich nicht meine Wartelistebescheinigung nachreichen könne und ob ich noch irgendetwas brauche oder eine längeres Visum oder eine Schnellbearbeitung. Ah Hangul, kamsahamnida! xD

Dzień 18 września 2009 roku na długo zapadnie w pamięci obywateli i mieszkańców Konsulatu Tyrencji i Luminatu. Po I zjeździe Zgromadzenia Ludowego w dniu 1 czerwca br. omówiono przyszłe działania, mające przyczynić się do odbudowy Konsulatu. Działania te nie zostały zrealizowane, gdyż nie doszło do porozumień pomiędzy członkami zjazdu. Udział w obradach wzięli: Quintus Aurelius Varus, Tiberius Aurelius Scipio, JE Konsul Camillus Plautius Flavus oraz Publius Terentius. Na dalszy rozwój wydarzeń w Konsulacie przyszło czekać równo trzy tygodnie, kiedy 22 czerwca 2009 roku na II zjeździe Zgromadzenia Ludowego postanowiono powołać Konsularny Komitet Ocalenia Narodowego. W skład którego weszły: Tiberius Aurelius Scipio jako Przewodniczący oraz Quintus Aurelius Varus, Camillus Plautius Flavus, Publius Terentius jako Członkowie. Od tego momentu najważniejszym i jedynym wiążącym aktem w Konsulacie Tyrencji i Luminatu jest Manifest do Ludu.

Była to druga inicjatywa tego typu i wydawało się, że będzie realną szansą na wznowienie działalności Konsulatu Tyrencji i Luminatu.

Pierwszą inicjatywą było powołanie 17 listopada 2008 roku Komitetu Ocalenia Tyrencji, która wiązała się z powrotem do kraju obywatela Wilhelmowicza. Pod Manifestem Komitetu Ocalenia Tyrencji zaproponowanym przez ówczesnego Konsula zaczęli podpisywać się pierwsi mieszkańcy. Przez pierwsze dni wykazywano sporą aktywność i liczono, że Konsulat Tyrencji i Luminatu wyjdzie zwycięsko z kryzysu, który dotknął kraj. Niestety 6 marca 2009 roku na stronie internetowej państwa pojawia się dramatyczna informacja o braku zainteresowania życiem Konsulatu Tyrencji i Luminatu. Zostają przedstawione różne koncepcje zarówno rozwiązania KOT-u jak i powrotu do Konstytucji Konsularnej z dnia 11 czerwca 2007 roku, a tym samym wyboru nowego Konsula i Pretora. Pojawia się także propozycja od Diuka Sarmacji JE Piotra Kościńskiego z Organizacji Polskich Mikronacji, która proponuje Konsulatowi pomoc w organizacji administracji oraz wyborów na wspomnianego wcześniej Konsula i Pretora. Z dalszej części notki dyplomatycznej można było wyczytać, iż w innym wypadku proponowane jest działanie OPM na innym szczeblu poprzez powołanie Tymczasowej Agencji OPM Wsparcia i Pomocy dla Konsulatu Tyrencji i Luminatu, która mogłaby wypełniać powierzone jej zadania lub reprezentować państwo od zewnątrz na forum międzynarodowym. Trzy dni później 9 marca 2009 roku w Konsulacie Tyrencji i Luminatu rozpoczyna się Misja Stabilizacyjna OPM. Treść Paktu Stabilizacyjnego można znaleźć w Dzienniku Ustaw. I ta forma nie pomogła w uratowaniu Konsulatu Tyrencji i Luminatu od jego całkowitego zniszczenia.

Szansa ta pojawiła się jak wcześniej wspomniano z powołaniem Konsularnego Komitetu Ocalenia Narodowego. Przeprowadzono pierwsze głosowania – dokonano wyboru Przewodniczącego KKON-u. Rozpoczęto prace nad uruchomieniem nowej strony internetowej oraz uporządkowaniem forum, a także nowelizacją ustaw, w tym ustawy zasadniczej. Niestety po kilku dniach funkcjonowania zarówno strona jak i forum zostały zlikwidowane. Było to wywołane niewłaściwą pracą na serwerach Przewodniczącego KKON-u. Przez następnych kilka tygodni Konsulat Tyrencji i Luminatu chylił się już ku końcowi, gdy nagle pojawiło się światełko w tunelu i nie wiadomo jakim sposobem została przywrócone stare strony i tym samym w połowie dorobek, niestety forum nieudało się odzyskać do dnia dzisiejszego. Fakt ten pobudził do działania b. Konsula Camillusa Plautiusa Flavusa, który z pomocą wsparcia Forum Mikronacje (Projekt „Wsparcie”) postawił nową stronę internetową i forum dyskusyjne.

Wracając do dnia wczorajszego. Dlaczego 18 września 2009 roku zapadnie na długo w pamięci obywateli i mieszkańców Konsulatu Tyrencji i Luminatu? Nasuwa się tylko jedna odpowiedź. Ponowną działalność rozpoczyna Konsularny Komitet Ocalenia Narodowego w składzie: Przewodniczący Konsularnego Komitetu Ocalenia Narodowego: Camillus Plautius Flavus. Sekretarz Generalny i Rzecznik Prasowy: Christophorus Lucius Varus. Wydaje się być to ostatnią próbą uratowania państwa, które w dniu 9 marca 2010 roku będzie obchodziło 4-rocznicę istnienia. Miejmy jednak nadzieję, że tym razem ta próba będzie udana i Konsulat Tyrencji i Luminatu jeszcze nie raz zadziwi świat. Świat polskich mikronacji.

Wczoraj w godzinach wieczornych zostało zainstalowane forum które nazwę nosi nazwę tymczasowe, ponieważ musimy (Konsularny Komitet Ocalenia Narodwego) ukonstytuować państwo.
]]> http://socialphotography.wordpress.com/2009/08/26/representation-culture-and-prejudice/ Wed, 26 Aug 2009 09:41:33 +0000 Benjamin Hiller http://socialphotography.wordpress.com/2009/08/26/representation-culture-and-prejudice/

One of my current photographic projects is concerned with different cultures and how people of another culture see them.

Many people of different nationalities quite often have a preconceived opinion about members of another culture or society other than their own. This opinion can turn easily into prejudice, i.e. concerning racial attributes (such as skin color, physical appearance, social behavior), when those persons generalize this and those ‘others’ are not seen as individual and unique human beings.

Often foreign representatives of governments and cultural organizations are exposed to this area of tension. With that in mind, I decided to portrait the consul generals in Hamburg. They represent their nation in foreign countries and have to portray the different aspects of their culture in a positive light.

Hence I want to confront common prejudices towards other cultures with the photographic work of the consul generals and their ambience.

You can view one of the first results here, presenting the Italian consul general from Hamburg, Lelio Crivellaro (click to enlarge):

Lelio Crivellaro

W pierwszą rocznicę rosyjskiej agresji na Gruzję kluby „Gazety Polskiej” i Inicjatywa „Solidarni z Gruzją” zorganizowali pod ambasadą Rosji w Warszawie i pod konsulatami w Gdańsku, Poznaniu i Krakowie pikiety przeciwko imperialnej polityce Rosji.

- Nie ma usprawiedliwienia na napadanie na swoich sąsiadów. Spotykamy się w pierwszą rocznicę trwania nienormalnej sytuacji, w której Rosjanie stale prowokują napięcia na nie swoim terenie – powiedział do zebranych Ryszard Bocian przewodniczący  klubu w Krakowie.

Prowokacje Rosji wobec Gruzji spowodowane są “chęcią uniemożliwienia dostaw nafty i gazu i szantażowania całej Europy”. – To nie jest partner, to szantażysta – powiedział Ryszard Bocian o Rosji.

- Polacy są zawsze po stronie narodów uciskanych i słabszych, które znajdują się w sytuacji, w jakiej Polska się znajdowała – mówił dr Jerzy Bukowski rzecznik Porozumienia Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych.

Przed konsulatem w Poznaniu skandowano hasła: “Pij gruzińskie wina, nie bój się Putina”, “Wolna Gruzja” i ”Norymberga dla Putina”, a w Warszawie przed ambasadą Rosji można było usłyszeć: “Norymberga dla Putina” oraz “Czołgi do Wołgi” i ”Wolna Gruzja”.

W demonstracjach uczestniczyli przedstawiciele diaspory gruzińskiej w Polsce

R.K.

Migawki z pikiety przed konsulatem Rosji w Krakowie –

8 sierpnia 2009

nadesłane przez Ryszarda Kapuścińskiego

Als am 17.07. ein Bündnis “unabhängige iranische Jugend, Studenten und politische Aktivisten” zu einer Sitzblockade vor dem iranischen Generalkonsulat in Frankfurt aufrief, trat als Rednerin auch die vor drei Jahren aus dem Iran nach Deutschland gekommene Mina K. auf. Ihr Redebeitrag:

Die anschließende Sitzblockade – womit das Erscheinen der Konsulatsangestellten der Islamischen Republik an ihrem Arbeitsplatz verhindert werden sollte – löste die deutsche Polizei zugunsten der Mullahknechte auf, wobei Mina K. von übereifrigen Beamten das Handgelenk gebrochen wurde.

Eine andere Demoteilnehmerin berichtete:

“also eigentlich war die polizei erstmal nett zu uns…..
jedesmal wenn jemand vorbei wollte haben wir versucht unsere Menschenkette durchzusetzen, bei einigen polizisten ging das auch, natürlich wollten die ja jedesmal beweisen das sie was zusagen haben…..als der mina handgelenke gebrochen wurde, war das eine sehr komische situation, da kam ein Herr, ich denke mal deutscher nationalität groß muskulös und im Anzug, wahrscheinleich ein freund von zwei beamten und definitiv ein beamter des Konsulates und wir haben wieder mal eine Menschenkette gebildet, doch diesmal wurde die polizei total brutal, einer der demostranten ich will keine namen nennen blutete aus der Nase, die beine und oberarme meiner mutter waren zu teil blau, also richtig brutal………….als ich sie dann darauf engesprochen habe ob es ihre solidarität wäre ? habe ich nur die Antwort erhalten das es nur ihre aufgabe wäre……also bei jeder kleinen bewegung unserer seite haben die polizisten angriff genommen aber als einer der beamten der Iranischen botschaft einem demonstranten handgreiflich wurde hat die polizei behauptet nix gesehen zu haben…”

Erfurt

Schweden-News

22. Juni 2009

———————————————————————-

Inhalt:

1. Schlagzeilen
2. EU-Ratspräsident
– Schwedens Ministerpräsident Fredrik Reinfeldt zu den Prioritäten
des schwedischen EU-Vorsitzes
– Cecilia Malmström begrüßt Ostseestrategie der Europäischen Union
3. Recht – die “Europa GmbH”
4. Tourismus – Eisbärenpark eröffnet
5. Veranstaltungstipps für Deutschland und Schweden
6. Buchtipp – “Von Astrid zu Lindgren”
7. TV-Programm
8. Wussten Sie schon …?
9. Wetter in Schweden

Interessante Informationen finden Sie auch auf der Homepage des
Schwedischen Honorarkonsulats Erfurt unter:

http://www.schwedenkonsulat.de/www/honorarkonsul-swe/ !

Wuah. Heute erstmal um 4:30 aufgestanden, schließlich muss man für die USA zum Visum höchstpersönlich im Konsulat erscheinen… also direkt mal um 5 Uhr auf den Weg nach Frankfurt gemacht. Unterwegs mehrfach eingeschlafen, naja, was soll’s, ich fahr ja nicht. Vor dem Konsulat dann die erste Überraschung… Vor der Tür stand ein farbiger (mhm, sagt man das politisch korrekt so?) Wachmann, und der war verdammt lustig. Weil die Amerikaner ja seit 9/11 leicht paranoid sind, darf man nicht einmal mehr irgendein elektrisches Gerät mit hinein nehmen… könnte ja in die Luft fliegen. Ich war natürlich mal wieder megaschlau und hab direkt meine Jacke mit Handy und co. im Auto gelassen, was sich damit revanchierte, dass ich ca. 10 Minuten in der Kälte draußen stand… naja, die hat mir der Wachmann aber ganz gut vertrieben.

Anekdötschn: Ein Kerl, bisschen weiter vor mir, hat seinen USB-Stick in der Hosentasche vergessen… kurzerhand vor dem Konsulat ins Beet geschmissen, was der Wachmann wie folgt kommentiert hat:

“YOU’LL GO THERE; PICK THIS THING UP AND HANDLE YOUR SERVICE TICKET TO ME. AFTER BRINGING YOUR USB-STICK TO THE KIOSK AT THE CORNER, YOU CAN GO THERE AND GET YOURSELF ANOTHER SERVICETICKET!”

[Anmerkung: Das Serviceticket hat man bekommen, das ist sowas wie die Nummer beim Arbeitsamt... aber dazu später mehr] Das Ganze lief darauf hinaus, dass der Wachmann ihm 7 Minuten für den Weg zum Kiosk & zurück ließ – als der Kerl anfing zu laufen, schrie ihm der Wachmann hinterher “RUN FOREST, RUN!!!”. Großartiger Kerl… vor allem, als er sah, dass wir froren, wollte er auch noch mit Aerobic anfangen.

Durch die obligatorischen Sicherheitskontrollen durchgekommen, kam man schließlich in die Wartehalle, wo man einen blauen Wisch bekam, auf dem penibel beschrieben war, in welcher Reihenfolge man die Unterlagen abzugeben hatte. Total ermutigend&motivierend: An der Wand der Wartehalle hing ein Schild: “Maximum Capacity 299 People” und der Raum war VOLL.

Also mal irgendwo hingesetzt und gehofft, dass die Zeit mal schnell rumgeht… glücklicherweise gab’s dadrin auch Frühstück und Kaffee zu kaufen, ohne hätte ich die 2 1/2 Stunden wohl nicht überlebt – trotz meiner Lektüre Holes, die ich eigentlich bis heute durchgelesen haben sollte [derzeitiger Stand: Seite 60/150] Zu diesem Zeitpunkt zeigte die Anzeigetafel die Nummer des Servicetickets U311 an – ich hatte die Nummer U454. Yuppie.

Nach verdammt harten 2 1/2 Stunden, knapp 80 gelesenen Seiten und 3 Bechern Kaffee wurde dann endlich die Nummer U453 angezeigt… es konnte nicht mehr lange dauern, bis U454 angezeigt werden würde! Kam mir trotzdem wie’ne Ewigkeit vor Als ich dann mal dran war, bestand der gesamte Schaltergang aus Dokumente-unter-dem-Fenster-durchreichen und Fingerabdrücke-nehmen. Zeitaufwand bis dato: 3 1/2 Stunden fahrt, 2 1/2 Stunden Wartezeit, 1 Minute Visaantrag-Bearbeitung.

“Bitte setzen Sie sich wieder und warten, bis Ihre Nummer aufgerufen wird.” Das war schockierend, denn nochmal 2 1/2 Stunden hätte ich nicht mehr ausgehalten… vor allem, da der Kiosk nur bis 11 Uhr aufhatte, und ich mir somit die Zeit nicht mehr mit Kaffee vertreiben konnte…

Zum Glück ging’s aber fix: nach nicht einmal 5 Minuten kam erneut U454 auf den Screen & ich ging zum Schalter. Ich machte mich auf das sogenannte “Interview” gefasst… Am Schalter fragte man mich dann direkt: “Wie wird Ihr Nachname ausgesprochen?” “Wissen Sie schon, wohin Sie in den USA gehen werden?” “Sie gehen hier auf’s Gymnasium?” “Hatten Sie jemals Probleme mit der Polizei, verhaftet o.ä.?” und das war’s… das Visum war genehmigt.

Zeitaufwand bis dato: 3 1/2 Stunden Fahrt, 2 1/2 Stunden und 5 Minuten Wartezeit und unglaubliche 2 Minuten Bearbeitungszeit und nochmal 3 1/2 Stunden Rückfahrt. Großartig.

USA

Am Abend spricht Generalkonsulin Karen E. Johnson mit Dr. Werner Hoyer (MdB) und Susanne Iden (HAZ) über “Die USA in der Ära Obama”.

© Flavia Westerwelle

TransDomo,LLC
Klaus Westerwelle
33 Market Point Drive
Greenville, SC 29607
Phone: 864.908.0690
Email: info@transdomo.com
Transdomo
Westerwelle

So, am Freitag habe ich endlich meinen wunderschönen blauen japanischen Reisepass bekommen. Seitdem kann ich auch meinen Namen schreiben. Aber, fangen wir am Anfang an.

Wie bereits früher geschrieben, war mein Vater am 05.05.2009 in Berlin, um den Pass zu beantragen. Er kam mit ein paar Anträgen und Informationen zurück, konnte jedoch keinen Pass erhalten, da dazu meine Anwesenheit und Unterschrift erforderlich war.

Er dachte sich also, wir fahren am 22.05.2009, weil ich da sowieso frei habe. Aus finanziellen Gründen haben wir dann entschieden, dass ich allein fahre. Ich bin also um 06:00 Uhr aufgestanden, zum Bahnhof gefahren und habe den 07:16-Zug nach Berlin genommen. In Berlin Friedrichsstraße bin ich dann ausgestiegen, und mit der S-Bahn-Linie 25 zum Potsdamer Platz gefahren. Von dort aus bin ich ein kleines Stück gelaufen, bis zur Hiroshimastraße. Dort wurde ich von einem Sicherheitsmenschen auf metallische Gegenstände kontrolliert und dann in die Konsularabteilung weitergeleitet. Es hat einige Minuten gedauert, bis ich herausgefunden hatte, wo man dort klingeln muss.

Dann kam eine nette Frau an den Schalter. Wie zuvor schon dem Mann am Eingang erklärte ich ihr mein Anliegen und gab ihr – wie vorher von ihr verlangt – das Familienregister, welches mir meine Mutter geschickt hatte, eine Kopie der Geburtsurkunde und ein Passfoto. Sie fragte mich dann noch, ob ich Japanisch schreiben kann, was ich leider verneinen musste. Sie bot mir an, das Formular bis auf die Unterschrift auszufüllen. Ich nahm an, musste aber eine Weile warten.

Als sie fertig war, kamen gleich zwei Überraschungen: Ich musste nicht nur »normal« unterschreiben, sondern auch in Kanji (石井　俊樹). Und dann war doch noch die Unterschrift meines Vater erforderlich. Na toll! Der war am Abend zuvor noch mit seinem Büroumzug beschäftigt und lag erschöpft und schlafend im Bett.

Ich rief ihn also an. Wir kamen überein, dass ich nach Cottbus zurückkomme, weil er an dem Tag nicht mehr nach Berlin kommen würde. Ich setzte mich also wieder in die S-Bahn und wieder in den Zug. Als ich dann kurz nach 12:00 Uhr an Brand vorbeigefahren war, rief er nochmals an und meinte, ich solle umdrehen. Ich stieg also in Lübbenau auf Gleis 4 aus, ging zum Gleis 1 und nahm den Zug nach Berlin um 12:48 Uhr. Im Zug lernte ich dann noch meinen Namen schreiben. Die nette Beamte hatte mir nämlich noch meinen Namen ganz groß mit einem Computer auf ein Blatt geschrieben, damit ich ihn schreiben lernen konnte. In Berlin Friedrichsstraße stieg ich wieder in die S-Bahn und lief dann zum Hiroshimasteg. Mein Vater hatte indes angerufen, dass er den Zug um drei Minuten verpasst hatte. Also würde er eine Stunde später ankommen. Ich setzte mich also auf ein Geländer und las ein bisschen Orwells 1984, und erfuhr etwas über die Ziele des Newspeak (Neusprech soll das in der deutschen Ausgabe heißen). Etwa eine Stunde später kam mein Vater dann mit dem Bus.

Wir sind zur Botschaft zurück. Kurz nach 15:30 Uhr waren wir durch die Sicherheitskontrolle durch und trugen erneut unser Anliegen vor. Eine andere Angestellte nahm daraufhin das Formular nochmals entgegen, kontrollierte es, ebenso wie das Familienregister und gab uns dann das Blatt für die Unterschriften. Ich unterschrieb auf der Vorderseite in (stark vereinfachten) lateinischen Buchstaben und dann auf der Rückseite in Kanji. Mein Vater fand es lustig, mitanzusehen, wie ich überlegte, was ich als nächstes schreiben musste. Dann war er dran, natürlich nicht in Kanji.

Im Eilverfahren (normalerweise dauert es bei denen zwei Werktage) stellten die Angestellten dann den Pass aus. Eine Stunde später hielt ich ihn schon in den Händen und war weitere 77,00 € ärmer.

Dann fuhren wir zurück nach Cottbus und kamen überein, dass wir das nächste Mal vor dem Handeln ein wenig mehr Denken sollten.

På fredagsmorgonen återupptogs protesterna mot att iranska konsulatet hyrt in sig i Katrinelunds Folkets hus i Malmö. Den här gången hade polisen bytt taktik, en stor del av Celsiusgatan spärrades av och demonstranterna förhindrades att stå på tillståndsgiven plats.

Efter att flera bilar med demonstranter åkt tillbaka till Göteborg efter första protestdagen så blev fredagens protest något mindre. De högljudda protesterna mot den iranska regimens brott mot mänskligheten och det förtryck som utövas mot dess befolkning fortsatte dock hela dagen, man skanderade bl.a. ”ned med islamiska terrorregimen i Iran”. Flera appeller hölls och högljudd musik spelades också.

Polisen omhändertog redan på morgonen 26-årige Shahin Shahrivar, trots att han inte begått något brott. Shahins far som också deltog i demonstrationen berättade för Offensiv att polisen påstod att sonen avsåg att kasta ägg på den taxibil som regimrepresentanterna ankom i. ”Han hade inga ägg” försäkrade fadern. Vidare förklarar han att sonen känner en djup frustration då hans vän nyligen hängdes i Iran. Senare på eftermiddagen omhändertogs två kvinnor efter att de sprungit in på avspärrat område med en banderoll i händerna. I en verbal konfrontation mellan demonstranter och polis försökte yttre befälet Gorgin Shoai att rättfärdiga kränkningen av demonstrationsrätten på den tillståndsgivna platsen med att det var oroligheter dagen innan, något som måste anses som skandalöst i en vad som kallas för demokrati som Sverige. De oroligheterna som Shoai talade om var enstaka tomat- och äggkastning samt hög musik och talkörer. För att inställa eller upplösa en allmän sammankomst (demonstration) krävs enligt Polislagen ”svårare oordning” eller en ”avsevärd fara för de närvarande”, nu överväger demonstranter att anmäla polisen för kränkningen. ”Det är oacceptabelt att svensk polis försvarar representanter för den iranska terrorregimen” dundrade en av talarna.

Det är oförsvarbart att svenska staten har diplomatiska förbindelser med Iran utan att på något sätt ifrågasätta de brott och den terror som dagligen begås mot befolkningen.
– Dom tänker på ekonomi, inte på folk, anklagade demonstranten Paria Botoii från Malmö den svenska staten.
– Ahmedinejad talade om mänskliga rättigheter på FN:s konferens mot rasism, men det finns inga mänskliga rättigheter i Iran, utbrast Mahmoud Dad Karim Bloshi från Växjö för Offensiv.

Förutom att provocera och skrämma så är den främsta anledningen till att iranska regimen avser att starta upp konsulat i Göteborg och Malmö, att kunna spionera och kartlägga oppositionella som flytt landet. SÄPO avslöjade för en tid sedan att två iranska diplomater utvisats från ambassaden i Stockholm för spionage mot iranska flyktingar och asylsökande.

Folkets hus är en symbol för arbetarrörelsen, iranska regimen har som mål att med våld och tortyr krossa densamma. ”Detta är ett hån mot alla arbetare” beskrev flera av demonstranterna uthyrningen av Folkets hus. Flera av talarna belyste att Iran nyligen sänkt minimiåldern för äktenskap till 9 år. Att representanter för en terrorregim som sanktionerar pedofili fritt kan agera i Sverige är även det ett hån mot de mänskliga rättigheterna, vilka den svenska regeringen så fint anser sig värna om. Alla världens mänskliga rättigheter tycks kunna åsidosättas då potentiella ekonomiska intressen dyker upp framför ögonen på kapitalistregeringen.

En ny generation av kämpande arbetare och ungdomar reser sig i dagens Iran, nu måste även den svenska arbetarrörelsen vakna upp ur sin dvala för att bekämpa kapitalismens och imperialismens förtryck i alla världens länder.

Ammar Khorshed

Polonii wstęp wzbroniony?

2003-04-15 (10:31)

Glos Wybrzeza

Paszportowa pułapka

Od 1 stycznia 2003 konsulaty rygorystycznie egzekwują przepisy regulujące wjazd na teren Polski osób pochodzenia polskiego. Regulacje te są ostro krytykowane przez Polonię i nazywane “pułapką paszportową”. Polega ona na tym, że wjeżdżając do Polski osoby o polskim pochodzeniu mogą się legitymować dowolnym posiadanym paszportem. Wyjechać mogą tylko przedstawiając polski paszport. Jeżeli takiego nie posiadają, mogą zostać zatrzymane. Zasada ta dotyczy także osób, które mając rodziców Polaków urodziły się za granicą, nigdy nie mieszkały w Polsce i nie znają naszego języka – np. znana aktorka Stephanie Powers (wł. Stefania Zofia Federkiewicz).

Czytając opinie Polaków mieszkających za granicą, zapisane na forum internetowym www.forumpolonia.com na którym wspominają swoje kontakty z polską administracją, nieodparcie przypominają się doświadczenia bohaterów powieści “Proces” czy “Zamek” Franza Kafki. Przepisy regulujące zasady na jakich mogą przyjechać do Polski, lub w jaki sposób mają zrzec się polskiego obywatelstwa, są tak rozbudowane, że czytający je ludzie gubią się w nich i dochodzą do wniosku, że regulacje nawzajem sobie przeczą i w wielu przypadkach czynią niemożliwym wyrobienie sobie polskiego paszportu, czy zrzeczenie się polskiego obywatelstwa. Ustawa paszportowa, która obowiązuje od 1 stycznia tego roku głosi, że “Kto będąc obywatelem polskim i posiadając jednocześnie obywatelstwo obce posługuje się przed polskimi organami dokumentami tożsamości innymi niż polskie, podlega karze grzywny” do 5000,- zł. Zostać obywatelem polskim jest bardzo prosto Nie trzeba się nawet urodzić w Polsce, mieszkać tu ani znać naszego języka. Wystarczy, że jedno z rodziców będzie posiadało obywatelstwo polskie i w ciągu trzech miesięcy od urodzenia nie zadba o zaznaczenie, że dziecko przyjmuje obywatelstwo drugiego rodzica. Jednak aby wyrobić sobie polski paszport za granicą, trzeba, oprócz poniesienia niemałych kosztów, uzbroić się w cierpliwość.

Dlatego wielu Polaków posiadających podwójne obywatelstwo popełnia wykroczenie, posługując się przy przekraczaniu granicy paszportem innym niż polski. Z dyskusji na polonijnych stronach internetowych wynika, że wielu rodaków, chcąc uniknąć kłopotów, rezygnuje z odwiedzenia Polski, ich dzieci depolonizują się całkowicie, nie mając szans na odwiedzenie kraju rodziców, a polskie pochodzenie może być istotną przeszkodą w robieniu kariery w administracji kraju ich zamieszkania.

Udowodnij, że nie jesteś Polakiem
Uczestnicy wspomnianego forum są przekonani, że każda osoba wyjeżdżająca z Polski, legitymująca się paszportem innego kraju, a mająca polsko brzmiące nazwisko lub wpisane miejsce urodzenia w Polsce, może zostać przez służby graniczne poproszona o okazanie polskiego paszportu. Według nich, aby udowodnić w takiej sytuacji, że nie jest się Polakiem należy mieć specjalny dokument wydawany przez prezydenta RP osobom, których wniosek o zrzeczenie się polskiego obywatelstwa został pozytywnie rozpatrzony.

- Ostatni raz odwiedziłam kraj w 1998 roku i od tego czasu nie byłam, bo obawiam się problemów na Okęciu z powodu nieposiadania polskiego paszportu, który jest mi zbyteczny, bo mam jeden – USA, tu płacę podatki, tu mieszkam, a nie tam – pisze na forum www.forumpolonia.com emigrantka z Polski. – Nie będę ryzykować. Mój urlop chcę spędzić godnie, bez nerwów i wróżenia z fusów: wypuszczą mnie czy mnie nie wypuszczą do mojego domu, mimo że należałoby odwiedzić groby rodziców i moich bliskich. Ale cóż, mogę jechać wszędzie, tylko nie do Polski. Poruszyło mnie do głębi traktowanie małżeństwa – Amerykanów polskiego pochodzenia. Pisał o tym “Dziennik Polski”. Wyłapano ich na Okęciu, bo zdradziło ich typowo polskie nazwisko – Stasik. Pan Stasik przybył do Polski jako do kraju swoich przodków. Nie mówił po polsku. Jego żona wyjechała z Polski jako dziecko. Jak podawał “Dziennik”, pana Stasika omal nie pobito, bo według polskiej służby granicznej powinien mieć polski paszport i mówić po polsku. Że służba graniczna w Polsce powinna znać angielski nikomu jakoś do głowy nie przyszło. Wybroniła go jego żona, która nie zapomniała polskiego.

- Każda sprawa jest traktowana indywidualnie – informuje funkcjonariusz SG dyżurujący pod bezpłatnym numerem informacyjnym 0 800 422322. – Osoba, która obawia się, że mogłaby mieć jakiekolwiek problemy z przekroczeniem polskiej granicy, powinna zwrócić się z zapytaniem do polskiej placówki dyplomatycznej zanim tutaj przyjedzie. Generalnie Straż Graniczna nie ma zadania sprawdzać, czy ktoś może się danym dokumentem posługiwać czy nie. Sprawdzamy jedynie, czy dokument nam przedstawiony jest prawdziwy, aktualny i czy przedstawia nam go osoba, której dane są w tym dokumencie. Jeżeli, dajmy na to, pan Kaminski przedstawi nam własny, ważny paszport USA i nie będzie figurował w ewidencji obywateli polskich, to nie mamy żadnego powodu, aby wymagać od niego jakiegoś innego dokumentu.

Zalegalizować, przetłumaczyć, umiejscowić
Konieczność okazania polskiego paszportu budzi tak wiele emocji głównie ze względu na skomplikowaną procedurę uzyskiwania paszportu. Wśród wprowadzonych od tego roku procedur pojawiła się m.in. konieczność umiejscawiania dokumentów wydanych za granicą w Polsce.

- Od 1 stycznia wnioski paszportowe możemy rozpatrywać wyłącznie w oparciu o polskie akty stanu cywilnego – informuje Andrzej Janik, konsul RP w Kanadzie. – Dotykamy tutaj problemu umiejscawiania, czy też rejestracji obcych aktów stanu cywilnego w polskich księgach stanu cywilnego. Aktów urodzenia dzieci, aktów zawarcia małżeństwa itp. Każda osoba, która wnosi o wydanie paszportu polskiego, winna, poza innymi dokumentami, które do tego są potrzebne, okazać – na przykład w przypadku dzieci – polski akt urodzenia dziecka. Oznacza to, że dziecko polskiego pochodzenia urodzone w np. w Kanadzie aby przyjechać na wakacje do Polski musi złożyć podanie o paszport, a żeby to zrobić musi mieć wydany w Polsce polski akt urodzenia, który jest odpowiednikiem aktu kanadyjskiego.

- Jeśli chodzi o akty urodzenia dzieci, można umiejscowienia dokonać w urzędzie stanu cywilnego ostatniego miejsca zamieszkania albo matki, albo ojca – oczywiście, jeśli obydwoje są obywatelami polskimi – wyjaśnia dalej konsul. – To nie musi być czynione w urzędzie w Warszawie, chyba że ktoś mieszkał w Warszawie. Zachęcamy, aby to czynić za pośrednictwem znajomych i rodziny, bo zajmie to na pewno znacznie mniej czasu. Proponujemy następujący sposób: prosimy przyjść do konsulatu, zalegalizować dokument, sporządzić pełnomocnictwo do załatwienia tej sprawy przez kogoś w Polsce. Oba dokumenty wysłać listem poleconym lub kurierem do Polski. W Polsce ten kanadyjski akt urodzenia należy przetłumaczyć u tłumacza przysięgłego, a następnie z trzema już dokumentami (tj. zalegalizowanym oryginałem, pełnomocnictwem oraz urzędowym tłumaczeniem) udać się do urzędu stanu cywilnego gdzie, na ogół po kilku dniach, będzie można odebrać polskie akty urodzenia.

Akt urodzenia posłuży polskim urzędnikom do nadania osobie urodzonej poza Polską lub takiej, która wyjechała z Polski zanim wprowadzono ewidencję PESEL do nadania jej numeru ewidencyjnego, bez którego nie można wydać paszportu.

- Jestem w trakcie wyrabiania polskiego paszportu – pisze internauta z Francji. – Jak na razie to istna droga cierniowa! Należy zalegalizować moje zaślubiny wedle prawa polskiego (1-2 miesiące) – 83 euro; należy wyrobić PESEL – 60 euro; wyrobić paszport (ok 2 m-cy) – 118 euro; opłata stała – 20 euro. Czyli razem 281 euro. Ale to nie koniec, bo to samo muszę powtórzyć w stosunku do dzieci. To istne kpiny z tym co powymyślali! Haracz (dlatego, że matka Polka) za wpisanie ich do ksiąg urzędu stanu cywilnego w Polsce od “głowy” 90 euro plus wyrobienie podlotkom paszportu polskiego, patrz cena jak wyżej. Na francuskich paszportach mogą wjechać do Polski, ale z wyjazdem będzie już problem.

W przypadku dzieci pojawia się drugi problem, związany z zupełnie innymi przepisami nie skoordynowanymi z przepisami o obywatelstwie. Polskie urzędy nie uznają np. obcych imion. Chłopiec, który urodził się w USA, Kanadzie czy Australii i został ochrzczony jako John, w polskich dokumentach będzie figurował jako Jan. Osoba taka będzie miała problem na jakie imię ma wykupić bilet lotniczy. Na lotnisku w USA będzie się posługiwała swoim amerykańskim paszportem, bo tylko jako obywatel USA może tam wjechać bez wizy. Na lotnisku w Polsce będzie posługiwała się zgodnie z przepisami dotyczącymi osób polskiego pochodzenia polskim paszportem. Na którymś z lotnisk bilet będzie więc wystawiony na osobę o innym imieniu niż pisze to w paszporcie.

Nie mniejsze problemy jak w przypadku dzieci, mają te osoby pochodzenia polskiego, które rozwodziły się lub brały ślub za granicą. Wnioskujący o paszport musi przedłożyć odpis aktu małżeństwa lub inny dokument określający stan cywilny, w oryginale, wydanym przez polski urząd stanu cywilnego. Jeśli ktoś ożenił się za granicą, to aby uzyskać polski odpis aktu małżeństwa, musi zarejestrować swoje małżeństwo w polskim urzędzie stanu cywilnego. Polskie USC nie przyjmują korespondencyjnej rejestracji małżeństwa. Aby zarejestrować swoje zagraniczne małżeństwo, należy przyjechać osobiście z Kanady albo z Australii do Polski, albo mieć w Polsce pełnomocnika prawnego. Pierwsza ewentualność raczej nie wchodzi w rachubę, bo przecież dana osoba dopiero stara się o paszport, więc jeżeli zdecyduje się wjechać do Polski, aby załatwić formalności, które ustawodawca chce, aby załatwiać osobiście, to do momentu wyrobienia paszportu nie będzie mogła wyjechać.

- Polski urząd stanu cywilnego może, bez żadnych uzasadnień, odmówić zarejestrowania zagranicznego związku małżeńskiego i zażądać decyzji polskiego sądu o ważności małżeństwa – twierdzi internauta z www.forumpolonia.com.. – To z kolei nie jest takie proste, jeśli ktoś był żonaty lub zamężny więcej niż raz. Jeśli ktoś za granicą rozwiódł się i drugi raz się ożenił, to jest w świetle polskiego prawa bigamistą, ponieważ teoretycznie powinien był, przed zawarciem drugiego małżeństwa za granicą, uzyskać wyrok polskiego sądu legalizujący uprzedni zagraniczny rozwód. Wobec tego, aby móc zrezygnować z obywatelstwa polskiego, obywatel rozwiedziony dawno temu za granicą musi się jeszcze raz rozwieść ze swoją ówczesną małżonką, tym razem w polskim sądzie, a następnie zalegalizować swoje małżeństwo z obecną małżonką, również w polskim sądzie.

Z wizą jeszcze gorzej
W jeszcze gorszej sytuacji są ci emigranci, którzy przenieśli się do kraju, których obywatele muszą mieć wizę przy wjeYdzie do Polski – np. Kanada, Australia czy Nowa Zelandia. Gdyby chcieli oni wjechać do Polski na paszporcie kraju, w którym teraz żyją, ryzykując że nie będą mogli wyjechać, muszą uzyskać wizę, której jako osoby o pochodzeniu polskim nie otrzymają, ponieważ mają obowiązek wyrobienia sobie polskiego paszportu. Nie otrzymają go jednak od razu tylko muszą udowodnić, że są Polakami, a to trwa około 6 miesięcy (jeżeli dana osoba nie ma nr PESEL nawet rok). Komunikat w tej sprawie wydał 24 stycznia 2003 r. Zarząd Główny Kongresu Polonii Kanadyjskiej.

Czytamy w nim: “Naszym zdaniem, jeżeli wprowadzone niedawno zmiany przepisów będą obowiązywać w przyszłości, spowodują poważne rozluYnienie więzów Polonii z Krajem. Z powodów ściśle proceduralnych, wielu Kanadyjczyków polskiego pochodzenia będzie praktycznie pozbawionych możliwości odwiedzania Polski, wielu się do tego zniechęci. Nasze dzieci i wnuki bez możliwości bezpośredniego kontaktu z Krajem, będą się szybciej “depolonizować”. Jest przykre, by nie powiedzieć upokarzające, że w czasie gruntownych demokratycznych przemian w Polsce, nasze możliwości odwiedzania Kraju są coraz bardziej utrudniane i ograniczane”.

Kanadyjska Antygona
Szczególnie drastyczny był szeroko opisywany na polonijnych stronach przypadek niewpuszczenia Kanadyjczyka polskiego pochodzenia do Polski na pogrzeb ojca. Jego list skierowany 29 lipca 1999 roku do Kancelarii Sejmu i Senatu RP, można znaleYć na kilku stronach polonijnych – m.in. www.compmore.net/~czeslaw/wizy/index.htm.

Oto jego fragment: “7 maja tego roku w piątek o godzinie 17.00 otrzymałem z Polski wiadomość o śmierci ojca. Po otarciu łez i opanowaniu wzruszenia natychmiast skontaktowałem się z Ambasadą Polski w Ottawie aby postarać się o wizę wjazdową do Polski. Pomimo że wiedziałem o zmianach przepisów wizowych, byłem pewny że w takiej sytuacji nie będzie problemów z otrzymaniem wizy na kilka dni. [...] Oddzwoniono mi w poniedziałek, że wizy do paszportu kanadyjskiego nie otrzymam. Zaproponowano mi wyrabianie polskiego paszportu. Nikt nie zapytał o datę pogrzebu. Jak gdyby zapomniano o świętym prawie i obowiązku grzebania zmarłych. W komunistycznej Polsce nie można było liczyć na ludzkie odruchy biurokratów. Czy dzisiaj coś się zmieniło? Na pogrzeb ojca nie dotarłem. Wiem, że rodzinie w Polsce trudno będzie zrozumieć moją nieobecność, zwłaszcza że jeszcze pół roku wcześniej odwiedzałem rodziców z okazji 50-lecia ich ślubu i podróżowałem wówczas z wizą w paszporcie kanadyjskim. Chciałbym wiedzieć kto i dlaczego decyduje o tym, że obecnie jako obywatel kanadyjski nie mam prawa wjazdu do Polski”.

MSZ o paszportach
Pytanie o problemy z uzyskaniem wizy przez obywateli kanadyjskich pochodzenia polskiego zadał 19 grudnia 2002 roku na posiedzeniu sejmowej komisji łączności z Polakami za granicą poseł Andrzej Gałażewski.

- Jeśli chodzi o kłopoty wizowe Polaków z Kanady, poproszę moich współpracowników o wyjaśnienie tej sprawy – odpowiadał podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Bogusław Zaleski. – Pierwszy raz słyszę o takim problemie. Do nas nie docierają sygnały w tym przedmiocie.

- Według mojej wiedzy nie istnieje żaden problem wizowy w tym kraju – dodał zastępca dyrektora Departamentu Konsularnego i Polonii w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Wiesław Osuchowski. – Istnieje natomiast następujący problem, który dziennikarze kanadyjscy nazwali pułapką paszportową. Jest ustawa o obywatelstwie polskim, która jednoznacznie rozstrzyga, że jeśli ktoś jest obywatelem RP, to powinien posługiwać się paszportem polskim. Tymczasem wiza kosztuje mniej niż paszport, dlatego obywatele RP mieszkający w Kanadzie preferują otrzymanie wizy zamiast paszportu. Dzięki naszym działaniom problem ten został rozwiązany.

- Z przedstawicielami Polonii, którzy przyjeżdżają do Polski, jest taki kłopot, że oni czasami mają tendencję do wykorzystywania obu obywatelstw, w zależności od tego, jakie obywatelstwo jest bardziej korzystne – kontynuował dyrektor Departamentu Ameryki w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Piotr Ogrodziński. – To jest absolutnie nie do zaakceptowania. Na terytorium Polski musimy traktować człowieka z obywatelstwem polskim jako obywatela polskiego.

Certyfikat bezpieczeństwa osobowego
Wielu polonusów zwraca uwagę, że podporządkowanie się polskim przepisom paszportowym, które wymagają podania szczegółowych informacji zmusza obywateli USA, Kanady, Australii itd. do złamania przysięgi lojalności w stosunku do swojej nowej ojczyzny – w przypadku Polaków urodzonych za granicą, często jedynej jaką uznają. Potwierdzeniem tego są przepisy związane z certyfikatem bezpieczeństwa osobowego (“security clearance”). W USA, tak samo zresztą jak w innych krajach zachodnich, a także w Polsce, osoby zatrudnione na stanowiskach związanych z dostępem do informacji objętej tajemnicą państwową, podlegają odpowiedniemu sprawdzeniu przez organa bezpieczeństwa państwa. Bez odpowiedniego certyfikatu, którego wydanie opiniują komórki kontrwywiadu wojskowego lub cywilnego, nie można w USA robić kariery w administracji federalnej, w wojsku ani w cywilnym przemyśle pracującym dla wojska.

Z orzeczenia wewnętrznej komisji odwoławczej Ministerstwa Obrony Stanów Zjednoczonych (DOHA – Defense Office of Hearings and Appeals), opublikowanego na stronie http://www.defenselink.mil/dodgc/doha/industrial/01-20081.h1.htm l, rozpatrującej odwołania od decyzji odmownych w sprawach związanych z wydawaniem certyfikatów wynika, że o ile samo posiadanie podwójnego obywatelstwa Polski i Stanów Zjednoczonych nie grozi pozbawieniem możności podejmowania takiej pracy, o tyle podporządkowanie się przez podwójnego obywatela Polski i USA polskim przepisom paszportowym grozi odmową wydania lub odebraniem już wydanej “security clearance”. Pociąga to automatycznie za sobą natychmiastową utratę pracy, która takiego certyfikatu bezpieczeństwa wymaga.

Orzeczenie DOHA podaje, że posiadanie i używanie przez obywatela amerykańskiego obcego (czyli również polskiego) paszportu jest, z ustawowej definicji, podstawą do powzięcia podejrzenia o nielojalność; ponadto może to pozwalać amerykańskiemu posiadaczowi paszportu RP na podróże zagraniczne, o których władze amerykańskie nie będą miały pojęcia. Jedno i drugie jest nie do przyjęcia u osób mających w swojej pracy dostęp do tajnej informacji i dokumentów.

Ponieważ Warszawa wymaga od podwójnych obywateli, by przy podróżach do Polski posługiwali się wyłącznie polskim paszportem, osoby robiące profesjonalną karierę w siłach zbrojnych USA, amerykańskiej administracji państwowej lub przemyśle lotniczym, kosmicznym, elektronicznym i informatycznym stoją teraz przed wyborem – albo kariera zawodowa, albo podróże do Polski.

Trudno zbywalne obywatelstwo
Wobec problemów jakie wiążą się z posiadaniem polskiego obywatelstwa wiele osób decyduje się na rezygnację z tego obywatelstwa. Niestety, tutaj napotykają na jeszcze większe przeszkody. Z informacji przekazywanych przez niektóre konsulaty polskie za granicą wynika, że aby zrzec się obywatelstwa trzeba najpierw uzyskać ważny paszport polski. Kwestia ta jest na tyle nieprecyzyjnie sformułowana, że różne konsulaty udzielają różnych informacji. W jednych podawana jest informacja o konieczności wyrobienia ważnego paszportu, gdzie indziej dopuszcza się przedstawienie dokumentu tymczasowego, którego uzyskanie trwa o połowę krócej niż paszportu czyli 3 miesiące.

Tryb zrzeczenia się polskiego obywatelstwa reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 marca 2000 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach o nadanie lub wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego oraz wzorów zaświadczeń i wniosków. (DzU nr 18, poz. 231). W o 2 ust. 1 pkt 2 tego dokumentu znajduje się zapis wymagający by osoba chcąca zrzec się polskiego obywatelstwa przedłożyła poświadczoną urzędowo kopię ważnego dokumentu potwierdzającego tożsamość i obywatelstwo wnioskodawcy.

- Surrealizm polega na tym, że np. posiadaczowi wygasłego przed wielu laty paszportu PRL Rzeczpospolita nie wyda wizy do paszportu kanadyjskiego, bo go uważa za obywatela polskiego, chociaż paszport polski wygasł – opisuje sytuację uczestnik polonijnego forum. – Jednocześnie, kiedy tej samej osobie przychodzi do zrzekania się obywatelstwa polskiego, to RP nie przyjmuje jego obywatelstwa polskiego do wiadomości, ponieważ paszport polski wygasł. Ale chociaż nie przyjmuje polskiego obywatelstwa petenta do wiadomości, to chce, aby petent prosił prezydenta o zgodę na zrzeczenie się – tego samego obywatelstwa, którego konsulat nie przyjmuje do wiadomości. Witkacy by tego nie wymyślił. Najlepsze, że nowy (ważny) paszport wydaje się na podstawie udowodnienia tożsamości i obywatelstwa polskiego starym (nieważnym) paszportem. Ten stary, nieważny paszport jest wiec dobry, żeby na jego podstawie uzyskać nowy, ważny, paszport, ale jednocześnie niedobry, żeby na jego podstawie wnioskować o zgodę na zrzeczenie się obywatelstwa. Stary paszport jest więc jednocześnie dobry i niedobry, a polskie obywatelstwo jego posiadacza RP jednocześnie uznaje i nie uznaje. “Biez wodki nie razbieriosz”, jak mawiają Rosjanie.

W ten sposób osoba polskiego pochodzenia dochodzi do punktu, w którym aby zrzec się polskiego obywatelstwa, musi najpierw udowodnić, że jest Polakiem i najpierw przejść procedurę jeżeli nawet nie taką samą to przynajmniej bardzo podobną jak przy uzyskiwaniu paszportu, aby póYniej móc się go zrzec. Ostateczną decyzję o tym, czy wniosek o pozbawienie obywatelstwa polskiego zostanie przyjęty, czy nie, podejmuje prezydent RP.

- Jeżeli dana osoba nie jest ścigana przez prawo, pozbawienie jej obywatelstwa polskiego nie będzie stanowiło zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa i przedstawi ona dokument potwierdzający inne obywatelstwo lub zapewniający o udzieleniu go zaraz po zrzeczeniu się polskiego to prezydent wydaje zgodę – informuje przedstawiciel kancelarii prezydenta. – Naprawdę tylko w wyjątkowych sytuacjach taka zgoda nie jest udzielana. Prezydent nie ma wyznaczonego terminu, w którym musi podjąć decyzję.

Jeżeli komuś uda się przejść całą procedurę i przestanie być obywatelem polskim, to otrzymuje poprzez konsulat, za opłatą administracyjną, zaświadczenie. Zamiast paszportu polskiego, eks-obywatel RP wybierający się do Polski ma teraz dożywotnio nosić przy sobie to zaświadczenie aby w razie takiej potrzeby okazać go straży granicznej.

Łamanie praw człowieka
Według polonusów opisana wyżej procedura zrzekania się obywatelstwa stoi w sprzeczności z podpisaną przez Polskę Powszechną Deklaracją Praw Człowieka. W artykule 15 tej deklaracji czytamy: 1. Każdy człowiek ma prawo do posiadania obywatelstwa; 2. Nie wolno nikogo pozbawiać samowolnie obywatelstwa ani nikomu odmawiać prawa do zmiany obywatelstwa. Tymczasem w polskiej konstytucji: Art. 137. Rozdz. V “Prezydent RP” czytamy: “Prezydent Rzeczypospolitej nadaje obywatelstwo polskie i wyraża zgodę na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego”.

W Internecie można przeczytać zapowiedzi procesów, które mogą czekać Polskę w związku z tym zapisem.
- Republika Federalna Niemiec płaci dziś odszkodowania dla przymusowych robotników z czasów II wojny – czytamy w jednej z opinii na www.forumpolonia.com. – Ile III Rzeczpospolitą będą kosztowały odszkodowania dla przymusowych obywateli? Myślę że w niedługim czasie dojdzie do procesów sądowych.

- Zrzeczenie się polskiego obywatelstwa na skutek wzajemnie wykluczających się wymagań jest niemożliwe do przeprowadzenia przez kogokolwiek kto nie posiada ważnego polskiego paszportu – dodaje kolejny emigrant. – Tym samym Polska zajmuje niechlubne miejsce na liście pięciu krajów, obok Iraku, Kuby, Korei Płn. i Libii, do których obywatele amerykańscy polskiego pochodzenia (np. Bobby Vinton, Charles Bronson, Meryl Streep, Pat Benatar, Stephanie Powers) mają wzbroniony legalny wjazd.

Maciej Goniszewski
Usunięte przez http://www.wirtualnaSolna.com/teksty.asp?TekstID=4890
via Paszportowy szantaz – Forum dyskusyjne | Gazeta.pl.

Wer meinen alten Blog noch kennt, kann sich vielleicht noch an meinen Artikel aus dem Oktober 2006 über die amerikanische Botschaft erinnern. 

Heute musste ich in der Mopo lesen, dass die Botschaft eventuell in den Bunker am Heiligengeistfeld ziehen möchte. Da werden sich die Anwohner an der Alster aber freuen. 

Aus aktuellem Anlass habe ich den Artikel von damals mit den Fotos noch einmal herausgesucht:

Das Alsterufer ist aufgrund der Terrorgefahr immer noch voll gesperrt. Damit die Bürger wieder „freie Fahrt“ bekommen, habe ich mich für die betroffene Botschaft nach einem neuen Objekt umgesehen und habe doch gleich eins im Westen Hamburgs gefunden.

Das Objekt befindet sich in Hamburg Ottensen und gehört zum Bezirk Altona, mit einer Größe von ca. 200 m2. Das direkte Umfeld wird durch Wohnbebauung geprägt (vorwiegend Mehrfamilienhäuser). Die Hamburger Innenstadt und die Autobahnen nach Bremen, Hannover und Lübeck lassen sich von diesem Standort aus leicht erreichen. 

Es steht leer, ist begrünt und absolut sicher. 

Der Umgang der Nachbarn „untereinander“ ist in der „Regel“ freundlich und friedlich.

Spaß beiseite, eine der schönsten Straßen in Hamburg auf Dauer zu sperren, kann doch nicht die einzige Lösung sein.

April, April liebe Mopo.

Bei einer E-Mail-Anfrage sollte man eine Antwort von maximal 24 Stunden erwarten können. Das klappt in der Regel sehr gut. Leider ist die Antwort nicht immer qualifiziert. Das liegt in der Regel an automatisierten E-Mail-Systemen und an uninteressiertem Service-Personal.

Doch gerade am Kundenservice darf auf keinen Fall gespart werden, so sagt es auch Guy Kawasaki, der ehemalige Apple-Marketingchef und heutige Joint-Venture-Geber. „Wenn der Kunde merkt, dass der Service schlecht ist, spricht sich das schnell herum.“ Dies gilt für alle Arten der Kundenkommunikation.

Eben eine solche Art der schlechten Kommunikation ist meinem Kollegen so eben passiert. Es ist eine weitere Episode aus dem dicken Buch: „Ich lese keine Anfrage, sondern schicke einfach mal eine Standardantwort zurück!“ Was war geschehen?

Mein Kollege braucht ein Journalistenvisum, weil er in den USA eine Veranstaltung besuchen möchte. Die Amerikaner zicken herum und so hat er sich entschieden, es sei besser offiziell mit Visum einzureisen. Er stellte in seiner E-Mail an amerikanische Generalkonsulat zwei klar verständliche Fragen, die da sind: Ist es dazu erforderlich, dass ich nach Frankfurt fahre oder ist die Antragsstellung auch in München möglich? (das war Frage 1) Wie lange dauert es von Antragsstellung bis Erteilung im Normalfall? (und das war Frage 2).

Und was kam vom Mail-System zurück? Nur Standard-Blabla: „Vielen Dank für Ihre Anfrage bezüglich der Visabestimmungen und Reisen in die Vereinigten Staaten von Amerika. … Die Absprache von Interviewterminen ist ausschließlich durch unseren Visa-Informationsdienst möglich. Bitte besuchen Sie die folgende Website, um mit der Terminvereinbarung zu beginnen. … Falls Sie lieber persönlich mit einem Servicemitarbeiter sprechen möchten, können Sie dies unter 0900-1-850055 tun (nur innerhalb Deutschlands, 1,86 EUR/minute, 7am to 8pm, Mo-Fr). Bitte vergewissern Sie sich, dass Ihr Anschluss für solche Servicenummern freigeschaltet ist und versuchen Sie es gegebenenfalls von einem anderen Anschluss erneut.  Für Anrufe außerhalb Deutschlands oder falls Sie nicht in der Lage sein sollten, diese Nummer zu wählen, können Sie auch folgende Nummer anrufen (nur möglich mit einer gültigen Kreditkarte, Visa oder Mastercard, €15/Anruf):  +49-9131-772-2270. Eine schriftliche oder telefonische Terminvergabe durch das Konsulat ist nicht möglich. Diesbezügliche Anfragen werden nicht angenommen. Das Callcenter vergibt alle Termine und beantwortet alle Fragen bezüglich der Beantragung eines Nichteinwanderungsvisums.“ Und das Beste zum Schluss: „Wir hoffen, dass wir Ihnen mit dieser Antwort behilflich sein konnten.“

Nein, diese Antwort war nicht hilfreich. Setzen, sechs und ein Hurra auf die Dienstleistungswüste. Wichtig ist wohl Aktionismus, als Inhalte. 

Sagt der Mann hinter’m Panzerglas ganz trocken. Nichts von kniffligen Interviewern, die einen in die Zange nehmen. Einfach neun Uhr rein und um zehn wieder raus.

So, wie angekuedingt hier ein kurzer Bericht zu meinem Trip zum deutschen Konsulat in San Francisco.

Den Termin hatte ich am Donnerstag um 15 Uhr. Das Konsulatsgebaeude selbst ist ziemlich beeindruckend. In einer guten Lage in San Francisco und ganz schoen gross. Bestimmt nicht billig. Hier ein Bild:

Der eigentliche Passantrag ging ziemlich problemlos. Man sitzt in einem kleinen Vorraum mit 2 Schaltern (einer fuer Paesse, der andere fuer Visa). Warten musste ich ca. 10 Minuten, dann alle Unterlagen einreichen (Kopien haben gereicht, die Originale wollten sie nicht sehen). Einreichen musste ich Abmeldebestaetigung aus Deutschland, Geburtsurkunde, Kopie der Greencard und den alten Reisepass. Dann musste ich noch die Antragsgebuehr inklusive Gebuehr fuer Postzustellung bar bezahlen: 111$.
Das war es dann auch schon. Gedauert hat der Spass ca. 5 Minuten. In 6 – 8 Wochen soll dann mein neuer Reisepass ankommen.

OK, nicht besonders ereignisreich. Da ich dann schon mal in San Francisco war, habe ich mich entschlossen, den Lands End Trail langzulaufen. Den kannte ich noch nicht und hatte schon gutes drueber gehoert. Und ja, es stimmt: Ein sehr schoener Trail und mal was ganz anderes in San Francisco. Gut zu erreichen, aber komplett un-staedtisch. Viel Natur und wenig Leute. Mir hat er auf jeden Fall sehr gut gefallen! Ich bin ihn aber nicht ganz gegangen, da das letzte Stueck des Trails zur Zeit erneuert wird. Deshalb habe ich zurueck eine Abkuerzung ueber den Presidio Golfkurs genommen. Schon lustig, ein Golfplatz mit top Ausblick auf San Francisco. Und bestimmt nicht billig.

Es war also auf jeden Fall ein schoener Ausflug, durch meine Abkuerzung war es auch nicht all zu weit. Ich bin ca. 5 Kilometer gegangen, was mit Stopps ungefaehr 90 Minuten gedauert hat.

Hier ein paar Impressionen:

Parken in San Francisco

Am Lands End Trail

Die Golden Gate Bridge einmal von der anderen Seite aus gesehen

Steinstrand am Lands End Trail

Presidio Golf Course

Diberitakan bahwa 3 abg asal Indonesia satu di antaranya berinisial R yang dijadikan budak seks di Malaysia akhirnya bisa dibebaskan.

Sus menyebutkan di apartemen tersebut masih ada kurang lebih 150 perempuan asal Indonesia yang bernasib sama.

R diculik oleh lima lelaki bertopeng pada 6 Juni 2008. Di dalam mobil ia dibius. Dia baru siuman keesokan harinya.

Di apartemen R dijadikan psk. Di apartemen itu ada ratusan perempuan asal Indonesia.

Selama kurang lebih 2 bilan R dijadikan budak seks.

Dia disuruh melayani pria hidung belang.

R diam-diam menghubungi nomor telepon saudaranya.

Atas informasi itu pihak konsulat jenderal bekerja sama dengan Polisi Diraja Malaysia melakukan penggerebekan di apartemen tersebut.

Sponsor :

Anda ingin kaya sekaligus bermanfaat bagi orang banyak? Yuk bisnis bersama

.

Prezydent Kaczyński w czasie niedawnej wizyty w Londynie namawiał Polaków, aby “pobyli na Wyspach parę lat i szybko wracali”. Na pytanie o finansowanie polskiego szkolnictwa odpowiedział tylko: “Jak najbardziej popieram polskie szkoły”. I tyle. Marszałek Sejmu Marek Jurek na to samo pytanie odparł, że “nad problemem szkół trzeba pomyśleć”. Co wynika z tych przemyśleń? Wystarczy jeden przykład. – Gdy jakiś czas temu Polacy z Londynu prosili ambasadę o pomoc w utworzeniu liceum, od radcy ds. nauki i edukacji usłyszeli, że to strata pieniędzy i czasu, bo i tak za jakiś czas wrócą przecież do ojczyzny, więc po co – opowiada Katarzyna Kopacz.

Wojciech Pisarski, wydział prasowy polskiej ambasady w Londynie: – Ambasada jest od kontaktowania się z władzami brytyjskimi, a nie tworzenia szkół. Jeśli powstanie, możemy co najwyżej objąć nad nią patronat.

via Polish Association Northern Ireland – Polska – wyrodna matka?.