From my friends at the KOPERNIK.

__________

Dear World

www.thekopernik.org

KOPERNIK Screen Shot

Kopernik is an on-line store of innovative technology designed for the developing world that also provides financial subsidies.

Thank you!

Nagroda dla bajki o Koperniku.

Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika i Uniwersytet Jagielloński organizują w dniach 30 XI – 6 XII minikonferencję “Tydzień Ekologii” — siedem wykładów w ramach “Roku Ekologii“. Pierwszy wykład, zatytułowany “Czy istnieje równowaga w przyrodzie? Fakty i mity” wygłosi 30 listopada 2009 w Auditorium Maximum UJ o godzinie 17 prof. January Weiner z Instytutu Nauk o Środowisku UJ.

Wykłady ukażą się później w czasopiśmie “Wszechświat“. Na zachętę fragment artykułu “Czy istnieje równowaga w przyrodzie? Fakty i mity” Januarego Weinera:

Trzeciego listopada przypada dzień św. Huberta, patrona myśliwych. W tym dniu, można prawie mieć pewność, w którymś programie telewizyjnym wystąpi ktoś w zielonym kapeluszu z piórkiem, by z namaszczeniem oznajmić, że to, co lubi robić, to nic innego jak „przywracanie równowagi w przyrodzie”. (…) Miałoby z tego wynikać, że: (a) istnieje coś takiego jak równowaga w przyrodzie, (b) zachowanie tej równowagi jest stanem pożądanym, (c) z jakiegoś powodu stan równowagi został naruszony (na ogół suponuje się przy tym, że przez człowieka, z wyłączeniem myśliwych), (d) można go przywrócić, podejmując konkretne działania (w tym wypadku – zabijając pewną liczbę kręgowców stałocieplnych, akurat tych gatunków, które uchodzą za przysmak, lub których trzeciorzędowe atrybuty płciowe, np. rogi – za ozdobę).

Ludzkość od zawsze spoglądała w gwiazdy. Najpierw szukała tam bogów, potem szukała tam siebie, w końcu zaczęła szukać tam innych cywilizacji. Starożytni żeglarze szybko nauczyli się, że na bezkresie oceanu orientacja według położenia gwiazd na nieboskłonie może być jedynym ratunkiem. Pokolenia filozofów – tych pierwotnych ludzi Renesansu, którzy byli zarazem matematykami, fizykami, teologami i astronomami – próbowały doszukać się sensu w tym, jak gwiazdy podróżują po niebie, znaleźć cel ich podróży i umiejscowić nas gdzieś w tym bezmiarze Wszechświata – najchętniej w jego centrum.

"Astronom Kopernik, czyli rozmowa z Bogiem" Jana Matejki /www.wikipedia.org

Ale chociaż pokolenia tych antycznych naukowców spędziło całe swoje żywoty na obserwacji gwiazd, i mimo faktu, że jeden z najwiekszych przełomów w astronomii, nasza narodowa duma, czyli stwierdzenie, że układ słoneczny jest układem heliocentrycznym, a Ziemia zaledwie jedną z wielu planet krążących wokół Słońca, dokonał się tylko w oparciu o obserwacje “naoczne” oraz pomiary za pomocą przyrządów geometrycznych, a nie optycznych, mimo tego wciąż fundamentalną datą w historii nowożytnej astronomii pozostanie 25 sierpnia 1609 roku.

Otóż 25 sierpnia 1609 roku był dniem, w którym Galileo Galilei – zwany przez nas Galileuszem – zaprezentował w Wenecji po raz pierwszy swój teleskop. Galileusz nie był odkrywcą teleskopu – ten zaszczyt należy do niemeickiego optyka, Hansa Lippersheya. Nie był też jedyną osobą, którą zaintrygowało osiągnięcie Niemca – wcześniej o pomyśle wiedział już Wenecjanin Paolo Sarpi, który zresztą, gdy Wenecja na początku 1609 roku rozważała zaopatrzenie się w teleskop w celach obronnych, przekonał władze kraju, że należy poczekać, aż otrzymają model ulepszony zbudowany przez Galileusza (co też później nastąpiło). Innym badaczem, który podążył tym śladem jeszcze zanim Galileusz zaczął używać swój teleskop, był Anglik Thomas Harriot – pierwszy człowiek, który dokonał przez teleskop obserwacji Księżyca (a stało się to 26 lipca 1609 roku).

Jednak to teleskopy Galileusza zdobyły mu sławę. Pierwsze miały trzykrotne powiększenie, ale z czasem skonstruował nawet teleskop z powiększeniem trzydziestokrotnym. I nie poprzestał na konstrukcji – dzięki swoim urządzeniom dokonał Włoch kilku spektakularnych obserwacji, między innymi Księżyca – te pokazały, że powierzchnia satelity nie jest gładka, lecz pokryta licznymi kraterami. Dodatkowo – i to było prawdziwie niesamowite osiągnięcie w tamtych czasach – odkrył Galileusz z pomocą swego teleskopu cztery spośród księżyców Jowisza: Io, Europę, Ganimedesa oraz Kallisto. Kolejnym jego osiągnięciem było opisanie faz Wenus (analogicznych do faz Księżyca).

Replika najstarszego teleskopu Galileusza/ www.wikipedia.org

Wszystkie te swoje odkrycia – jak i wiele innych – Galileusz skrupulatnie opisał i opublikował na początku 1610 roku w książce Siderus Nuncius – czyli Gwiezdny Posłaniec. A dzisiaj obchodzimy 400-lecie oficjalnej prezentacji teleskopu Galileusza – dnia, który wielu uważa za początek nowożytnej astronomii.

Zaczynam powoli wracać do siebie (po długiej chorobowej nieobecności intelektu, który błąkał się w obłokach. Dobrze jednak znowu być w domu) i nadrabiać zaległości z nowinkami. Na pierwszy ogień jednak poszły moje specjalizacyjne tematy, które nie zawsze nadają się na tego bloga, więc ciągle jeszcze wypisków nie za wiele. Niemniej jednak, w tym tygodniu będzie słów kilka o laterynie (nie mam pojęcia, czy to poprawna polska nazwa), czyli – na fali doniesień o koniach zamęczanych przez dorożkarzy w Krakowie oraz w Tatrach – o tym, jak konie chłodzą się podczas wysiłku; trochę z życia naukowca, czyli o tym, jak publikacje w pismach o wysokim impact factor wpływają na ocenę prac innych badaczy; słów kilka o kolorze oczy Mikołaja Kopernika (czyli badania, o których Jakub wspominał zaledwie dwa tygodnie temu); o arcyistotnym problemie długości dnia na Saturnie oraz o tym, jak gra na pianinie może być lekarstwem na bolączki chipów mikrocieczowych (microfluidic chips).

1. Otóż lateryna (latherine) – to białko produkowane przez konie, znajdujące się ich pocie i ślinie. Wyczerpujące studium na jego temat opublikowała w PLoS ONE w maju grupa badaczy brytyjskich. Okazuje się, że to będące surfaktantem białko zmniejsza napięcie powierzchniowy wody (potu) przez co zwiększa jej powierzchnię parowania wspomagając proces chłodzenia organizmu w czasie wysiłku. Dodatkowo pomaga koniom uporać się z niezbyt przyjaznym jedzeniem – nikt bowiem nie lubi chyba wcinania suchej karmy. Lateryna najwyraźniej pełni także rolę w nawilżaniu jedzenia. Więcej o badaniu możecie znaleźć w:

“Latherin: A Surfactant Protein of Horse Sweat and Saliva”, Rhona E. McDonald, Rachel I. Fleming, John G. Beeley, Douglas L. Bovell, Jian R. Lu, Xiubo Zhao, Alan Cooper, Malcolm W. Kennedy, PLoS ONE 4(5): e5726; DOI: 10.1371/journal.pone.0005726; (29 May 2009)

2. Także w PLoS ONE ukazała się właśnie praca na temat tego, jak posiadania publikacji w czasopiśmie o wysokim impact factor wpływa na recenzję prac innych badaczy. A wpływa tak, jak się można tego było spodziewać – autorzy, którzy mieli publikacje w pismach takich jak Nature czy Science mają tendencję do bycia znacznie bardziej krytycznymi niż autorzy, którzy takich publikacji nie posiadają. Czyli wygląda na to, że nagle im się standard podnosi (albo jest to klasyczny przypadek osobnika, który chce by inni cierpieli, jak on sam cierpiał…).

“Does Publication in Top-Tier Journals Affect Reviewer Behavior?”, Lonnie W. Aarssen, Christopher J. Lortie, Amber E. Budden, Julia Koricheva, Roosa Leimu, Tom Tregenza, PLoS ONE 4(7):e6283; DOI: 10.1371/journal.pone.0006283; (21 Jul 2009)

3. W najnowszym PNAS artykuł naukowców z Polski o kolorze oczu Mikołaja Kopernika. O badaniach donosiła już polska prasa, ale wreszcie przyszedł czas na poważną publikację naukową. Wyczerpująca analiza genetyczna szczątków wykazała, że są torzeczywiście szczątki Kopernika. Tylko więc czekać, kiedy je przeniosą na Wawel.

“Genetic identification of putative remains of the famous astronomer Nicolaus Copernicus”, Wiesław Bogdanowicz, Marie Allen, Wojciech Branicki, Maria Lembring, Marta Gajewska and Tomasz Kupiec, Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 106(30): 12279 – 12282; DOI: 10.1073/pnas.0901848106 (28 Jul 2009)

4. Tu krótko: najnowszy Nature donosi, że dzień na Saturnie jest o pięć minut krótszy niż dotychczas sądzono. Jestem pewien, że aby dokonać tego odkrycia zaprzężono do roboty całe bataliony nowinek technologicznych i potężny aparat komputerowy, jednak nie mogę się powstrzymać od parsknięcia śmiechem (i będę się za to smażył w piekle). Mój świat runął w gruzy, bo Saturnianie mają o 5 minut snu mniej…

“Planetary science: Windy clues to Saturn’s spin”, Adam P. Showman, Nature 460: 582-583; DOI: 10.1038/460582a (29 Jul 2009)

5. I tu wreszcie coś z mojej działki: chipy mikrocieczowe (microfluidic chips). Technologia z wielką przyszłością, przenosząca analizę chemiczną na nowy poziom (w dół, mocium Panie, w dół). Laboratorium zamknięte na chipie wielkości pudełka od zapałek. Jest tylko jedno “ale”. Aby taki chip działał, musi być podłączony do hydrauliki (pomp, detektorów itd.), których zminiaturyzować tak łatwo się nie da. I oto możliwe rozwiązanie jednego z problemów prezentuje się w PNAS: grupa zaproponowała urządzenie, w którym prędkości przepływu nie są kontrolowane przez zewnętrzne pompy, ale przez komory czułe na… rezonans akustyczny. Pozostaje odpowiedni dobór nut i hulaj dusza, piekła nie ma!

“Acoustically driven programmable liquid motion using resonance cavities”, Sean M. Langelier, Dustin S. Chang, Ramsey I. Zeitoun and Mark A. Burns, Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America; DOI: doi: 10.1073/pnas.0900043106 (20 Jul 2009)

Mikołaj Kopernik (1473-1543)/ www.wikipedia.pl

Nieco zaskakująco, bo chociaż wielkim uczonym był, to jednak z chemią niewiele miał wspólnego. Niemniej jednak niemiecka grupa z Darmstadt, odkrywca pierwiastka 112, o którym wspominałem nie tak dawno temu, zdecydowała się nazwać ten najcięższy znany (oficjalnie) pierwiastek na cześć wybitnego astronoma. My możemy być tylko dumni, że obok odkrytego przez Marię Skłodowską-Curie polonu oraz nazwanego na jej część kiuru przybędzie w tablicy Mendelejewa jeszcze jeden polski akcent: Copernicium (Cp¹¹²).

Oficjalną notatkę na stronie GSI Darmstadt możecie przeczytać tutaj.

Petr Abélard, francúzsky teológ a spisovateľ preslávený svojím vyhlásením, že „pochybnosťami dospievame ku skúmaniu a až skúmaním dosahujeme pravdu,” bol odsúdený na „večné mlčanie”, uväznený a jeho spisy spálené. Zomrel roku 1143.
Roger Bacon, anglický mysliteľ, prírodovedec, usiloval sa o empirické, matematicky zdôvodnené poznanie prírody. Prenasledovaný pre svoje hvezdárske a prírodovedecké práce ako čarodej, odsúdený na doživotné väzenie. Po pätnástich rokoch zlomeného, bolesťou zožieraného starca prepustili zo žalára. Zomrel roku 1292.
Alighieri Dante, taliansky básnik a mysliteľ. Najskôr vypočúvaný, potom prenasledovaný cirkvou zomrel vo vyhnanstve v Ravenne roku 1321.
Jan Wiklef, anglický náboženský reformátor. Pred smrťou, ktorú mu pripravovali cirkevníci rímski, ho zachránil ľud. Zomrel roku 1384. Až po rokoch sa kňazom dostala do rúk jeho mŕtvola, ktorú dali spáliť!
Jan Hus, český náboženský mysliteľ a obhajca pravdy proti autorite, prenasledovaný, väznený a napokon upálený v Kostnici roku 1415.
Jeroným Pražský, priateľ a pomocník Husa, upálený roku 1416 takisto v Kostnici.
John Oldcastle, anglický náboženský mysliteľ – upálený roku 1417 v Londýne.
Jeroným Savonarola, Talian, odporca neomylnosti pápežskej, hlásateľ republikánstva a demokracie. Odsúdený ako burič a kacír, obesený roku 1498 vo Florencii. Jeho mŕtvolu spálili. S ním boli obesení jeho dvaja priatelia, Silvester Maruffi a Domenico da Pescia.
Krištof Kolumbus, objaviteľ Ameriky, chystajúc sa na výskumnú cestu okolo zeme roku 1492, musel podniknúť veľké boje s cirkevníkmi portugalskými i španielskymi. Bohoslovci univerzity v Salamance vyhlásili jeho predsavzatie za nezmysel a rúhanie, kládli jeho ceste všemožné prekážky a strpčili mu osud.
Jakub Pavannes, francúzsky náboženský mysliteľ, upálený v Paríži roku 1525.
Jan Chastellain, francúzsky náboženský mysliteľ – upálený v Métach roku 1525.
Ľudovít de Berquin, francúzsky reformačný učenec a spisovateľ, väznený, potom zahrdúsený a jeho mŕtvola upálná roku 1529 v Paríži.
William Tyndale, anglický náboženský spisovateľ, prívrženec Luthera – prenasledovaný, uväznený vo Wivoode a uškrtený roku 1536. Jeho telo bolo rozštvrtené a spálené.
Mikuláš Koperník, poľský hvezdár, vyslovil pravdu, že slnko a obežnice neobiehajú okolo zeme, ale že zem a jej družky sa otáčajú okolo slnka. Zomrel roku 1543. Dvadsať rokov po jeho smrti prekliala a zatratila cirkev jeho učenie a jeho prívržencov kruto prenasledovala.
Kliment Marot, francúzsky básnik a mysliteľ prenasledovaný, niekoľkokrát väznený’ Pred smrťou na hranici sa zachránil útekom. Zomrel v biede roku 1544 v Turíne.
Štefan Dolet, francúzsky humanista a učenec zvelebiteľ kníhtlače, pre svoje filozofické učenie roku 1546 upálený aj s jeho knihami v Paríži.
František Rabelais, francúzsky satirik a lekár. Prenasledovaný mníchmi, utekal pred ich pomstou z krajiny do krajiny. Zomrel roku 1553.
Dávid Jorisz, holandský maliar, potom biskup novokrstencov, bol po celý život rímskou cirkvou kruto prenasledovaný. Zomrel roku 1556. Po jeho smrti kňazi mŕtvolu z hrobu vyhrabali a verejne aj s jeho spismi spálili.
Anne Duborg, člen parížskeho parlamentu, právnik, odsúdený pre kacírstvo a upálený roku 1559 v Paríži.
André Vésale, belgický anatóm, odsúdený inkvizíciou na smrť za to, že pitval mŕtvolu. Ortieľ však zmenili tak, že Vésale mal vykonať kajúcnu púť do „svätej zeme”. Roku 1564 však cestou zahynul.
Peter Belon, francúzsky prírodopisec, prenasledovaný pre svoje výskumy. Roku 1564 bol zavraždený v Paríži.
Antonín Palearius, taliansky filológ a učenec. Obžalovaný pre kacírstvo inkvizíciou, roku 1570 v Ríme zahrdúsený a jeho mŕtvola spálená.
Peter Lapiace, francúzsky právnik a historik, prenasledovaný, žil vo vyhnanstve, po návrate počas Bartolomejskej noci roku 1572 zavraždený a jeho telo vhodené do Seiny.
Renée de France, vojvodkyňa z Ferrary, dcéra kráľa Ľudovíta XII., slobodomyseľná spisovateľka, matematická a hvezdárka. Prenasledovaná jezuitmi, inkvizičným súdom, odlúčená od svojich detí a odsúdená na doživotné väzenie na zámku Este, v ktorom roku 1574 zomrela.
Geoffrey Vallée, francúzsky slobodný mysliteľ, uvrhnutý do žalára v Chatelete, roku 1574 upálený so svojimi spismi.
Bernard Telesio, taliansky filozof a prírodopisec. Prenasledovaný kňazmi a mníchmi, uštvaný na smrť. Zomrel roku 1588.
Bernard Palissy, francúzsky keramik, fyzik a chemik, učenec a spisovateľ. „Svätou ligou” roku 1588 uvrhnutý do Bastilly, kde po dvoch rokoch zomrel.
Jan Bodin, francúzsky právnik a spisovateľ. Ako poslanec hájil práva ľudu a slobodu svedomia, bol cirkvou prenasledovaný a napokon roku 1596 so svojimi spismi upálený.
Giordano Bruno, taliansky filozof, panteista. Prenasledovaný ako zástanca Koperníkovej hvezdárskej sústavy, žil vo vyhnanstve, keď sa vrátil do Talianska sedem rokov ho väznili, roku 1600 ho upálili v Ríme.
František Pucci, taliansky filozof, hlásal, že všetci poctiví a pravdu hovoriaci ľudia, bez ohľadu na to, či sú pohania a či neverci, budú spasení. Prenasledovaný ušiel do Poľska, avšak aj tam ho kňazi vysliedili. Roku 1600 upálený v Ríme.
Lucillo Vanini, taliansky slobodomyseľný kritik cirkevnej náuky, prenasledovaný ako ateista, odsúdený na smrť obesením. Pred smrťou mu vytrhli jazyk, telo spálili roku 1619 v Toulouse.
Marek Antonín Dominis, taliansky teológ a prírodovedec, hlásal náboženskú znášanlivosť a tvrdil, že Ján Hus bol odsúdený nespravodlivo. Prenasledovaný, väznený na Anjelskom hrade, zomrel vo väzení. Jeho mŕtvolu aj s jeho spismi spálili roku 1625.
Urban Grandier, francúzsky slobodomyseľný znášanlivý kňaz. Vyhlasoval, že niet diablov. Inkvizícia ho uvrhla do väzenia v Augirse a tak kruto mučila, že mu nohy úplne rozdrvili, potom odsúdili na smrť a roku 1634 upálili. – Ako vidno mýlil sa – diabli sú oblečení v sutanách!
Tomáš Campanella, taliansky kňaz, filozof, obhajoval Koperníkovu sústavu, dovolával sa úsudkov rozumu a skúseností proti autorite. Uvrhli ho do žalára v Neapole, kde ho väznili 27 rokov a sedemkrát ho podrobili najťažšiemu mučeniu. Zomrel vo vyhnanstve roku 1639.
Galileo Galilei, taliansky lekár, fyzik, matematik a hvezdár, cirkvou prenasledovaný za svoje nadšenie pre Koperníkovo učenie. Väznený v Ríme, roku 1633 donútený zriecť sa Koperníkovej náuky ako „kacírskej” a potom postavený pod dozor svätej inkvizície. Zomrel roku 1642 v Aratri pri Florencii.
René Descartes, francúzsky matematik, astronóm, fyzik, zakladateľ modernej filozofie. Zbor kardinálov odsúdil všetky jeho spisy, zakázal ho čítať, tlačiť a rozširovať. Zomrel roku 1650.
Ján Amos Komenský, zakladateľ moderného školstva, strávil celý svoj život vo vyhnanstve. Zomrel roku 1670 v Naardene. Zatiaľ čo na základe jeho vychovávateľských metód sa šírila osveta a vzdelanosť a s ňou aj blahobyt v cudzích krajinách, v jeho vlasti, do ktorej mal prístup zakázaný, jezuiti a ostatné rímske netvory zatemňovali a ohlupovali úbohý zotročený ľud, uvrhnúc ho do biedy fyzickej i mravnej.
Jozef Borrio, taliansky chemik, odsúdený ako kacír na upálenie. Ušiel, žil vo vyhnanstve, neskôr ho však chytili a uväznili v inkvizičnom žalári. Zomrel roku 1695.
Julien O. la Mettrie, francúzsky filozof-materialista, prenasledovaný pre svoje názory, pred Bastillou ušiel do Pruská. Jeho spisy spálili. Zomrel roku 1751 vo vyhnanstve.
Jan Jakub Rousseau, francúzsky spisovateľ a filozof. Duchovnému a spoločenskému životu razil nové cesty, bojoval proti znetvorenej kultúre a proti stavovskej nerovnosti, žiadal zvrchovanosť ľudu, reformoval výchovu v zmysle návratu k prírode. Pre svoje názory prenasledovaný kňazmi, časť jeho spisov spálené katom, iné súčasne s Voltairovými spismi.
Denís Diderot, francúzsky filozof, zakladateľ encyklopédie, uvrhnutý do väzenia, pretože vraj zastával hmotárske bezbožné učenie prenasledovaný cirkvou po celý život, zomrel roku 1784.
Jan Martin Prades, francúzsky spisovateľ a bohoslovec slobodomyseľných názorov. Pre ich výklad ho napomenula teologická fakulta a biskup ho odsúdil. Parlament mu potom uložil telesný trest, ktorému Prades unikol útekom za hranice. Zomrel roku 1782.
F. M. A. Voltaire, francúzsky filozof, básnik a historik, slobodomyšlienkár. Bojovník za duchovný vývoj a pokrok. Otriasol autoritou cirkvi a štátu. Všetky jeho spisy boli prekliate a spálené. Prenasledovaný cirkevníkmi musel hľadať záchranu za hranicami. Zomrel roku 1778. Keď k jeho smrteľnému lôžku prišli kňazi, aby aspoň po jeho smrti mohli tvrdiť, že sa obrátil a tým celé jeho obrovské dielo zmariť – ostro ich odbil slovami: „Nechajte ma zomrieť v pokoji!”
G. T. F. Raynal, francúzsky historik, písal pravdu o pôsobení kňažstva. Spis bol vo Francúzsku zakázaný, neskôr spisovateľa zatkli, jeho majetok zabavili a verejne spálili.
H. J. Dulaurens, francúzsky satirik, kruto prenasledovaný pre svoje zmýšľanie, zavretý do železnej klietky, v ktorej bol vystavený niekoľko mesiacov slnečnému úpalu. Neskôr ho cirkevný súd odsúdil na doživotné väzenie. 30 rokov trpel v pevnosti Marienbaden, až ho roku 1797 smrť vyslobodila.
Tomáš Paine, anglický politik a publicista. Hlásal, že pravé náboženstvo spočíva len v konaní spravodlivosti, v láske ku pravde a oblažovaní blížnych. Bol cirkvou prenasledovaný – len náhodou ušiel smrti pod gilotí-nou. Zomrel roku 1809 v Spojených štátoch severoamerických.
Bernard Bolzano, český kňaz-ľudomil talianskeho pôvodu, filozof a matematik. Pre svoje osvietenské názory ho cirkev i vláda nenávidela a prenasledovala. Zomrel roku 1848.
Augustín Smetana, učenec, kňaz rádu križiackeho, bojoval za slobodu presvedčenia, odsudzoval pretvárku, lož a pokrytectvo. Pre svoje názory bol vyobcovaný z cirkvi a prenasledovaný až do svojej smrti roku 1851.
František Klácel, spisovateľ a slobodomyseľný kňaz, pre svoju slobodomyseľnost podozrievaný a stíhaný, takže musel hľadať útulok v Amerike, kde roku 1882 zomrel.
František Ferrer, slobodomyšlienkár, pedagogický spisovateľ, zakladateľ modernej školy, prenasledovaný cirkvou a španielskou vládou, bol na základe krivého obvinenia klerikálnou španielskou vládou odsúdený na smrť a zastrelený v pevnosti Montjuichu 13. októbra 1909.

Georg Joachim Iserin urodził się 16. lutego 1514 roku, jako syn miejscowego lekarza w Feldkirch, w dzisiejszej Austrii. Trudno go odszukać we współczesnych encyklopediach, zmieniał bowiem nazwiska i przydomki jak rękawiczki. Niespokojne były to czasy, a Georg Joachim nie miał łatwo. Z rozmaitych powodów. Gdy skończył wiosen 14, był świadkiem egzekucji swego oskarżonego o czary (według jednych źródeł) bądź o okradanie pacjentów (według źródeł innych) ojca. Ojca nie tylko ścięto, trybunał zakazał również wymawiania jego nazwiska po wsze czasy. Georg Joachim zwie się zatem po matce de Porris i kontynuując rodzinną tradycję postanawia zostać lekarzem. Studiuje wpierw w rodzinnym Feldkirch a potem w Zurychu. Zurych opuszcza w niejasnych okolicznościach i pod osłoną nocy w 1531 roku. Rok później spotykamy go w Wittenberdze, student medycyny de Porris nazywa się teraz dla odmiany von Lauchen i jest studentem matematyki. Tamże, w niewinnym wieku lat 23 obejmuje katedrę matematyki niższej. Profesorowanie nie trwa długo, po niecałym roku opuszcza (również w niejasnych okolicznościach i nader pośpiesznie) Wittenbergę aby pojawić się dla odmiany w Norymberdze. Tutaj podaje za się wydawcę i obstaje przy tym, że nazywa się teraz tylko i wyłącznie Rheticus. Dowiedziawszy się od Johannesa Schoenera o kontrowersyjnych tezach żyjącego w odległych Prusach i nieznanego jeszcze ogółowi uczonego, nakłania miejscowego drukarza Johannesa Petreiusa do zamówienia dużej ilości wytwarzanego w pobliskiej papierni towaru i rusza w drogę. Płacić nie musi, z wiodącym żywot samotnika przystojnym drukarzem łączą go zażyłe a nawet przyjacielskie stosunki.

W maju 1539 roku widzimy go jak przekracza bramę miasta Frauenberg, polskiemu czytelnikowi znanego pod spopularyzowaną później nazwą Frombork. W sakwach trzy otrzymane w podarunku od Petreiusa księgi mające zjednać mu przychylność uczonego. Ten zaś, nie tylko przyjmuje prezenty, lecz również przytula do serca i wprowadza Georga Joachima w tajniki swej ukrywanej przed czujnym okiem Watykanu, na razie egzystującej jedynie w formie rękopisu, teorii. Upalne lato spędzają razem w Lubawie, w ciągu najbliższych ponad dwóch lat Georg Joachim opuści swego uczonego przyjaciela tylko dwa razy. Raz aby wygłosić cykl wykładów w pobliskim Gdańsku a drugi raz, aby prosić Księcia Albrechta Pruskiego o wyrażenie zgody na druk tez swego najukochańszego mentora. Albrecht zgodę wyraża, stawia jednak warunek: Georg Joachim ma opuścić Frombork i kontynuować swą naukową karierę w odległym zakątku Niemieckiej Rzeszy. Nie wiemy co go skłoniło do tej decyzji ani jakich argumentów użył. Georg Joachim opuszcza chorego przyjaciela i udaje się do Wittenbergi, gdzie oczekuje go stanowisko dziekana wydziału sztuk. W bagażu podręcznym rękopis, najcenniejszy dowód zaufania. Tu również nie zagrzewa miejsca i w maju 1542 widzimy go w Norymberdze u serdecznego przyjaciela Petreiusa. W październiku natomiast rozpoczyna cykl wykładów w Lipsku, gdzie ofiarowano mu katedrę matematyki wyższej.

Uczony przyjaciel w dalekim Frauenburgu nie doczeka wydania dzieła, umiera w samotności i niedostatku w maju, traktat zaś ukazuje się drukiem w nakładzie 500 egzemplarzy latem 1543 roku. Georg Joachim, mimo opieki rozlicznych przyjaciół, patronów i mentorów nie zdoła przechytrzyć przeznaczenia. W Lipsku zabawia zdecydowanie zbyt długo. W 1551 zostaje przyłapany “in flagranti” ze jednym ze swych podopiecznych i jego zwana wówczas uroczo sodomią “przypadłość” staje się, przynajmniej w Saksonii, dobrem publicznym i powszechnie znanym. Georg Joachim ucieka nocą do Pragi, proces odbywa się pod jego nieobecność i kończy, zamiast zwyczajowym wyrokiem spalenia na stosie, jedynie konfiskatą majątku i relegowaniem z uczelni na okres 101 lat. W Pradze podejmuje studia medyczne ale i tu wnet docierają wiadomości o jego orientacji seksualnej, podobnie dzieje się w Wiedniu, gdzie pragnie objąć bezskutecznie katedrę matematyki.

Schronienie znajduje ostatecznie w Krakowie, gdzie w oddaleniu od naukowych ośrodków cesarstwa, w zaciszu kontynuuje swe studia trygonometryczne utrzymując się z leczenia przygodnych pacjentów nieświadomych jego przeszłości. Co skłoniło go po 20 latach do nagłego opuszczenia Krakowa i udania się do węgierskich Koszyc pozostanie prawdopodobnie na zawsze tajemnicą.

Georg Joachim primo voto Iserin, secundo voto von Lauchen, tertio voto Rheticus, matematyk, lekarz, astronom, człowiek wielu talentów i częstych gwałtownych przeprowadzek pod osłoną nocy, umiera w Koszycach, 31 lat po śmierci swego mentora z którym łączyło go uczucie oddania oraz serdeczna, męska przyjaźń. Polskim czytelnikom zapadł Georg Joachim w pamięć jako Jerzy Joachim Retyk. Jedyny uczeń, powiernik i najbliższy przyjaciel lat schyłkowych Mikołaja Kopernika z Torunia.

Niczego, doprawdy niczego nie mamy zamiaru sugerować. Pozdrawiając jednocześnie serdecznie wszystkich oddanych patriotów spod znaku katolickiego konserwatyzmu. Niewykluczone, że mogą oni mieć mały problem.

Zamieszczam ze względu na ilość logicznych błędów oraz no ten … jak mu tam Kopernik :d

Poniższa notka to efekt pracy doktora Mieczysława T. Borowca. Przygotował on bardzo ciekawe zestawienie Polaków, którzy wnieśli coś w rozwój naukowy i cywilizacyjny całej ludzkości.

Witelo
1230(35)-1275(80) z okolic Wroclawia

Jego dzieło “Perspectiva” długie wieki było podstawowym podręcznikiem optyki w świecie; udowodnił odwracalność biegu światła oraz twierdzenie o ognisku zwierciadła parabolicznego

Mikołaj Kopernik
1473-1543 z Torunia

Astronom, matematyk, ekonomista, lekarz, prawnik, lingwista. Syn bogatego kupca z Krakowa, który przeniósł się do Torunia (po powrocie Torunia do Polski). Kopernik znany jako twórca systemu heliocentrycznego, był także: dowódca obrony Olsztyna przed niemieckim zakonem Krzyżackim (1520/21), twórca projektu reformy monetarnej (1517) (odkrywca prawa: “pieniądz gorszy wypiera pieniądz lepszy” nieslusznie przypisanego Greshamowi).

Kazimierz Siemienowicz
….-1650?

Artylerzysta, teoretyk artylerii, służył w artylerii koronnej, napisał po łacinie traktat “Artis magnae artilleriae pars prima“, w którym opisuje konstrukcje rakiet, w tym wielostopniowych.

Erazm Cziotko
z Zakroczymia

Konstruktor i budowniczy mostu na Wiśle w Warszawie – 1568r – most był wielkim osiągnięciem technicznym w Europie, liczył ok. 0.5 km długości

Abraham Stern
1768-1842

Mechanik, wynalazca maszyny rachunkowej, w tym do liczenia pierwiastków kwadratowych, sekretarz Stanisława Staszica.

Ignacy Łukasiewicz
1822-1882 ze Lwowa

Aptekarz, pionier przemysłu naftowego. Po raz pierwszy na świecie w 1852 roku w swojej aptece we Lwowie przeprowadził destylację ropy naftowej wydzielając z niej naftę, w 1853 skonstruował lampę naftową (wprowadzając oświetlenie naftowe na sali operacyjnej szpitala lwowskiego).

Karol Olszewski
1846-1915 z Krakowa

Chemik i fizyk. W 1883 wspólnie z Z.Wroblewskim skropił tlen i azot z powietrza (po raz pierwszy na świecie), skroplił i zestalił argon.

Zygmunt Wróblewski
1845-1896 z Grodna

Fizyk. W 1883 wspólnie z K.Olszewskim skropił tlen i azot z powietrza (po raz pierwszy na świecie), zestalił dwutlenek wegla i alkohol.

Maria Skłodowska-Curie
1867-1934 z Warszawy

Fizyk i chemik. Odkrywczyni pierwszych promieniotwórczych pierwiastków: polonu, radu. Otrzymała dwukrotnie nagrodę Nobla.

Marian Smoluchowski
1872-1917 z Krakowa

Fizyk teoretyk. Niezależnie od A.Einsteina metodami rachunku prawdopodobieństwa opisał ruchy Browna jako rezultat ruchu cieplnego molekuł, co było ostatecznym dowodem na ich istnienie.

Mieczysław Wolfke
1883-1947 z Łaska k. Lodzi

Fizyk. Odkrywca (1927, wraz z W.H.Keesomem) nadciekłości helu (2.17 K), pionier holografii.

Kazimierz Fajans
1887-1975 z Warszawy

Fizykochemik. Wspólnie z F.Soddym w 1914 roku sformułował podstawowe prawo rozpadów promieniotwórczych tzw. reguły przesunięc Soddyego-Fajansa.

Wojciech Rubinowicz
1889-….

Fizyk teoretyk. Odkrywca reguł wyboru i polaryzacji dla przejść kwantowych w atomach, zasada lasera.

Leopold Infeld
1898-1968

Fizyk teoretyk. Autor prac na temat teorii względności.

Stefan Drzewiecki
1844-1938 z Podola

Inżynier, wynalazca. Konstruktor łodzi podwodnej (szereg typów od 1877 roku), w 1908 roku skonstruował dużą łódź podwodną napędzaną silnikami spalinowymi.

Jan Czochralski
1885-1953 z poznańskiego

Metaloznawca. Twórca metody otrzymywania monokryształów znanej w świecie jako metoda Czochralskiego.

Stefan Bryła
1886-1943 z Warszawy

Inżynier. Konstruktor pierwszego na świecie spawanego mostu drogowego na rzece Słudwi pod Łowiczem (1927).

Oj będzie wrzask. Pewnie skończy się nawet na oskarżeniach o kalanie gniazda. Zacznijmy zatem niewinnie od wierszyka.
Wstrzymał Słońce, ruszył Ziemię, greckie go wydało plemię.
Dlaczego? Dlatego.
Przeświadczenie, że ludzkość zawdzięcza heliocentryczny wizerunek wszechświata narodowi polskiemu pisanemu przez duże P (tutaj prężymy dumnie pierś), a reprezentowanemu przez wybitnego naszego-własnego odkrywcę Kopernika Mikołaja, który jako pierwszy na to wpadł, jest w naszym pięknym kraju niebywale rozpowszechnione. Szkoda, że nieprawdziwe.

W ferworze zapoczątkowanej w XIX wieku i toczonej z zaciśniętymi zębami absurdalnej debaty dotyczącej przynależności etnicznej duchownego, ogółowi zaciekle kłócących się patriotów obojga narodów umknął drobny szczegół. Sformułowanie i szczegółowy opis teorii heliocentrycznej – wraz z szeregiem wyliczeń, z których wynikać miało jak autor do tego doszedł, zawdzięczamy Arystarchowi z Samos. Wzmiankowany jest ten Arystarchos w Polsce raczej półgębkiem. Zmarły w 230 roku p.n.e. uczeń Stratona z Lampsakos nie tylko stworzył heliocentryczny system, lecz również, jako pierwszy obliczył (zresztą błędnie) odległość dzielącą Ziemię od Słońca. Dokładne informacje na temat teorii heliocentrycznej Arystarchosa zawdzięczamy Archimedesowi (który z lubością go cytował) i stoikowi Kleantesowi (który zaproponował postawienie Arystarcha przed sądem za bluźnierstwo).
Zeby było zupełnie śmiesznie: odkrywców modelu heliocentrycznego było przed Kopernikiem co niemiara. Sto lat po Arystarchu odkrycia dokonał ponownie Seleukos z Seleukii. Ponieważ żył w Mezopotamii spokojnie możemy dokonać kolejnej transwersji naszego wierszyka, który tym razem musiałby brzmieć tak:
„Wstrzymał Słońce, ruszył Ziemię, irackie wydało go plemię” Smieszne, pawda?

Można by przypuszczać, że triumf ludzkiego umysłu w postaci zwycięstwa, przynajmniej z punktu widzenia umysłów nieskomplikowanych zdecydowanie słuszniejszej i sympatyczniejszej ptolemeańskiej wizji kosmosu, da nam chwilę wytchnienia. Ależ skądże. W 5 wieku n.e. żyjący w Kartaginie Marcjanus Kapella wpada na zadziwiający pomysł, że planety mogą krążyć wokół słońca. Nie tylko wpada – on nawet spisuje swą szaleńczą teorię ale uchodzi mu to na sucho. W 1028 roku, arabski uczony Ibn al-Haytham publikuje dzieło pt tytułem „Wątpliwości dotyczące Ptolomeusza”. W dziele nie przedstawia wprawdzie modelu heliocentrycznego lecz nie pozostawia z dogmatów Ptolomeusza kamienia na kamieniu. Dzieł niewiernych w Europie nikt nie czyta, ogólnie rzecz biorąc czasy nie są sprzyjające czytaniu w ogóle. A szkoda, bo nader mądry był to człowiek i nauka zaoszczędziła by kilkaset lat błąkania się po manowcach przesądów i zabobonów. I to w kilkunastu rozmaitych dziedzinach. Potem jeszcze wiekopomnego kopernikańskiego odkrycia dokonało kilku innych uczonych między innymi w 1030 Al-Biruni (ale to się nie liczy bo to byłow Indiach), Abu Said al-Sijzi (jakiś Arab, a zatem nie musimy brać pod uwagę), i w końcu w XIII wieku Qutb al-Din (też nie nasz, a szczerze mówiąc wręcz przeciwnie).

I wreszcie, 19 lutego 1473 roku wchodzi na arenę dziejów syn śląskiego mieszczanina znad Nysy podpisującego sie Koppernicg i pani Wetzenrode czyli Polak z krwi i kości a w dodatku katolik oraz zdeklarowany przeciwnik Zakonu Krzyżackiego, czyli wreszcie ktoś, kto może tym razem z patriotycznie słusznych pozycji zapoczątkować kopenikańską rewolucję. Kopernik zapoczątkowywuje.
Nie umniejszajmy jego zasług bo był to człowiek interesujący i wyprzedzający pod wieloma względami swą epokę. Nie bądźmy prześmiewni, mali ani złośliwi. Nie wytykajmy mu, że notorycznie uchylał się od używania w korespondencji języka ojczystego, z niezrozumiałych dziś powodów pisząc prywatne listy i sporządzając osobiste notatki na przemian po łacinie i w języku wroga. Dzięki uprzejmości niezapomnianego Gustawa Adolfa, może się o tym przekonać każdy, kto zada sobie trud zapoznania się z ocalałym księgozbiorem naszego ziomka. Do zobaczenia, wraz z notatkami i obszerną korespondencją w bibliotece w Uppsali. Gdyby kogoś interesowało. Nawet do własnego króla pisał ten Kopernik w języku obcym, polecając uwadze władcy napisany przezeń na cześć JKM utwór poetycki. Napisany zresztą po grecku. Takie to były czasy. Jego dokonania jako administratora i twórcy rewolucyjnej jak na owe czasy teorii pieniądza powinny mu zapewnić nasz dozgonny szacunek. Bardziej zapewne, niż jego wiekopomne przemyślenia i rozliczne publikacje dotyczące scholastyki.

Dlaczego jednak z pierwszego wydania „De revolutionibus orbium coelestium“ zniknęły wszelkie, jeszcze w rękopisie obecne opisy i odnośniki dotyczące odkryć Arystarcha i przemyśleń arabskich poprzedników pozostanie tajemnicą autora. Wśród polskich historyków dominuje pogląd, że chodziło o to aby nie drażnić hierarchów kościoła powoływaniem się na jakichś pogan. Czasy nadchodziły trudne. Kościół katolicki jakoś nie mógł się przyzwyczaić do propozycji naszego rodaka. Gwoli sprawiedliwości należy przyznać, że protestanci nie byli ani gorsi ani lepsi.
Nie ma jednak powodu do nieuzasadnionego czarnowidztwa. Nie minęło nawet kilkaset lat i już sympatyczny papież, nomen omen Benedykt ale dla odmiany XIV, zdjął 17 kwietnia 1757 roku nałożoną na błądzących wiernych ekskomunikę i Ziemia mogła zacząć oficjalnie krążyć wokół Słońca również dla osób wierzących. A potem było już z górki. W 1835 roku dzieło naszego rodaka zostało usunięte z indexu ksiąg szkodliwych i zabronionych. Na ulicach europejskich miast płonęły gazowe latarnie i jakby ktoś chciał, to mógłby sobie wówczas poczytać dzieło naszego rodaka w pociągu. Gdyby tylko chciał.

Nie lubię takich zbiegów okoliczności: rano coś mnie tknęło, żeby zajrzeć, co piszą Internauci o kubańskim zbrodniarzu Ernesto Che Guewarze. Znalazłem całkiem ciekawy wpis, uznałem, że zgadzam się z tezami autora i spokojnie zamknąłem komputer. Przed chwilą wyczytałem na TVN 24, że radni miasta Olsztyna chca wykorzystać popularność wizerunku E.Guewary dla promocji miasta i regionu. Tak to tłumaczą:

„Twarz Kopernika, w projektach powiatu, nawiązuje do wizerunku “Che” Guevary, jednego z najbardziej rozpoznawalnych symboli popkultury. – Obaj byli rewolucjonistami i na tym wszelkie porównania się kończą, bo rewolucja Kopernika to jeden z największych kamieni milowych w rozwoju ludzkości” – tłumaczy projektodawca.

A  co przeczytałem o panu Guewarze wcześniej:

„To jest twarz człowieka, który był współzałożycielem reżimu, który uwięził większą część swych poddanych niż Hitler i Stalin, oraz zadeklarował, że „indywidualizm musi zniknąć!”.W 1959 roku, z pomocą sowieckich agentów GRU, człowiek czczony na tych koszulkach pomagał zakładać, trenować i indoktrynować kubańską tajną policję. „Zawsze przesłuchujcie więźniów nocą” – nakazywał Che swoim podwładnym. – „Opór jest zawsze najsłabszy nocą.”

„Liczba tych, których „trybunały rewolucyjne” Che skazały na śmierć w podobnym stylu waha się pomiędzy 400 a 1892. Liczba bezbronnych mężczyzn (i chłopców), których Che zamordował z własnego pistoletu idzie w tuziny.

„Egzekucje?” – pytał Che Guevara, gdy przemawiał przez Zgromadzeniem Ogólnym ONZ 9 grudnia 1964 roku. – „No pewnie, że wykonujemy egzekucje!” – deklarował, przy wtórze okrzyków zachwytu tego ciała. – „I będziemy wykonywać egzekucje tak długo, jak to koniecznie! To śmiertelna wojna z wrogami rewolucji!”

Po zwycięstwie rewolucji kubańskiej Ernesto Guewara był szefem tajnej policji komunistycznego reżimu. Czyli odpowiednikiem Feliksa Dzierżyńskiego, żeby było jasne. Mimo tych „niewątpliwych zasług”w ustanawianiu komunizmu stał się ikoną popkultury.( Jeszcze jeden przykład, że media i bezmyślny tłum potrafią gówno wylansowac do roli bohatera.) A teraz jeszcze ubiera się w jego beret Kopernika! Drodzy rajcowie miasta Olsztyna, dlaczego nie zrobicie plakatu z Kopernikiem w czapce kaszkietówce Krwawego Feliksa? Albo w aureoli siwych włosów Radowana Karadżicza? Albo… co tu się szczypać? Domalujcie astronomowi wąsiki i ubierzcie w mundur SS. W pewnych kręgach, wśród ludzi, którzy „wiedzą jak było NAPRAWDĘ” Hitler też uchodzi za rewolucjonistę, w dodatku bywał na Warmii. Do promocji regionu pasuje jak znalazł!

Co za bezmyślność, o mój ty smutku…

http://www.miasik.net/articles/fontova2.html

Drodzy koledzy z CNN, ktorzy wskazaliście najsłynniejsze osoby z Polska. Otóż chciałbym też zainteresować Was postacią Ignacego Łukasiewicza, dzięki któremu wiecie w ogóle co zrobić z tą ropą z Iraku, który to zresztą pomogliśmy jako jedni z nielicznych Wam ustabilizować. Drogi w Iraku zresztą też Polacy budowali, dlatego nie mieliśmy aż takich problemów tam na miejscu.

Zresztą to nie pierwszy raz kiedy pomagamy, już podczas Wielkiej Wojny (jak ją nazywacie) Marcin Rejewski ze swoimi przyjaciółmi rozszyfrował i przekazał Wam informacje o budowie Enigmy, bez których byście nie wygrali wojny.

Whoopi Goldberg jakby poszła do biblioteki z synem to by się dowiedziała że to Mikołaj Kopernik odkrył że Ziemia krąży wokół Słońca, a nie odwrotnie. Już w XV wieku mieliśmy swojego Marina Lutera Kinga czyli Piotra Skargę, którego działalność doprowadziła do powstania w Polsce, zaraz po USA, konstytucji 3 maja. Józef Piłsudski w 1920 zatrzymał bolszewików (czyli prawie jak rosjan) przed ekspansją na Europę, Kazimierz Pułaski walczył u boku Washingtona o niepodległość USA.

Energia atomowa nie istniałaby bez prac Marii Skłodowskiej – Curie, która to dostała nagrodę Nobla za swoją pracę naukową.

Mógłbym też wymienić naukowców polskiego pochodzenia: Juliusa Axelroda, Paula Barana, Józefa Gracjana Brojnowskiego, Nikodema Caro, Piotra Chomczyńskiego, Adama Dziewońskiego, Kazimierza Fajansa, Kazimierza Funka, Leopolda Infelda, Irène Joliot-Curie, Arthura Kornberga, Stefana Kudelski, Tadeusza Reichsteina, Kazimierza Roupperta, Piotra Słonimskego, Edmunda Urbańskiego i Franka Wilczaka.

Niestety nie mam tutaj miejsca żeby opisywać ich wkład po kolei, ale po co są linki nie? No ale mogę tutaj jeszcze napisać np. o Max Factor urodzonym w Polsce, a którego kosmetyki używacie, o Jacku Karpińskim od którego dowiedzieliście się jak zrobić pamięć komputera.

Możnaby też pisać o Zbigniewie Brzezińskim, który doradzał Waszem prezydentowi ws. bezpieczeństwa i współpracy z Chinami, Tadeuszu Mazowieckim, który walczył o pokój w Jugosławii z ramienia ONZ.

Toć to można pisać i pisać. Więc na razie skończę na tym i może komuś przydadzą się linki do poczytania. Jakby co to tutaj jest jeszcze dużo Polaków znanych.

Wiedzieliście, że w Toruniu będą kręcić film Prince of Persia? W klimatach Piasków Czasu..

No cóż, ja też nie. Tak mi sie tylko zdjęcie skojarzyło. Toruń stał sie za to miejscem innego wydarzenia – drugi raz już odbył się tam zjazd AM. Na tym akurat byłam.

Największą atrakcją zjazdu byli w sumie sami Actionmagowcy. Sympatyczni, cudowni ludzie. ..Mili.. uprzejmi.. xD Nie no. Naprawdę świetne, zróżnicowane towarzystwo. Płciowo też było zróżnicowane, choć jak przyjechałam, to mieli jeszcze małe gejparty. Później pojawiły się Pszczóła i Łysa Owieczka i przez większość zjazdu było nas trzy.

Siedziby Radia Maryja nie zwiedziliśmy. Szkoda, nie było szansy zobaczyć Rydzyka. Byliśmy za to w planetarium, co zmusiło nas do regeneracji sił, gdyż seans był bardzo usypiający. Poza tym obejrzeliśmy i spenetrowaliśmy zamek Krzyżacki, a właściwie to jego ruiny. Prawdopodobnie nie wolno było dotykać eksponatów, bo były odgrodzone sznurkami, ale cóż. Nikt nie pilnował. ;P

Żywiłam się bułeczkami śniadaniowymi z Biedronki, polecanymi przez Szaka. Były bardzo smaczne i nic mi po nich nie dolegało. Marcin ma inne zdanie na ich temat, ale jadł i tak. To na śniadanie i nieraz na kolację. Na obiad zazwyczaj były naleśniki. Nie, nikt nam ich nie dawał. Naleśniki kupuje się w naleśnikarni. Były przepyszne, chociaż po drugim takim posiłku zachciewało sie czegoś innego, a po trzecim się postanowiło nie jeść już naleśników. Poszliśmy więc do Metropolis na pizzę. Na dwie pizze familijne na pięć osób, którymi to pizzami nażarliśmy się jak nie wiem. xP Były ogromne! I stosunkowo tanie, przynajmniej w porównaniu z tym marnym gównem robionym w Koninie. :>

Co do picia.. Wypiłam dwa piwa przez cały zjazd. Jedno do pizzy (nie wiem jak je zmieściłam), drugie w Kafefajce. Byliśmy tam tylko raz. Kafefajka to taki wymysł, gdzie można popalić fajkę wodną, jeśli się nie ma niepełnoletnich kolegów przy sobie. My mieliśmy, więc trzeba było zadowolić się piwem/sokiem/co kto chciał. Przekonałam się, że piwo, jeśli zadziała, sprawia wielką przyjemność i jest się odważniejszym. Nie chcę potrzebować do tego piwa. Popracuję. Wracając do Kafefajki – stosują taki sprytny zabieg, że jak się nic nie zamawia, to podgłaszają muzykę, że nie można normalnie pogadać, trzeba bardzo głośno. Cwaniaki.

Większość czasu przesiedzieliśmy w innym lokalu, a mianowicie siedzieliśmy Pod Aniołem. Tam szefostwo było przewrażliwione na dźwięk i zawsze uciszało grającego na fortepianie Metisa. Nic to, że AMagowcy stanowili większość ich klientów. Nie zrażając się jednak, codziennie się tam zjawialiśmy. Było dość miejsca, dość wygodnie, dość chłodno i dość wszędzie blisko. W końcu zaraz przy pomniku Kopernika. Tam się gromadziło, siedziało, rozmawiało, słuchało Donalda i nie tylko, śmiało z głodu ZoltaRa, żartowało z Phantasmagora, oczywiście piło piwo lub napoje, tam się myślało gdzie się w końcu ruszymy, zamiast siedzieć w jednym miejscu.. i stamtąd ostatecznie rozeszliśmy się na dworce ostatniego dnia. Więcej czasu spędziliśmy chyba tylko w akademiku.

Akademik UMK prezentował się całkiem nieźle, ładnie, niesyfiasto i ogólnie ok. A ściany były żółte. Pokoje w większości trzyosobowe, ale można było mieszkać w dwójkę, jako, że AMagowcy przyjeżdżali i odjeżdżali, a niektórzy nie pojawili się, mimo deklaracji. Działo się tu mniej więcej to samo, co pod Aniołem, tyle, że wieczorami i w nocy. Dodatkowo jeszcze złożyłam podpis na bułce, mogłam posłuchać jak część ludności gra lub pitu-pituje na gitarach, pośpiewać, jeśli znałam słowa, albo normalnie się wyspać. Czy raczej pójść spać, bo ani razu się nie wyspałam. Nie wspominam o myciu się, załatwianiu potrzeb fizjologicznych dla Szatana, czy jedzeniu, bo to jest oczywistością.

Poza wspomnianym usypiającym planetarium i zrujnowanym zamkiem widzieliśmy także zegar słoneczny dla ślepych – z dziurkami do czytania i dla głuchych – wybijający godziny. A także przeszliśmy się promenadą, stumilowym mostem, obeszliśmy z daleka kilka kościołów, minęliśmy trochę zabytków robiąc parę zdjęć, wstąpiliśmy na plac zabaw, jak na młodzież przystało, widzieliśmy fontannę, która podobno bryzgała i świeciła w rytm melodii, słuchaliśmy opowieści PMG o tajnikach Wikipedii, karmiliśmy ZoltaRa, wpadliśmy na orbitę Sariusa, przebijaliśmy bąbelki w folii i wiele innych.

Podobało mi się.

“Boże AMaga, któryś jest w niebie, módl się za nas sam do siebie.“

Dzisiaj postanowiłem zrobić mały kolaż w postaci takiej. Otóż co by było gdyby był rok 1543, kiedy Kopernik opublikował swoje dzieło, które dokonało przewrotu kopernikańskiego i zmieniło nasze spojrzenie na świat, a w tym samym czasie istniałby internet? Może to początek jakiejś serii? Może następnym razem wezmę na ruszt inny serwis? Chciałem zostawić nicki autorów komentarzy, które skopiowałem z innych wykopów na Wykopie, ale ostatniecznie zrezygnowałem z tego, żeby nikogo nie urazić.

Mam nadzieję, że mimo moich wątpliwych umiejętności graficznych komuś się spodoba Wiola:

Nie wyszło to dokładnie tak jak chciałem, no ale jak już wrzuciłem to niech zostanie. Może ktoś kto ma umiejętności graficzne zrobi coś lepszego.

UPDATE:

Ostatnio najbardziej oklepany zwrot “Kopernik była kobietą”. No właśnie była czy był? Tutaj zdania są podzielone:
“Kopernik był kobietą”: 976 stron
“Kopernik była kobietą”: 14 900 stron.
A więc była jest poprawną formą, a niektórzy jednak uważają, że był i że kobietą, co jest samo w sobie sprzeczne. Bo nie można być jednocześnie mężczyzną i kobietą. Miodek o tym nie mówił nie ?

A jeszcze coś. Na tym blogu możecie poczytać o aktualnym Koperniku. Też z Torunia, też zamuje się astronomią i też jest sławny na świecie. Polecam!

W jednym z nielicznych blogów wartych czytania, Defendo zapytała ostatnio „Gdzie podziali się rewolucjoniści?” dając kilka przykładów zaniku zarówno przywódców jak i rebelianckich, buntowniczych grup społecznych. Rewolucja ma dziś kilka znaczeń, ale to najczęściej używane odnosi się do gwałtownego i często krwawego obalenia istniejącego ustroju – np rewolucja francuska czy rosyjska. Taka definicja pomija bezkrwawe, inne rewolucje, które są o wiele ciekawsze od zabijania tysięcy ludzi, ale które zawsze powodują roztrzaskiwanie starych butelek-garnków , bo świadomość ludzka fermentuje co pewien czas i trzeba ją przelać w nowe formy, które potrafią przemienić ją w nowe wino emocjonalne, umysłowe lub zmysłowe. Kopernikowska książczyna „De revolutionibus orbium coelestium” spowodowała rewolucję nie tylko w nauce, filozofii i religii (ta ostatnia wolała gnić w starej butli przez  350 lat, zanim przyznała, że geocentryzm nie jest herezją) ale także w naszym postrzeganiu świata. Nasze mieszkanie przestało być płaską skorupą opartą o grzbiety czterech słoni i ludzkość ocknęła się nagle w innej świadomości. Solidna ziemia ruszyła w obłędnie szybką podróż wokół pozornie nieruchomego słońca (bo ono też wiruje), a jej mieszkańcy nie mieli innego wyboru jak szybować razem z nią. Ta rewolucja trwała przez wiele lat i początkowo rozumiała jej znaczenie tylko niewielka garstka uczonych. Ale pojęcie czasu, rytm życia, emocje i postrzeganie świata też musiało się zmienić globalnie i radykalnie, nawet jeśli tylko instynktownie i podświadomie. Takie rewolucje właśnie wybuchają co jakiś czas i tak jak w czasach po-kopernikowskich, mało kto je świadomie zauważa. Jak zmieniły naszą wewnętrzną i zewnętrzną percepcję odkrycia nowych kontynentów, rewolucja przemysłowa, kino, fotografia, radio, telewizja, komputer,  internet  i nawet eksplozja blogowania. Taka wyliczanka to zaledwie parę ziarenek w ogromie ciągłych przemian rewolucyjnych. Każdego dnia budzę się z poczuciem nadchodzącej rewolucji w mojej malutkiej orbicie, bo istota ludzka nie potrafi żyć bez zmian, bez obrotów, wywrotów i przewrotnego przelewania fermentującego życia do nowych butelek. Ten nowy blog to też moja mini-rewolucja. Kopernik napisał takie ostrzeżenie na wstępie swej książki: „Nikt kto nie zna geometrii nie powinien otwierać tej książki”. Ja zadowolę się tylko krótką poradą: „Osoba, której IQ jest poniżej 180, naraża się na całkowite i długotrwałe oszołomienie spowodowane czytaniem tego bloga”. [Ja