… dat ik nu in de zetel mag gaan liggen, mijn koppijn soigneren met niets doen. Het onderdeel koppijn soigneren met een koekske en een yoghurtje hebben we al gehad. Voor alle duidelijkheid: met koppijn soigneren bedoel ik ze de kop inkloppen met een pijnstiller, en ze dan onder controle houden met genoeg eten in mijn maag. Want als mijn maag grommelt, wordt mijn koppijn weer wakker.

Waarom ik mijn koppijn mag soigneren? Awel, den diepvries is uitgekuist. Helemaal! Netjes, niet te doen. Nog ontstellend leeg, dat wel. Maar eerst moet ie effe draaien. Gelukkig hebben we nog een oud diepvriezerke staan waarin alles kan wat niet jaren over datum is, zoals zo’n 2/3 van de inhoud van de diepvriezer. Ahum.

Ik ben content van mezelf. Een week of twee geleden heb ik al de ijskast van onder tot boven en terug uitgekuist, en nu de diepvriezer.

Alleen zorgen dat ik nu geen 5 jaar op mijn lauweren rust.

Zondag: lichte zeurende hoofdpijn.

Maandag: koppijn. Zo in de loop van de dag opgekomen. Poedertje gepakt, geen effect. ’s Avonds gegeten, nog een poedertje gepakt, geen effect. Geslapen in de zetel, om 10u wakker en mens god in de hemel wat een koppijn! Slecht was ik ervan. Naar bed.

Dinsdagmorgen: beter. Tegen de middag: humz, koppijn. Erger en erger. Thuisgekomen heb ik dan maar één van Milan zijn straffe pijnstillers van in zijn tandepisode naar binnen gespeeld met een potje yoghurt. Hopelijk helpt het, want ik ben het beuheu!

(sja, ‘t is hier altijd wel een beetje wijvenweek hè!)