Nederlandse tennissers en blessures. Een combinatie die helaas erg goed klikt. Neerlands grootste hoop in bange dagen, Robin Haase, is al ruim een jaar aan het sukkelen en ook Michaella Krajicek lust daar wel pap van. Vervelend voor haarzelf natuurlijk, maar ook voor haar fans en voor het gehele Nederlandse tennis.

Zaterdag in het kwalificatietoernooi in Cincinatti blesseerde de Nederlandse zich al vroeg in de wedstrijd aan haar pols. Na overleg met haar fysiotherapeut besloot ze de strijd te staken. Nu blijkt dat ze twee tot zes weken is uitgeschakeld door haar polsblessure. Haar deelname aan de US Open, die op 31 augustus beginnen, loopt hierdoor gevaar.

Op haar website meldt ‘de kleine Kraai’ dat ze voorlopig rust moet houden. “De MRI heeft uitgewezen dat ze een behoorlijk ontstoken pees heeft langs de ellepijp, aan de buitenkant van de pols. Ze zal nog twee weken een brace omhouden, voordat ze weer een MRI-scan laat maken.”

Terwijl de toppers op Wimbledon stonden te tennissen, boekte Michaëlla Krajicek zondag ook een succes. Krajicek schreef het ITF-toernooi in Boston op haar naam. De Nederlandse versloeg in de finale de Canadese Rebecca Marino met 6-3, 6-4. Met haar winst verdiende ze 70 punten voor de wereldranglijst. Ze steeg en passant 15 plaatsen op de wereldranglijst. (141 naar 126)

Tennis is een grote sport in Nederland, maar internationaal gezien telt ons land al jaren niet mee. Nederland was in de jaren ’90 natuurlijk verwend geraakt, maar het kan toch niet zijn dat er niemand de top kan bereiken? Nederland snakt naar nieuwe successen zoals Richard Krajicek op Wimbledon in 1996, Paul Haarhuis en Jacco Eltingh die naast ’s werelds beste dubbelduo ook de top-20 van het enkelspel haalden. En wat te denken van Jan Siemerink en Sjeng Schalken… stuk voor stuk toppers, maar waar zijn de opvolgers? 

Ligt dat aan de opleiding? De discipline? Neem het voorbeeld Thiemo de Bakker. Drie jaar geleden won hij het juniorentoernooi op Wimbledon, ’s werelds grootste tennisevenement. Een grote toekomst was voor hem weggelegd, maar zoals zovelen was de overstap naar de ‘grotemensentenniswereld’ een te grote sprong. Grootste struikelblok voor De Bakker: de discipline. “Tennistalenten zijn niet professioneel genoeg”, meent Rohan Goetzke, technisch directeur van de tennisbond. Als proftennisser moet je bereid zijn twentyfour seven bezig te zijn met je carrière.

Leven als een prof
Hij is nog maar twintig, maar alle jongens die hij vroeger met zijn talent kon verslaan, zijn nu al twee stapjes verder. Nu hij een samenwerking is aangegaan met ex-proftennisser John van Lottum lijkt er verbetering in te komen. Van Lottum is bezig om van De Bakker een echte proftennisser te maken. Hij geeft zijn pupil bijna permanente begeleiding, misschien wel zijn laatste kans om de trein genaamd profcircuit op te springen, want voor je het weet is deze aan de neus van De Bakker voorbij geraasd. Het etiket talent is van hem af, kan hij nu ook echt een man worden?

De Bakker is niet ons enige tennishoop in bange dagen. Ook Robin Haase en Jesse Huta Galung draaien nu een aantal jaren bij de senioren mee, maar wisselvalligheid is het codewoord. Haase boekte kleine successen en reikte al bijna tot de top vijftig, maar hij worstelt al een jaar met blessures. Daardoor viel hij zelfs buiten de top vijfhonderd. 

‘Rus’tig (terug) naar top-100
Bij de dames hebben we met de huidige troeven Michaella Krajicek en Arantxa Rus wellicht meer kans om de top twintig positie te bereiken. Twee talenten, waarvan ‘de kleine Kraai’ natuurlijk de bekendste is. 2008 was voor haar een turbulent jaar met weinig zeges, mede door blessures. Daarnaast speelden er zaken in haar privéleven (coach en vader). Ze stak niet lekker in haar vel en dat zag je op de tennisbaan.

Dit jaar lijkt ze zich herpakt te hebben. Krajicek traint in een nieuwe omgeving, bij tennisgoeroe Nick Bolletieri op zijn academie in Florida. Ze geniet weer van haar sport en zoals ze zelf zegt is ze blij gezond te zijn. Ook qua resultaten heeft ze weer reden tot lachen. Haar ranking stijgt gestaag en ze prijst vooral de samenwerking met Bolletieri. “Hij is erg bezig met het mentale aspect, wijst er steeds op dat ik positief moet blijven, dat ik in mezelf moet blijven geloven. Hij kan me zo beet pakken bij mijn arm en dan zegt hij: ‘You are gonna get there’.”

Rus is achttien en vorig jaar nog winnares bij de Australian Open van de junioren. Ze is de nummer een van de wereld geweest en tegenwoordig reist ze de wereld over in het seniorencircuit. Met ups en downs, maar vooral bij haar zit potentie. Haar doel om in 2009 tot de honderd besten te horen lijkt met deze ontwikkeling reëel. Ze kwalificeerde zich bijvoorbeeld als enige Nederlandse voor het hoofdtoernooi van Roland Garros.  

Verlangen naar gloriejaren
De Nederlandse inbreng is op Grand Slams schaars. Tegenwoordig is het aantal niet alleen op een hand, maar zelfs op een vinger te tellen. De mannen maken het nóg bonter; de laatste Grand Slam-toernooien deed geen enkele Nederlandse man mee aan het hoofdtoernooi, een trieste constatering. Daarom was er voor de ‘hoge heren’ werk aan de winkel. Rohan Goetzke, technisch-directeur van de tennisbond, voorspelt dat het in elk geval beter zal gaan dan in 2008. “Als er eind 2009 nog steeds geen enkele Nederlander in de top-100 staat, dan hebben we het niet goed gedaan.” De doelstellingen zijn voorzichtig, maar op korte termijn valt niet veel beter te verwachten.

“Het streven van de KNLTB is om op termijn vier Nederlanders in de top-100 te hebben.” De bond heeft daarvoor ingegrepen bij de junioren. Het focust op de allerbeste spelers en niet meer op twintig spelers. In de hoogtijdagen van het vaderlandse tennis liepen soms wel vijf vrouwen en acht heren rond op de grote toernooien. “Op zo’n moment ontstaat er onderling competitie en kunnen ze elkaar helpen en stimuleren.”

Nationaal tenniscentrum?
Goetzke denkt dat zoiets nu ook kan gebeuren. “Alleen daarvoor is de eerste aanzet van iemand belangrijk.” Lange tijd was de Australiër gefrustreerd dat Nederland geen nationaal trainingscentrum had. Hij zag in Nederland overal mooie voetbalstadions verrijzen, maar één tenniscentrum bleek te veel gevraagd.

Eind mei 2009 bereikte de gemeente Amersfoort en tennisbond KNLTB echter een akkoord om een nieuwe nationaal tenniscentrum te bouwen. De lang verwachte droom van de technische baas komt nu dus uit. “Zo’n centrum is geen garantie voor succes, maar geeft wel een positieve impuls.” Het nationaal tenniscentrum was een van de speerpunten van het meerjarenbeleidsplan van de KNLTB.

Stop! Everyone just wait a second. The Rangers are not getting Lecavalier, or at least they better not be. Ever since Eklund hit the hockey forums with this bomb about Lecavalier coming to NY people have been going crazy. Let’s slow down here though and think about it.

Let’s start with the monetary issues. Lecavalier would be an incredible addition to an offense starved team, no one is arguing against that. But he is making 7.7 million dollars for the next 11 years, 10 years after this one. The Rangers don’t even have 2 million dollars to play with as of right now, let alone 7.7. In order to make this deal work they would have to ship out either Drury, Gomez, or Redden and even then someone else. Now I know what you’re all thinking: “just give them any of the three, I don’t care which!” But let’s be realistic, why the hell would the Lightning want any of them. Drury is over the hill and won’t reach 25 goals this year, plus they would be on the hook for his 7 million a year. Redden? Sather couldn’t give Redden away for a 7^th round pick right now, there is no way the Lightning would take him back. Gomez I suppose would work out but there would need to be more involved; which brings me to my next problem with this deal.

Moving on to what we would have to give up. According to Eklund Staal would most definitely be part of the deal, which is logical. But are you really willing to give up Marc Staal, one of the few bright spots on this very dark season? How about giving up Dubinsky, Callahan, Dawes or Girardi? I’m not ready to give them up so that we can get another guy who will strap our cap for the next 11 years. His contract is like Dipietro’s, very talented player, but if something goes wrong you’re screwed. Plus do you really want to give away picks and prospects? This is supposed to be the deepest draft in a long long time, so why give picks away.

Let’s say that the Rangers do get him. As of July 1^st a no trade clause comes into effect. Great! No you have a guy who’s contract straps that cap, and you can’t get rid of him even if another team is interested. Another no trade clause? No thank you, I’ve seen enough of that from Drury, Gomez (although it’s limited) and Redden (ok he doesn’t have one but his contract is like one). No way no how. If this rumor is true, that’s a HUGE if, then here is how it would have to go down:

Rangers get: Vincent Lecavalier and Lukas Krajicek.

Lightning get: Wade Redden, Erik Reitz, Nigel Dawes, Aaron Voros, maybe a pick.

Here is why I feel like this trade would work. The Rangers would get Lecavalier which would help their power play. After giving up Redden and Reitz they would be getting Krajicek who is a young defenseman with tons of offensive potential. The lightning, who needs all kinds of defensive help, would get that with Redden and Reitz. They would also get scoring in Dawes and toughness with Voros, and then a pick.

Is this trade going to happen? Hell no! There is no way that the Lightning are going to take on Reddens contract, but we can all dream. I see is as a win for us. Oh well. More later … P.S Where the hell is Sean Avery?

Er zullen in augustus geen Nederlanders deelnemen aan het Olympische tennistoernooi, zowel bij de heren als de dames. De enige mannelijke kandidaat voor een plaats op de Spelen, Robin Haase, voldeed volgens het NOC*NSF niet aan de kwalificatie-eis. Bij de vrouwen kwalificeerde Michaella Krajicek zich wel voor de Olympische Spelen, maar heeft zich nu terug moeten trekken vanwege een meniscusblessure. Ze liep de kwetsuur vorige week op tijdens een training. Uit onderzoek is nu gebleken dat ze onder het mes moet. De verwachting is dat ze hierdoor minimaal 6 weken aan de kant staat.

Reactie Krajicek op haar eigen website

De Richard Krajicek Foundation (RKF) en het Nederlands Instituut voor Sport en Bewegen (NISB) gaan samen een nieuwe aanpak voor speelruimte in de grote steden ontwikkelen: de Gezonde Playground. Gezonde Playgrounds zijn speel- en sportplekken die zo zijn ingericht dat zij uitnodigen om er veel tijd door te brengen, veel te bewegen en samen met anderen te verkeren. Daarnaast willen de initiatiefnemers deze playgrounds zo ‘aankleden’ dat zij een gezonde uitstraling hebben.

Op verzoek van het Convenant overgewicht bundelen beide partijen hun krachten om de komende twee jaar in verschillende pilots ervaring op te doen met een uitgebreid aanbod van faciliteiten en programma’s die zowel kinderen als ouders stimuleren om meer te bewegen en gezonder te eten. Doel is om een aanpak te ontwikkelen die in alle 40 krachtwijken toegepast kan worden.

Dit kondigen Richard Krajicek en Paul Rosenmöller vanmiddag aan tijdens de presentatie van het TNO-onderzoek naar zes verschillende playgrounds. In de nieuwe aanpak zullen de aanbevelingen van TNO worden meegenomen, zoals het betrekken van ouders en omwonenden, het aantrekkelijker maken voor meisjes en samenwerking met scholen.
Uit het onderzoek blijkt onder meer dat playgrounds heel geschikt zijn om kinderen te stimuleren meer te bewegen. Bovendien kunnen playgrounds bijdragen aan de sociale cohesie en integratie in een wijk, mits er goede faciliteiten en begeleiding aanwezig zijn.

De RKF heeft, met inmiddels 35 playgrounds in 15 steden, deskundigheid op het gebied van de aanleg en het beheer van playgrounds. Tevens heeft de foundation veel ervaring met het begeleiden van en samenwerken met de diverse doelgroepen die gebruikmaken van de playgrounds. Het NISB equipeert professionals en vrijwilligers door middel van sport- en beweeginterventies en deskundigheidsbevordering. De stichting ondersteunt bij lokale netwerkvorming, bijvoorbeeld door het begeleiden van samenwerking tussen onderwijs-, welzijns- en gezondheidsorganisaties enerzijds en sport- en beweegorganisaties anderzijds. Daarnaast zet NISB in op duurzame verandering door borging in beleid.

Het initiatief van RKF en NISB past in het streven van het Convenant en de ministeries van WWI en VWS om een gezonde leefstijl in de grote steden te bevorderen, met name voor jongeren. Zij vormen op dit moment de grootste risicogroep als het gaat om het ontwikkelen van overgewicht en obesitas.

Bron: persbericht