English version further below

Τα κρασιά έχουν μπει στα βαρέλια και ο βρασμός έχει ολοκληρωθεί, το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά και οι σόμπες καπνίζουν στα χωριά. Το βρεγμένο χώμα μυρίζει παντού. Είναι η εποχή που τα κάστανα συνοδεύουν την τσικουδιά. Σιγά- σιγά αρχίζουν οι προετοιμασίες για το μάζεμα της ελιάς. Τα στέμφυλα (στράφυλα), τα υπολείμματα των σταφυλιών μετά το πάτημα δηλαδή, έχουν σφραγιστεί στα βαρέλια και μετά την ολοκλήρωση της ζύμωσης είναι έτοιμα για την απόσταξη.

Η τσικουδιά, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, πρέπει να έχει 37,5% αλκοόλη και η μέγιστη περιεκτικότητά της σε μεθανόλη να μην υπερβαίνει τα 8 γρμ. ανά λίτρο. Η απόσταξη σε όλη την Ελλάδα επιτρέπεται μόνο με σχετική άδεια. Σε όλα τα χωριά υπάρχουν άμβυκες, τα γνωστά καζάνια στα οποία μπαίνουν τα στέμφυλα και το υγρό των βαρελιών, σφραγίζονται ερμητικά και έπειτα βράζουν για να φθάσει η θερμοκρασία στους κατάλληλους βαθμούς, ώστε να αρχίσει η απόσταξη. Από το καπάκι του καζανιού ξεκινά μια σωλήνα η οποία συνήθως ψύχεται εξωτερικά με νερό για να υγροποιηθεί ο ατμός που βγαίνει έπειτα ως τσικουδιά. Το «πρωτοράκι» είναι το πρώτο απόσταγμα το οποίο τρέχει από το καζάνι και είναι ιδιαίτερα υψηλόβαθμο. Στην Κρήτη, σε αρκετά χωριά, αποστάζονται ακόμη μούρα και παράγεται η μουρνόρακι. Παλαιότερα γίνονταν και απόσταξη από κούμαρα, για την κουμαρόρακι.

Όποιος αποστάζει, συνήθως καλεί φίλους και στο φθινοπωρινό τοπίο στήνονται ψησταριές με τα κάρβουνα από τη φωτιά του καζανιού και πρόχειρα τραπέζια με κρητικούς μεζέδες: εξαιρετικά άγρια μανιτάρια, κάστανα, καλιτσούνια, και χόρτα, όλα χαρακτηριστικά προϊόντα της συγκεκριμένης εποχής του χρόνου. Ακόμη και σήμερα η παράδοση συνεχίζεται δείχνοντας μέσα από τις αγροτικές δραστηριότητες πόσο σημαντικό στοιχείο είναι η συνεύρεση των ανθρώπων για την κρητική κοινωνία.

Πηγή: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων

Πρόσφατα έμαθα ότι το ρακί έχει κατωχειρωθεί από τους Τούρκους! Ας προσέχαμε!

Ως συνήθως το επόμενο video από τοπικό τηλεοπτικό κανάλι.

…….. English version ……..

Tsikoudia is the traditional drink of the island. It’s crystal clear and very strong (very often over 50 degrees of alcohol, legally it should not be over 37,5%). Satisfaction guaranteed, no hangover included. Similar types of drink are distilled throughout Greece. In the Central and Northern part of the country it is called “Tsipouro” and in the islands of Northern Aegean it is called “Souma”.

The process is the same as centuries ago and almost every Cretan family has a cauldron (its called Rakokazano) of its own. The beginning of distillation (which can last several days), is something like a national celebration. People are moving from Rakokazano to Rakokazano, consuming endless amounts of tradicional cretan food (remember that the famous Mediterranean Cuisine has its roots here) and of course Raki. If you happen to be in Crete during the months of October and November (that’s when Rakokazano takes place) try and find one. You are always and everywhere invited, the Cretans are well known for their hospitality. But be prepared to eat and drink a lot! The locals can’t take “no” for an answer when they offer you “mezedakia” and especially Raki.

Mind not to drink raki thought, when it is still warm…as it is too strong!

Enjoy a video as broadcasted by a local TV channel where you can have a feeling of the celebrations and the fun people have when distilling tsikoudia.

English version further below

Η αναστήλωση του ιστορικού ναού των Δομινικανών ξεκίνησε εδώ και κάμποσα χρόνια. Σήμερα έχει ολοκληρωθεί ο ναός αλλά ο περιβάλλοντας χώρος έχει μείνει εκτός μελέτης διαμόρφωσης! Τι πρωτότυπο! Ελπίζουμε όλοι ότι δεν θα περάσουν άλλα τόσα χρόνια για να γίνει και η διαμόρφωση αυτή. Ο Δήμαρχος είπε ότι τη περίοδο των γιορτών θα επιτραπεί η επίσκεφη στον εσωτερικό χώρο του ναού για λίγες μέρες…. Περιμένουμε!

Από το site του Δήμου Ηρακλείου:

Ο Ναός Πέτρου και Παύλου χτίστηκε κατά τους πρώτους χρόνους της βενετσιάνικης κυριαρχίας ως Καθολικό της Μονής του Τάγματος των Δομηνικανών (Domenicani Predicatori). Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μνημεία αρχιτεκτονικής των Κιστερκιανών Μοναχών του 12ου αιώνα, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα.

Βρίσκεται δίπλα στο θαλάσσιο τείχος, μεταξύ του ενετικού λιμανιού και της Πύλης Δερματά, στη σημερινή παραλιακή λεωφόρο Σοφοκλή Βενιζέλου.

Στη διάρκεια της ενετικής κυριαρχίας γίνονταν ταφές επιφανών ηγετών της Κάντια, ενώ από τα πρώτα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, ο Άγιος Πέτρος μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος στη μνήμη του Σουλτάνου Ιμπραήμ.

Στην αρχική του μορφή ήταν Ναός μονόκλιτος, ξυλόστεγος και με ελαφρά προεξέχον εγκάρσιο κλίτος έμπροσθεν του Πρεσβυτερίου. Το τελευταίο ήταν ορθογώνιο, καλυπτόμενο από δύο χαμηλά σταυροθόλια και πλαισιωμένο από δύο συμφυή τετράγωνα παρεκκλήσια (παστοφόρια). Η ανατολική του πλευρά διαμορφώθηκε όχι ως ημικυκλική κόγχη του ιερού, αλλά ως τετράγωνη και κοσμημένη σε όλο της το πλάτος με ένα μεγάλο τρίλοβο άνοιγμα.
Μέχρι το 15ο αι. σταδιακά προστέθηκαν τέσσερα παρεκκλήσια στη σειρά στη νότια πλευρά του ναού. Στο ένα από αυτά διατηρούνται μέχρι σήμερα τοιχογραφίες που ανήκουν στο 15ο αι., μοναδικές στην πόλη του Ηρακλείου. Και στα τέσσερα αυτά παρεκκλήσια βρέθηκαν ταφές η μια από τις οποίες σε τάφο με μαρμαρόγλυφη διακόσμηση. Το 14ο αι. προστέθηκε και το ΝΑ παρεκκλήσιο που λόγω της μεγάλης του διάστασης έχει εξωτερική είσοδο προς τη νότια πλευρά του αρχικού παρεκκλησίου.

Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μνημεία της κατηγορίας του, με ευρύτερο ευρωπαϊκό ενδιαφέρον και για την πορεία της αρχιτεκτονικής του 13ου αιώνα και την παρουσία της τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα.

Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι ειδικά ως προς τη διώροφη διάταξη των αρχικών παρεκκλησίων του Ιερού, αυτή δεν έχει εντοπιστεί σε άλλο μνημείο της κατηγορίας του. Ήδη στην Κρήτη ο Ναός του Αγίου Πέτρου έχει αποτελέσει πρότυπο για τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Χανίων κατά το γύρισμα του 13ου προς το 14ο αιώνα.

Οι επιμέρους πολλαπλές ιδιομορφίες του μνημείου, που εντοπίστηκαν κατά τις εργασίες αποκατάστασης, φανερώνουν συγγένειες με απολύτως σύγχρονά του κτίσματα της ίδιας αρχιτεκτονικής μορφής στη Γαλλία και στην Ιταλία του 13ου αιώνα στο Silvanes, το Venzone και το Rieti.

Το κτίριο υπέστη εκτεταμένες καταστροφές από σεισμούς που έγιναν από τον 14ο μέχρι τον 18ο αιώνα. Η τολμηρή αρχιτεκτονική του μνημείου με τις μεγάλες διαστάσεις ως προς το μήκος (54μ.), το πλάτος (15μ.) και το ύψος (12μ.) του κεντρικού του κλίτους, σε συνδυασμό με την απουσία αντηρίδων κατά μήκος του βορείου και του νοτίου τοίχου του, φαίνεται ότι συντέλεσαν στην εν μέρει κατάρρευσή του τρεις φορές από σεισμούς, κατά τις αρχές του 14ου αιώνος, στις αρχές του 16ου και κατά το 18ο. Κατά το σεισμό του 18ου αιώνα καταστράφηκαν: 1) η στέγη, 2) το μεγαλύτερο μέρος του βορείου τοίχου, 3) το ΒΑ παρεκκλήσιο του 14ου αιώνα, 4)το ΝΔ παρεκκλήσιο του 15ου αιώνα, 5) το ανατολικό σταυροθόλιο με τμήμα του τριλόβου παραθύρου, 6) η ΒΔ εξωτερική παραστάδα και 7) το άνω μέρος του δυτικού τοίχου του Ναού.

Σε όλη τη διάρκεια της Ενετοκρατίας, τόσο στο εσωτερικό δάπεδο του Ναού όσο και εξωτερικά, περιμετρικά των τοίχων του, γίνονταν ταφές επιφανών πολιτικών και πνευματικών ηγετών της Κάντια. Στο Β΄ τόμο του μνημειώδους έργου του “Monumenti Veneti nell isola di Creta”, o Τζ. Τζερόλα αναφέρει ότι εκεί έχουν ταφεί οι Δούκες της Κρήτης Μάρκος Γραντόνικος (1331), Ιωάννης Μοροζίνης (1338), Μαρίνος Grimani (1348) και Φίλιππος Ντόριο (1357).
Με την έλευση της Οθωμανικής κυριαρχίας ο Άγιος Πέτρος μετατράπηκε αμέσως σε μουσουλμανικό τέμενος στη μνήμη του Σουλτάνου Ιμπραχήμ και του προστέθηκε εξωτερικά στη ΝΔ γωνία μιναρές.

Άλλα στοιχεία, της οθωμανικής περιόδου, που αποκαλύφθηκαν κατά τις εργασίες αποκατάστασης είναι το μιχράμπ του τεμένους, τα βοτσαλωτά δάπεδα του περιβάλλοντα χώρου καθώς και ένας κεραμεικός κλίβανος.

Γύρω από τη Μονή με το επιβλητικό Καθολικό και τα προσκτίσματά της, στον περιβάλλοντα χώρο του ναού (Καστέλλα), έχουν αποκαλυφθεί σημαντικά λείψανα αρχαιότερων ιστορικών φάσεων της πόλης που ανήκουν στις περιόδους της Αραβικής κατάκτησης, της Β΄ Βυζαντινής και της πρώιμης Ενετικής κυριαρχίας.
Πριν την αποκάλυψη των αρχαιοτήτων στο χώρο της Καστέλλας, υπήρχε σταφιδεργοστάσιο και στη συνέχεια κέντρο διασκέδασης με την επωνυμία «Καστέλλα» απ’ όπου προέρχεται και η σημερινή επωνυμία του χώρου.

Ως ανταλλάξιμη περιουσία αγοράσθηκε από την Ενορία του Αγίου Δημητρίου Λιμένος για να λειτουργήσει ως Ναός. Τελικά αποφασίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού να επιτραπεί μόνο η επετειακή λειτουργία του περιστασιακά και να παραμείνει ως επισκέψιμο μνημείο. Τις τελευταίες δεκαετίες τόσο το Καθολικό, όσο και τα προσκτίσματα της Μονής αναστηλώνονται, ενώ ο περιβάλλων χώρος απαλλοτριώθηκε και διαμορφώνεται ως οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος συνδεμένος με την Ενετική Μονή.

Ακολουθεί σχετικό video από τοπικό τηλεοπτικό κανάλι.

…….. English version ……..

Info copied from the site of the Municipality of Heraklion:

The Church of Ss. Peter and Paul was built in the first years of Venetian rule as the katholikon in the Dominican order monastery (Domenicani Predicatori). It is one of the oldest examples of 12th century Dominican architecture, both in Greece and the rest of Europe.
In Venetian times the church was used as a burial site for Candia dignitaries, but in the very first years of Ottoman rule was converted into a mosque dedicated to the memory of Sultan Ibrahim.

It is situated next to the sea wall, between the Venetian port and the Dermatas Gate, on what is now Sofoklis Venizelou Avenue, and is currently being restored for use as a feast day church.

Ss. Peter and Paul was originally a single nave church with a timber roof and a slightly projecting transverse nave in front of the sacristy. This was an oblong building covered by two low groin vaults and flanked by two rectangular chapels or pastophoria. Rather than forming a semi-circular sanctuary, the east end was square and decorated with a large tripartite opening covering one side.

By the 15th century four chapels had been added to the south side of the church, one of which still contains the only example of 15th century wall painting found in Heraklion. Burials have been found in all four chapels, one of which was in a marble relief tomb. The southwest chapel was added in the 14th century, and was so big that it had an entrance on the south side of the original chapel.

The church is one of the oldest monuments of its type. It is of wider interest in European terms, as regards both the course of 13th century architecture and its presence in Greece and the rest of the continent.
The two storey design of the original sanctuary chapels is a further distinctive feature unique among monuments of its type. On Crete, the Church of Ss. Peter and Paul served as a model for the Church of St. Nicholas in Chania, built in the late 13th or early 14th century.

The numerous unique features of the monument uncovered during restoration work reveal similarities with precisely contemporary 13th century buildings of the same architectural form at Silvanes, Venzone and Rieti in France and Italy.

Throughout the period of Venetian rule, distinguished political leaders and prelates from Candia were buried at the church, both in the interior and by the outside walls. In Volume II of his monumental work “Monumenti Veneti nell isola di Creta”, G. Gerola mentions that it was the burial place of Dukes of Crete Markos Grandonikos (1331), Ioannis Morosini (1338), Marinos Grimani (1348) and Philippos Dorio (1357).
At the very beginning of Turkish rule Ss. Peter and Paul was converted into a mosque dedicated to the memory of Sultan Ibrahim, and a minaret was added to the southwest corner.

Other features dating to the Ottoman period, uncovered during restoration work, were the mihrab (prayer niche), pebbled floors and a clay furnace.

It would appear that the daring scale of the monument’s architecture (54m long, 15m wide, with a 12m central nave) and the lack of any exterior buttresses on the north and south walls, led to its partial collapse in three different earthquakes, in the early 14th, early 16th and 18th centuries. The last of these led to the collapse of: 1) the roof; 2) the greater part of the north wall; 3) the 14th century chapel in the northeast; 4) the 15th century chapel in the southwest; 5) the east groin vault and part of the rose window; 6) the northwest buttress pier; and 7) the upper section of the west wall.

Significant remnants of earlier phases in the town’s history have been uncovered around the monastery, with its imposing katholikon and adjoining buildings, in the surrounding area known as Kastella. These derive from the period of Arab rule, the second Byzantine period and the early years of Venetian rule. The area is now named after a sultana factory that stood on the site before the antiquities were discovered. Both the factory and the entertainment venue that succeeded it were called “Kastella”.

The church was bought as exchangeable estate by the Parish of St. Dimitrios by the Port, for use as a church. The Ministry of Culture then decided that services should only be held there on feast days, and that it should remain a visitors’ monument. Over recent decades the main church and adjoining buildings have undergone restoration, while the surrounding area is being landscaped as an archaeological site linked to the Venetian monastery.

The internal restoration of the Church was finished and the Mayor of the City announced that it will be open to visit during the Christmas period.

The video here below was broadcasted by a local TV channel and you can see the internal of the Church today.

English version further below

Για τους φίλους των ορεινών χωμάτινων διαδρομών, υπάρχει μια υπεροχη διαδρομή που ξεκινά από τον Κρουσσώνα και καταλήγει στο δάσος τού Βρομωνερού σε υψόμετρο 1300 μέτρα πάνω απο τη θάλασσα.
Η διαδρομή ειναι ιδανική για δεινούς πεζοπόρους, ενώ για τους εποχούμενους, ειδικά το χειμώνα, θα πρέπει να γίνει με “εκτός δρόμου” αυτοκίνητο η μοτοσυκλέτα. Συνολικά η διαδρομη είναι δέκα χιλιόμετρα από τα οποία τα επτά χωματόδρομος.

Ξεκινάτε από το Κρουσσώνα ανηφορίζοντας ανατολικά. Μπροστά σας έχετε το Πλάϊ, ένα υπό διαμόρφωση πάρκο αναψυχής (5.000 δένδρα) με πανοραμική θέα του Κρουσσώνα.

Στο μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης οι φιλόξενες μοναχές θα σας φιλεψουν καφέ και κουλούρια, φτιαγμένα απο τις ίδιες.

Πιό πέρα στο ίδρυμα “Αγιος Σπυρίδων”, κέντρο γιά παιδιά με ειδικές ανάγκες, τελειωνει ο άσφαλτος. Απ’ εδω και πάνω έχετε όλες τις αισθήσεις σε ετοιμότητα!!!

Μετά από ένα χιλίομετρο περίπου ο δρόμος χωρίζεται. Δεξιά καταληγει μετά από επτά χιλιόμετρα στο οροπέδιο του Κρουσσώνα το “Λιβάδι”, όπου καλλιεργούνται 300.000 αχλαδιές και λίγες μηλιές. Η τοποθεσία είναι υπέροχη και αξίζει να την επισκευτεί κανείς, ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Απ’ εδώ βλέπετε το φαράγγι του Κρουσσώνα που ξεκινά από το χωριό Κιθαρίδα καί φτάνει στο ΖΩΜΙΝΘΟ την αρχαία πηγή του Ψειλορίτη. Μάλιστα λέγεται ότι απο το φαράγγι αυτό παιρνούσαν οι Μινωίτες για να πάνε στο ΙΔΑΙΟΝ ΑΝΤΡΟΝ, και υπάρχουν ακόμη ορατά σημάδια αυτού του αρχαίου δρόμου !!

Αριστερά από το σταυροδρόμι, ανηφορίζοντας έχετε στα δεξιά σας την πλαγιά της κορυφής “Γούρνος” και μπροστά σας την κορυφή “Σκοίνακας”. Ολόκληρη η πλαγιά του Γούρνου είναι σκεπασμένη με φασκομηλιές, ρίγανη, μαλωτήρα και άλλα αρωματικά φυτά.
Μετά από 800 μέτρα, διασταύρωση οδηγεί, μετά από άλλα 300 μέτρα, στόν Αη Γιάννη το “Ψηλό” στην κορυφή Κουδούνι. Το μέρος αυτό έχει ονομαστεί από τον αρχαιολόγο καθηγητή Σακελαράκη σαν “η βεράντα της Κρήτης”. Δικαιολογημένα, μια και από εκεί μπορείτε να δείτε ολόκληρο το Μαλεβύζι μέχρι τις Ηρακλειώτικες ακτές, το “θεόμορφο” βουνό Γιούχτας και το νησί Δία.

Αξίζει και αυτή η επίσκεψη, και η Κοινότητα του Κρουσσώνα εχει φροντίσει να διαμορφώσει όμορφα το χώρο, με χτιστή ψησταριά, βρύση με τρεχούμενο νερό κλπ.

Αφήνοντας τον Αη Γιάννη το ψηλό και συνεχίζοντας το δρόμο σας από το σταυροδρόμι, φτάνετε μετά από τρία χιλιόμετρα μαγευτικής δασικής διαδρομής, στο Λάκο της Λίμας η Βρομωνερό. Η ονομασία Βρομωνερό (καί όχι βρωμονερό) είναι αρχαία και προέρχεται από τις λέξεις “βριμώ” που σημαίνει δυνατό, και “ιερό”. Λέγεται πως η θεά Δήμητρα είδε τον ήρωα Ιάσωνα στις υπώρειες της Ιδης και αφού εσβησε τον έρωτά της… εγενήθει ο Πλούτος.

” ιερόν έτεκε πότνια κούρον βριμώ…”

Μέσα στο δάσος από πρίνους και ασφένδαμους, θά βρείτε ένα ιδανικό χώρο γιά κατασκήνωση, με χτιστές ψησταριές, πάγκους, βρύσες κλπ που η κοινότητα έχει φροντίσει να διαμορφώσει.

Πιό πάνω είναι το καταφύγιο ένα πετρόχτιστο δωμάτιο με τα στοιχειώδη γιά επιβίωση (παξιμάδια, κρασί, καφέ ζάχαρη, κλπ). Βρίσκεται μόλις 3 χιλιόμετρα από το οροπέδιο της Νιδας και διακρίνεται το σχετικά ομαλό πέρασμα “ΘΙΝΟΚΟΛΑΣ”.

Απολαύστε τη θέα και παρατηρείστε τα φυσικά “μπονζάϊ”, μικρά κατσοπρίνια, πού από το συνεχές βόσκημα των κατσικιών και τη μανία του αέρα, έχουν μείνει σε κατάσταση νανώδη.

(πηγή: Πολιτιστικός Σύλλογος Κρουσώνα “Νέα Γενιά”)

To video που ακολουθεί μεταδώθηκε από το τοπικό τηλεοπτικό κανάλι.

…….. English version ……..

Experienced walkers will most certainly enjoy this walk, while those who want to go by car had better use a 4-wheel drive vehicle, or a cross-country motorbike, especially in winter. It is 10 kms. long: one first follows the paved road for 3 kms. as far as the institution of Agios Spiridon; then a rough dust-road for 7 kms., until one reaches the woods of Vromonero at an altitude of 1300 meters above sea-level.
On leaving the village, one starts climbing East: right opposite is the natural park “Plai” which is under reforestation (5,000 trees), with a panoramic view of the village.

At the monastery of Agia Irini, the welcoming nuns will treat you to a cup of coffee and to biscuits they bake themselves.

The paved road comes to an end a little further on, at the Agios Spiridon Institution for Handicapped Children. From now on, the rough – and the most exciting – part begins.

After a kilometre or so the road parts. To the right, it leads to the “Livadi”, or plateau, of Kroussonas, a real orchard with 300,000 pear-trees and some apple-trees. The Livadi is a beautiful place, well worth a visit in the summer. From here you can admire the Kroussonas Gorge which goes from the village of Kitharida all the way to ZOMINTHO an ancient source on the Psiloritis mountain. It is said that the Minoans followed this gorge to reach the “Ideon Andron”, the cave where Zeus was born, and one can still see traces of this ancient passage.

To the left of the crossroad as you climb, you have the mountain peak of Gournos to your right and the peak Skinakas in front of you. The hillside of Gournos is literally covered in herbs of all kinds: camomile, oregano, sage and many other local plants.

Less than a kilometre further on, there’s a bypath where, after another 300 meters or so, you reach “Ai Yannis o Psilos” on the Koudoni peak. The archaeologist, Professor Sakellarakis, named this spot “the veranda of Crete”: from here you can gaze on the whole province of Malevizi, all the way to the coast of Heraklion, and you can admire the “divine” mountain Giouktas and the island of Dia.

This visit is also worthwhile and the Municipality of Kroussonas has made it more welcoming to visitors by providing it with an open-air barbecue and running water.

Another three kilometres after the Ai Yiannis crossroad, through beautifully wooded landscape, you reach the “Lako tis Limas”, or “Vromonero” a Greek word which means strong(“vrimo”) and sacred(“iero”). According to a legend, the goddess Demeter met Jason on the hillside of Mount Ida and Pluto, the god of the underworld, was the fruit of their love…

“the sacred queen gave birth to a strong youth”….

In the wood among the oaks and other beautiful trees, there are ideal places for setting up a tent: here again the Municipality has provided the spot with certain facilities (barbecues, running water and so on).
Further on, 3 kms. from the Ida plateau, there’s a mountain refuge: stone-built, it has all the basic victuals (sugar, coffee, wine, biscuit, and so on). It is located 3 km from the pass “THINOKOLAS” which leads to the plateau of Nida.

Enjoy the view, and admire the local “bonzai”, or dwarf trees, which, due to the ceaseless pasture and the wild winds have never been able to develop into large trees.

Here below you can watch a video as broadcasted by a local TV channel.

English version further below

Ο οικισμός Ράφτης βρίσκεται Νοτιανατολικά της Γέργερης, κοντά στον επαρχιακό δρόμο Ηρακλείου-Μοιρών. Βρίσκεται χτισμένος σε ένα πολύ όμορφο μέρος, ανατολικά από τον Ληθαίο ποταμό με θέα τον κάμπο της Μεσαράς. Είναι χαρακτηριστικό πως πάνω από τον οικισμό βρίσκεται “ο κούλες”, στρατιωτικό παρατηρητήριο των Τούρκων.

Το χωριό είναι ακατοίκητο από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Με βάση τις αφηγήσεις των κατοίκων, το χωριό κτίστηκε είτε από τους Ενετούς είτε από τους Τούρκους. Αλλά σύμφωνα με έγγραφο του 1414 το χωριό Ράπτης είναι ενετικό και το μοιράζονται ο Νικόλαος Dandulo και ο Ανδρέας Καλικάς.

Ο τρόπος ζωής ήταν παραδοσιακός. Στην κατασκευή των σπιτιών έχουν χρησιμοποιηθεί φυσικά υλικά (πελεκόπετρες) από κοντινή περιοχή. Μοιάζει στο χωριό αυτό να σταμάτησε το ρολόι του χρόνου πριν από 40 χρόνια, αφού ο οικισμός έμεινε σχεδόν ανέπαφος τα χρόνια αυτά. Με την έννοια αυτή ο οικισμός αποτελεί το συνδετικό κρίκο με μια εποχή που έχει φύγει και φαίνεται πως δε θα ξανάρθει.
Η αναπαλαίωση των κτισμάτων για τη διαμονή επισκεπτών, σε συνδυασμό με την προσφορά της Κρητικής διατροφής, αποτελούν δύο σοβαρούς λόγους για να υπάρξει ξανά ζωή στον εγκαταλελειμμένο αυτό οικισμό.

(πηγή: ιστοχώρος Δ. Ρούβα)

Ακολουθεί video από το τοπικό τηλεοπτικό κανάλι.

…….. English version ……..

Raftis is located northeast of Gergeri, near the road from Heraklion to Mires. It is built in a very beautiful place, east of the river Litheon overlooking the plain of Messara.

The village is not inhabited since the early 1960s. As former residents say, the village was built either by the Venetians or the Turks. But according to a document of 1414 the village is a Venetian and was owned by Nikolaos Dandulo and Andreas Kalikas.

The lifestyle was traditional. The construction of the houses was done by using natural materials (pelekopetres) from the surounding area. When you visit the village you feel as if the time stopped 40 years ago, since the settlement is almost intact over the years.

Here below you can follow a video as broadcasted by the local TV channel.

English version further below

Νεα σελίδα στην ενότητα των φωτογραφιών, με εικόνες από την επίσκεψη στο Σπήλαιο Σφενδόνη και τη πεζοπορία στο Ζωνιανό Φαράγγι.

…….. English version ……..

New page under photos section of the blog, where you can see pictures during a visit to Sfentoni Cave and Zoniana Gorge.

English version further below

Στο Ζαρό περιμένουν το Παγκόσμιο Ρεκόρ για την πιο μακριά κουρελού, 114,30μ. σε 10 ημέρες. Το video από το τοπικό κανάλι.

…….. English version ……..

Here is a video showing how a rug is made in Crete, while talking about the application of a village in Crete for the World Record of making a rug of 114,30 m. in 10 days.
As usual, the video was broadcasted by a local channel.

English version further below

Νεα σελίδα στην ενότητα των φωτογραφιών, με εικόνες από την επίσκεψη στη Φαιστό και στην Αγία Τριάδα και από την πεζοπορία από την Αγία Τριάδα στα Μάταλα.

…….. English version ……..

New page under photos section of the blog, where you can see pictures during a visit to Phaistos and Agia Triada and a walk from Agia Triada to Matala.

HERZLICH WILLKOMMEN IN RETHYMNON, der kleinen Mittelmeerstadt mit ihrem Renaissance-Charakter, der venezianischen Festungsanlage, den verschiedenen Museen und wunderschönen Stränden. Wir sind sicher, daß auch Sie, wie viele andere, von seinem Charme und seinen Dienstleistungen begeistert sein werden und nach Ihrem ersten Besuch wiederkommen. Die Sehenswürdigkeiten in der gleichnamigen Präfektur sind zahllos. Es wird Ihnen schwerfallen, sich zu entscheiden, was Sie zuerst ansehen sollen – die Klöster und Kirchen, die vielen archäologischen Stätten, die venezianischen und türkischen Denkmäler: oder begeben Sie sich erst einmal an einen der langen Strände, für die die Präfektur auch bekannt ist. Die malerischen Dörfer, geheimnisvollen Höhlen und hoch aufragenden Berge halten eine Vielfalt an Erlebnissen für Sie bereit. Und natürlich werden Sie die gastfreundlichen Kreter antreffen, mit denen Sie bei einem Raki schnell Freundschaft schließen werden. Also herzlich willkommen in Rethymnon!

www.crete.de

English version further below

Νεα σελίδα στην ενότητα “Το νησί” για το Ζαρό.

…….. English version ……..

New page at “The Place” tab about Zaros.

En hel drös med bilder från semestertrippen till Chania – Kreta. Blandad kompott, med allt från strand, bergen, gränder, utsikter och ruinen i Knossos. Av någon anledning så kommer bilderna i omvänd ordning här i galleriet… För er som är nyfikna och håller koll på mig via facebook och inte kan se bilderna. Gå istället in på www.abolin.se

Die Entscheidung nach Kreta zu fliegen, fällten wir erst Anfang Oktober. Eigentlich wollten wir dem kalten deutschen Wetter mit dem Mountainbike im warmen Mittelmeerklima und in den Bergen von Kreta davonfahren, haben uns dann glücklicherweise für einen Mietwagen entschieden. Es wurde ein Mini-Hyundai mit gefühlten 40PS, aber trocken. Gleich am ersten Tag von der Strasse geschlittert-keine Angst nichts passiert und mit Vollgas selbst befreit. Dann am Folgetag fast im knietiefen Wasser in einer Unterführung abgesoffen. Die Temperatur war mit 24-26°C toll und mit wechselnder Bewölkung, strahlender Sonne und kurzen heftigen Regen sehr durchwachsen. Haben trotzdem viel erlebt und gesehen, viel Kultur und Landschaft und sind den dunklen Gestalten von Kreta gesund entkommen, so zum Beispiel einem plötzlich aufgetauchten “Reiseführer” und uns nach dem Leben trachtenden Ziegenherden. Alles in allem eine Insel auf der man hervorragend auch sportlich aktiv sein kann, so haben wir eben uns mit Strandläufen und Schwimmen fit gehalten. Freuen uns auf ein Wiedersehen mit der Familie-hoffentlich bald.

Die wilden Hennen

Nadja und Sven

Krétával táblára írni.

(drawing on the blackboard by worldredeemer)

Das “Personal” zum Labyrinth kennen wir aus der griechischen Mythologie: Den kretischen König Minos, seine Gattin Pasiphaë, ihre Tochter Ariadne, den Helden Theseus, den Baumeister und Erfinder Daidalos, seinen Sohn Ikaros und das unmögliche Fabelwesen Minotauros, halb Mensch, halb Tier, für das das Labyrinth als Gefängnis gebaut wurde.

Der Ursprung des Labyrinths wird im Mittelmeerraum zur Zeit der minoischen Kultur vermutet. Auf kretischen Münzen ist das klassische siebengängige Labyrinth mit seinem eindeutigen Weg in die Mitte abgebildet, so wie wir es heute noch kennen und als das “echte” Labyrinth ansehen. Doch als Gefängnis für den Minotauros wäre das höchst ungeeignet gewesen. Es könnte also nur ein Labyrinth im weiteren Sinne gewesen sein: der Irrgarten mit seinen Sackgassen und der verwirrenden Wegführung.
Seit der britische Archäologe Sir Arthur John Evans bei seinen Ausgrabungen die Ruinen des Palastes von Knossos auf der Insel Kreta freilegte, wird darin der Standort für das Labyrinth des Minotauros gesehen. Aber einen wissenschaftlichen Beweis dafür gibt es bis heute nicht.

Ist das Labyrinth überhaupt so entstanden? Gibt es ein historisches, reales Labyrinth, in das man den Minotauros hätte einsperren können?

Vielleicht war es eher das Höhlensystem von Gortys, ebenfalls auf Kreta und nicht so weit von Knossos entfernt? Es wird sogar Labyrinth genannt.
Der beste Kenner dieses Höhlensystems ist zweifellos der Schweizer Thomas Waldmann, der unzählige Male in den unterirdischen Gängen gewesen ist, sich inzwischen bestens auskennt und alles auf seiner Website “Die kretische Labyrinth-Höhle” dokumentiert hat.
In Zusammenarbeit mit ihm hat sich im Sommer dieses Jahres eine Gruppe der Universität Oxford wissenschaftlich mit dieser Höhle beschäftigt. Im Projekt “Labyrinth Lost” berichten sie davon und teilen ihre bisherigen Forschungsergebnisse mit.

Vielleicht darf diese Labyrinth-Höhle als das Labyrinth des Minotauros angesehen werden?
Jedenfalls wäre so eine unterirdische Höhle besser als Gefängnis geeignet gewesen als eine bauliche Anlage.

Vielleicht werden wir es auch nie erfahren und so bleibt uns das Geheimnis Labyrinth noch lange erhalten.

Nachtrag am 11.11.2009:
Inzwischen hat sich der Spiegel der Sache angenommen und darüber einen Bericht geschrieben.
Hier ist der Link zu Spiegel-Online.

Op circa 50 meter van het strand gelegen ligt Aparthotel Blue Aegean. Op loopafstand is het centrum gelegen. In de directe omgeving zijn winkeltjes en restaurantjes gelegen.

vlakbij het centrum en de afstand tot strand: circa 50 meter (zandstrand)

Aparthotel Blue Aegean is een viersterren familiehotel waar u van alle gemakken bent voorzien. Dit hotel is de ideale keuze voor gezinnen met kinderen.

Foto van Aparthotel Blue Aegean

Es ging mal wieder nach Gavdos…wie üblich…morgens noch einkaufen…mittags noch einmal gut essen und dann geht es los….das Wetter ist super, nur ein kleines Lüftchen und ich immer auf meinem Stammplatz….ganz vorne am Bug, damit ich sehe wie das Kaiki durch das Meer gleitet….

Dieses mal ging es in die Sarakiniko-Bucht an der Nordseite der Insel…das Wetter hat umgeschlagen, es war nicht mehr ganz so Windstill…aber egal, Arbeit ist Arbeit….Kosta war es allerdings nicht ganz geheuer und wir sind in den Hafen..Karave…gefahren. Und zu unserem Erstaunen waren wir da nicht alleine….es waren insgesammt an die 10 Kaikis dort versammelt…einige davon waren aus Italien…ja, richtig gelesen, Italien! Einige Italiener machen sich auf den Weg in die griechischen Gewässer… diese an jenem Tag waren auf der Heimreise nach Italien und legten einen Zwischenstopp in Gavdos ein….Die Italienischen Kaikis waren leicht von unseren zu unterscheiden…sie waren viel viel tiefer…das Deck ist fast auf Wasserhöhe….der Hafen Karave ist nicht arg groß, so mußte man von einem Kaiki über das andere steigen um an Land zu kommen…ein nicht immer leichtes Verfangen……Abends saßen wir bei Giorgo und Vangelio in der Taverne…gegessen hatten wir schon auf dem Kaiki…es gab nur einen kleinen “Absacker”…die Männer unterhielten sich und ich genoß es einfach nur…es war zuuu schön..nicht einmal die Schaben an der Hauswand konnten mich beeindrucken….in der Nacht legten die Männer doch noch die Paragadia aus…ich hatte geschlaaafen, bekam davon nichts mit!!! Erst am Morgen als sie die Paragadia wieder einzogen…und es war toll..wir waren in Tripiti an der Südostküste…und kosta zeigte mir den bekannten “Stuhl”….auf der Felsküste haben sie einen überdimensionalen Stuhl errichtet…. als Symbol des südlichsten Punktes Europas…irre dieser Anblick…schade, das ich keine eigenen Bilder habe…

Der Fang war nicht seht gut…es gaben starke Strömungen und auch das Wetter spielte nicht mit….so fuhren wir wieder in die Karave. Kosta erzählte mir von seiner Jugend…wie sie auf Gavdos Anginares / Artischocken gepflückt und gegessen hatten und beschloß mit mir dort hinzugehen….Kosta und ich machten uns also auf den Weg…wir liefen die Straße hinauf und es war ein gigantischer Anblick auf den Hafen mit den vielen Kaikis in Reih und Glied….wir liefen eine gute halbe Stunde ins Landes innere über Zeune und Böschungen…nur Anginares fanden wir keine….die ganze Zeit trafen wir keine Menschenseele…es waren nur Kosta und ich…nach knapp zwei Stunden kehrten wir dann mit leider leeren Händen,…aber einem vollen Herzen in den Hafen zu den Kaikis zurück….

Außer den Italienern waren auch ein paar bekannte Fischer aus Agia Galini in Gavdos so blieben wir zwei /drei Tage dort, obwohl der Fang aus Wetter und sonstigen Gründen gleich null war…aber es war Gesellschaft da…und das machte den Schmerz über die wenigen Fische etwas leichter…alle machten ihre Späßchen mit mir…Kostas deutsche Fischerin…es waren aber alles liebe Späße….ich war auch gaaanz schön stolz als einzige Frau zwischen so vielen Fischern…Ihr seht, es bleiben mir nicht immer nur die vielen gefangenen Fische in Errinnerung…dies war eine ganz besondere Reise für mich, weil ich das erste mal mit Kosta eine Spaziergang auf der Insel machte…weil die Atmosphäre zwischen so vielen Fischern einfach herrlich war…ich kam mir so etwas besonders vor….

Nach drei Tagen fuhren wir zwar mit wenig Fisch nach haus, aber die Stimmung war dennoch gut….nächstes Mal wird es wieder besser….

Einmal ging es nach Gavdopoula, nicht etwa zum Fischen, nein, ich sag mal wir hatten “Gäste” an Bord…………

Früh morgens ging ich mit Kosta in den Hafen……das Kaiki mußte ja noch für unsere “Gäste” vorbereitet werden.
Wir sammelten was wir nur finden konnten an alten Teppichen, Decken, Planen und was es sonst noch so alles gab….das ganze Deck wurde damit zugedeckt….

Wir waren gerade damit fertig, da kamen auch schon die Gäste….in zwei Kleintransportern wurden sie zum Kaiki gefahren und das gefiel ihnen wohl garnicht, sie machten sich lauthals bemerkbar….

Määääää – mä’ä’ä’ä’ – meeeeee – mööööö – määääää …..

Ja unser Gast war eine ca. 80 köpfige Schafsherde…..

Ein hiesiger Schäfer bringt seine Schafe jedes Jahr für ein paar Monate nach Gavdopoula…….es war ein Chaos…es war sooo laut….und mir taten die Schafe richtig leid…..
Eine Stunde dauerte es etwa, bis alle Schafe an Bord waren, dann ging es endlich los….
Mit dabei waren: Kosta, sein Vater, meiner eine, der Schäfer und drei seiner Gehilfen…..irgendwie waren es ganz schön viele Schafe für das Kaiki, man könnte fasst schon sagen die stapelten sich da….und dann ihr unaufhörliches gemä+ä+ä+ä+cker….es war irre. Allemann an Bord waren wir damit beschäftigt, dafür zu sorgen, daß es den Schafen einigermaßen gut ging, also das keines von anderen zertreten wird, das ihre Köpfe immer schön frei sind etc. vor allem aber wichtig war aufzupassen, daß kein Schaf über Bord springt, denn dann sei die ganze Herde verloren….springt eins vorraus hüpfen alle hinterher.
Am Heck des Kaikis hatten wir ein kleines Separet (schreibt man das so??)…..dort wurden ein paar kleine Lämmer untergebracht….DA war ich natürlich!!! Sie waren noch so winzig, und soo süß…manche konnten noch nichmal richtig meckern……

Nach etwas mehr als zwei Stunden erreichten wir Gavdopoula. Auf der Südseite der Insel gibt es eine kleine Bucht, wo die Felsen einigermaßen dazu geeignet waren die Schafe aus dem Kaiki zu befördern… das Kaiki wurde so weit es möglich war an die Felsen gebracht mit ein paar Seilen befestigt.. diese Aktion dauerte schon ewig, Kosta konnte natürlich nicht riskieren, daß das Kaiki beschädcigt wird…. Mit einem Holzbrett wurde dann noch vom Kaiki zum “Land” eine Brücke gebildet… die Männer begaben sich dann an die nicht ganz einfache Arbeit die Schafe zu entladen.. die Schafe hatten es aufeinmal recht eilig und man mußte wieder höllisch aufpassen, daß keines ins Wasser sprang…..nach einer Weile war auch das geschafft, nun noch die kleinen Lämmchen und gut!! Und gut, nein garnicht, könnt ihr Euch vorstellen wie es auf dem Kaiki aussah und v.a. wie es, na, stank????

Wir hatten ja nun versucht gut abzudecken, aber durch das Getrete von ca. 240 Schafshufen verrutschte natürlich alles. Es war also alles recht vollgeschißen, so machten wir uns alle an die Arbeit, schrubbten das Kaiki und machten uns wieder auf den Heimweg…..ich konnte wieder vorne am Bug an meinem “Stammplatz” sitzen und genoß die Ruhe und das Rauschende Meer……………………..