13 listopada bydgoski Elektronik stał się na jeden dzień filią Wojewódzkiej Stacji Krwiodawstwa. Już od godziny ósmej uczniowie i nauczyciele mogli honorowo oddawać krew.

więcej na MMBydgoszcz.pl

Pretty sick team though. Click to see video.

Po raz kolejny z Krewniakami w akcji

Kliknij na fotkę aby zobaczyć resztę

Habiendo estado ripando meses atrás con la marca KR3W denim, Supra esta orgullosa de anunciar que Vaughan Baker estará tambien planchando con la marca de zapatillas, Supra footwear.

Las dos marcas estan disponibles en la tienda que tambien sponsoriza a Baker, Slam city skates.

Asi que ya sabéis, estad atentos a este rider que seguro dará mucho que hablar en los próximos meses.

Człowiek,czy chce tego czy nie,żyjąc gromadzi wspomnienia.To jedyne co ma naprawdę.Bogactwo,którego nikt mu nie odbierze.Powinien więc dbać o nie trochę,uważać jak powstają.I z kim.Czy jest coś równie ważnego jak partnerzy wspomnień?Nie można ich później z nich usunąć,pozbyć się…wykreślić.Po prostu są,ponieważ czasem niepotrzebnie i na krótko zjawili się w naszym życiu…

7 RANO DRUGI LISTOPAD CZUJE, ŻE ZNÓW POGRYWAM

http://www.rense.com/1.mpicons/deesA1.htm

I’m loving the Phantom Watch collection by KR3W. For only $50, you have 6 colors to choose from. If you’re looking for that timepiece built with quality without dropping some serious loot, the Phantom Watch is it.

via Hypebeast

All the deets are there i cant be botherd typing.

N.

15-letni Calvino Inman z Tennessee wylewa jaskrawoczerwone łzy do trzech razy na dobę, często bez uprzedzenia, chociaż “Czasem czuję, że zbliża się, jak łza. Uważam, podlewanie moich oczach” powiedział . zęsto nie czuć  bólu, ale czasami “Czasami będzie palić…….”Nastolatek mówi, że czasami łzy mogą trwać do godziny, pozostawiając smugi krwi spływajace  mu  z twarzy. Z tego względu  jest  on prześladowany w jego lokalnej szkoły i ze względu na pseudonim “Vampire”. Po obejrzeniu tego przypadku  kilku specjalistów zaplikowalo  MRIs, catscans i ultradźwięki ,jednak przyczyna łez Calvino pozostaje tajemnicą. Ten objaw możne być efektem  rzadkich choroby  o nazwie Haemoloacria, jeżeli osoba wywołuje łzy, które są częściowo w składzie krwi. Może to się objawiać coś z czerwonym odcieniem łzy tych, które wydają się być całkowicie koloru  krwi – chociaż jest to zwykle ograniczone do płodnych kobiety i wydaje się być wywołane przez hormony.
W kwietniu przypadek kobiety (indianka) Rashida Khatoon została uznany za cud przez hinduskich świętych mężczyzn gdzie też ona łzy przelawala jako krew.

KOD: http://translate.google.pl/translate?hl=pl&sl=en&u=http://www.thelondonpaper.com/&ei=ravPSriwJIqRsAaQnairCA&sa=X&oi=translate&resnum=1&ct=result&ved=0CBAQ7gEwAA&prev=/search%3Fq%3Dlondon%2Bpeaper%26hl%3Dpl%26lr%3D%26client%3Dopera%26rls%3Dpl%26hs%3Dcq2%26sa%3DG

Skóra nie jest jedynie czymś w rodzaju obcisłego kombinezonu odgraniczającego nas od świata zewnętrznego, lecz pełni wiele ważnych funkcji:

1.    Chroni organizm przed chorobotwórczymi drobnoustrojami.
2.    Pełni funkcję klimatyzatora, utrzymując stałą temperaturę ciała;
3.    Jest ważnym organem zmysłu przyjmującym bodźce z zewnątrz i przesyłającym sygnały do mózgu. Zakończenia nerwowe w skórze umożliwiają odczuwanie bólu, ucisku, dotyku, gorąca i zimna.
Co mamy wypisane na skórze?
1.    Żółtawy odcień wskazuje na chorobę wątroby lub woreczka żółciowego.
2.    Bladość sugeruje, złe samopoczucie, anemię, nieprawidłową pracę trzustki.
3.    Plamy pigmentowe mogą być typowe dla okresu ciąży lub sygnalizować zaburzenia hormonalne.
4.    Matowa, cienka skóra z siecią drobnych zmarszczek cechuje palących papierosy (tzw. skóra nikotynowa).
5.    Trwale rozszerzone naczynia krwionośne na twarzy i sfatygo­wana, odwodniona skóra to początek trądziku różowatego.
6.    Wypryski sugerują zaburzenia przemiany materii albo niepokój hormonalny organizmu (trądzik młodzieńczy).
7.    Wysypki mają mnóstwo przyczyn, najczęściej bywają symptomem alergii.
Dlaczego się czerwienimy? Skóra uchodzi za zwierciadło duszy i to lepsze niż oczy, które w każdej chwili można np. zamknąć. Nie sposób natomiast ukryć czy zapanować nad reakcjami skóry.
1.    Czerwienimy się ze wstydu i poczucia winy.
2.    Bledniemy ze strachu, bólu, wrażenia, zgrozy.
3.    Włoski „stają dęba”, pojawia się gęsia skórka ze strachu.
4.    Po plecach biegają ciarki z napięcia, silnej emocji, w beznadziejnych sytuacjach.
5.    Pocimy się z przerażenia. Najlepiej oddają to powiedzonka w rodzaju: jesteś gruboskórny, podskórnie reagu­jesz, czujesz się źle we własnej skórze, wychodzisz ze skóry, zalazłeś komuś za skórę.

Czego nigdy nie wybacza? Nadmiaru słońca. Pod wpływem słońca zawarty w skórze kolagen twardnieje, a włókna elastyny ulegają uszkodzeniu. Skóra staje się zwiotczała i pomarszczona. Każde słoneczne oparzenie postarza ją o 6 lat.

Tłustego jedzenia, pustych kalorii, oraz zawartych w pożywieniu dodatków chemicznych.

Papierosów. Nikotyna zwęża naczynia krwionośne, powodując niedokrwienie skóry. Palący papierosy (paczka dziennie) po 9 latach mają dwukrotnie bardziej pomarszczoną skórę niż niepalący. I oczywiście nadmiaru alkoholu.

Jest takie powiedzenie, „gdy cierpi dusza choruje taż i ciało”. Oto krótki przegląd niektórych objawów, które wynikają z cierpiącej duszy.

Głowa, Kark.

O ból głowy, ataki migreny, drętwienie lub ból karku może przyprawiać zbyt wybujała ambicje. Stan długotrwałego napięcia psychicznego lub strach przed niespełnieniem pokładanych w nas nadziei. Dotyczy to sytuacji zawodowych jak i rodzinnych.

Serce.

Ciągłe pragnienie sukcesów i uznania oraz chęć uzyskania jak najlepszych wyników w najkrótszym czasie może doprowadzić do nerwobólu serca. Życie w nieustannym pośpiechu to największe zagrożenie dla naszego serca. Konsekwencją mogą być choroby układy krążenia prowadzące do zawałów.

Kręgosłup.

Są symptomami ludzi obarczonych nadmierna odpowiedzialnością, którzy wątpią czy sprawdzą się i uważających, że nie uda się nim przezwyciężyć trudności. Dość często cierpią ludzie na wysokich stanowiskach.

Krew.

Osoby mające problemy z ciśnieniem krwi najczęściej zmuszają się do podejmowania jakichś decyzji. Często poddają się w obliczu pierwszych porażek. Nadciśnieniowcy to ludzie ambitni, którzy stawiają sobie zbyt wysokie wymagania.

Żołądek.

Długotrwałe lub często powtarzające się konflikty w pracy lub rodzinie powodować może bule żołądka. Tacy ludzie żyją w ciągłym stresie boją się przyszłości. W kryzysowych sytuacjach wzmaga się wydzielanie kwasów żołądkowych a ich nadmiar może doprowadzić do nieżytu i zapalenia błony śluzowej. Powstają w tedy nadżerki i owrzodzenia. Dlatego tacy ludzie powinni pracować nad swoimi lękami a nie brać rzeszę pigułek.

Płuca.

W dzieciństwie ataków Astmy mogą dostać dzieci bojące się utraty matczynej opieki. U dorosłych choroby płuc i dróg oddechowych oraz przejściowe trudności z oddychaniem psycholodzy tłumaczą potrzebą czułości i miłości. Może to być objawem skrywanej agresji. Najczęściej dotyka to ludzi skrywające się za maska obojętności, aby nie okazywać współczucia czy miłości.

Narządy płciowe.

Bóle podbrzusza mogą wskazywać na trudności związane z odnalezieniem się w roli mężczyzny lub kobiety. U mężczyzn jest to strach przed impotencją oraz nieudanym współżyciem. W przypadku kobiet może to być spowodowane kłopotami rodzinnymi i to nie tylko z partnerem.

Choroby układu pokarmowego.

Dotykają najczęściej osób upartych i konfliktowych. Osoby zbyt oszczędne tak zwani „dusigrosze” bardzo często zapadają na przeróżne choroby układu pokarmowego. Ludzie, którzy obawiają się przed utratą sympatii osób bliskich i otoczenia często też mają różne dolegliwości z przewodem pokarmowym.

Skóra.

Problemy dermatologiczne dotykają osoby zamknięte w sobie i z trudem nawiązujące kontakt z otoczeniem. Osoby takie niezwykłe są do zwierzeń i dzielenia się ze swoich niepowodzeń. M to związek z poczuciem małej wartości.

Z tego wynika, że zanim pójdziemy do lekarza z określonymi objawami chorobowymi powinniśmy w ciszy zastanowić się nad sobą i swoim postępowaniem. Czy nie lepiej jest czasami otworzyć się na ten piękny świat?. Porozmawiać z bliskimi i zmienić swoje nastawienie. Coś musicie zrobić gdyż dolegliwości powrócą mimo reklamowanych super leków i odżywek. To my w głównej mierze jesteśmy winni za nasze choroby!!.

]]> http://wearethebakery.wordpress.com/2009/10/01/kr3w-phantom/ Thu, 01 Oct 2009 03:09:44 +0000 The Bakery http://wearethebakery.wordpress.com/2009/10/01/kr3w-phantom/

Not gonna lie. This watch is bangin!
The colours are sweet!
They are only $50 USD… What a bargain! I would definately buy one.

Crazy marketing from the tv show Lost and skate brand Krew. Only the die hards will get this…Click to read more.

This is so random… Kr3w working with who knows who doing who knows what?!
I’m confused… But this is funny.

“Television show LOST has created an underground viral marketing campaign that kicked off at Comic-Con 2009, with comedian Paul Scheer and his black velvet fan art moment during the show’s infamous panel. Since that moment, the show has created what is easily one of the most intricate and in-depth fan appreciation marketing campaigns ever attempted. They will release 16 limited edition, hand-signed and numbered screen prints designed by some of the world’s top artists and graphic designers at their website DamonCarltonAndAPolarBear.com.

Today, The 7th poster was revealed at Rusty’s Discount Pet Center in Studio City, CA. Doors Opened at 8am. Fans were surprised to see limited edition LOST t-shirts created by KR3W free for the taking. The shirt, which reinterprets the “I Heart My Shih-Tzu” shirt that Hurley wore during the show’s fifth season, bore the viral poster website on the inside neckline (IAmTryingToBuySomeJerkyAndASlushy.com), leading them to the newest print, “Ken Taylor for The Smoke Monster.”

Masterton w najgorszej możliwej formie pokazuje dlaczego czasem warto dać sobie siana z pisaniem właśnie w “Ciało i krew”.

Pragnąc uratować dzieci od straszliwego przeznaczenia, ojciec ścina im głowy sierpem. Lisa i George odziedziczyli bowiem geny tajemniczych istot, pół-ludzi, pół-roślin, które w dawnych czasach nachodziły rolników, oferując im urodzaj – za cenę seksu z ich kobietami. Niepokornych czeka okrutna śmierć, która polega na wyjadaniu przez potwory ich wnętrzności po uprzednim odcięciu i przymocowaniu głowy.

Miało być mrocznie, a jest komicznie. Mordercze świnie, liście które zabijają i 30 srebrników dających życie wieczne to za mało, jak na Mastertona. Niestety autor się nie popisał i wypuścił gniota jakich mało.

Akcja plącze się sama w sobie i pewno autor wie, o co mu w kilkudziesięciu miejscach chodziło. Język jest zagmatwany a seksualne opisy Mastertona zeszły już do poziomu, gdzie nic nie puka (seks ze świniami). Bardziej to obrzydliwe niż nowatorskie – szkoda.

Legendy czeskie o Zielonym Janku nie trzymają się kupy, jednak bajka o przeszczepianiu fragmentów mózgu człowieka świni jest już poza wszelkim kanonem.

W skrócie nic ciekawego, w całości prawie 500 stronnicowej również. Masterton nie wspiął się tutaj na wyżyny horroru – ba nie wspiął się na wyżyny czegokolwiek więc nie warto poświęcać 30 złotych na taki shit. Nie polecam.

Ciało i krew
Graham Masterton
wydawnictwo Albatros
2008

I love me some Krew gear. I also like backpacks and bags! I like when Krew make backpacks & bags, and if they have made a bag that will hold my camera, a few lenses & a laptop, you know that I’m totally buying one!

Pamiętacie automaty? Te maszyny do gier, wielkością dorównujące niejednej lodówce, czasy świetności mają już za sobą. W nowym stuleciu ich zastosowanie najczęściej znajduje odbicie w hazardowych sitwach, tych wypolerowanych jak i takich gdzie dym tanich papierosów zastępuje azot. Niezależnie od miejsca programy automatów do gier ograniczają się do jednorękich bandziorów i tego typu cytrynowych historii. A przecież na wyciągnięcie ręki czasy, w których automaty do gier stanowiły idealną alternatywę dla drogich PC-tów czy wypróbowanych Pegasusów.

Z początkiem lat 90-tych rekordy popularności na rzeczonych maszynach tłukła przede wszystkim słynna bijatyka Street Fighter, ale już w 1992 roku na wszelkie automaty w kraju i na świecie pojawiła się gra utrzymana w podobnej konwencji, ale taka, która miała zawojować świat. Mowa o Mortal Kombat, który zresztą na PC-ty pojawił się rok później.

Intryga Czarnoksiężnika

W historii Mortal Kombat dużo namieszał potężny czarnoksiężnik Shang Tsung. Ten poplecznik wielkiego imperatora Shao Khana za jeden z najważniejszych celów postawił sobie opanowanie ziemi. Do jego realizacji potrzebne mu było dziesięć zwycięstw w legendarnym turnieju Mortal Kombat. Shang Tsung wspierany przez pół-człowieka pół-smoka z rasy Shokan niepokonanego od pięciuset lat Goro, wygrał już dziewięć turniejów, a kolejny miał być decydującym dla losów świata.

Do takiego obrotu sprawy nie mógł dopuścić opiekun Królestwa Ziemi, bóg błyskawic lord Rayden. Zatem zebrał on całkiem silną ekipę wojowników, którzy mieli walczyć na arenach jednego z najważniejszych w historii Mortal Kombat.

Ciekawe, że fabuła tej gry posłużyła za bazę do filmu kinowego z 1995 roku.

Bohaterowie pierwszego turnieju

W pierwszym Mortalu do czynienia mamy z dziesięcioma postaciami, z czego siedem z nich będzie do wyboru dla gracza.

Poza wspomnianym wcześniej bogiem przeładowań atmosferycznych, do wyboru będziemy mieli jeszcze Johnny’ego Cage’a, ponoć całkiem przyzwoitego aktora i (bisowane) ponoć zupełnie niezłego wojownika. Cage nieustannie posądzany o markowanie swoich ciosów i filmowe rozmaślenie postanowił położyć kres tym opiom i udowodnić, że potrafi całkiem nieźle się bić.

Inne przesłanki do stawienia się na turniejowej arenie ma Liu Kang. Ten chiński mnich z Shaolin, prowadzony przez swojego mentora lorda Raydena stanowi przykład najczystszych intencji i najlepszej jakości bohatera do walki ze złem. W filmie w jego poczynania wkrada się motyw zemsty, ale przyjmijmy, że w grze kieruje się on wyłącznie szlachetnymi przesłankami ku zbawieniu świata.

Do wyboru będziemy mieli także Sonyę Blade, cycatą agentka z sił specjalnych USA i OIA (Międzynarodowe Biuro Śledcze). W grze tylko fragmentarycznie jest przedstawione jak nienawidzi ona Kano. Oczywiście na deskach turnieju Mortal Kombat nie mogło zabraknąć i jego. Ten stalowo-czerwonooki bondziorno z organizacji Black Dragon tylko czeka na solidną ucztę jaką byłoby popuszczenie komuś krwi.

Obowiązkowe jest wypróbowanie w bojach dwóch wojowników zaprzyjaźnionych inaczej. Mowa o Scorpionie i o Sub Zero. Ci dwaj ninja należą do wrogich sobie klanów, a ich historia skrzyżowała się kilkukrotnie nie tylko na turnieju, ale i gdy Scorpion otrzymał zlecenie zlikwidowania Sub Zero.

Wśród bohaterów, którymi nie będziemy mogli pokierować, ale za to którzy będą mogli nam nakopać do tyłka, są oczywiście Shang Tsung, Goro oraz jaszczur Reptile, przedstawiony w stroju zielonego ninja.

Klimat do mordobicia

Jak to na bijatyki przystało wylewa się tutaj morze krwi i z racji daty premiery pierwszy Mortal Kombat stanowił swego czasu jedną z najbardziej krwawych gier. Nie chodzi nawet o  to, że przy każdym ciosie z naszego przeciwnika efektownie odpada mięso, ale spore wrażenie robią tutaj tzw. ciosy kończące, znane szerzej jako fatality, w które wyposażony jest każdy z naszych bohaterów.

Poza unikatowymi dla każdej postaci fatalites trzeba też wspomnieć o ich, również w większości przypadków unikatowych ciosach i kombosach,  które gdy umiejętnie wyciśniemy określony ciąg klawiszy wyglądają naprawdę efektownie (m.in. słynne już “baju-paba-de” Raydena czy harpun z ręki Scorpiona).

W tej rzeźni aby wypróbować nasze umiejętności przyjdzie nam stoczyć wiele pojedynków. Poprowadzą one do ostatecznych przeciwników – Goro i  Shang Tsunga. Gra oferuje do dyspozycji łącznie dziesięć aren, na których będziemy toczyć nasze boje. Mnie osobiście zawsze zachwycała pełna kości i mroku nora Goro.

Nasze walki będziemy rozgrywać w dwóch trybach – jednoosobowym i dwuosobowym. W pierwszym poza pojedynkami z przeciwnikiem prowadzonym przez komputer pojawiają się również zadania specjalne, w których dane nam będzie rozwalenie rzędu desek czy stali. W drugim trybie mamy możliwość rywalizacji z kolegą przy jednym komputerze.

Mortal Kombat szesnaście lat później

Dość powiedzieć, że w dniu premiery oprawa graficzna pierwszego Mortala uznawana była za rewelacyjną. Grafika była szczegółowa, a animacje płynne i sprawne.

Wyłącznie na plus wypowiadano się także o świetnych efektach dźwiękowych (oczywiście w midi), wyjątkowo realistycznie oddających klimat walki. Kryją się za tym odgłosy wydawane przez konkretnych bohaterów dostosowane do aktualnych wydarzeń na arenie. Tak więc oto kiedy sprezentujemy cios w szlachetne miejsce np. Kano, to ów nikczemnik potrafi bardzo mocno zawyć z bólu, a kiedy Rayden wykonuje swoje najbardziej znane kombo z jego ust wydobywa się naprawdę konkretna porcja okrzyków. Mała rzecz, a jednak cieszy.

Naturalne jest, że okiem gracza a.d. 2009 Mortal Kombat stanowi wyłącznie relikt przeszłości, a przetaczane powyżej cechy mogą co najwyżej wywoływać porcję uśmiechu, ale – używając klasycznego pytania – kto by się tym przejmował?

Musisz sięgnąć jeśli… lubisz bijatyki, jesteś fanem świata Mortal Kombat i doceniasz kunszt aktorski Robina Shou

a

Mortalowe zrzuty pochodzą z:

http://stare.e-gry.net

Where were you on this one, Eli Reed

Unless Gator, Ryan Sheckler, JR Blastoff, Chad Fernandez, Kurtis Colamonico, Adam McNatt, Shaun White, Tyrone Olson, Josh Kasper, Greg Lutzka, Andy Mac and Mike Vallely all climbed into an ocean liner that plowed over some baby whales then smashed into an iceberg, caught fire and was devoured by the horrible kraken, then Nick Merlino is not the most hated dude in skateboarding. Although it is kind of a clever marketing campaign for Foundation, the company that blinked first and this week signed up New Jersey’s favorite switch spinnin’ Baker reject. Foundation and Nick Merlino: Making skateboarding annoying again? Make it work, people…

It’s an interesting tack for Foundation though. Comeback stories are nothing new over the past few years, but really it’s only if you’re an old dude that people liked in the first place*. Flaring out at the beginning of your career is way tougher to rebound from, even in a world as steeped in nostalgia as the skate-sphere. This is the hard road faced by young Justin Case and also those millions of American Idol contestants who will one day show those nasty judges once and for all that they are true superstars. Like, are people still checking for Billy Waldman?

Of course Nick Merlino’s issues were more political in nature. For those of you not caught up on your messageboard drama, a few years back his gap/rail prowess earned him flow positioning for Baker and Krew companies along with a ticket to Australia, where depending on whom you ask, he flagrantly one-upped Bryan Herman, got in a fistfight with Braydon Szafranski, infested the country with bullfrogs and got along quite nicely with Antwuan Dixon, thank you. Whatever the case he returned to the U.S. in despair, promptly injured himself, dealt some cards in Atlantic City and honed his self-deprecation skills.

Ponder, if you will – was his crime being a too-talented young idiot? And how else does one learn not to be?
What the Fuck is your problem?
A.D.D. is my biggest problem. I just can’t wait to land my shit, I’m too goddamn impatient and I want to get it over with.

Anyway. Adding Merlino, whose time away found him switch heelflipping big shit and not winning many more friends, puts Foundation in this interesting spot where they’re giving dudes second chances and letting them sort of correct earlier missteps. Whether or not Corey “NAACP” Duffel is a changed man is a judgment that this blog will hand off to the big messageboard in the sky, but after Foundation got behind him, people/the industry haven’t exactly ignored him. Also consider Mike Ruscyzk and Matt Allen: Tod Swank has been down to stick with dudes other companies definitely would’ve bounced long before they stepped off the world’s biggest skateboard.

Between Baker and Bummer High, Foundation’s ranks have grown kind of thin lately, but the pro refuse pile may still hold some gems if they want to keep going down this road. It’s been a while since the F had a tech dude, and Brian Wenning is still a free agent, right? Bastien Salabanzi could probably be extracted from his Jart deal, or what about Anthony Mosely, is he still doing those one-man demo camps? Perhaps Danny Gonzales could un-retire one more time… for the bros.

*Here again we reference the McGill pic

Błyskotliwa teoria przenosin, sformułowana swego czasu przez moją niebywale kreatywną rodzicielkę, znajduje najwyraźniej zastosowanie nie tylko w okresie zimowym. Wiele wskazuje bowiem na to, że znowu zostałam niepostrzeżenie przesiedlona – tym razem na tereny cokolwiek podmokłe. Rozpasana populacja komarów, która spontanicznie zorganizowała sobie w moim pokoju darmową, komarzą stołówkę, nie pozostawia co do tego żadnych wątpliwości – mieszkam na bagnach. Jak, nie przymierzając, jakiś ogr.

Co rano budzę się zatem okrutnie pogryziona, mimo że każdej nocy do snu kołysze mnie o tyleż silne, co złudne przeświadczenie, że skoro na moim ciele nie ma już żadnego miejsca, które nie zostałoby nadżarte, to najwyższa pora, aby te podłe wszamacze znalazły sobie innego vege-kotleta. Tymczasem nic z tego.

Z lekka przeżute pożywienie nie stanowi dla komarów, jak się okazuje, absolutnie żadnego problemu, każdy dzień rozpoczynam więc od odkrywania nowych śladów uczty, jaka w nocy rozegrała się na moich łydkach, ramionach i twarzy. Nie mogąc nadziwić się, że w moim krwiobiegu nadal krąży jakakolwiek krew, bo zjawisko to dość jawnie urąga już chyba wszelkim zasadom ludzkiej anatomii. Żywię jednak całkiem uzasadnione podejrzenie, że moi nowi kumple niespecjalnie przykładali się do nauki biologii w szkole, w związku z czym najwyraźniej umknął im fakt, że wytoczenie z człowieka w krótkim odstępie czasie dwudziestu litrów krwi jest generalnie niemożliwe.

Muszę przyznać, że ta komarza ignorancja bardzo mnie martwi, fizycznie czuję się bowiem coraz słabsza i niedokrwiona, a repertuar środków zapobiegających podgryzaniu już mi się niestety wyczerpał. Wątpię również, by całonocne czuwanie z packą przy boku albo ustrojenie się do snu w jakiś twarzowy skafanderek mogły zdać egzamin, zaś perspektywa śmierci przez uduszenie z powodu zamkniętego okna od początku wydawała mi się średnio kusząca.

Pewne nadzieje stwarzała co prawda niedawna próba odstraszenia komarów przez wysmarowanie się od stóp do głów bajecznie pachnącym kawowym masłem do ciała, ale ostatecznie i ten plan spalił panewce. Odnosząc przy okazji skutek odwrotny do zamierzonego, bo nie dość, że sama miałam ochotę odgryźć sobie nogę, to jeszcze udało mi się zwabić zdecydowanie większą niż zazwyczaj chmarę amatorów darmowej wyżerki. Co, gdyby dobrze się nad tym zastanowić, wcale nie powinno dziwić – skoro komarom smakuje moja bogata w kofeinę krew, dlaczego miałyby pogardzić aromatycznym, kawowym ramieniem?

Powoli godzę się więc z myślą, że dopóki sprawcy wysiedlenia nie zechcą przenieść mnie z powrotem z wilgotnych terenów bagiennych, na których aktualnie zdaję się pomieszkiwać, dopóty skazana będę na rolę jedzonka moich komarzych oprawców. W związku z czym mam do Szanownych Czytelników tylko jedno pytanie: nie ma ktoś na zbyciu jakiejś krwi A Rh+?

Najlepiej tak z pięć jednostek. Chętnie przyjmę.

Świat pełen jest syfu na temat, którego nie chcecie nic wiedzieć (może to i lepiej bo łatwiej się żyje w Waszej słodkiej nieświadomości…). Nie da się ukryć też, że jest pełen mrocznych miejsc w których nigdy nie byliście i nie chcielibyście się dowiedzieć co może czaić się w smoliście skłębionej ciemności.

 Wiecie, te prawdziwe baśnie braci Grimm, legendy, mitologiczne stwory, czy wizje szalonych pisarzy, którzy wcale nie musieli być szaleni… to wszystko skądś musiało się wziąć, takie wizje nie biorą się z posiedzeń przy herbacie. Juliusz Werne i jego żyjące wnętrze ziemi, Lem i planeta z duszą, czy choćby filmy takie jak „Event horizon”… Kto wie co kryje się poza światłem świecy, prawda?

Zawodzenia nocą, czy skrobanie pod łóżkiem tłumaczycie poprzez wiedzę nabytą w szkole, czy z Animal Planet- tak, Wasz świat jest taki poukładany i logiczny. Jak zareagowalibyście więc, gdyby okazało się że wampiry istnieją i żyją tuż obok?

Życie zdaje się, że przebiega w doskonałej harmonii, kiedy nagle zegar staje w miejscu i właściwa historia tej powieści się zaczyna:

 -do baru w pewnej skromnej mieścince pośród bagien wchodzi jeden z przedstawicieli tej pradawnej rasy (Bill),

 -jedna z dziewczyn, która lubuje sobie nocne igraszki z wampirami zostaje zabita, a podejrzanym jest miejscowy debil (Jason),

 -prosta i naiwna kelnerka o zdolnościach telepatyczno-telekinetycznych odczytuje myśli pary miejscowych wsioków (Sookie), -inteligentna Afroamerykanka sama się wyrzuca z kolejnej pracy (Tara),

 -w tle przebiega gdzieś owczarek pasterski…

No to jak już znacie jedne z głównych postaci pierwszego odcinku powiem Wam coś o makrośrodowisku całego zbiegowiska bez spojlerów, które mogłyby zabrać fun: Historia wydarzyła się w Bon Temps, zapomnianym przez Boga miasteczku gdzieś w Luizjanie. Nie potrafię nadto przybliżyć Wam specyfiki tego Stanu, ale uwierzcie mi na słowo, że spodnie rybaczki i słomiany kapelusz, fanatyzm religijny, kosmiczny akcent porównywalny do naszej Śląszczyzny, komary i lasy to jedyne skojarzenia jakie można mieć z tym miejscem… Zapomniałem jeszcze o niewolnictwie w czasach Wielkiej Secesji, dziwnych wachlarzach, których grube kobiety używają w kościele i graniu na banjoo.

Wracając jednak do tematu: kilka lat (bodajże 2) przed wydarzeniami z serialu do konstytucji wprowadzono poprawkę, ustanawiającą równorzędne prawa wampirom co jeszcze mocniej pogłębiło granice w społeczeństwie na tych co się boją i smarują czosnkiem, na tych ciekawych, przesądnych i zabobonnych, na tych co żyją w symbiozie, a bo i taka jest, i na tych co by najchętniej wyrżnęli którąś ze stron tego zróżnicowanego stada . Powiem tylko, że życie obok nieśmiertelnych może nieść sporo korzyści, albo adekwatnie i zagrożeń. Krew wampirów bowiem jest bardzo cenna, działa jak narkotyk, leczy, uzależnia, pobudza, przyspiesza, wyostrza i jest nielegalna, a zdobyć ją można tylko w sposób którego sami musicie się domyśleć. A krew ludzi? No kaman, to jak stek z grilla, a danie „stek+ziemniaki” z Biedronki za 6zł… Nie musze chyba nic więcej mówić na ten temat.

Chcielibyście zapytać, jak to jest że żyją obok ludzi? Hmm, były tu zawsze, kwestią czasu było tylko kiedy się ujawnią, a żyją spokojnie (podobno) zaspakajając głód syntetycznym tworem z Japonii zwanym TruBlad ( w zasadzie to przyczyniło się do owego wydarzenia, które na zawsze zapisze się w kartach historii i w zasadzie „prawie” wszystkie się tym żywią).

Na tym swój szkic zakończę by nie psuć Wam radości z rozgryzania fabuły, która miejscami jest zwrotna niczym górska rzeka, a miejscami przyjemna niczym poranne wydanie Kuriera w McDonalds. Może widziałem zbyt dużo, może mam mega mózg, albo po prostu serial ma taką „strawną” konstrukcję by każdy mógł choć raz krzyknąć „wiedziałem!”- i to jest piękne- nie chcemy bezsensownie i po omacku błądzić po wydarzeniach przerywając je co jakiś czas krótką myślą „o ja pierdole, ale to wszystko jest zajebiste i zakręcone. Nic nie rozumiem!”. A dlaczego tak?

 Za scenariusz odpowiedzialny był Allan Ball, który to winny jest stworzeniu ówcześnie scenariuszy do „American Beauty”, czy „6 stóp pod ziemią”, zatem nie oczekujcie „kapitalnej” konstrukcji rodem z koszmarków Uwe Bolla. Każdy odcinek kończy bowiem ostry kop w jaja, do którego konstrukcja będzie Was ciągnąć za nos prze całe 50 minut, dodam że konstrukcja idealnie wyważona. Jest smacznie niczym na obiedzie w dobrej restauracji, nie ma 30 minut powtórzeń, jest ostra przystawka od której poczujecie żar w żołądku, lżejsza zupa, główne danie i deser po którym będziecie musieli znów tu wrócić. Inaczej mówiąc, 11 nagród z Golden Globe włącznie i 14 nominacji do innych tytułów- prócz Pana Balla to chyba dobra rekomendacja. Co do reżyserii to odpowiada za nią czterech panów: John Dahl (Californication, Dexter), Michael Lehmann (Hudson Hawk, Mój Olbrzym, Californication), Scott Winant (Carnivale, Californication, Prezydencki poker) i Alan Ball- ciekawa ekipa, jak cholera!

W tej chwili ukończona jest pierwsza seria, druga jest w połowie, a trzecia planowana jest na lato 2010. Jeżeli utrzymywać będzie poziom jak dotąd ( a wszyscy wiemy, że energia życiowa większości seriali kończy się na pierwszej serii) to warto czekać.

Niestety nie jest tak że serial to sama słodycz. Nie masz 18 lat, nie bierz się za niego bo jak mama zobaczy to zleje w dupę, sporo krwii, obrzydliwych scen (za samą czołówkę każą Ci iść do spowiedzi), golizny, seksu, trupów, narkotyków i wszystkiego, włącznie z gejami-prostytutkami, strzykawką w penisie czy innymi brzydkimi tematami… Jeśli jednak jesteś pełnoletni to przebrnąć musisz miejscami przez kiepskie aktorstwo i akcent za który ma się ochotę wystrzelać całe południe Stanów i Bóg mi świadkiem, że tak jest! Brakuje też dobrej muzyki, jakichś latynoskich tematów rodem z „Od zmierzchu do świtu”, czy piosenek Johnego Casha- całość się aż o to prosi, nie wiem czemu pominięto tak ważny aspekt.

Ten serial świetnie się wpisuję w lukę, jaką jest tematyka wampirów w mediach. Co film to inne mity i legendy osnuwające moce i słabości wampirów (tu skrzętnie ukrywane przed ludźmi), ale to w niczym nie przeszkadza. Po upadku serialu Kindred ponad 10 lat temu w TV niewiele się dzieje… Stąd sukces? Z pewnością nie, serial jest dobry, ma świetny klimat, jest wciągający, fabuła daje radę i stanowi naprawdę dobrą odskocznie w dobie dr Houseów, Chirurgów, czy innych Lekarzy, albo Uciekinierów z Więzienia… Dexter i Herosi umarli z zakończeniem pierwszych serii. TrueBlood jak przystało na wampira nie daje się łatwo zabić i nadal głęboko kąsa.

A jak to jest z jego bohaterami? Anna Paquin (X-men, Amistad, 25 godzina, Ciemność) raczej nie kąsa, powiedzmy że można ją strawić w głównej roli, dużo autentyczniejszy jest jej lekko przygłupi brat Jason grany przez Ryana Kwantena (pewnie z niczego go nie znacie). Bardzo dobrze też wypada ciemnoskóre kuzynostwo o imionach Lafayette i Tara, odpowiednio grani przez kapitalnego Nellsana Elisa (również raczej nam nieznany) i tygrysiooką Rutine Wesley (Numb3rs). Co do bladego Billa granego przez Stephena Moyera, cóż można powiedzieć? Bycie wampirem to nie rola stworzona do ukazywania emocji na twarzy…Wspomnieć należy jednak o miejscowych gliniarzach, na których warto też zwrócić szczególną uwagę- są mocni.

To chyba tyle, przybijcie czosnek do okien i drzwi no i jazda przed telewizor. Polecam

 Uth

Ps. Na zachęte klimatyczny opening theme: