Piosenka patriotyczna:

via DRB

Po części pierwszej i drugiej (Special edition), BentTV publikuje trzecią: Star Wars Gangsta Rap: Chronicles

via Underwire

Po części pierwszej i drugiej, mamy teraz odsłonę trzecią: Star Wars Gangsta Rap: Chronicles

<a style=’display:block; color:#ffffff; width:421px; padding:5px 0px 7px 5px; background:#000000; font-family:Georgia, Palatino, Times New Roman; text-decoration:none; font-size:14px; font-weight:bold;’ href=’http://www.atom.com/funny_videos/sw_gangsta_rap_chronicles/’>ALL NEW! Star Wars Gangsta Rap: Chronicles</a><embed src=’http://media.mtvnservices.com/mgid:hcx:content:atom.com:401a6f9d-db0a-48da-bb93-bc775ddce1a3′ type=’application/x-shockwave-flash’ wmode=’window’ width=’425′ height=’354′ allowFullscreen=’true’ flashvars=’autoPlay=false’></embed><div style=’border-top:1px solid #343f43; padding:5px 0 7px 0; text-align:center; width:426px; font: bold 10px verdana, sans-serif; color:#c1ddf2; background:#000000;’>Atom.com: <a href=’http://www.atom.com/’ target=’_blank’ style=’color:#c1ddf2; margin:0 5px;’>Funny Videos</a> | <a href=’http://www.atom.com/channels/category_atom_orig/?tab=channels’ target=’_blank’ style=’color:#c1ddf2; margin-left:5px;’>Atom Originals</a> | <a href=’http://www.atom.com/channel/channel_star_wars_fan_movie’ target=’_blank’ style=’color:#c1ddf2; margin:0 5px;’>Star Wars Fan Movies</a></div>

Skutki kryzysu: graficiarzowi kończy się fioletowa farba…

via Florida Today

W wersji niemej, z Charlie’em Chaplinem w roli głównej:

Film zrealizowany przez rosyjską grupę Большая Разница (Wielka Różnica).

Via English Russia

Apteka, Synteza z 1987 roku (klip powstał w 1995):

To doświadczenie przeprowadził wcześniej Slate, ale postanowiłem zreplikować je w polskiej wersjii:

Dlaczego niektóre słowa pisane są z końcówką “ć”, a inne “c”?

Inny przykład:

Eksperymenty można prowadzić w nieskończoność, ale czy ich wyniki mówią nam coś na temat stanu ludzkości? Nate Lanxon z Crave twierdzi, że tak. Link

Według Hitchcocka:

Tej reklamy chyba nie było w polskiej telewizji.

Pojawiła się w telewizji amerykańskiej. I natchnęła założycieli studia I Love Local Commercials do stworzenia np. tego:

Société des Ambianceurs et des Personnes Elégantes (Stowarzyszenie Nastrojowców i Osób Eleganckich). Oficjalna strona.

SAPE, to kwestia harmonii i połączenia kolorów. W Kongo-Brazzaville SAPE pojawiło się na początku XX wieku i przetrwało epokę kolonialną, dekolonizację i wojnę 1997-1999. Legenda głosi, że modę na elegancji strój przywiózł do Kongo André Grenard Matsoua, polityk walczący o niepodległość Konga, który w 1922 roku wrócił z Francji ubrany jak prawdziwy “monsieur”.

SAPE stało się częścią kultury Konga (podobne ruchy są żywe w innych krajach Afryki, np. w Demokratycznej Republice Konga, na Wybrzeżu Kościu Słoniowej, czy w RPA) i uważane jest za prawdziwą sztukę.

Członkowie ruchu SAPE nie tylko elegancko się ubierają, muszą też być prawdziwymi dżentelmenami oraz pacyfistami. Spotkania ruchu SAPE odbywają się w każdy weekend, w barach i klubach.

Autorem zdjęć jest Francesco Giusti, nagrodzony na konkursie Viewbook Photo Story.

Więcej zdjęć: link

“High Glitz” jest podtypem konkursów piękności dla dzieci. Charakteryzuje się ekstrawaganckim stylem strojów (“glitz“), wymyślnymi fryzurami, agresywnym makijażem.

100 000 dzieci poniżej 12 roku życia bierze rocznie udział w amerykańskich konkursach piękności, które stały się wielomiliardowym przemysłem. Fotografie pochodzą z książki High Glitz: The Extravagant World of Child Pageants fotografki Susan Anderson.

Oll raight, oto Adriano Calentano w Prisencolinensinainciusol.

Brzmi z angielska, ale w rzeczywistości to czystej próby dadaistyczny bełkot.

Pouczająca lekcja. Jak przekonać dziecko, że warto czytać instrukcje obsługi. Albo przynajmniej nazwę produktu, którego zamierza się użyć. Albo, że w ogóle warto czytać czasami.

‘Chap-Hop History’ by Mr.B The Gentleman Rhymer

Banjolele, to połączenie banjo (pudło rezonansowe) i ukulele (gryf) z jego niewielką skalą i strojem.

(źródło)

Większość ludzi na świecie żywi przekonanie, że wszelkie zło pochodzi z Nigerii.

Dla Afrykanów, Nigeryjczycy, to po prostu niebezpieczni szaleńcy. Bardzo niebezpieczni szaleńcy!

Trochę jak, ci których odmalowano w filmie Dystrykt 9 (choć w tej scenie, to akurat członkowie nigeryjskiego gangu dostają w tyłek, ale i tak wyglądają, jak zło).

Dla całej reszty świata, Nigeria, to ojczyzna złowieszczej liczby 419, czyli tak zwanego nigeryjskiego przekrętu.

Ale jak w takim razie wygląda zło z perspektywy Nigerii?

Może tak:

To trailer filmu 666, wyprodukowanego w Nollywood przez Pastora Kennetha Okonkwo. Film (w 4 częściach) ma się już niebawem stać “psychotronicznym klasykiem”.

“W pierwszej scenie filmu, diabeł wysyła dwóch zabójców na ziemię, by porwali ciężarną kobietę. Rozcinają jej brzuch w tunelu i zabierają dziecko, które chrzczą (sic!) w imię Szatana. Przez cały czas trwania filmu, Szatan terroryzuje ludność Nigerii, mimo wysiłków Pastora Okonkwo (tak, on również występuje w filmie). Okonkwo często wysyła pioruny do piekła za pomocą siły modlitwy.

W drugiej części filmu, porwane dziecko powraca na ziemię i sprawia całe mnóstwo kłopotów. Uwodzi dwudziestokilkuletnią kobietę emitując promienie lasera ze swoich oczu; wdaje się w bójkę w barze i posiada kobietę, która następnie zabija księdza. Potem, gdy gang chrześcijan łapie go i próbuje rutyalnie go zadźgać nożami, on używa swych mocy, by każdego z członków gangu naznaczyć liczbą 666 na czole…” (dzięki Vice)

O koncepcji deus absconditus wspominałem w jednym z wcześniejszych wpisów. Tu dwa przykłady nawiązania do Boga ukrytego.

W filmie “Chrabia Monte Cristo” Dorleac proponuje Edmundowi Dantesowi układ: na pierwszy znak od Boga, przestanie go biczować. Bóg jednak nie pojawia się…

Podobny układ zaproponował kiedyś Richard Kuklinski (mafijny zabójca) jednej ze swoich ofiar: “powiedziałem mu, że ma pół godziny, aby modlić się do Boga, aby Bóg przyszedł i zmienił jego los. Miał ten czas. Ale Bóg nie pojawił się…”

A niezwykły dokument o Kuklinskim można oglądać w całości tu:

część 1

część 2

To nie służy do niczego. Po najechaniu myszką na kółka, kółka dzielą się na mniejsze kółka. Link do aplikacji pod spodem.

link (dzięki Neatoramie)

Oczywiście nikt nie prowadzi statystyk, jak wielu Polaków nie decyduje się na okresowe obieranie szczotek, pozwalając tym samym obrastać przedmiotowi w kudły (że o zarazkach nie wspomnę) i ilu z nich wnioskuje na tej podstawie o zwiększającym się zatrważająco tempie wypadania włosów (który jest w rzeczywistości przyrostem masy żmutowej w określonym postępie). Wielu zdziwiłoby się pewnie, że szczotki trzeba obierać. Przekonałam się o tym na przykładzie moich znajomych, a ponieważ nikt mnie z błędu tego nie wyprowadził, postanowiłam to przekonanie rzetelnie w sobie pielęgnować.

Tym niemniej, obieranie szczotek rozwiązuje przynajmniej problem łysienia.

Dla zainteresowanych! Istnieją dwie techniki obierania:

(1) pierwsza najbardziej rozpowszechniona (dziwnie to brzmi) polega na bezładnym wyszarpywaniu palcami włosów spomiędzy szczecinek szczotki i jest stosowana przez absolutnych nowicjuszy,

(2) w odróżnieniu do drugiej stosowanej przez nauczonych żmudnymi (czy też w tym przypadku można powiedzieć “żmutnymi” ) doświadczeniami obieraczy. W tej metodzie pomocą służy grzebień, którym przeczesujemy sczecinki szczotki w kierunku do nich prostopadłym.

Nie cierpię się pakować! Porządki przy tym robione mnie wyczerpują. Skądinąd jednak także i bawią.

Pośród niebagatelnego dorobku mojej pracy twórczej, powstałego w czasie gdy zobowiązana byłam do przyswajania wiedzy, znalazła się propozycja przebiegu ewolucji mózgu: “mózg -> musk -> muskuł.” Schemat krótko przedstawia jak niechlujstwo umysłowe i zaniechanie dbałości o szczegóły doprowadza do zidiocenia poprzez hołdowanie niewłaściwym priorytetom. Moi rodzice pytają, co się dzieje ze współczesną młodzieżą, której nie chce się kompletnie nic. Pozwolę tu w odpowiedzi znowu przytoczyć swój publikowany w prasie wiersz (Posthistorię): “Mamy osobowości luster – jesteśmy tym, co odzwierciedlamy.” Jeśli czyimś światem są głupie czasopisma dla nastolatek i kultura masowa, nie promująca odpowiednich wartości albo gry komputerowe, w których nie ma nic poza przemocą, czego oczekiwać od takiej/takiego w życiu?

Szczerze liczę na to, że ktoś w końcu się “postawi” i zada kłam medialnej nagonce na nas samych. Powstanie jakiś Antymedialny Kolektyw Młodych, demaskujący nadużycia tej Czwartej Władzy.

Sprawa mięsa sprzed 26 lat… Żaden z reporterów TVNu nie pofatygował się sprawdzić, co oznacza, że mięso było LIOFILIZOWANE i jakie właściwości ma taka żywność. Po komunikacie z małopolskiego SANEPIDu obwieszczającym, że mięso jest dobre, nie zawiera żadnych chorobotwórczych drobnoustrojów, na forum internetowym pojawiły się wpisy lżące pracowników stacji, w treści m. in. podważające ich kompetencje lub oskarżające o korupcję. Żałosne jest, jak ci bezmyślni i niedoinformowani Internauci dali się tak zmanipulować medialnej wizji.

Apeluję! chociaż wiem, że mój głos tutaj to wołanie w próżnię, ale… miejmy własne zdanie i nie przyjmujmy bezkrytycznie tego, co serwują nam programy czy to informacyjne, czy rozrywkowe. Nie równajmy w dół! Nie kupujmy głupoty i tandety, a wtedy może ta cała machina do prania mózgów straci na rozpędzie.

od Ovablastic

Oryginalna wersja stworzona przez Aleksieja Pażytnowa w 1984 roku. Po 25 latach powraca w realu:

Współczesny kompozytor austriacki Bernhard Lang często wykorzystuje i przetwarza elementy kultury popularnej oraz fragmenty muzyki. Oto krótkie wideo, w którym Michel Galante, szef zespołu Argento, opowiada o Langu:

Jedna z najbardziej znanych kompozycji Langa nosi wielce mówiący tytuł Differenz/Wiederholung (Różnica/Powtórzenie). Na youtubie można obejrzeć krótki reportaż z prób do innego utworu Bernharda Langa: I hate Mozart

Po odpaleniu tego wideo, youtube zaproponuje nam inny filmik: I hate Lang Lang. Wideo rozpoczyna sekwencja z udziałem Vladimira Horowitza grającego etiudę Skriabina, ale trudno się domyślić, ponieważ ścieżka dźwiękowa została usunięta na żądanie wytwórni WMG

Lang Lang jest chińskim pianistą i nie ma nic wspólnego z Bernhardem Langiem. Inny internauta zrekonstruował jednak wideo wraz z dźwiękiem i zamieścił pod tytułem “I also hate Lang Lang”. Jest tu. Oglądać raczej nie warto, ale spodobało mi się, jak autor tego filmiku uzasadnił swoje działania:

“To tylko żart i wcale tak nie myślę. Zrobiłem to, ponieważ się nudziłem i miałem trochę wolnego czasu. Naprawdę nie mam nic przeciwko Lang Langowi”.

A oto fragment filmu o chińskim pianiście, który tak rozsierdził autora pierwszej wersji filmu “I hate Lang Lang”:

Od Erica Spiegelmana

Sorry!

To nie koniec. Tutaj jest 24 celebrytów w roli piosenkarzy (wrażliwych informuję, że pod Keanu Reevesem jest David Hasselfoff: otwieracie link na własne ryzyko).