Në fundin e shekullit XIX dhe në fillimin e atij XX  fotografi enigmatik T. Enami (1859-1929) ka fotografuar në 3D stereoimazhe me anë të të cilave fotografi donte të përshkruante jetën japoneze të asaj periudhe; duke e bërë këtë jo me fotot e zakonshme 2D të cilat jemi mësuar të shohim por me stereoimazhe!…

Një stereopamje konsiston në dy imazhe thuajse identike të cilat të japin idenë e një pamjeje tre-dimensionale nëse shikohen në një stereoskop, pasi secili sy shikon njërin prej dy imazheve… Ky iluzion mund të rikrijohet edhe nëpërmjet imazheve GIF, si këto të sjella në FUNKY FISH dhe të shikueshme jo me stereoskop por në ekranin e kompjuterit tuaj.

Nëse këto imazhe ju nxitën ndopak kureshtjen për të ditur diçka më tepër rreth stereoskopisë klikoni këtu.

Napisany 101 lat temu bez kilku dni. W szkole mówi się o nim jak o wybryku niegroźnych wariatów, ale jego autor przewidział przyszłość lepiej niż Lem.

Będziemy opiewać nienasycone dworce kolejowe, pożeracze dymiących wężów; fabryki uwieszone u chmur na krętych sznurach swoich dymów; będziemy opiewać mosty podobne do gimnastyków olbrzymów, którzy okraczają rzeki.

Linki dla aktualnie zachwycających się:

• Katowice
• nie ma takiego miasta

Linki dla snobistycznie zachwycających się:

• tapeta
• bryła na agorze

Link dla wcale nie zachwycających się:

• Polska nie pięknieje

Për të parë të gjitha fotografitë pjesëmarrëse në konkurs klikoni këtu.

We may be smug about the EU in the west, but for the troubled Balkans it offers a vision of hope…

Where on earth, would 88% of a nation’s citizenry want to join us (and Herman Van Rompuy) in the world’s least welcoming club? Steam straight past Brussels and head south. We’re going to Albania, because it tells us something slightly shaming about ourselves – and our smug insularity.

Albania? Economy up this year (by 2%) while most of the world slumped back. Political system on turbulent hold since a June general election so tight that the Socialist losers are still boycotting parliament, filling the streets of Tirana with protests last weekend. But it finally got formal permission to negotiate EU entry last week. The final reward for years of effort may only be a couple of years away (with that 88% support driving on).

When you hear Albania’s president, Bamir Topi, outline his “vision”, it lies at the end of the yellow brick road to Brussels. And when you visit Tirana after a few years away, there’s a new airport, a new motorway into town, streets lined with shops, cafes on every corner, monster blocks of flats obliterating the skyline. Only the potholes remain the same.

There’s an energy and a sense of progress here that catches you by the throat. A small, impoverished country with an improbable Stalinist history is turning its 17 years of freedom into something remarkable. Graft, and assorted deadly sins? Of course. The car parks are stuffed with Mercedes Benz. But that’s only part of a saga that includes resilience, kindness and great good humour, too. If this is the 28th or 29th state of the union, then there’ll be something to celebrate: the continuing power of an idea that we, immured too deep in tabloid ignorance, have lost the imagination to embrace.

What do the 88% see when they look around? A Greece anxious to get Albania in. A succession of visits and speeches from Foreign Office dignitaries – David Miliband, Glenys Kinnock – that look forward to an expanded union. And trouble, north, south, east and west.

Croatia and Slovenia have endured a damaging spat over coastline rights. Bosnia is back at the top of the Balkan instability league as its bureaucratic balances begins to unravel. Serbia, under a more sentient president, is still threatened by that old, black-hearted nationalism from within – and Kosovo is an ethnic disaster waiting to happen. Chuck in two fractious toddlers – Macedonia, Montenegro – and everyone fears a region sinking back into distrust and retribution.

Talk to witnesses from round the Balkans and the EU is the first answer on their lips. Make us more secure. Give us a settled fabric for trade and aid. Help us to feel something more than an agglomeration of spare parts stuck on the end of a continent. And let us feel that if we make the progress you require, it will be rewarded.

And that’s a reason to look across the 1,200 miles from Tirana to London and quake. You’d suppose, from all the dismal dumping on an “unelected” Cathy Ashton, that EU foreign policy is meaningless vacuity. (Whoever elected Henry Kissinger or Condoleezza Rice?) But the foreign policy that matters most to all of us involves stability close to home and relations around our borders.

Can that stop at Calais? A bad joke in a month when the first world war that started in Sarajevo is remembered at a Cenotaph strewn with poppies. An insult to the British troops who help keep fragile peace in Kosovo and Bosnia. An illusion that blanks out the amazing lessons of European life since the Berlin Wall came down. It’s a shrug and a snub to a world that wants to draw closer.

A union of 34 countries or more? It’s coming, through a veil of sneers. And if you still need a battered vision to cherish, come to Skanderbeg Square, Tirana, and find a little hope among the potholes.

/The Guardian/

The Babae Ensemble Presents…
Pinay Stories
Connection, Memory, Roots

An evening of original written work, theater, and performance by an all-Filipina cast.
Stories that will inspire, empower, and uplift you.

Friday, December 4 and Saturday, December 5
8pm show; doors open at 7:30pm

Off Market Theater
965 Mission St. #250
San Francisco, CA 94104

$12 admission
For tickets, visit http://brownpapertickets.com/event/89703

Pinay Stories is a national cultural arts project of GABRIELA USA that centers on collecting creative efforts of Filipino women in the United States reflecting their life stories, journeys and current lives.

–

Babae (Tagalog for “woman”) is a grassroots and volunteer-based organization of Filipina women in San Francisco dedicated to supporting and empowering Pinays through critical education, leadership development, and community building. We are committed to taking up local and global struggles, immediate and long-term concerns of our communities, especially those directly impacting Filipino women. As part of the Philippine women’s movement for self-determination, we are committed to working towards a future of real sisterhood and international solidarity, true gender equality and opportunity for all women, and genuine sovereignty and democracy in our homeland.

info@babaesf.org | www.babaesf.org

–

GABRIELA National Alliance of Women is a grassroots-based alliance of more than 200 organizations, institutions, desks and programs of women all over the Philippines seeking to wage a struggle for the liberation of all oppressed Filipino women and the rest of our people. GABRIELA-USA is the first overseas chapter of the Philippine-based organization, extending the Filipino womens mass movement to the United States.

www.gabusa.org

Heard this over the radio this morning on the way to work. This Thursday, SM and its affiliate stores are throwing a sale exclusive to SM Advantage cardholders!

(“Oleo de mujer con sombrero” Silvio Rodriguez)

A THOUSAND SPLENDID SUNS

Kaleid Hosseinik Afganistaneko bi emakumeren biziak deskribatzen ditu nobela honen orrietan zehar. Patuak euren biziak elkartu zituen. Gaztetatik maite ez zuten gizon batekin ezkonarazi zituzten biak, euren kemen eta indarraz zapaltzaile hau menperatzera iritsiko direlarik.

Nobelan zehar hainbat egi mingarri aurkitzen ditu irakurleak. Batez ere emakumeen egoerari dagozkionak. Autore berak aurretik beste nobela bat idatzia zuen “The kite runner”, bertan Afganistango egoera azaldu arren ez duelarik oraingoan bezain sakon lantzen emakumeen egoera.

 Ondorengo Irudian ikus daiteke eleberrian zehar ageri den esaldi gogor bezain zoragarri bat:

Argi ageri da emakumeen errealitatearen krudeltasuna noraino iristen den, errua beraiena izan ez arren, beti eurei atxikitzen zaizkielarik gaitz denen jatorriak.

Beste esaldi bat honako hau da:

“Tell your secret to the wind, but don’t blame it for telling the trees” by: Kahlil Gibran (pag. 166)

Honen bitartez autoreak aholku bat ematen die irakurleei, ez leporatzeko inori euren sekretuak airera zabaldu izanak lehenik eurak izan baitira hau zabaltzen hasi badira, isilpean gordetzeko eskatuaz. Azken batean gaur egun, ezin da ia inoren gain konfiantza osoa izan.

Kónc tydźenja smój sej w kruhu serbskich přećelow woptawanje wina w Jessenje popřałoj, hdźež leži najbóle sewjerny teritorij plahowanja wina po cyłej Němskej. Pjeć družin Jessenskeho wina, kotrež smy na winowym kuble – tamle je dweju tajkeju kubłow, a woni maja samo kóžde lěto nowu winowu princesnu – pili, je nam dobry dohlad do jeho kwality sposrědkowało.

Přenocowali smy w priwatnym kwartěrje pola „statnje pruwowaneho kastrěrowarja“, kaž na tafličce při chěznych durjach steiji. To rěka, wón powołansce wurězuje, walachuje, skopi, trjebi, wučisći; na tym widźiš, zo naša krasna serbšćina tež w tutym nastupanjo za kóžde zwěrjo wosebite słowo ma. Hdyž dźe wo swinje, rěka kastrěrowanje po słowniku „nunwić“.

Wulět do rjaneho Jessena, politisce k Saksko-Anhaltskej přisłušaceho, bě dźakowano z Łužicy pochadźacej Serbowce móžno, kotraž tamle ze swójbu bydli a w katoskej wosadźe jako pastoralna referentka dźěła. Jessenske winicy tak a tak k saksemu teritorijej plahowanja wina přisłušeja. Potajkim wopytajće jónu Jessen a jeho winicarjow – a snadź tež přijomnu cyrkwičku!

Po raz szesnasty w Krakowie odbędzie się Międzynarodowy Festiwal Filmowy Etiuda & Anima. Od 27 listopada do 4 grudnia będziemy mogli obejrzeć filmy krótkometrażowe i animacje z całego świata.

Ideą festiwalu jest promowanie młodych twórców, którzy dzięki udziałowi w nim mają szansę na zaistnienie w świecie filmowym. Przede wszystkim jest to jednak dla nich możliwość rozwoju własnych umiejętności i doskonalenia form wypowiedzi artystycznej. Studenci szkół filmowych i artystycznych z całego świata nadsyłają swoje filmy na konkurs rywalizując o nagrody: Złote, Srebrne i Brązowe Dinozaury. Co roku w ramach festiwalu odbywają się dwa konkursy. Pierwszy – międzynarodowy konkurs etiud studenckich, tym razem obejmujący prace zrealizowane w szkołach filmowych i audiowizualnych w latach 2007 – 2009. Drugi to międzynarodowy konkurs profesjonalnych, studenckich i niezależnych filmów animowanych (w tegorocznym o nagrody walczyć będą te zrealizowane w latach 2006 – 2009).

Podczas każdej Etiudy i Animy nagradzane są również najlepsze filmowe uczelnie oraz wybitni pedagodzy. W szesnastej edycji Nagrodę Specjalną Złotego Dinozaura otrzyma para wybitnych artystów i pedagogów – Jacek Bławuta i Marcel Łoziński (z warszawskiej Mistrzowskiej Szkoły Filmowej Andrzeja Wajdy).

Program festiwalu pełen jest pokazów konkursowych, spotkań z artystami, imprez towarzyszących czy warsztatów filmowych (do wyboru są zajęcia montażowe, reżyserskie, scenariuszowe, operatorskie i animowane). W ramach autoportretów twórców animacji będzie można podejrzeć pracę m.in. Jiři Barta, Ishu Patela czy Dennisa Tupicoffa. Wśród wydarzeń specjalnych odnaleźć można kilkanaście seansów krótko i pełnometrażowych filmów animowanych z Francji czy premierowe pokazy pełnometrażowych animowanych dzieł z Estonii, Korei Południowej, Australii i Węgier.

Bilety (12 zł) i karnety (69 zł w przedsprzedaży, i 99 zł) na festiwal można nabyć w Punktach Informacji Miejskiej. Więcej informacji o festiwalu znajdziecie na stronie internetowej www.etiudaandanima.com.

Karolina Jędras

Debiut literacki studenta UJ

Krzysztof Szeremeta jest studentem I roku edytorstwa na UJ. Jest także finalistą piątej edycji konkursu literackiego “Połów” organizowanego przez wrocławskie Biuro Literackie. W nagrodę nakładem BL ukazał się jego debiutancki arkusz poetycki “Długi dystans”.

Konkurs skierowany jest do poetów przed debiutem. Spośród nadesłanych tekstów wybierani są najlepsi autorzy. Następnie biorą udział w warsztatach literackich z pisarzami i krytykami literackimi, z którymi pracują nad kształtem przyszłej książki.

Po sukcesach Krzysztofa, TVP Kultura wyemitowała krótką prezentację dotyczącą debiutu studenta. Brał on również udział w tegorocznym festiwalu literackim Port Wrocław, gdzie czytał swoje wiersze.

Warto zaznaczyć, że student naszej uczelni jest najmłodszym finalistą w historii konkursu. W jednej z recenzji autorstwa Elżbiety Lipińskiej czytamy: – Szeremeta nie uważa się za wszystkowiedzącego, ma świadomość, kim jest, co wie, a czego nie, mierzy swoje możliwości właściwą skalą. I dlatego nie ma w jego wierszach przemądrzałości, a do własnego dojrzewania i oglądu świata autor podchodzi z należytą dawką humoru, autoironii, dystansu. I to bardzo dobrze wróży.

Student nie spoczywa na laurach i już planuje kolejny cykl, który ma się nazywać “Nowy dokument tekstowy”. Jak sam mówi, ma to być projekt zaangażowany, ofensywnie konserwatywny. Wyjdzie w marcu, w antologii “Najlepszych polskich poetów przed debiutem książkowym” w BL.

Marta Stanisz

Reporterzy Dużego Formatu

Czechofil, wychowanek Hanny Krall, kopalnia złotych myśli, ale przede wszystkim mistrz słowa pisanego. Mariusz Szczygieł pojawi się w Klubie Pod Jaszczurami (Rynek Główny w środę, 25 listopada, o godz. 19 w ramach cyklu Reporterzy Dużego Formatu.

Spod jego pióra wyszło wiele znakomitych tekstów, w tym wielokrotnie nagradzany “Gottland”. Po długim okresie nieurodzaju, pojawia się nowa książka “20 lat nowej Polski w reportażach według Mariusza Szczygła”, którą będzie promował podczas spotkania. Do tej pory swoją wielkość demonstrował głównie na papierze. Tym razem przyjedzie, żeby porozmawiać. Na każdy temat.

Martyna Zagórska

Cinema Żaczek

“(…) Minęło pięć lat od śmierci Zygmunta Kałużyńskiego. Dopiero po tak długim okresie jestem gotowy, by przedstawić naszą ostatnią książkę…” – pisze Tomasz Raczek, jeden z najbardziej znanych polskich krytyków filmowych w ”Alfabecie na 4 ręce”. W niedzielę, 8 listopada, przyjedzie do klubu Żaczek (al. 3 Maja 5), by o owej książce – i nie tylko – opowiedzieć.

Nie słucha muzyki w radiu, bo irytują go “kiepskie wstawki słowne”, twierdzi, że bez wojska, polityki i religii świat byłby rajem. Świeży nabytek TVN i laureat Wiktora znany jest ze swojej otwartości, tolerancji i miłości do kina, z którym od lat oswaja widzów. Tomasz Raczek przebył długą medialną drogę. Publikował w najważniejszych tytułach prasowych, pracował w wielu stacjach radiowych i telewizyjnych. Przez lata występował jako łagodniejsza połowa duetu Raczek-Kałużyński (cykl “Perły z lamusa” w TVP2, debaty publikowane we “Wprost”). Długoletnia przyjaźń z enfant terrible polskiej krytyki filmowej zaowocowała książką pełną niepublikowanych dotąd, osobistych rozmów na tematy najważniejsze dla obu panów. Zygmunt Kałużyński, wielki erudyta, postać budząca w równym stopniu respekt, co niechęć, żył kinem. Teraz żyje w kinie – “Pół życia w ciemnościach” to dokument Jana Skolimowskiego, poświęcony tej legendarnej osobowości telewizyjnej. Film, dołączony do “Alfabetu na 4 ręce”, zostanie wyświetlony podczas spotkania. Niedzielne popołudnie ze sztuką filmową w ramach cyklu Cinema Żaczek rozpocznie się o godzinie 17. Wstęp wolny.

Martyna Zagórska

Cinema Żaczek

Po wakacyjnej przerwie do klubu Żaczek (al. 3 Maja 5) powrócił filmowy cykl Cinema Żaczek. Wojtek Wawszczyk, najlepszy w Polsce twórca animacji, będzie gościem lokalu w sobotę, 21 listopada. Laureat festiwalu Nowe Horyzonty, współpracownik firmy Walt Disney, twórca filmu o Jeżu Jerzym – tak najkrócej można przedstawić Wawszczyka.

Jest rysownikiem, reżyserem, scenarzystą, animatorem i autorem oprawy plastycznej filmów animowanych. W 2001 roku ukończył animację w PWSFTviT. Mimo swojego młodego wieku jest już uznanym reżyserem. Po ukończeniu szkół Wojtek Wawszczyk założył z Kamilem Polakiem niezależną grupę animatorów Studio Ploi. W jego dorobku odnajdziemy takie filmy jak “Headless” (Bezgłowy, 1999) czy “Mouse” (Mysz, 2001), które stworzył jeszcze na studiach. Wawszczyk pracował także w Digital Domain w Los Angeles, gdzie współtworzył film “Ja, robot” oraz grę “Fight Club”. Do jego licznych osiągnięć należy też współpraca z wytwórnią Walta Disney’a. Od dwóch lat pracuje nad animowaną adaptacją popularnego komiksu Rafała Skarżyckiego i Tomasza Leśniaka “Jeż Jerzy”.

W sobotę 21 listopada, o godz. 19, w klubie Żaczek, będziemy mogli spotkać się z Wojtkiem oraz obejrzeć jego filmy (m.in. “Pingwin” i ”Splinter”, który zdobył główną nagrodę w kategorii Film Animowany na 8. festiwalu Era Nowe Horyzonty 2008 we Wrocławiu) i poznać kulisy ich powstawania. Zobaczymy także trailer “Jeża Jerzego”, którego premiera odbędzie się przyszłym roku. Wstęp na spotkanie jest wolny.

Karolina Jędras

Niepokorni po raz piętnasty

Ziewających obudzić, a gadułom zamknąć usta – cele niełatwe do osiągnięcia dla październikowych Niepokornych. Islandczyk wlewający w siebie litry piwa, latające gitary, kilka zdjęć półnagich kobiet i gwiazda w mało gwiazdorskiej wersji – oto, co najmocniej utkwiło w pamięci po październikowym koncercie.

Trudno było wykazać optymizm. Zaledwie parę sprzedanych biletów i pogoda pod tytułem “zostań w domu”. A jednak po kilkunastu minutach słuchaczy było zbyt wielu, by nazwać atmosferę “kameralną”.

Pierwszy gość przywiózł ze sobą kawałek Islandii i niezwykłe podejście do życia. Beztroski ET Tumason grał nieokrzesanego bluesa. Między kolejnymi kawałkami popijał piwo, a według niektórych, to pomiędzy kolejnymi piwami, śpiewał. Tak czy inaczej, doskonale wiedział, co robić zarówno z głosem, jak i gitarą.

Rodzimą scenę reprezentował zespół Breath And Miracle. W skrócie – gitarowo, energicznie, momentami spokojnie i nostalgicznie. I to wszystko z przeziębionym wokalistą.

Przyszedł czas na prawdziwą bombę programową. Keira Is You, czyli narkotyczny wokal, świetne, czarno-białe wizualizacje, naszpikowane emocjami utwory i w ramach finału, gitary lądujące z impetem pod sceną. Chorzowska kapela zafundowała nam istne szaleństwo!

The Car Is On Fire po Ślązakach wypadli blado. Wywrzeszczeli piosenki starsze i nowsze, pobrzdąkali na gitarach. Osoby, które przyszły specjalnie dla Warszawiaków (zapewne większość mikro-tłumu), bawiły się dobrze.

Ale “dobrze” to mało, jak na Niepokornych.

Martyna Zagórska

Szesnasta edycja Niepokornych

Buntownicze piosenki o ciemnej, bo realnej stronie życia usłyszymy w wykonaniu Cool Kids Of Death w sobotę, 7 listopada, w klubie Żaczek (al. 3 Maja 5). Ponadto zabrzmią spokojne kompozycje Ladislava, emocjonalne kawałki Let The Boy Decide i alternatywny rock 3Moonboys. Koncertom towarzyszyć będzie wystawa rysunków Justyny Kierat.

Na dobry początek, artyści z Mysłowic. Ladislav to kolejny, po Generale Stilwellu i Delons, projekt Marka “Dżałówy” Jałowieckiego. Skromny do granic, zdolny do bólu, z obecnym składem dorobił się trzech EP. Polskie teksty, przyjemne melodie. Muzyk parokrotnie wspomagał grupę Myslovitz, podrzucając kilka tekstów i melodii (w tym “Peggy Brown”!).

Let The Boy Decide przyjedzie do nas z Ostrzeszowa. Porównywani do Iowa Super Soccer, czterech panów i jedna młoda dama tworzą muzykę, która trafia do wrażliwych. Aktualnie zajmują się kolekcjonowaniem świetnych recenzji drugiej płyty.

“I will come” – śpiewają 3Moonboys w piosence “Oh, so” i wracają do Krakowa po dwóch latach nieobecności. Trochę psychodelii, szczypta elektroniki. Gęsto i duszno tu od dźwięków, ale efekt niesamowity. Są nietypowi. Nawet jak na Niepokornych.

W przerwie będzie można obejrzeć komiksowe rysunki stworzone ołówkiem Justyny Kierat, studentki UJ.

Na finał występ Cool Kids Of Death – czołowych wywrotowców polskiej sceny alternatywnej, jaskrawo wyrażających swoje poglądy. Supportowali gwiazdy, takie jak Iggy Pop czy Lenny Kravitz. O rozczarowaniach rzeczywistością opowiedzą nam charakterystycznym głosem Krzysztofa Ostrowskiego. Start 19.30. Bilety kosztują tylko 10 i 15 zł.

Martyna Zagórska

Zakochana w Mrożku

Rozmowa z Justyną Kierat, rysowniczką, studentką biologii na UJ

Czemu rysunek?

Rysowanie sprawia mi przyjemność. To chyba główny powód. Na wykładach potrafię mieć w zeszycie więcej rysunków niż notatek.

Trudno jest wymyślić teksty umieszczane w dymkach?

W komiksach takich jak te, które pokażę na Niepokornych, rysunek i tekst stanowią całość, więc powstają jednocześnie. Czasem pomysł na komiks przychodzi bez wysiłku, na przykład zdarzy się coś, co wystarczy tylko ładnie narysować, ale czasem muszę się trochę pomęczyć. Wracając do tekstów – trudniejsze, niż wymyślenie całego rysunku, bywa ładne “ubranie w słowa” tego, co chcę wpisać w dymek.

Co sprawia, że sięgasz po ołówek?

Jeżeli nie mam konkretnego zadania (na przykład zilustrować artykuł do “WUJ-a”), to zazwyczaj tą inspiracją są wydarzenia, które mają miejsce gdzieś w moim otoczeniu. Ale to nie jest tak, że zawsze rysuję dokładnie to, co się zdarzyło – zazwyczaj to jest tylko podstawa, baza, a dalej działa wyobraźnia.

Twój mistrz to…

Sławomir Mrożek. Jest kojarzony ze słowem pisanym, ale oprócz tego genialnie rysuje. Pierwszy raz zetknęłam się z jego rysunkami, kiedy miał wystawę na Plantach. Zakochałam się.

Wolę koncerty!

Rozmowa z Michałem Jamrożym, studentem, gitarzystą Let The Boy Decide

Sześć lat istnienia na scenie, w tym dwa lata przerwy, dwie płyty na koncie, pięciu członków zespołu – są jeszcze jakieś ważne dla LTBD liczby?

Dla mnie są one trochę inne – dziesięć miesięcy w zespole, jedna płyta na koncie. A tak poza tym, tysiąc koncertów do zagrania, piętnaście albumów do wydania i pięćdziesiąt lat na scenie!

Gdzie się podziały negatywne recenzje Waszej nowej płyty?

Rzeczywiście, jak na razie recenzje są bardzo przychylne, co mnie i cały zespół niezmiernie cieszy. Muszę przyznać, że ze zniecierpliwieniem czekałem na pierwsze opinie, miałem dobre przeczucia.

Przed kim chciałbyś zagrać wymarzony support?

Zarówno ja, jak i pozostali, marzymy o tym, żeby zagrać przed Magnolia Electric Co. Trzeba przyznać, że jest to zespół, który znacznie wpłynął na naszą muzykę.

Wolisz koncerty czy pracę w studiu?

Pomimo tego, że studio wspominam bardzo dobrze, to wolę koncerty. Granie na żywo jest na pewno trudniejsze, ale niesie ze sobą dużo pozytywnych emocji. Jednak najlepsze w koncertowaniu jest poznawanie nowych ludzi i to, co się dzieje po koncercie (śmiech).

45. Studencki Festiwal Piosenki

Tymi słowami jurorka Ewa Kornecka skomentowała 45. Studencki Festiwal Piosenki. Twórczość o zacięciu politycznym zeszła na drugi plan, ale nadal próbuje iść pod prąd postępującej komercjalizacji rynku muzycznego i wszechobecnej tandety.

Trzynaście koncertów w ciągu siedmiu dni – tak w skrócie wyglądał program tegorocznego festiwalu. Renata Przemyk świętowała 20 lat obecności na scenie, a jej utwory wykonały m.in. Kayah, Kasia Nosowska i Anja Ortodox. Scenę rozgrzewały również zespoły reggae: Jafia Namuel i Izrael, a recital Ilony Sojdy w synagodze Tempel przeniósł widownię w przedwojenny świat krakowskiego Kazimierza.

Jubileuszowy koncert z okazji 5–lecia zespołu zagrała Iowa Super Soccer. Muzycy nie kryli wzruszenia i dali z siebie wszystko. Wokalistka Natalia Baranowska ewidentnie “rządziła w zespole” i dbała o kontakt z publicznością. Jeśli można się do czegokolwiek przyczepić, to jedynie do bardzo małej frekwencji. Oklaski, choć szczere, nie brzmią tak dobrze, kiedy klaszcze 40 par rąk. Pytanie, jakie się nasuwa w takich chwilach: gdzie są studenci? Bilety nie były drogie (15 i 20 zł), a wieść o koncercie krążyła po mieście od dawna.

Najnowszą płytę “Zmiłości” promowała Paulina Bisztyga. Krążek jest wyjątkowy, bo jak sama mówi – Dźwięki powstały wyłącznie z ludzkiego głosu i instrumentów basowych. Porwała z zespołem publiczność, która zapełniła salę PWST dosłownie po brzegi. Artystka, dziękowała za tak liczne przybycie, mimo deszczu – Nie wiem, kto musiałby przyjechać, żeby wyciągnąć mnie w taki wieczór z domu.

SelFbrush, Graftmann, Iowa Super Soccer, Let The Boy Decide, Nathalie And The Loners – między innymi ci muzycy zagrali na koncercie Tribute To Neil Young. Na imprezę przyszli fani poszczególnych wykonawców, jak również Ci, którzy o istnieniu ich nie mieli zielonego pojęcia. Największe brawa dostał debiutujący na polskiej scenie islandzki artysta ET Tumason. Energiczny, bardzo oryginalny w sposobie bycia i śpiewania, porwał publiczność, czym był sam bardzo zaskoczony. ET prezentuje najdzikszego delta-bluesa, jakiego można zagrać tylko na akustycznej gitarze i samemu zaśpiewać.

Myli się ten, kto myśli, że Studencki Festiwal Piosenki to święto nudnych bardów i aktorek śpiewających smętne pieśni. Jury doceniło głownie twórców, a nie odtwórców. Liczył się dla nich indywidualizm i potencjał twórczy, a nie ładny głos.

Tegoroczny festiwal nie pozostawił niedosytu. Niestety, podobnie jak rok temu, studentów na widowni było jak na lekarstwo. Wymówką nie mogą być drogie bilety, bo ceny wahały się od 10 do 40 zł, a część koncertów była darmowa. Najwyraźniej ta impreza nie jest już akademicka, a piosenka poetycka nie wygra z clubbingiem.

Rozmowa z laureatem 45. SFP

Gra w pubach i wygrał

Łukasz Jemioła, 24-letni student lubelskiego UMCS, gra ludziom do piwa. Jury doceniło to, że jest twórcą, a nie odtwórcą.

Zaskoczyła Cię wygrana?

Oczywiście! Gram w barach i w tej konfrontacji z zawodowcami, z poważnym materiałem, z fantastycznymi głosami, osiągnięciami artystów, nie sądziłem, że mam jakiekolwiek szanse.

Co robisz w życiu, poza graniem w pubach?

Dwa tygodnie temu w tej samej kamizelce, w której jestem dziś, kupionej w ciucholandzie, skończyłem politologię, a teraz uczę się na nauczyciela muzyki.

Kiedy możemy się spodziewać Twojej płyty?

Cenię zespoły, które nagrywają płyty, ale takie, które znają wszyscy i zapamiętują do końca życia. Myślę, że warto nagrywać tylko takie rzeczy, a ja aktualnie nie czuję, żebym miał do przekazania muzykę, która będzie aż do tego stopnia wartościowa, więc płyty nie nagram.

Na co wydasz wygrane 15 tysięcy zł?

Na życie! Przecież jestem studentem. Nie wydaję dużo, więc na długo mi wystarczy.

Co warto przeczytać, obejrzeć, usłyszeć? Rekomendacje dziennikarzy “WUJ-a” – Książka

Fotografowanie stało się dziś rozrywką niemal równie powszechną jak seks czy taniec – trudno nie zgodzić się ze słowami Susan Sontag, amerykańskiej pisarki, autorki zbioru esejów “O fotografii”. Obecnie zrobienie zdjęcia zajmuje ułamek sekundy, a aparaty fotograficzne różnego kalibru są czymś bardzo popularnym. Dla wielu z nas pstryknięcie migawki jest ostatecznym sygnałem zakończenia procesu uwieczniania otaczającej nas rzeczywistości, dla Sontag to dopiero początek dyskursu o tym, czym jest fotografia i jak można ją postrzegać.

Czy zdjęcie to droga do niebytu czy wręcz przeciwnie, brutalne świadectwo naszej śmiertelności i ulotności? Czy aparat fotograficzny może być bronią w walce z własnymi słabościami i barierą obronną przed drugim człowiekiem? Czy istnieją granice, jakich fotograf nigdy nie powinien przekroczyć? Autorka zastanawia się, jakie miejscem fotografia zajmuje wśród innych sztuk, odwołuje się do prac znanych fotografów m.in. Diane Arbus, Walkera Evensa, Alfreda Stieglitza czy Roberta Franka, a także kreśli rolę obrazu w perspektywie społecznej. To niezwykle interesująca pozycja, która po 23 latach ponownie trafia do księgarń nakładem Wydawnictwa Karakter. Dla wszystkich miłośników i pasjonatów fotografii oraz tych, którzy chcą spojrzeć na robienie zdjęć z innej perspektywy, to pozycja obowiązkowa.

Anna Kenig

Susan Sontag, “O fotografii”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2009