सिगांपुरमा गिरिजा प्र. कोइराला तथा कामरेड प्रचण्ड बीच भएको गोप्य सम्झौतालाई कसरी हेर्नुहुन्छ ?
(polls)

To see pictures of Eid al-Adha celebrated by the Muslims of Peru hit the following link:

http://www.yursil.com/blog/2009/11/eid-kurban-in-peru/

Melihat liputan di media massa tentang pembagian daging kurban itu kok sangat mengerikan, memang sich ini case by case, tetapi metode pembagian daging kurban yang tidak tepat menjadikan masalah baru. Tidak hanya korban luka yang timbul tetapi bisa juga korban jiwa, sebagaimana kejadian pembagian (antri) zakat pas menjelang idul Fitri.

Sungguh ironi saja, panitia kegiatan “nggak mau report” hanya sebatas memberi nomer antrian dan memberi tempat yg sempit padahal yang mau antri sangat banyak. Dan kebanyakan yang ikutan antri itu ibuk2, orang tua dan anak2.

Apa alangkah baiknya dibuat semacam panitia tambahan untuk mendata warga nama dan alamatnya, kmudian diantar per alamat, sehingga tidak ada kejadian2 yang merugikan banyak orang.

Panitia enak, warga juga enak.

Back from the long weekend- the Islamic Kurban holiday coincided with Thanksgiving this year, so I got to have two holidays in one week. I helped cook a full Thanksgiving dinner for 75 on Tuesday (we started planning Monday…) and then left Wednesday to spend the rest of the holidays with one of my Turkish friends, Candan. I can’t say enough about what incredible hosts she and her parents were. We visited friends and family, ate an enormous amount (think of Thanksgiving and then multiply by 4 days), supported the Turkish economy with a day-long shopping trip, listened to a lot of Turkish and succeeded in speaking a little too, created quite the scandal at the family wedding, played with some babies, and learned a whole lot about this crazy wonderful country. Soooo many stories to tell, but I’ll go ahead and post some pictures until I more time.

I made the pie dough and filling for two apple pies and then we moved to the school’s industrial kitchen to use their ovens. As I started rolling the dough out, the pastry chef came over, seized the rolling pin, and created a masterpiece that I could in no way take credit for. After much stress, chaos, some desperate skype calls home and with a lot of help from the kitchen staff, we (the exchange students) pulled a pretty great dinner – miracles of all miracles we had enough food, ate only 30 min late, and no one got food poisoning.

Candan and her parents- I love this family! They sure know how to have a good time.

Candan, her cousin Halay, and their grandmother dancing the night away at the henna party before the wedding (kind of a Turkish version of a bachelorette party).

One of the many huge meals we ate this weekend (this in particular was breakfast). Absolutely delicious!

Celebrating the holiday with Candan and her parents- take one swig of Raki (a kind of licorice/anise vodka-ish drink) and chase it with a swig of fermented purple carrot juice- sounds like something out of Harry Potter, but I won’t lie, it’s pretty good.

One of the many humbling moments of the weekend- trying to pick up some dance moves at the henna party. I need some Turkish dance lessons! PS- that’s the bride in the background with the purple dress

Kurban bayramı vesilesiyle tüm islam aleminin bayramını kutlar bayramın zorda olan tüm din kardeşlerimize huzur, barış ve mutluluk getirmesini temenni ederiz.

Giresun Alperen Ocakları

dakwatuna.com – Lelaki tua itu berjalan tertatih. Hawa panas gurun membasuh seluruh tubuhnya. Di sampingnya berjalan seorang perempuan muda sambil menggendong bayinya yang masih merah. Mereka berjalan kaki menyusuri gurun pasir yang ganas dari Syam (Syria) hingga sampai di suatu daerah, Gunung Faran di Makkah. Lelaki tua itu menempatkan isteri dan anaknya di sebuah lembah gersang dan asing, lalu beliau pergi meninggalkan mereka berdua.

Sambil memegang baju suaminya, Si wanita muda memelas ingin pulang: “Ya Ibrahim, suamiku kemanakah gerangan engkau akan pergi meninggalkan kami, padahal kami tidak memiliki bekal apa-apa?”

Lelaki tua yang tidak lain adalah Sang Nabi diam tidak menjawab, karena sesungguhnya dia sendiri tidak tahu apa-apa kecuali hanya karena titah Allah semata, yang harus dia taati dan turuti selamanya. Siti Hajar semakin penasaran untuk mengetahui gerangan apa motivasi suaminya berbuat demikian, sampai akhirnya dia bertanya: “Allah-kah yang memberikan titah ini? Ya, jawab Ibrahim As singkat”. Sang isteri segera mengerti seraya berkata: “Pergilah wahai kanda, jika ini adalah perintah-Nya, pasti Dia tidak akan membiarkan kita.”

Subhanallah, sebuah nilai keimanan yang dalam, sebuah keyakinan yang sangat mengagumkan. Betapa tidak, seorang perempuan bersama anaknya yang masih disusuinya, berada di suatu tempat yang asing dan gersang, tanpa air dan makanan.. Namun demikian, mereka tunduk pada perintah Allah dan meyakini kebenaran janji-Nya akan datangnya jalan keluar. Betapa agung kedudukanya di sisi Allah Swt, betapa banyak kebaikan yang memancar dari kesalehannya.

Inilah sepenggal episode sesaat sebelum memancarnya air zam-zam dari balik bebatuan kering, sesaat sebelum sang bayi, Ismail As melepaskan dahaga.

Di sekelilingnya hanya terhampar padang pasir yang tandus. Wanita itu seperti tak berdaya. Tanpa putus asa dia pun berjalan mencari sebuah tempat yang lebih tinggi untuk melihat-lihat, adakah mata air untuk melepas dahaga sang anak dan juga dirinya. Dia pergi ke bukit Shafa, adakah orang yang melintas ke lembah tersebut ? lalu ia turun dari Shafa, ketika sampai di dataran paling rendah di antara dua bukit, dia semakin semangat untuk segera menuju bukit berikutnya, Marwah. Sesampainya di puncak Marwah, matanya yang awas segera bergerak melihat-lihat, adakah gerangan orang yang lewat? Lalu segera dia turun dari Marwah berlari menuju Shafa untuk melakukan hal yang sama. Lari menuruni bukit, ketika sampai di lembah, dia mempercepat larinya untuk naik menuju bukit yang lain, demikianlah Siti Hajar berulang-ulang melakukannya sebanyak tujuh kali. Diawali di bukit Shafa dan berakhir di bukit Marwah. “…karenanya orang-orang melakukan sa’i antara Shafa dan Marwah”, sabda Rasulullah Saw.

Putus sudah, harapan Siti Hajar untuk bergantung kepada sesama makhluk dan tidak tersisa baginya kecuali berharap kepada sang Khaliq seraya memanjatkan doa. Tiba-tiba dia mendengar suara, “engkau telah panjatkan doa memohon pertolongan”. Seketika sesosok malaikat tepat berada dekat kaki sang bayi sambil memukul-mukullkan tumitnya ke tanah hingga air yang penuh berkah memancar. Siti Hajar mulai mengumpulkan air dan memagarinya dengan pasir hingga air menggenang setinggi betis. “Sesungguhnya ketika Jibril menggerakkan kedua tumitnya untuk memencarkan air zam-zam, Ibu Ismail (Siti Hajar) segera mengumpulkan kerikil (agar air menggenang). Semoga Allah merahmati Siti Hajar, kalau saja dia tidak menghimpunnya, hanya akan menjadi mata air biasa (yang tercecer)”, sabda Rasulullah Saw.

Nabi Ibrahim As memanjatkan sebuah doa yang diabadikan dalam Al-Quran Surat Ibrahim ayat 7:
“Ya Tuhan Kami, Sesungguhnya aku telah menempatkan sebahagian keturunanku di lembah yang tidak mempunyai tanam-tanaman di dekat rumah Engkau (Baitullah) yang dihormati, Ya Tuhan Kami (yang demikian itu) agar mereka mendirikan shalat, Maka Jadikanlah hati sebagian manusia cenderung kepada mereka dan beri rezkilah mereka dari buah-buahan, Mudah-mudahan mereka bersyukur.

Maka dengan kehendak Allah Swt, datanglah satu kabilah dari Yaman, lalu mereka menempati lembah tersebut. Siti Hajar dan puteranya, Ismail As, merasa tenang dengan kehadiran mereka, keduanya menjadi pelopor yang tinggal di tanah penuh berkah tersebut. Inilah buah dari kesabaran dan keyakinan yang kokoh, yang semestinya tertanam di hati orang-orang beriman.

Lepas dari ujian bagi Ibrahim As dan Siti Hajr beserta puteranya yang berhasil mereka lewati dengan sukses dengan menggapai ridha Alah Swt, episode ujian berikutnya telah menanti bahkan lebih berat. Ketika Ismail As hampir mencapai usia remaja tibalah perintah Allah Swt kepada Ibarahim untuk menyembelih sang putera yang didamba-damba. Kita bisa membayangkan, betapa senangnya Ibrahim As memiliki putera satu-satunya, putera yang diidam-idamkannya, putera yang terlahir secara ajaib karena lahir dari rahim nenek yang sudah renta. Betapa senangnya Ibrahim As dianugerahi sesuatu yang sangat didambakannya, apalagi sang putera menjelang remaja, sebagai tunas yang kelak menggantikan misi kenabiannya, keinginnanya memiliki anak ia adukan kepada Allah agar kelak risalahnya tidak mati sepeninggalnya.

Al-Quran mengisahkan secara dramatis dalam Surat Ash-Shaaffaat ayat 102
“Maka tatkala anak itu sampai (pada umur sanggup) berusaha bersama-sama Ibrahim, Ibrahim berkata: “Hai anakku Sesungguhnya aku melihat dalam mimpi bahwa aku menyembelihmu. Maka fikirkanlah apa pendapatmu!” ia menjawab: “Hai bapakku, kerjakanlah apa yang diperintahkan kepadamu; insya Allah kamu akan mendapatiku Termasuk orang-orang yang sabar”.

Subhanallah ! keimanan sedalam apakah yang diperlihatkan oleh sang Nabi As, sebuah ketundukkan yang mengagumkan, suatu kepasrahan yang elegan. Ibrahim As, manusia lanjut usia yang terpisah dari keluarga dan sanak saudara sekian lama karena misi yang beliau emban, sang pengembara yang selamanya berkelana dari satu tempat ke tempat lain. Tatkala di usia senja dianugerahi putera yang diidamkannya, sang putera yang sering ditinggalkan menginjak remaja, tersirat harapan besar sang pelanjut misi suci, tiba-tiba Sang Khaliq memberi perintah untuk menyembelih sang putera tercinta.

Sang Nabi dihadapkan pada dua pilihan sulit, apakah taat pada perintah Allah atau mengikuti rasa cintanya kepada sang putera ? Bukan pilihan yang mudah bagi manusia pada umumnya. Namun, naluri iman yang fitri membimbingnya untuk tunduk kepada titah sang Khaliq. Tanpa ragu sedikitpun, tanpa bertanya, kenapa ya Allah, Engkau menyuruhku untuk menyembelih puteraku satu-satunya, kenapa Engkau tidak memerintahkan yang lain? Ibrahim As bergeming untuk memenuhi perintah Allah Swt.

Dengan penuh ketulusan, sikap pasrah yang total, dengan penuh ketenangan sang Bapak memanggil puteranya seraya berkata: “Hai anakku! Sesungguhnya aku bermimpi, dan engkau tahu mimpi seorang Nabi adalah benar adanya. Aku diperintahkan oleh Allah untuk menyembelihmu, fikirkanlah oleh mu, bagaimana menurutmu?

Sang Nabi tidak ingin merasa dirinya saleh tanpa menyertakan sang putera tercinta untuk merasakan tingkat ketundukkan dan kepasrahan yang tinggi dihadapan Allah. Sang putera harus tahu arti ketundukkan dan kepasrahan yang sebenarnya, karena kelak dia akan mengemban misi yang sangat berat. Ibrahim As tidak mengatakan: “Hai Ismail, ini perintah Tuhan, suka atau tidak kamu harus menaatinya!” Dengan pendekatan persuasif yang penuh keakraban dan rasa kasih sayang, sang bapak memberikan kesempatan kepada puteranya untuk merenungkan sesuatu sebelum dia mengikuti perintah sang bapak, “Bagaimana pendapatmu nak?”

Seperti dalam pepatah “Buah jatuh tak jauh dari pohonnya”, Ibrahim As adalah seorang pendidik yang agung, tidaklah heran jika sang anak memiliki karakter yang tidak jauh berbeda dengan bapak. Hanya melalui cerita mimpi sang Ayah, sang anak tahu ayahnya seorang Nabi dan dia tahu mimpi seorang Nabi adalah benar adanya. Tanpa ragu sedikitpun Isma’il As, putera Ibrahim As, bergeming seraya berkata: “Duhai bapakku, lakukanlah apa yang diperintahkan, jika itu titah Allah, insya Allah aku siap untuk bersabar menjalankannya”. Subhanallah ! Tanpa diduga-duga oleh Ibrahim As, sang putera tercinta, Ismail As, dengan lantang, tegar, penuh kepasrahan dan keyakinan bersedia untuk disembelih oleh tangan bapaknya sendiri hanya karena ini adalah perintah Allah.

Ismail tunduk dan bersedia untuk disembelih bukan karena kepahlawanan, bukan karena ingin disebut pemberani, bukan pula sebuah aksi nekat yang tanpa pertimbangan. Yang dilakukannya adalah hanya mengikuti dan tunduk pada perintah Allah, karena dia yakin ini perintah Allah maka dia juga meyakini, Allah akan memberinya sesutu yang terbaik, dan yang terbaik bagi dirinya adalah bersikap sabar.

Tibalah saatnya eksekusi, Ibrahim As menuntun puteranya, Ismail As menuju Mina untuk melaksanakan perintah Allah Swt. Tenyata, ada yang tidak senang dengan apa yang dilakukan Ibrahim As beserta puteranya, dialah Syaitan. Makhluk terkutuk ini merasa geram jika ada diantara hamba-hamba yang tunduk dan pasrah kepada Allah. Dialah Syaitan yang membangkang perintah Allah untuk bersujud kepad Adam As, meskipun hanya satu kali sujud. Dengan berbagai tipu daya dan muslihat Syaitan berupaya menggagalkan rencana Ibrahim As dan puteranya Ismail.

Syaitan berupaya menggoda di tiga lokasi yang berbeda. Dengan sigap, Ibrahim As melemparinya dengan batu kerikil sebanyak tujuh kali. Syaitan lari, ke lokasi yang berada di tengah, Ibrahim As melemparinya lagi sebanyak tujuh kali, hingga akhirnya syaitan lari ke lokasi yang berikutnya, demikian pula Ibrahim As mengejar dan melemparinya dengan batu dan jumlah lemparan yang sama sampai akhirnya syetan lari tunggang langgang.

Dengan langkah pasti Ibrahim As bersegera melanjutkan rencana sucinya. Sesaat kemudian sang putera tercinta berbaring pasrah, sementara sang bapak dengan penuh kerelaan siap menghunuskan pedang menyembelihnya. Mereka bedua telah membuktikan kepada dunia tentang arti kepasarahan dan ketundukkan kepada Yang Maha Kuasa, sang ayah telah siap mengucurkan darah putranya, namun kehendak Allah di atas segalanya. Allah tidak akan membiarkan hambanya yang saleh ternoda jasadnya begitu saja, Allah tidak akan membiarkan hambanya yang taat lehernya bersimbah darah. Kesalehan, ketundukan dan kepasrahan mereka telah terbukti, mereka adalah hamba Allah yang sukses melewati ujian yang maha berat.

“Mengapa Allah akan menyiksamu, jika kamu bersyukur dan beriman? dan Allah adalah Maha Mensyukuri lagi Maha mengetahui.” QS Annisa: 147

Bunda Hajar dan putera semata wayang Ismail As dalam diri keduanya kita dapatkan sifat-sifat kesalehan yang hakiki. hasil didikan suami dan ayah tercinta abul anbiya Ibrahim as.

Oleh: Aidil Heryana, S.Sosi

sumber: http://www.dakwatuna.com/2009/episode-samara-keluarga-ibrahim/

Hewan memamah biak, menurut hukum islam, halal untuk dimakan. Masih banyak lagi yang halal, tapi saya mau cerita hewan memamah biak karena sedang suasana hari raya kurban. Aturan islam memerintahkan untuk menyembelih hewan pada lehernya dengan cepat dan dengan pisau yang tajam (intinya supaya cepat juga).

Ada dua penjelasan utama dari segi sains yang menyepakati cara tersebut. Pertama, dengan disembelih di leher, darah akan keluar dengan cepat. Darah penting untuk dikeluarkan segera karena bisa dibilang darah adalah sumber penyakit. Kebanyakan (atau mungkin semua) virus disebarkan ke seluruh tubuh lewat darah. Dengan mengeluarkan darah sebanyak-banyaknya, maka daging berpenyakit dapat direduksi. Leher dipilih karena di situ terdapat arteri (pembuluh darah) paling besar selain aorta, yang itu berarti darah akan keluar dengan lebih cepat.

Kedua, karena disembelih dengan cepat, maka tingkat stres hewan dapat diminimalisir. Stres hewan yang akan disembelih bisa menyebabkan otot-otot banyak berkontraksi, akibatnya banyak ATP (atau sebut saja energi) yang berubah menjadi asam laktat. Peningkatan jumlah asam laktat dalam otot/daging menyebabkan pH daging turun sehingga daging menjadi alot. Ini yang juga menyebabkan daging menjadi merah kehitaman (daging yang baik berwarna merah cerah).

Saya pernah baca di sampul kaset Gold Finger, band yang sangat peduli lingkungan. Mereka memerangi penyiksaan hewan yang marak terjadi di negaranya. Salah satu contoh yang masih saya ingat, mereka (para penyiksa hewan) memukul kepala sapi sampai mati untuk kemudian mereka konsumsi. Dari sisi kehewanan (padanan kata kemanusaiaan untuk hewan) sepertinya kurang sekali ya. Kalau dibahas dari sisi ilmu pangan, ini juga sangat tidak sehat. Darah tidak keluar dari tubuh si sapi. Walaupun ujung-ujungnya sapi akan dipotong-potong, tapi darah dalam beberapa menit saja sudah membeku berbentuk padatan seperti daging. Nah, waktu memotong-motong sapi tidak akan bisa beradu cepat dengan membekunya darah sapi di dalam tubuh. Dengan begitu, darah beku akan bercampur dengan daging. Penyakit yang dibawa sapi akan lebih riskan untuk tertular ke manusia.

Semoga menambah wawasan…=)

Medyada yapılan tartışmalarda, Kurbanın gereksizliğinden, hayvan katliamına; kümes hayvanlarının kurban edilip edilemeyeceğinden, kurban kesme veya hacca gitme yerine fakirlere yardım edilip edilmeyeceğine; kadınların kurban kesip kesemeyeceğinden, sokaklarda ve çocukların önünde kurban kesmenin caiz olup olmayacağından, kurban bayramı diye bir bayramın olup olmadığından, kurban derilerinin irticayı körükleyip körüklemediğine kadar pek çok konu, kimin ne dediği anlaşılmadan konuşuldu. programlar tekrar terar yayınlandı. Bu pogramlarda, yanlış doğru, çokşey tartışıldı da kurbanın ve bayramın sosyal ve ekonomik boyutundan, ülke ekonomisine katkısından, sosyal birlikteliği ve dayanışmayı pekiştirdiğinden, sistemin oluşturduğu güvensizliğin böyle günlerde ortadan kalktığından ve en önemlisi de bireylerin kendisi ve çevresiyle barışık olmasının bu ve benzeri günler sayesinde gerçekleştirdiğinden kimse söz etmedi veya kimseye söz ettirilmedi. Ancak ipe sapa gelmez bir çok konuda gevezelik yapılarak sapla saman birbirine karıştırıldı. Herhalde amaçlanan da buydu

İlginç bir ülkede yaşıyoruz. Akılalmaz olaylar oluyor. Hırsızlık, yolsuzluk, hukuksuzluk diz boyu. Açların yoksulların sayısı çığ gibi artarken zenginler de daha bir zenginleşiyor. Bu hukuksuzluk ve açlığa rağmen açların ve mazlumların sesleri daha bir cılızlaşıyor, görüntüleri daha bir silikleşiyor. Halkın sesi, mazlumların dili olduğu varsayılan medya zalimleri ve zenginleri alkışlayarak ekranları magazin programlarıyla dolduruyor.

İlginç bir ülkede yaşıyoruz. Kanlı bıçaklı olduğu sanılan partiler, sebebi kendinden menkul nedenlerle ortak hükümetler kurabiliyorlar. Malum medyamız da kendine yakışan bir şey daha yapıyor. Bu kanlı bıçaklı hükümet ortakları hakkında methiyeler düzmeye bayılıyor. Ama medyamız asıl işlevini toplumun kutsallarını alay ve tartışma konusu yapmakla yerine getiriyor. Bir taraftan toplumun kutsallarına saldırarak, saldırtarak kafaları karıştırıyor, bir taraftan da hem halk dalkavukluğu yapıyor, hem de en uçuk ve hurafa düşüncelerin pazarlamasına soyunuyor. Bu tür kitapları promosyon olarak dağıtıyor.Her Ramazan ayında ve Kurban Bayramı arefesinde hep aynı şeyleri yaşıyoruz. Aynı programlar yeniden yayına hazırlanıyor.Bu kurban bayramı arefesinde de yine aynı şeyleri yaşamaya başladık.

Bu nedenle mevcut medya, içinde bulunduğu konum gereği elini attığı her şeyi kirleterek tüketmeye çalışıyor. Varlık nedeni toplumu bilgilendirmek olarak kabul edilen medya, bunu yapmak yerine toplumun kutsallarını tartışma ve alay konusu yaparak hem haksızlıkların örtülmesine, yoksullukların artmasına neden oluyor, hem de bulandırdığı denizdeki balıkları toplamaya çalışıyor. Ama bu arada olan topluma ve kutsallarına oluyor. Medya bu yayınları sonucunda topluma yeni modern kutsallar inşa ederken, toplumun binlerce yıllık dini değerlerini de (doğru yanlış ayırımı yapmadan) işlevsiz hale getiriyor. En azından sulandırıp aşındırıyor. Ramazan ayı boyunca yaşadıklarımız bundan farklı olmadığı gibi, Hacc mevsimi girip, Kurban Bayramı yaklaşınca da aynı şeyleriyaşıyoruz.

Kurbanın ne olup, ne olmadığı, kurban kesmekle neyin ve nelerin amaçlandığı ortaya konmadan, bu konunun televizyonların birinci gündem maddesini oluşturması, ilmi derinliği bulunmayan üç beş medya vaizinin ipe sapa gelmez, ilmi hiçbir değeri olmayan iddialarının televizyonlarda, günlerce hatta haftalarca, ısıtılıp ısıtılıp sunulmasının özel bir amacı yoksa, insanoğlunun merak duygusunu depreştirme ve özgüvenini kaybedip içe kapanma ötesinde bir işe yaramamaktadır. Keşke bireyler bu tartışmalara bakarak medyayı, din adamlarını ve sahip oldukları dini anlayışı sorgulamayı aklekseler. Ancak bu programların farklı bir yansıması oluyur. Biz bu tartışmaların sadece reyting kaygısıyla yapılmadığını özel bir amaca yönelik olduğunu sanıyoruz. Bu amaçlardan birisinin zihinleri bulandırıp, toplumsal dayanışmayı baltalayarak, bireylerdeki güven duygusunu zedelemek olduğunu düşünüyoruz.

Bu yayınlarda yapılan tartışmalarda, Kurbanın gereksizliğinden, hayvan katliamına; kümes hayvanlarının kurban edilip edilemeyeceğinden, kurban kesme veya hacca gitme yerine fakirlere yardım edilip edilmeyeceğine; kadınların kurban kesip kesemeyeceğinden, sokaklarda ve çocukların önünde kurban kesmenin caiz olup olmayacağından, kurban bayramı diye bir bayramın olup olmadığından, kurban derilerinin irticayı körükleyip körüklemediğine kadar pek çok konu, kimin ne dediği anlaşılmadan konuşuldu. programlar tekrar terar yayınlandı. Bu pogramlarda, yanlış doğru, çokşey tartışıldı da kurbanın ve bayramın sosyal ve ekonomik boyutundan, ülke ekonomisine katkısından, sosyal birlikteliği ve dayanışmayı pekiştirdiğinden, sistemin oluşturduğu güvensizliğin böyle günlerde ortadan kalktığından ve en önemlisi de bireylerin kendisi ve çevresiyle barışık olmasının bu ve benzeri günler sayesinde gerçekleştirdiğinden kimse söz etmedi veya kimseye söz ettirilmedi. Ancak ipe sapa gelmez bir çok konuda gevezelik yapılarak sapla saman birbirine karıştırıldı. Herhalde amaçlanan da buydu. Gördüğümüz kadarıyla da istenilen elde edildi.

Biz bu yazımızda kurbanın tarihi süreçteki yeri, anlamı, amacı, ne olduğu, yerel mi evrensel mi olduğu, yani nerede ve nerelerde kimler tarafından kesilebileceği, kimlerin kesebileceği ve kurban çeşitleri gibi birçok soruyu da göz önünde bulundurarak konuyu Kur’an bütünlüğü ve Peygamberin uygulamalarını da göz önünde bulundurarak,kurbanı tarihi geleneği içerisinde bütün detaylarıyla olmasa da genel hatlarıyla ortaya koymaya çalışacağız.

Kur’an’ın Hz. Adem’den Hz Muhammed’e kadar geçen süreçteki bütün peygamberlerin mesajlarını kapsadığını, İslam dediğimizde de, tüm bu süreci anladığımızı bir önkabul olarak kabul edersek, vahiy kültürü içerisinde kurban; Habil ve Kabil’den bu yana yaşayan bir gelenek olarak devam etmektedir. Elbette kurban sadece tek tanrılı dinlerle sınırlı bir inanış biçimi ve gelenek değildir. Kurban, hemen hemen bütün inanış ve kültürlerde canlılığını hala sürdüregelen bir ibadet biçimidir.

Kurban hemen hemen bütün inanış ve kültürlerde tanrı veya tanrılarla iletişim kurmanın, kendilerini ona affettirmenin, onun/onların kızgınlığının önüne geçebilmenin veya ona/onlara yaklaşabilmenin bir aracı olarak algılanmakta ve bu amaca yönelik olarak uygulana gelmektedir. Kısacası Kurban tarih boyunca bireysel, hatta toplumsal arınmanın bir aracı veya sembolü olarak kabul edile gelmektedir.

Bugün bütün dinlerde uygulanan kurban tanrıya yakın olabilmenin, bu uğurda her şeyden vazgeçilebileceğinin bir ifadesidir ve bir sembol olarak algılanmaktadır. Ancak insanoğlu çok zaman sembolle gerçeği; amaçla, aracı karıştıra gelmiştir. Bu tespit kurban için fazlası ile geçerlidir. İlahi olmayan dinleri tartışma dışı tutarsak, ilahi dinlerde hem geçmişte hem de günümüzde bir bozulmanın ve amacından sapmanın yaşandığı herkesin malumudur. Rabbimiz kullarının bu durumunu bildiğinden olsa gerek, Kur’an’da;“Onların ne etleri Allah’a ulaşır, ne de kanları; lakin O’na ulaşan yalnızca sizin O’na karşı gösterdiğiniz bilinç ve duyarlılıktır”(22/37), diyerek, şekilciliği ve bozulmayı tespit ettiği gibi, bozulmadan kurtulmanın yolunu da göstermiştir.

Kurban geleneğinin tüm dinlerde bulunmasına rağmen günümüzde tartışılmaya açılmasının siyasi ve fikri birçok nedeni bulunmaktadır. Kurban kesmenin “vahşi” ve “canice” bir eylem veya davranış olarak algılanmasının altında Batı kültürü vardır. Bugün gerek Türkiye’de gerekse diğer İslam ülkelerinde kurban geleneğine karşı çıkan kişi, kurum ve kuruluşlar daha çok batı kültürünün etkisinde kalanlar veya batı kültürünün bu topraklardaki uzantılarıdır.

Batı kültürüne asıl rengini veren yapının Eski Yunan dini inancı ve anlayışıdır Mevcut Hristiyanlık inancı ve gelenekleri üzerinde de bu kültürün ve dini anlayışın etkisi oldukça fazladır. Dolayısıyla aydınlanma düşüncesi üzerinde de tüm din karşıtlığı söylemine rağmen Hristiyanlığın etkisi sanıldığından çok fazladır. Pavlus’un,Roma ve eski Yunan kültüründen esinlenerek Hristiyanlığı yeniden oluşturduğu konu ile ilgilenen herkesin bildiği bir gerçektir. Mevcut Pavlusçu Hristiyanlığın Roma ve Eski Yunan dini inanç ve anlayışının farklı bir versiyonundan başka bir şey olmadığı ortadayken, Aydınlanmanın din karşıtı söylemine bakılarak Hristiyanlığa da karşı olduğunu veya her türlü Hristiyani etkinin dışında olduğunu söylemek bir aldatmaca olur.

Mevcut İncillere göre Hz İsa Yahudilere ait Fısıh Kurbanını kesmiş etinden yemiş ve arkadaşlarına ikram etmiştir. İlk dönem hristiyanları yahudi geleneğindeki bir çok dini uygulamaları yerine getirdikleri gibi kurban kesme geleneğini de sürdürüyorlardı. Pavlus’un Hz İsa’nın Küdüsteki öğrencilerinden yolunun ayrılmasının temel nedeni de Kudusteki Hz İsa taraftarlarının Musa Şeriatini uygulamakta olmalarıdır. Pavlus, Roma ve Eski Yunan dini anlayışlarının etkisinde kalarak, Hz İsa’nın çarmıhta can vermesini Büyük Kurban olarak değerlendirerek, kurban kesme geleneğini lağvetmişti ve kurban Hz İsa’nın bir ismi olmuştu. Hz İsa bütün insanlığın işlediği suçlara keffaret olarak çarmıhta kurban olmuştur. Ayrıca Hrisitiyanlar ayin yaparken yedikleri şaraba batırılmış ekmeğe de kurban demişlerdir.

Ogün bugündür Hristiyan toplumlarda Hayvan kesme şeklindeki kurban geleneği uygulanmamaktadır. Bugün Batı dediğimiz coğrafyanın egemen dini anlayışı Hristiyanlıktır. Bu toplumlarda kurban geleneğinin bulunmayışının ve kurban kesme geleneğine karşı bir anlayışının gelişmesinin temelinde Pavlusçu Hristiyanlık inancı bulunmaktadır.

Konunun kültürel, psikolojik, ideolojik temelleri tahlil edildiğinde Batı’daki kurban kesme karşıtlığının asıl nedeni kan akıtılmasına yani, hayvan katliamına olan tepki değildir. Öyle olsaydı Batıda et tüketiminin bugünküne göre çok düşük seviyelerde seyretmesi gerekirdi. Kurban kesme geleneğinin yaygın olarak uygulandığı Müslüman topluluklarda et tüketiminin ve hayvan kesiminin batı toplumlarından çok fazla olması gerekirdi. İstatistikler bunun tersini söylüyor. Örneğin Türkiye ile herhangi bir batı ülkesi karşılaştırıldığında, Batıda kişi başına Türkiye’dekinin neredeyse yirmi katı fazla et tüketilmektedir. Bu demektir ki, en iyimser tahminle Batıda Türkiye’dekinin yirmi katı fazla küçük veya büyükbaş hayvan kesimi yapılmaktadır. Üstelik bugün Hristiyan Avrupa ülkeleri et ihracatının merkezi konumundayken batılı anlayışın hayvan kesimine karşı çıkmasını anlamak mümkün olmamaktadır.

Belki, Türkiye için konuşacak olursak çevre kirliliği ve hijyenik koşullar öne sürülerek günümüzdeki kurban kesme biçimi ve şartları eleştirilebilir. Ancak bu durum, insanlara nefes alma imkanının bırakılmadığı, her tarafın bir beton yığınına dönüştüğü birkaç metropol için geçerlidir. Bunun çözümü de çok basittir. Çözümü de; önüne gelen her şeye vergi koyan seçilmiş veya atanmış yöneticilerin vatandaşına yeterli, siteril kurban kesim alanlarının hazırlanmasıdır. Vatandaşın geleneği ile savaşmak yerine, vatandaşa hizmet esas alınsa bu sorunların büyük çoğunluğu yaşanmaz. Zaten Anadoluda herkes kurbanını bağında bahçesinde siteril ortamda kestiği için ne görüntü kirliği oluşmakta ne sağlık açısından bir sorun yaşanmaktadır.

Hayvan kesimine karşı olmak ayrı bir tartışmadır ve kesimi tartışmalarından bağımsız olarak ele almak gerekir. Bu nedenle vejeteryan birisini veya bir hayvan koruma derneği üyesini anlamak ve düşüncelerinden dolayı ona saygı duymak mümkündür.

Ancak buralarda da bazı sorunlar ve duyarsızlıklar söz konusudur. Konu sırdan bir kan akıtma ve öldürme karşıtlığının ötesinde bir anlama sahiptir. Çünkü bu kişilerin dünyanın çeşitli bölgelerinde hergün onlarca insan katledilirken seslerini çıkarmamaları, bu konuda tepki gösteren sivil toplum örgütlerine destek vermemeleri de ilgi çekicidir. Ancak hergün kırmızı veya beyaz et tüketen birisinin Kurban kesilmesi konusundaki tepkisini ve hassasiyetini anlamak mümkün değildir.

Batı için bir de şu söylenebilir. İnsan ve doğa katliamını yaşam biçimi haline getirmiş ve bugünkü zenginliklerini bu katliamlara borçlu olan sömürgeci güçlerin çocukları olarak bugün kan akıtılmasına ve kan görmeye karşı olan batı toplumlarının bu tavırları, ilkeli bir duruştan çok, kendi vicdanlarını rahatlatmaya, kendi kanlı geçmişlerini ve uyguladıkları politikaların, ürettikleri silahların sonucu kendi coğrafyaları dışında hergün yüzlerce, belki de binlerce masum insanın katledilmesini örtmeye çalışmaya ve günah çıkarmanın farklı bir versiyonu olarak anlaşılabilir. İçlerindeki korku ve ezikliği atmak için çığlık atmanın, bir başkasına bağırmanın, başka bir deyişle, Hz İsa’nın da dediği gibi “kendi gözündeki merteği görmeden başkasının gözündeki çöpe” saldırma, kendinden kaçma ve gerçekten korkma psikolojisidir.

Kurban kesme geleneği, hem Kur’an’da (5/27-32)/ hem de Tevrat’ta (Tekvin,bab:4;1-16) anlatıldığı gibi Adem’in iki oğlunun, Habil ve Kabil’in Allah’a sundukları kurban ile başlamış ve tüm ilahi dinlerde bu gelenek kesintisiz olarak devam edegelmiştir.

Habil ve Kabil’in kurban sunması ile ilgili pasajları Kur’an ve Tevrat’tan birlikte takip edelim. “Ve onlara gerçeği göstermek için Adem’in iki oğlunun kıssasını anlat; nasıl ikisinin birer kurban (kurbanen) sunduklarını birinciden kabul edildiği halde diğerinden kabul edilmediğini.[Onlardan biri, Kabil,] “Seni mutlaka öldüreceğim” demişti. [Kardeşi Habil] cevap vermişti:”Unutma ki Allah, yalnız O’na karşı sorumluluk bilincini duyanların (kurbanı)nı kabul eder”(Kur’an:5/27)

“…Ve Habil koyun çobanı oldu, fakat Kain çiftçi oldu. Ve kain günler geçtikten sonra, toprağın semeresinden Rabbe takdime getirdi. Ve Habil kendisi de sürünün ilk doğanlarından ve yağlarından getirdi. Ve Rab Habile ve onun takdimesine baktı; fakat Kaine ve onun takdimesine bakmadı. Ve Kain çok öfkelendi ve çehresini astı. Ve Rab Kaine dedi: Niçin öfkelendin ve niçin çehreni astın Eğer iyi davranırsan, o yükseltilmeyecek mi? ve eğer iyi davranmazsan, günah kapıda pusuya yatmıştır; ve onun istediği sensin; fakat sen ona üstün ol. Ve Kain kardeşi Habil’e söyledi. Ve vaki oldu ki, kırda oldukları bir zaman, Kain kardeşi Habile karşı kalktı, ve onu öldürdü”(Tevrat: Tekvin;4/2-9).

Hem Kur’an’daki hem de Tevrat’taki bu ayetlerde kurbanın niteliği, kurbanın hangi şeyden olacağı, en önemlisi de kimlerin kurbanının kabul olacağı anlatılmakta ve esas olanın Allah’a karşı sorumluluk bilinci olduğu da özellikle vurgulanmaktadır. Aslında bu tespit kurban konusunu yeteri kadar açıklamaktadır. Göz boyamak ve birilerini kandırmak için kesilen kurbanın veya sunulan adağın her hangi bir değerinin olmadığı, iyi niyet ve samimiyetin esas olduğu açık bir şekilde ortaya konmuştur. İki kutsal kitaptaki bu ayetler günümüzdeki şekilciliğe ve kesmiş olmak için kurban kesmeye güzel bir cevaptır.

Bilinen tarihi bu şekilde başlayan kurban olayı, Yahudilikte değişik adlarla ve değişik şekillerde binlerce yıldır uygulana gelmektedir. Ali Osman Ateş’in tespitine göre, insan kurban edilmesi dahil Fısıh Kurbanı, adak kurbanı, şükran kurbanı, günah (hattath ve hata (oshan) kurbanları, yakma (ola) kurbanı gibi kurban çeşitleri vardır. A.O.Ateş’e göre bu kurbanların bir kısmı İslam’da da mevcuttur. Yahudilikte kurbanlar sığır ve davar cinsindendir ve kusurlu hayvanların kurban edilmesi yasaklanmıştır. Bunlar İslam için de geçerli olan prensiplerdir.

Tevrat’ta kurban ve takdimeler konusu, tüm kural ve incelikleri, Levililer kitabında çok teferruatlı olarak anlatılmaktadır. Kurbanlar genelde kesildikten sonra yakılmakta, hoş kokusunun Allah’ı memnun edeceği düşünülmektedir. Yahudilikte kurban etinin yenmesi veya fakirlere dağıtılmasına yönelik bir gelenek bulunmamaktadır.

Yahudiliğe göre, kurbanın hepsi Allah’a aittir, bu nedenle etler mezbahlarda Allah için yakılır. Yalnızca fısıh kurbanından kurban sahipleri yiyebilirler; bu kurban gece kesildiği için gün doğmadan tüketilmek durumundadır, tüketilmeyenler güneş doğmadan önce yakılması gerekir. Yahudiler, Fısıh kurbanını evlerinde de kesmekle beraber Kurbanlarını genellikle kutsal addettikleri mekanlarda keserler. Dolayısıyla bu mekanlarda özel kurban kesim bölümleri bulunmaktadır. Benzer bir uygulama Cahiliye dönemi Arapları tarafından Kabe de uygulanmaktaydı. Burada da özel Kurban kesim yerleri vardı. Rivayetlere göre Peygamberimiz bu uygulamayı sıhhi gerekçelerle Mina’ya taşımıştır.

Hristiyanlarla ilgili uygulamaları daha önce ifade etmiştik. Hristiyanlıkta İncillerle uygulama arasında çelişkiler söz konusudur. Hem Markos (14/22-30) hem de Luka (22/7-14) incilinde, Hz İsa’nın Yahudilikteki Fısıh Kurbanını kestirdiği, bu kurbandan fısıh yemeğini hazırlattığı havarileriyle birlikte yediği anlatılmıştır. Yine İncillerde fısıh yemeğinin, kurban edilmiş kuzu eti ile mayasız ekmekten oluştuğu ifade edilir.

Ancak Pavlus bu uygulamaları daha sonra ortadan kaldırmıştır. Bu konu İncillerde yer alan Pavlus’a ait olduğu sanılan İbranilere Mektup adlı ekte yer almaktadır. Pavlus orada şunları söylemektedir.

“Yasa her yıl sürekli olarak sundukları aynı kurbanlarla tanrıya yaklaşanları asla yetkinliğe erdirmez. Eğer erdirebilseydi, kurban sunmaya sun verilmez miydi? Çünkü tapınanlar bir kez günahlarından tekiz kılındıktan sonra kendilerinde artık günah bilinci kalmazdı. Ama o kurbanlar insanlara yıldan yıla günahlarını anımsatıyor. Çünkü boğaların ve erkeçlerin kanı günahları ortadan kaldırmaz.

Bunun için Mesih dünyaya gelirken diyor ki:

“Kurban ve sunu istemedin

ama benim için bir bedel hazırladın

Tümüyle yakılan adaklar

Ve günah için sunulan kurbanlardan

hoşnut olmadın.

O zaman dedim ki,

‘Yasa kitabında benim için yazılmış olduğu gibi,

senin istediğini yapmak üzere,

ey tanrım, işte geldim’.”

Mesih ilk önce,” kurbanları sunuları, tümüyle yakılan adakları ve günah için sunulan kurbanları istemedin ve bunlardan hoşnut olamadın” dedi. Oysa bunlar Yasa’nın bir gereği olarak sunulur. Sonra da, “senin istediğini yapmak üzere işte geldim” dedi. Yani Mesih, ikinciyi geçerli kılmak için birinciyi kaldırıyor. Tanrı’nın bu isteği uyarınca İsa Mesihin bedeninin ilk ve son kez sunulması ile kutsal kılındık.

Her kahin, günden güne ayakta durup görevini yaparak günahları asla kaldıramayan kurbanları tekrar tekrar sunar ama mesih günahlar için sonsuza dek geçerli olan tek bir kurban sunduktan sonra Tanrı’nın sağında oturdu.”

İşte Hristiyanlar o günden bu güne şaraba ekmek banarak kurban kesme geleneklerini bu şekilde devam ettire gelmişlerdir. Ekmek kurbanın etini, şarap da kanını sembolize etmektedir.

Kurban kesme geleneği, Hz Muhammed’in peygamberliği sırasında Mekke ve çevresinde yaşayan Araplar tarafından yoğun olarak uygulanıyordu ve bir çok kurban çeşidi vardı. Kurbanlar genellikle putlar için kesilirdi. Cahiliye Araplarında hemen hemen her konu, kurban kesmeye vesile olabiliyordu: Örneğin, çocuğun doğması, birinin ölmesi, bir felaket, iyi bir haber, ürünün bol olması, kıt olması, ilk doğan hayvanlar vs her şey kurban kesme nedeni olabilirdi. Dini anlayışı ve tanrı tasavvuru ne olursa olsun, hemen hemen bütün toplumlarda tanrı veya tanrılara yakın olmak önemliydi ve her konu da bu tanrı veya tanrılara yaklaşmak için bahane veya fırsat olarak değerlendiriliyordu.

Adak ve kurban tanrı ve tanrılara yakınlaşmak için en etkili yol olarak kabul ediliyordu. Cahiliye Araplarında da bu yol yoğun olarak kullanılıyordu. Ve bu uygulamaların uzun bir geçmişi de vardı. İslam geldiğinde de hemen bir çırpıda ortadan kalkmadı.

Bu uygulamaların bir kısmı İslam sonrası dönemde de devam etti. Sadece eski inanç ve anlayışlarını sürdüren kişilerce değil, İslamı seçmiş kişilerce de uygulandı. Hadis kitaplarındaki rivayetlere göre bunların bir kısmına Peygamberimiz de izin vermiştir. Bu kurban kesme geleneklerinin bir çoğunda mevcut olan şirk unsuru temizlenerek Müslümanlar tarafından uygulamaya devam edildi. Bunlardan bazılar şunlardır:

1-Akika Kurbanı, 2-Adak Kurbanı, 3-Keffaret Kurbanı, 4-Fe’a ve Atire Kurbanı ve 5-Hac Kurbanı.

Kur’an’da, bu kurban kesme geleneklerinden Keffaret, Adak ve Hac kurbanı geçmekte diğer kurban çeşitlerinden bahsedilmemektedir.

Gerek Kur’an’daki anlatımlardan gerekse Kuran’ın indiği dönemdeki uygulamalardan bir kurban geleneğinin olduğu ve Müslümanların bu geleneği önemsedikleri, hatta Hac Kurbanını önemli bir ibadet olarak kabul ettikleri anlaşılmaktadır. Özellikle Hac Kurbanının Müslümanların temel ibadetlerinden biri olan Hac ibadetinin bir rüknü olması, kurban geleneğini daha da pekiştirmiştir.

Kısacası, özgürlüğün ve özgürleşebilmenin yolu vermeden, üstelik en değerli olanı vermeden geçer. Özgürlükler hep can ve cananların feda edilmesiyle elde edilmiştir. Özgür kalmak da ancak can ve cananları kutsal olanla değiştirmeyi göze almakla mümkün olmaktadır. Çünkü kutsalı olmayanın özgürlüğü de olmaz. İşte kurban bunun adıdır, bütün bağ, bağlantı ve aidiyatlardan sıyrılıp tek yaratıcıya dönmenin sembolüdür.

MEHMET YAŞAR SOYALAN

Petuah Rutin Saat Idul Adha

Pertama, seperti tahun-tahun sebelumnya, Khotib dan para penceramah baik di mimbar khutbah maupun pengajian di waktu-waktu seputar idul Adha mengigatkan kewajiban menyembelih binatang qurban. Biasanya cerita ketaatan Ibrahim as digunakan untuk mengingatkan kembali keharusan mengikuti perintah Allah. Ketaatan itu mutlak, meskipun harus mengorbankan anak kandung yang kehadirannya dinantikan bertahun-tahun. Biasanya pendengar lantas dipaido, wong anak saja dikasihkan sama Nabi Ibrahim, kok sampean bondo kambing saja nggak mau. Pendengar juga dimotivasi dengan besarnya pahala berkurban. Kalau nggak salah, salah satunya adalah tiap helai bulu binatang yang disembelih anak Adam semata-mata untuk memenuhi perintah Tuhan akan berubah menjadi 10 ribu malaikat. Mereka akan terus beristighfar memohonkan ampun bagi si anak Adam tadi.

Petuah ini tentu bermanfaat. Memotivasi orang berpunya untuk menyembelih binatang qurban. Selain mendorong orang bertaqwa, diharapkan semakin banyak kambing dan sapi yang harus disediakan. Dengan demikian, sedikit banyak mendongkrak perekonomian pedesaan. Petuah ini juga mendorong orang untuk lebih giat bekerja agar tahun berikutnya bisa berkurban.

Kemampuan membeli binatang qurban juga berhubungan dengan tingkat kesejahteraan. Sayangnya, kesejahteraan tidak identik dengan motivasi yang dimiliki seseorang. Meskipun memiliki motivasi besar untuk bisa membeli binatang qurban, belum tentu seseorang benar-benar dapat mewujudkannya. Bisa jadi sampai akhir hidupnya ia tidak pernah memiliki kemampuan membeli binatang qurban. Kita sama-sama tahu, hasil penelitian tentang N-Ach hanyalah doktrin yang sarat kepentingan. Faktanya, tingkat kesejahteraan lebih bersifat struktural.

Nah, dari sisi ini wejangan di atas juga bisa membuat banyak orang nelongso. Jangankan menyembelih binatang qurban, untuk mendapat jatah daging qurban saja harus uwel-uwelan dan pidek-pidekan kok. Jangankan menyembelih binatang qurban, beras jatah raskin saja diimbuhi bau ampek dan kutu beras, kok. Jangankan menyembelih binatang qurban, ngurus jamkesmas saja dipungli, kok. Jangankan menyembelih binatang qurban, jualan saja digusur, kok. Lha terus kapan ada jutaan malaikat yang mau beristighfar buat mereka?…..

Memang sebenarnya mereka nggak butuh itu. Mereka inilah yang pertama masuk Surga bersama Kanjeng Nabi Muhammad saw. Rasulullah saja berdo’a dimasukkan golongan orang miskin, kok. Tapi sayangnya, bagi kebanyakan orang jadi miskin itu menyakitkan !

Kedua, para pemberi nasehat meyakinkan bersamaan dengan disembelihnya binatang qurban, disembelih pula nafsu kebinatangan di diri sang pengurban. Mungkin maksudnya, dengan menyembelih binatang qurban seseorang dapat menekan nafsu serakah dan keinginan menginjak yang lemah. Nafsu serakah dan keinginan menginjak yang lemah ini justru khas pada manusia dan tidak dimiliki binatang.

Binatang memang akan menghajar pesaingnya dalam mencari makan dan pasangan. Tapi tidak pernah berlebih seperti manusia. Singa jantan tidak akan menyerang singa jantan lain yang tidak mengusik kekuasaannya. Sebaliknya Manusia, meskipun Sedulur Sikep di Sukolilo tidak akan mengganggu produksi, Semen Gresik dengan bantuan orang pinter dari kampus dan penegak hukum dunia terus “menggebuki” mereka.

Tak satupun kambing makan rumput melebihi yang dibutuhkannya. Kambing tidak pernah menimbun rumput. Sebaliknya Manusia, setiap tahun ada saja manusia menimbun bahan pangan dan pupuk meskipun setiap tahun ada manusia lain yang kelaparan dan kekurangan gizi. Kambing tidak pernah berfikir untuk memiliki rumah melebihi yang dia butuhkan, apalagi berbagai benda yang sama sekali tidak dibutuhkan kecuali hanya untuk menyombongkan diri. Kalau mahluk sombong tidak akan dapat mencium bau surga, jangan-jangan surga nanti dipenuhi kambing?

Jadi kira-kira yang hendak dibunuh dengan berqurban bukan nafsu kebinatangan, tapi nafsu yang bisa membuat Manusia menjadi lebih rendah dari binatang. Lantas bagaimana menyembelih binatang qurban bisa menekan nafsu serakah dan keinginan menginjak yang lemah? Mungkin dengan menyembelih binatang qurban Manusia dilatih untuk membagikan apa yang dia miliki kepada yang lain.

Tujuan latihan ini tentu sulit dicapai. Menyembelih binatang qurban harus ikhlas. Hanya mengharapkan ridlo Allah bukan yang lain. Popularitas menjelang pilkada, misalnya. Para tokoh yang hendak bertarung di pilkada Surabaya nampang di harian Jawa Pos kemarin. Kegiatan mereka menyembelih binatang qurban dimuat setengah halaman. Luar biasa, berapa uang yang dikeluarkan untuk membeli ruang seluas itu? menyembelih binatang qurban juga bisa karena sungkan atau biar dipuji kolega. Alih-alih melatih mengurangi keserakahan, menyembelih binatang qurban justru menjadi ajang ujuk diri tahunan.

Ketiga, pemberi petuah mengatakan bahwa menyembelih binatang qurban melatih kepedulian sosial kepada sesama. Petuah ini seringkali disalahartikan: kepedulian sosial cukuplah dilakukan dengan bentuk carity saja. Pemahaman ini tidak memadai, kemiskinan pada kenyataannya hanya bisa diselesaikan dengan pemberdayaan, penguatan, dan emensipasi kaum miskin. Aturan juga harus diubah menjadi kebijakan yang menguntungkan kelompok paling lemah di masyarakat.

Pesan-pesan Idhul Adha yang selama ini sering disampaikan menurut Saya belum membawa spirit Hari Raya Qurban yang sesungguhnya. Pesan untuk taat kepada Allah dengan memberikan apapun yang kita cintai di jalan Allah sebagaimana dicontohkan Nabi Ibrahim masih dibatasi pada ketaatan menyembelih binatang qurban pada hari tasyriq.

Mestinya dipertegas bahwa menyembelih binatang qurban hanyalah simbolisasi kesanggupan untuk memberi bagi sesama setiap saat dan di mana pun sebagai bentuk penghambaan dan ketaatan kepada Allah. Pemberian itu dapat berupa tenaga, waktu, maupun fikiran. Dengan demikian ukuran kemampuan berqurban diperluas bukan hanya kemampuan membeli binatang kurban. Dengan demikian siapun dapat dan wajib berqurban. Dengan demikian, tidak cukup jika misalnya seorang dosen telah menyembelih seekor sapi tetapi membiarkan seorang pemuda gagal menjadi mahasiswa hanya karena dia miskin. Dengan demikian, tidak cukup jika misalnya seorang Walikota menyembelih belasan ekor sapi tetapi masih membuat keputusan yang menghalangi warganya mencari nafkah.

Menyembelih binatang qurban juga kesediaan untuk terus menjaga ketersediaan binatang qurban. Menjaga ketersediaan binatang qurban berarti menjaga kelestarian lingkungan hidup yang menjadi habitat binatang. Menjaga ketersediaan binatang qurban berarti juga menjaga agar para petani tetap beternak di desa dan tidak pergi mencari penghidupan ke kota. Menjaga ketersediaan binatang qurban berarti harus menjaga agar perekonomian di desa terus bergerak secara adil bagi para petani. Menyembelih binatang qurban seharusnya bukan hanya menghentikan keserakahan pribadi tetapi juga menghentikan keserakahan pembangunan kota.

Perintah menyembelih binatang qurban harus dimaknai sebagai perintah untuk menjamin kesejahteraan sosial dan keberlajutan ekologi. Perintah itu tidak mungkin terlanksana tanpa perjuangan merubah tatanan sosial, ekonomi, dan politik.

Sebelumnya, Koko ucapkan

‘Selamat Hari Raya Idul Adha’

bagi para muslim yang menjalankannya, dan….

‘Semoga Amal Ibadahnya Diterima di sisi-NYA’

bagi para embek dan sapi-sapi yang sudah mengorbankan diri…

Hajimemashoo ne?

kemaren… seharian Koko berkutat dengan yang namanya embek.

Sekolah mengadakan acara potong hewan kurban.
Koko pun ikut membantu dalam memotong-motong daging hewan kurban.

Banyak cerita di hari Sabtu tersebut tanpa Seraphine — sang suami, yang seru. Tapi… Yaa… seru-serunya anak-anak sekolah lah… Gak ada yang patut diceritakan secara lebay…

Haha…

Jaa… mata nee~

current song: Fuji Fumiya — True Love
current mood: Srooooott~ Hattchhoohh~!! >,<
location: home

Pagi semuanya…maafkan temenmu yg bejat ini karna baru posting lagi *gag sebejat yg kalian pikirkan kok*. Hmh…gw mo ucapin selamat hari raya idul adha buat temen2 yang merayakan *termasuk gw!! Yeaaah….*

Kebetulan gw ngerayain hari raya ini di rumah, di kampong gw tercinta..so, gw juga ikut2an nimbrung *di kamus gw nimbrung=ngacoin acara*pas acara sembelihan sapi n kambing yang takdir hidupnya sampe pada hari itu aja *bagi kalian yg masi slamet…gw ucapin…nasib kalian taon depan gag sebaik ini!! Waspadalah…waspadalah..!* mulai dari pertama nyembelih sapi se ekor ama kambing beberapa ekor *gag tau tepatnya* gw mulai ikut nimbrung mulai dari foto2 gag jelas ama ngeliatin “anunya” si sapi ama kambing…menganalisa ajah, gedean mana siy punya sai ama kambing??? *silahkan jawab sendiri…gw gag ikut2an*. Hal yang paling gw senengin adalah….gw bias liat otak sapi guy’s….otak sapi…gw ulangin…OTAK SAPI!!! Gila gag…luar biasa…karna gw yg ganteng ini emang suka membayangkan n mikirin sesuatu, timbul stroke otak gw, “gmn ya kalo otak sapi itu ditambahin ke otak gw…kan gede banget tuh volume nya otak sapi…pasti tar jadi jenius dah gw…bias nyiptain obat buat asmiranda bias jadi suka ama gw”….hahahahaha *ketawa setan!* tapi mungkin bakal lebih mirip franky stein kali yah ato mungkin hydrocephalus…gubrakss…!

turut belasungkawa

Yah seperti kalian ketahui, biasanya emang kalo lagi ada hari raya kurban, banyak banget muncul chef dadakan yg masakanya gag lebih enak dari aer rebus. Ya, biasanya setelah ada sembelihan hewan kurban entah sapi ato kambing…ato gajah *btw gajah masuk gag sih??* bakal ada acara namanya bakar2 daging kurban bareng temen ato kluarga. Termasuk gw sendiri yg gag mau kalah, karna udah jadi kewajiban n kebiasaan ortu gw kurban hewan tiap tahun, maka tak pelak daging melimpah di rumah…*roock on!*. kebetulan ortu gw lagi jalanin ibadah haji so gw cuman ama ponakan gw n kaka gw ama pacarnya, ngadain pesta sate made by cheff abe di rumah! Yeaaah…

Mau tau bumbu2 buat bikin bakar2an sate?? Ni dia:

1. Siapkan uang secukupnya
2. Tanyakan ke orang2 terdekat (tante, ponakan, kakak, ato temen2 kalian), “hello…ada yg bisa bikin bumbu sate???” kalo ada yg jawab “iya gw bisa”…kasi uang tuh orang buat beli bahan n bikin bumbu satenya.
3. Selesai di bikinin bumbu…siap bakar, bakar dan bakar!!! Yeeeaaaaaahh…. *Nb. Jangan bakar rumah lo, dilarang ama menteri perumahan…(emang ada gitu?)*

Ps: gw gag bisa bikin bumbu, apa lagi masak…sejauh yg gw inget…gw cuman bisa masak air dan itupun airnya dah keburu abis karna nguap!

Dan…pesta pun dimulai…pertama sih yg bakar2 bukan gw, ade ponakan gw yg emang dia gokil abis…mirip banget ama penjual sate beneran…mukanya udah pas kalo ikutan acara di tipi2 yg “seandainya aku menjadi”..tukang sate!! Mirip abis…pas banget dah pokoknya…dan dengan bejatnya, gw makan tuh hasil kerja keras ponakan gw…hahahaha…*ketawa setan*

pake bumbu upil

Karna dia orang normal juga yg bisa sedikit ngambek…akhirnya di mutusin buat resign dari pekerjaanya jadi tukang sate…dan kalian bisa tebak siapa yg bakal menggantikan dia….gw! chef “dadakan” abe! Gila…dengan berbagai pengalaman dan pahit manis kehidupan yg udah gw jalanin *iya, gw ngerti ini gag nyambung* gw dengan bangga mempersembahkan sate paling enak di dunia per-lalat-an! Hasil bakaran gw gag lebih keren warna n bentuknya dari arang! Dan hasil kary gw pun tetep masih di akui ama pacar kaka gw n ponakan gw…!

korban kebiadaban sate bumbu upil!! hahaha...*ketawa setan*

Gw cuman berdoa, moga2 mereka gag sakit perut setelah nahan nikmatnya sate yg  gw bikin….

ENDONEZYA İSLAM KÜLTÜR MERKEZLERİ BİRLİGİ KURBAN HİZMETLERİ

Köpekten korkar mısınız?Derler ki korktuğunuzda öyle  bir koku salgılarmışız ki,
köpek zaten bu kokudan huylanıp , hiç niyeti yoksa bile daha çok üstümüze gelirmiş.
eki ya ölümden korkunca naslı bir koku salgılarız acaba ?
Kurbanlık koyunların günlerce korkuyla  salgıladıkları koku
ve kendi kokularını duydukça daha çok korktukları doğru mudur?



ein-fast-geschlossener-kreis

BERKURBAN

Kita rela berkorban untuk orang tua kita…

Orang tua rela berkorban untuk anaknya…

Suami/Istri rela berkorban untuk pasangannya…

Seseorang rela berkorban untuk teman akrabnya…

Anak muda rela berkorban untuk pacar tercintanya…

Pegawai PNS rela berkorban untuk negara…

Karyawan swasta rela berkorban untuk perusahaannya…

Bahkan kita rela berkorban untuk hal-hal yang tidak perlu…

Mengapa masih banyak orang yang kaya harta masih belum rela (apalagi ikhlas) untuk berkurban kepada Allah SWT (Sang Pencipta kita) dengan mengeluarkan uang minimal 1 juta (lebih sedikit) untuk membeli seekor kambing yang paling kecil tapi masih layak kurban?

Mengapa Orang Berkurban?

• Memiliki cukup uang/harta
• Memiliki penghayatan yang tinggi terhadap nilai-nilai berkurban
• Memiliki ketaqwaan dan keimanan yang kuat kepada Allah SWT (Yang Maha Pencipta, Maha Kuasa, dll)
• Rela dan ikhlas karena perintah Allah SWT dalam berkurban – “Istiqamah”.
• Supaya orang lain (masyarakat) menilainya sebagai orang yang mampu (kaya).
• Supaya orang lain (masyarakat) menilainya sebagai orang yang baik (dermawan) dan memiliki nilai-nilai agama (ketaqwaan) yang tinggi.
• Terpaksa atau dipaksa oleh orang lain (Ustadz, Pengurus Masjid, Orangtua, Saudara, teman atau bahkan anak sendiri).

Mengapa Orang Tidak Berkurban?

• Tidak memiliki cukup uang/harta
• Memiliki cukup uang/harta tetapi lupa untuk berkurban
• Memiliki cukup uang/harta tetapi tidak sempat berkurban karena kesibukan.
• Memiliki cukup uang/harta tetapi tidak merasa berkewajiban untuk berkurban.
• Memiliki cukup uang/harta tetapi tidak merasa berkewajiban berkurban hewan di Idul Adha lagi karena selama ini sudah banyak membantu kaum duafa dalam hal-hal lain selain berkurban.
• Memiliki cukup uang/harta tetapi tidak/belum rela memberikan uang/hartanya kepada orang lain karena akan mengurangi jumlah kekayaannya.
• Memiliki cukup uang/harta tetapi tidak/belum mau berkurban karena masih ada keperluan lain yang penting seperti membantu orang tua atau saudara yang kurang mampu secara ekonomi.
• Memiliki cukup uang/harta tetapi tidak/belum mau berkurban karena akan mengurangi jumlah tabungannya untuk menunaikan ibadah haji.
• Memiliki cukup uang/harta tetapi tidak bersedia meninggalkan pekerjaan/jabatannya karena khawatir diambil alih (digantikan) oleh orang lain.
• Memiliki cukup uang/harta tetapi tidak bersedia meninggalkan pekerjaan/jabatannya karena khawatir hal-hal yang selama ini ditutup-tutupi (kecurangan, korupsi, dll) bisa diketahui dan terbongkar.

Semoga Allah senantiasa memberikan kita UANG/HARTA yang cukup/melimpah dan IMAN yang kuat agar kita menjadi “istiqamah” kepada Allah SWT sehingga senantiasa bisa berkurban di setiap IDUL ADHA, amin…

SELAMAT HARI RAYA IDUL ADHA

Mohon Maaf Lahir dan Batin