Bulharsko kurz

Praktické odkazy:

Bulharsko | Menový kurz – INVIA.CZ
Rady a tipy na dovolenou do destinace Bulharsko – aktuální počasí, měnové kurzy, roaming, hotely a další. Nechte si poradit než vyrazíte!
odkaz

oPeniazoch – Bulharské leva – profil, grafy a najvýhodnejšie kurzy …
Profil meny Bulharské leva/BGN – najlepšie kurzy, graf vývoja meny, devízy, valuty, denný vývoj meny, archív kurzov, krížové kurzy.
odkaz

Kurzový lístok – kurz bulharskej levy (BGN) – kurzy.zobraz.sk
Aktuálny kurz bulharskej levy (BGN). Zoznam kurzových lístkov · Americký dolár (USD) · Austrálsky dolár (AUD) · Brazílsky real (BRL) · Britská libra (GBP) …
odkaz

Kurzy.Zones.sk – Vývoj a kurz BGN: Bulharsko (lev)
Kurz BGN – Vývoj kurzu: Bulharsko (lev) za posledných 30 dní. Aktuálny kurz bulharskej levy: 1 € = 1.956 BGN. Denne aktualizovaný kurzový lístok ECB.
odkaz

Záujem o počítače je dnes veľký. Každé pracovné odvetvie využíva počítače (školstvo, zdravotníctvo, obchody…) Každé malé dieťa vie ako ovládať PC. Pri kúpe počítača nemusíte byť odborníkom, určite vám dobre poradia v každej špecializovanej predajni na počítače.

Modelka: Ania / Stylizacja: Dorota Połeć

Bladym świtem, z koszykiem pod pachą, Pszonka wyszła z chałupy przeciągle ziewając. Słonko lizało już horyzont, gdzieś w oddali szczekał pies, krowa komuś zamruczała sennie a jej kurki przebierały pewnie nóżkami, delikatnie nawołując ko ko ko i próbując tym samym przekrzyczeć jurnego koguta Maciejowej.
Pochyliła się wchodząc poprzez niskie drzwi do kurnika.
Uderzył ją w nozdrza zapach kurzego fetoru. Wciągnęła go namiętnie do dolnych partii płuc, głęęboko – niczym inny najprzedniejsze, aromatyczne kadzidełka. Po zapachu odchodów poznawała czy jej kury mają się dobrze. Dziś jakby wyczuła, że coś je w nocy zaniepokoiło, jakby lekka przewaga, leciutkiej  bieguneczki  tu była… hmm.
Szybko niczym Don Pedro z Krainy Deszczowców nadal pochylona, by nie tracić czasu na zbędne prostowanie się, zerknęła na boki po wszystkich trzech grzędach. Raz, dwa, trzy…  pięć, sześć. Są wszystkie kury. To co jest u licha? Pochyliła się jeszcze bardziej i swe sokole oko wbiła w utytłane klepisko. Jest tu nadmiar piór od jakiej rozróby? Nie. No to co jest do kurzej twarzy, co je zaniepokoiło tak, że srać zaczęły na potęgę?
Przeniosła Pszoniowa koszyk spod prawego ramienia na lewe i prawą dłonią wygrzebała zeń ziarna, by podsypać ciut swym pociechom:
- Cip, cip, cipeczki, cipuchny – zawołała.
Zbiegły się ochoczo wdzięczne kokoszki, balansując pięknie swymi kuperkami:
- Ko ko ko koko koko.
Teraz na pozór spokojnie już Pszoniowa zaczęła grzebać w zagłębieniach sianka. Ciepłe, okrągłe, ukakane jajeczka, a niektóre z piórkiem delikatnym tym spod samej dupki, przywoływały na jej twarz szeroki uśmiech, jakiego żaden z chłopów już wywołać nie potrafił.
Koszyk szybciutko się zapełniał ale Pszoniowej to nie uspokoiło. Wyszła poprzez drzwi nadal pochylona jeszcze niżej niż zazwyczaj i obeszła powoli caluśki kurnik. Od strony lasu tam gdzie ino liście łopianu a w oborze małe wywietrzające okienka, cosik się zabłyszczało w plewach. Dwoma susami już była pomimo -a tam piękne, długie pióro jakby ino na nią czekało. Na końcu jakoby packa na muchy śliczny, kolisty, rozszerzony kształt a w nim jakiesik oko w kilku kolorowych obręczach. Nigdy takiego  wcześniej nie widziała.
Bo prosta była, prosto żyła, poza dom i obejście nie wyściubywała nosa. Pogłaskała tym piórem swój spierzchnięty od wiatru policzek, zmrużyła oczy – delikatne muśnięcie sprawiło jej nie lada przyjemność. Znów zerknęła nań – piękne było. Odwinęła się i poczłapała szybko do domu. Koszyk z jajami postawiła byle jak na pniaczku obok pieca, by móc zająć się swym znalezionym piórem. Z namaszczeniem szukała teraz dla niego  miejsca:
- Lustro? Eee nie, zbyt pospolite, moją gębę pokazuje a tu nie ma na co patrzeć – mruczała.
- Drzwi aby gości nim witać? Eee, a jakie tu goście zachodzą żadne – nie miała o to żalu bynajmniej.
- Małżeński obrazek nad łożem? Eee, a co to za małżeństwo, skaranie z tym Pszonką jeno – w to nie wnikała bynajmniej, bo nie było w co.
Wzrok jej padł w końcu na obrazek święty w kącie, co to wisiał tu od przedwojnia na sznurku ady.
Młoda, śliczna, jasnowłosa Matka Boska, skromne oczy spuszczone do dołu, niebieska zapaska okrywająca ją i dziecię; czarna, stara, sczerniała rama ino podkreślała bijący blask od kobiety. Uwielbiała ten obraz.
Szybko Pszoniowa stanęła na palcach i wsunęła weń swe znalezione dziś pióro, błękitne oko w czekoladowych otoczkach tylko dodało wyrazu i charakteru świętemu obrazowi:
- W imię Ojca, i Syna, i Ducha świętego… – Pszoniowa przeżegnała się, przestraszona tą nade udaną kompozycją
***
Słonko chyliło się ku zachodowi.
Pszoniowa zagarnęła swe ukochane kury nazad do kurnika. Dzień się kończył i najwyższa pora była już udać się nie tylko im na spoczynek. Szybko ogarnęła wieczorne obowiązki w izbie a przed samym zalegnięciem w łożu przyklękła jeszcze kole świętego obrazka. Paciorek nie dłużył się dziś, bowiem co rusz zerkała ciekawie zamiast na śliczną Matkę Boską, na znalezione dopiero co piórko i bezgłośnie łkała. W łkaniu miała doświadczenie – cicho połykała słone łzy, by nie obudzić starego Pszonki.
Taki ten jej zasmarkany los, że pomachał jej kole nosa światem i odleciał dalej, nie dając się nawet obejrzeć. Nie widziała nigdy i nie zobaczy, nie doświadczy – więcej nic ją nie czeka. Za prosta była, za proste uczucia nią targały, za szczere i za naturalne. Nie umiała ich okiełznać. Nikt jej nie uczył. Nie mogła nikogo za to winić.

A teraz gdy patrzyła na te delikatne, jakby jedwabne kosmki na piórku unoszące się wraz z falą ciepłego powietrza z pieca, serce jej biło jak oszalałe. Żar z paleniska dawał niepokojące błyski, mruczał cichą, kojącą, nostalgiczną melodię. Co rusz  ostrym, złocistym, przechodzącym w czerwień starego wina i satynowej, wieczorowej sukni światłem odbijał się  w taflach szkła. Błyski tańczyły w drzwiczkach starego kredensu, w zmatowiałym lustrze i szybce, za którą było płótno obrazu. Migoczące końcówki piórka plus te skaczące po izbie refleksy światła, dawały wrażenie, że Matka Boska na nią patrzy… Unosi delikatnie powieki, mruży oczy, jakby łączyła się z nią w rozterce i rozpaczy.
Pszoniowej  serce nagle całkiem zamarło i jak mantrę zaczęła klepać bezgłośnie paciorek, gdy dostrzegła delikatny, niezauważalny wręcz uśmiech świętej panienki, ledwo uniesione w górę kąciki ust, jakby Mony Lisy…
Z pokorą pochyliła niżej głowę, bo zrozumiała  “będzie dobrze, nie lękaj się córko”.
ewolny

Pamiętacie stara kreskówkę z Porkym, w której kury nie niosły jaj więc zapraszał kolejnych kogucich spiewaków (tu wstaw świetne parodie popularnych piosenkarzy z tamtego okresu). W końcu zaprosil croonera wszech czasów, Franka Sinatrę. Kury znosiły jaja jak szalone.

Chesterowi Chickenowi daleko do koguciego Sinatry, to raczej kurczak z prownicji występujący na małomiasteczkowym gdakaoke. Dobrze, przyznaję, to głupia plyta – melodyjne gdakanie do klasyki popu. Co poradzę na to, że mnie bawi, a utwór (You make me feel) Like a natural chicken szczególnie? Nic. Chórki w tej piosence rządzą.

Sami sprawdźcie.

Kury byly dlugo moim ulubionym gatunkiem ptactwa, hodowanym przed laty przez moja babcie. Babcia S pochodzi z dalekich lasow i po przeprowadzce do cywilizowanego ( poniekad) Szczecina, pozwolila sobie stworzyc swoj maly Eden. Skladal sie on ze sporego ogrodu warzywno-owocowego oraz malutkiego budyneczku wzniesionego przez Babcie S golymi rekami. W owym budyneczku, zwanym potocznie komorka, miescila sie siedziba moich ukochanych ptakow. Przewinelo ich sie sporo przez komorke i moje edenowe dziecinstwo ale najgodniejsza wspomnien wydaje mi sie Dlugowieczna Trojca.

Zaczne od przywodczyni, niekwestionowanej krolowej, jednoznacznie panujacej dorodnej czarnej kury, nazwanej przeze mnie Gliniarzem. Gliniarz piekna byla ale charakter miala paskudny. Egoizm, pyszalkowatosc, calkowity brak samokrytyki, ze nie wspomne o obzarstwie i lenistwie. Wydawalo jej sie, ze nie jest taka sobie zwyczajna kura z kurnika Babci S, wydawalo jej sie o wiele wiecej. Nikogo sie nie bala, uwielbiala wszczynac awantury z kurami sasiadow a kiedy babcia S kupila koguta ( z mysla o potencjalnych kurczakach albo zblizajacych sie swietach) to biedak skonczyl po kilku dniach otumaniony, podziobany i wtulony w najciemniejszy kat komorki. Zreszta nie tylko Gliniarz nie cierpiala meskiego towarzystwa. Pozosatale kury czy to z natury, czy tez nasladujac krolowa – reagowaly zupelnie identycznie na przedstawiciela odmiennej plci. Po paru probach z regularnie obskubywanymi i gnebionymi psychicznie kogutami, Babcia S dala spokoj i kurnik do ostatnich swoich dni pozostal zenski.

Druga z Dlugowiecznej Trojcy byla Ruda Zoska, pelniaca zaszczytna funkcje damy dworu Gliniarza. Do obowiazkow Zoski nalezalo obskubywanie dzioba monarchini z reztek pokarmu i ustepowanie najlepszego miejsca na grzedzie, tudziez wyszukanych dziur z apetycznymi robakami. Ruda Zoska byla typem dobrowolnego, za przeproszeniem – kuproliza. Co z tego miala? Drugie miejsce w hierarchii KKK ( Komorkowe Krolestwo Kur) a co za tym szlo, niezla wyzerke, grzede itp. W przeciwienstwie do majstatycznie kroczacej czarnej wladczyni, Ruda Zoska dreptala niezdarnie, z ugieta glowa i strachem w tchorzliwych oczkach. Pomimo pewnych korzysci marne jest zycie kazdego kuproliza…

Z radoscia przejde teraz do ostatniej z Trojcy, mojej faworyty – Brudaski. Oto przyklad nieokielznanej, buntowniczej natury. Brudaska przez cale swoje zycie miala gleboko w kuprze: Gliniarza, hierarchie i wszelkie przyjete w komorce zasady. Nie brala udzialu w kurzych zgromadzeniach, trzymala sie zawsze na uboczu. Gliniarz i pozostale kury odnosily sie do niej z pogarda, a ona nie byla im dluzna. Waleczne lwie serce Brudaski bilo mocno w niezbyt urodziwej piersi. Z racji swego charakteru, czesto nie dojadala, sypiala byle gdzie, powydziobywane w walkach piora nie odrastaly a z grzebienia na glowie zostaly zalosne strzepki. Ale jak ja za to wszystko kochalam….Brudaska odwzajemniala uczucie ze zdwojona sila. Wybiegala mi na spotkanie gdaczac w nieboglosy, chodzila za mna po psiemu, dawala sie nawet nosic na rekach. Podobnie jak Gliniarz dozyla sedziwego wieku. Przestala znosic jajka, zrobila sie osowiala. Babcia S dobila ja w koncu litosciwie, Gliniarza tez dobila. A Ruda Zoska zabila sie sama, uduszona drzwiczkami od klatki z krolikami. Coz…kuprolizy z reguly marnie koncza.

Edenu Babci S juz dawno nie ma. Na jego miesjcu wyrosly betonowe kloce i parkingi samochodowe. Lza sie w oku kreci ale takie sa przeciez reguly cywilizowanego (poniekad) miasta. Zadnych Edenow, zadnych komorek ( poza telefonami) , zadnych kur. No chyba, ze kurami mozna nazwac te bezplciowe, bladorozowe garmazeryjne trupki ze sklepowych chlodni i hakow w sklepach miesnych.

Ciekawe dlaczego przez wiekszosc ludzi kury uwazane sa za kosmicznie glupie stworzenia? Korzystajac z moich co prawda dziecinnych ale mocno wnikliwych obserwacji kurzej egzystencji – smiem wyrazic swoj sprzeciw wobec takich opinii. Kury podobnie jak ludzie bywaja rozne i nie ma co schematyzowac. Akurat mnie trafila sie obserwacja kurnika sfeminizowanego. Moze w typowo patriarchalnym kurniku kury nie sa tak indywidualne..? Nie wiem. Jezeli ktos wie cos wiecej w tym temacie to serdecznie zapraszam do dyskusji:)

a w zalaczniku muzycznym cos z Jima Hensona – on na pewno sporo wiedzial o kurach.

Wstęp do wakacji. 10 dni bez aparatu fotograficznego i nieustającego dostępu do sieci. Kury i dojrzewające poziomki. Wyklują się bociany i bedą uczyły się latać…

Zobaczymy się w czerwcu. Adieu!