Sterke inntrykk er festet til minnet. Gode minner skaper nye inntrykk. Jeg har nå oppholdt meg på Håholmen i nesten 3 dager. Havblikk og soloppgang hver morgen. Fisk til alle måltider og engasjerte kursgjester, fulle av engasjement og mot. Akkurat slik folk på Håholmen har vært i hundrevis av år. Jeg er glad for å ha opplevd Håholmen. Men. Hvilken historie er det de som driver stedet i dag egentlig vil fortelle?

I forbindelse med Klippfisklunsjen, fikk vi servert en god og levende historie om produksjon av klippfisk. Bra! Det var tydelig at denne historien satt godt i ryggmargen på værbestyreren. Og i en bi-settning ble Ragnar Torseth nevnt. For meg som er gammel nok til å huske han og hans eventyrlige ferder fra 80 og 90 tallet, ble jeg litt nysgjerrig på hvorfor det ikke ble fortalt mer om han som tross alt gjorde folk bevisste på Håholmen og opplevelsene rundt omkring på havet. Er ikke dette lenger en spennende historie for gjestene som kommer til dette veldrevne og velholdte liksom-samfunnet på Nordmøre?

Inne på rom og i alle felleslokaler stråler det av nymotens og historisk velstand. Og på alle vegger henger det bilder av Ragnar og alle hans erobringer av kjente steder og mennesker, fra hele verden. Og i Saga-siglar hallen, ligger restene av Saga-Siglar. Helt alene. Filmen vises. Historien forteller seg selv. En fengende og unik historie, som gjør Håholmen til noe unikt. Ja, for røde og hvite hus med hav rundt, det finnes andre steder.

Jeg lurer på om det er et bevisst valg? Det at historien om ordinær og stor klippfiskvirksomhet, vektlegges mer en den unike eventyrhistorien om Ragnar Torseth?

Uansett. For deg som vil sove i mjuk seng, spise god mat og kjenne litt på været, så kan dere for eksempel ta turen til Håholmen. Men, sørg for at dere får med dere der som er unikt der. Historien om Ragnar Torseth. Eventyreren.

Zadok Live! The Tyne, November 12th 2009. evening. Not The Venue like previously advertised mind. With Van REzner and Kyst!

Grown in Witton. Power Onion.

…tym razem w nowo otwartym klubie “spółdzielnia literacka”. wieczór poprowadzą kamil kaczmarski i artur snarski birk kowalski – redaktor portalu zojcem.pl. spotkanie odbędzie się w piątek 17 lipca o godzinie 20, o 21.30 zagra zaś zespół “kyst duo”. po spotkaniu do nabycia będą dwa ostatnie tomy wierszy “jasne i pełne” oraz “złe zamiary”.

wstęp wolny.

Ene foten i EU land og andre foten kunne likegodt vært i EU den og! Two places at once!

Voodoo shit ved Helligskogen!

Seriøst full vinter ved grensa.. Lå ganske høyt, ca 548 moh, og var som å komme inn i en annen tidssone.. Skummel skog, masse snø og i ingenmannsland mellom Norge å Finland så var det hengt opp striper av søppelsekker som hang å blafret i vinden.. Så skummelt ut og fikk skikkelig sjaman følelse!

Nydelig fossefall ved Rovijok.. Og nedenfor var det en sånn fin liten pytt og jeg tenkte jo med en gang romantiske tanker.. Bare synd det var tonnevis med snø rundt oss, og en anelse isflak nedi pytten.. Så tenker jeg utsetter foss, pytt og romantisk svømming under fossen til mere tropiske strøk

Zaro poserer på stranda med Skibotn i bakgrunnen. Fineste vovva i verden, hehe!

Jeg har ett veldig spesielt forhold til havet.. Det er ingenting som får mere ro i meg enn å sitte å se utover ett hav, følge bølgene og høre skvusj lydene! Jeg elsker havet og håper en dag jeg vil ende opp med å bo nærmere kysten! Vi bor jo faktisk i eneste kommunen i Troms uten kystlinje

Dette blot for at oplyse om at jeg nu har uploaded en del billeder på vores Flickr album. Lad være med at savle alt for meget over solen og de hvide sandstrande

Najpierw to ja chciałam oznajmić, iż nie jestem świetną recenzentką, tak jak niektórzy. Ale lubię recenzować i będę to robić. Chciałam też ostrzec, iż nie będę recenzować samych nowości, ale i także stare płyty, które są tego warte.

Have fun!

***************************************

Zaiste, skandynawska ta płyta. Czuć od niej niebywały chłód, dystans i ten pierwiastek emocji, tej pasji, tego zaangażowania. Już sama okładka to pokazuje – dość ciemne barwy : w tym przypadku czarny i ciemny granat przeplatają się ze sobą tworząc dość intrygującą kompozycję.

Płytę otwiera “Sejler”, czy dość rozedrgana piosenka niesiona przez dźwięki skrzypiec, klawiszy i głosu cudownej istoty, czyli wokalistki, Henriette Sennenvaldt. Przyznam się, poznałam ten zespół gdy zobaczyłam twarz owej dziewczyny z Århus. Pomyślałam, że jeśli wokalistka jest tak urodziwa to i również muzyka jej zespołu musi taka być. I miałam rację. Ale wracając do płyty, to muszę powiedzieć iż najlepsze na tej płycie są wszystkie piosenki, to one tworzą spójną całość, nie odstają wzajemnie od siebie i to czyni Kyst płytą pełną magii, pełną ducha Skandynawii.

Druga piosenka to “Hjertebarn” jedna z piękniejszych w zestawie. Mamy tutaj jak zwykle spokojny i piękny głos Henriette, skrzypce oraz klawisze, które słychać na wstępie. Tak samo jak w “Sejler”, jednak coś te piosenki różni – nie tyle tekst, co dramaturgia. W “Sejler” mamy poczucie strachu, i jak zgodnie z tekstem, ktoś bliski odpływa statkiem na wiele lat zostawiając kogoś. W “Hjertebarn” mamy opowieść o dziecku z sercem, która ani na chwilę nie trąci banałem. Tak jak reszta pięknych, wyrafinowanych kompozycji z debiutanckiego albumu zespołu, który był objawieniem na dość nudnej i zacofanej scenie w swoim mieście. “Vindeltrappe” to również kompozycja budowana na emocjach oraz na śpiewie i niezwykłej ekspresji Henriette, zaś “Gå ind i lyset” to bardzo spokojna, wolna ballada oparta w głównej mierze na głosie wokalistki, ale i na cichych instrumentach w tle : klawiszach, wiolonczeli oraz skrzypcach. “Vinterbørn” to już bardziej zimowa kompozycja. Wystarczy spojrzeć na tytuł, który mówi sam za siebie. Melodia oparta jest znowu na magicznych dźwiękach skrzypiec, klawiszy oraz perkusji. I nawet Henriette śpiewa jakoś tak żywiej, tak jakby radośniej. “Ingenting hos mig” to również spokojna piosenka, można podsumować ją jako duet skrzypiec Nilsa Gröndahla oraz delikatny, rozpaczliwy głos wokalistki. Jedno z pyszniejszych dań w zestawie, tuż obok “Hjertebarn” – ale o tym to już zdążyłam wspomnieć. “På disse kanter” oraz “Syng hvide nat” to dwa instrumentale, gdzie możemy usłyszeć popis reszty członków Under Byen. Pomiędzy tymi dwoma utworami jest perełka “Fugle og ild” – ekstrakt z tego co najlepsze jest w tym zespole. Wiolonczela, skrzypce, bass uroczej Sary Saxild, perkusja i oczywiście anielska Henriette Sennenvaldt, której głos w tym utworze brzmi jeszcze piękniej, jeszcze bardziej anielsko. Sama opowieść o ptakach i ogniu jest bardzo ciekawa (Under Byen słyną z ciekawych oraz zupełnie.. innych tekstów) :

Jeg ligger på taget af pastel parcel
Og slikker regn og lyn
Luften er rå

Elektriske træer med mørke under
Lunder mod teglsten
Luften er rå

Der er fugle og ild nok
Vælg et par vinger og
Lad os flyve til himmels

No właśnie teksty. Teksty pisane przez Henriette i Thorbjørna Krogshede słyną z innego patrzenia na świat, z trafnie dobieranych spostrzeżeń, aluzji oraz przeróżnych odwołań. Patrząc, to Duńczycy z tego słyną i to właśnie trafnie oddaje ideę oraz nastrój piosenek Under Byen. Album kończą dwie piosenki “Sylfiden” i tytułowa “Kyst”. Żeby się nie powtarzać, to przejdę już do zakończenia mojej jakże chaotycznej recenzji.

Debiut tego zespołu pokazuje nam, że Duńczycy nie tylko muszą słynąć z lukrowanych ciastek, kopenhaskiej syrenki, H. Ch. Andersena, TV-2.. Mogą także mocniej zaistnieć w świecie dzięki magicznej i cudownej muzyce Under Byen. A ich debiutancka płyta pokazuje, że mają ku temu szanse.