Ok this is a bit overdue but I am a masters student now, updating my psersonal blog daily is a luxury I can’t afford!

I went and watch Chicago the musical at the Palace Theatre some days ago (or is it last week?) and I had a blast! I watched the movie first, and I loved it and have watched it nearly 10 times. So, when the tour came to Manchester, I just have to catch the show! I love almost all songs from Chicago but my favourite part got to be the ‘cell-block tango’ and ‘mr cellophane’. All the dancers were super-fit which made my flab shrink in embarassment. Gotta hit that Wii Fit! (ahaha, ok, this is for another entry)

(image credit to here)

Btw, this is the original poster!

Then on Tuesday I watched La Haine at the public-screening organised by the race relation organisation in the uni. It was such a good movie. Before it start, we were given a short introduction and background analysis of the movie from a phd student studying drama. The movie dealt with a really heavy subject, but the director still manage to entertain while making me depressed at the same time. This, to me – is the mark of a really good movie. It’s ability to make you feel so many emotions, and still leave a poignant message for you to ponder on your way back.

(image credit to here)

It’s such a contrast those 2, Chicago and La Haine. Almost a direct opposite.  But both had things that I can learn from

“La Haine” is a French film released in 1995 directed by Mathieu Kassovitz (winner Best Director 1995 Cannes Film Festival) . Blu-ray versions have been released in Europe.

The twentieth anniversary of “Do The Right Thing” is being celebrated in London. [I'd definitely include "Do The The Right Thing" in my top 10 films of all time.]

And Spike Lee is doing interviews (this one with the film critic of “The Guardian.”) You know he is going to say something good. About the election of President of Barack Obama: “… Anyone who thinks we move in a post-racial society is someone who’s been smoking crack.” Lee also goes after Mathieu Kassovitz, director of the French film, “La Haine.” Despite the clear similarities between the two films (both are driven by hip hop soundtracks and have racial incidents at the heart of the story), Lee claims Kassovitz did not want to acknowledge his debt to “Do The Right Thing.” [In a separate interview with the BBC Lee also went off, rightly, against the film "Crash."]

The interview is with “The Guardian.”

Después de preguntar a varios amigos de mi joven generación sobre si conocían o no esta película de notable carácter social y recibir una abrumadora respuesta negativa de todos los encuestados, mi cinéfilo corazón se vio en la necesidad de escribir sobre esta gran aportación al cine.

Mathieu Kassovitz inspira ‘La haine‘ en la muerte de Makomé, un joven árabe de 17 años, muerto tras un disparo mientras era interrogado por la policía. El film narra la historia de tres jóvenes, Saïd, Hubert y Vinz, este último interpretado por Vincent Cassel (el afortunado marido de Mónica Bellucci). Los tres viven en la ciudadela de Muguets, París, donde se palpa la desesperación. Disturbios entre los jóvenes radicales y la policía, provocados porque un joven de 16 años (Abdel) se debate entre la vida y la muerte tras un interrogatorio policial. En pleno enfrentamiento, Vinz encuentra la pistola perdida de un agente, convertido en un instrumento de su propia justicia, hasta tal punto, que decide que matará a un policía, si Abdel fallece.

Una película que desde el primer segundo te hará pensar con frases que tiñen esta obra de acertados mensajes:

Es la historia de un hombre que cae de un edificio de 50 pisos para tranquilizarse mientras cae al vacio no para de decirse: hasta ahora todo va bien, hasta ahora todo va bien, hasta ahora todo va bien…, pero lo importante no es la caída es el aterrizaje

Rodada en blanco y negro, es el claro retrato de denuncia de una desequilibrada sociedad que construye el bienestar de unos sobre la escasez de gran parte de la población.

A continuación os dejo la parte que le pone ritmo, y por favor apaguen sus teléfonos móviles, esto va a comenzar.

La Haine- Nique la police

This is my first post for this school assignment. Above you will see the movie cover for La Haine, one of my personal favorites; I couldn’t find anything better to put, but at least you see a movie cover to a superior piece of film art, not some stupid crap like Transformers 2.

History of Humanity takes place by cycles. Each cycle is characterised by a social and economical model. And after a long time, and generally when new social aspects that make society evolve come up, the system, which was not ready for them, gets outdated, gets old, gets deteriorated and dies.

This process can last a hundred years, sometimes even more, but it’s unavoidable. It is as unstoppable as the passing time. And that’s what is happening to capitalist system. It has deteriorated and is getting old faster and faster. It is unsustainable and it has become outdated with regard to technological revolution. And also, it is a system that makes bigger the inequalities and injustices. It was designed to make richer some people at the expense of making poorer others. Capitalism is reaching its inevitable ending within a process that none of us might ever see finished, but that will complete with the achievement of a new social and economical model. How this new model will be is up to us.

London, the jailed city

London, one of the most important financial cities, has been the stage for several debates and meetings about the problems and issues that affect the system.
With the financial crisis as the starting point, the short documentary The sunset of Capitalism offers an analysis over the tools that make the system work and over the problems that it causes to society.

The CCTV, police brutality and the Orwellian society where individuals found themselves involved in, are some aspects that are deteriorating capitalism. It’s the story of a society collapsing, and as it falls, it repeats to itself: ’so far, so good.’ It is a society that feels like Josef K, the Kafka’s novel character that is arrested one morning without knowing why, and at the end of the novel still doesn’t know the reason. Anguish is absolute.

Smash the system

The music is the conducting element of the documentary, the city of London is where it takes place, the jailed city shelters some hope and dissident thought. Economical and political analysts set alternatives out and unmask the real face of a cheating system. Although we’re aware of the cheating, it drives us to demand more and more cheating.

Gareth Pierce, a Human Rights lawyer, unveils which are the intentions of the state: to control and to make us think this control is necessary for our safety. Some of you might know Gareth for being the solicitor for some ex Guantanamo prisoners, or for being the solicitor of the Jean Charles De Menezes family, or maybe because Emma Thompson did of her on In the name of the father film.

Never lose hope

The idea of the documentary is positive, there’s loads of hope. We are in a turning point of history and therefore this is a very suitable time for change.
After watching the documentary, somebody said she was about to drop a tear but the rage that she felt was bigger than the sadness. How do we channel this rage and sadness is fundamental for what is to come. But never forget that best is to come. It always is.

Peace & respect,
Javier Duque

Click here to watch the documentary.

(In ascolto: Des Armes – Noir Dèsir)

Pubblicato su Lankelot, agosto 2009.

C’è una capacità che andrebbe sempre riconosciuta al cinema francese, o meglio, all’industria cinematografica francese. Quella di costituire l’unica vera opposizione, l’unico tentativo di resistenza a quella imperante proveniente dall’America. Andrebbe riconosciuta la sua capacità di proporre un’offerta cinematografica a trecentosessanta gradi, che fugge quasi sempre all’appiattimento del cinema di genere, come è invece avvenuto in Italia dopo la fertile stagione neorealista. Stagione così fertile che ha segnato profondamente il modo di fare cinema in Italia, per cui – tranne alcune eccezioni ben isolate (ovviamente Fellini, ma anche Moretti e i più recenti Garrone e Sorrentino) – non si è mai riusciti a superare un modello che non ha saputo rinnovarsi e adattarsi ad un contesto sociale differente da quello in cui il neorealismo era nato. E a questa mancanza di rinnovamento si è aggiunta negli anni l’avanzata di quello standard televisivo che oggi ormai impera in ogni produzione nostrana. A questa regola hanno saputo invece sottrarsi una serie di registi in Francia in grado di proporre un’offerta diversificata, capace di spaziare dalla commedia (Jeunet, Klapish, Veber) al blockbuster (Besson), dal noir moderno (Audiard) al grottesco (Carax e Gondry), passando per l’animazione (Ocelot, Chomet) e il documentario (Jaquet) per non parlare dell’ecletticità di un autore come Patrice Leconte. Il tutto sempre rivendicando la dignità artistica del mezzo cinematografico, quella capacità che Andrè Bazin rivendicava al cinema di “sostituire al nostro sguardo il mondo che desideriamo”.

In questo prolifico filone di talentuosi registi d’oltralpe, parve inserirsi nel 1995 Mathieu Kassovitz con un’opera come La Haine che gli valse il premio per la miglior regia al 48° Festival di Cannes. Un film che lasciava intravedere per l’allora ventottenne Kassovitz una lunga e prolifica carriera. Ma, le opere successive dietro la macchina da presa hanno negli anni smentito clamorosamente tutte le buone promesse fatte nel 1995. Eppure, L’Odio, rimane ancora oggi un’opera dall’indiscutibile valore, estetico e sociale. Un film di denuncia che mostra la propria morale per contrasti, bagnandosi in un mondo amorale, in cui non vale più neanche la legge del più forte, ma quella del puro determinismo. Un film che agisce per simmetrie e per contrasti, come il bianco ed il nero del film, che nulla lascia allo spazio lirico delle immagini. L’estetica alla base del film è più vicina a quella di un autore letterario come Cèline che a quella di un Truffaut. La fotografia di Pierre Aim non estetizza, anzi, i bianchi e i neri rimarcano piuttosto le imperfezioni, ora i tratti ruvidi del profilo di Vincent Cassel ora le spigolosità delle geometrie architettoniche del paesaggio urbano della banlieu, così come i pieni e i vuoti di cui è composto lo stesso tessuto urbano. L’estetizzazione passa invece attraverso il montaggio, debitore dello stile di quella Nouvelle Vague di ritorno che era il New Cinema americano degli anni ’70, e dell’estetica del Martin Scorsese di Mean Street e Taxi Driver in particolare. C’è dunque un contrasto tra la resa naturalistica della fotografia e un montaggio estetizzante che potrebbe far storcere il naso a chi nei film di denuncia, o comunque di argomento sociale, pretende un taglio esclusivamente realistico e ai limiti dello stile documentario.

L’incipit del film segue proprio questa direzione: mentre scorrono i titoli di testa, vengono rappresentate delle immagini di guerriglia urbana scatenatasi in una banlieu parigina, Les Muguets, in seguito ad un pestaggio della polizia ai danni di un ragazzo del quartiere, Abdel Ichah. Una vicenda molto simile era accaduta realmente nei mesi precedenti la lavorazione del film, e le immagini mostrate sono effettivamente delle immagini di archivio. Tra i giovani che scendono in strada, ci sono tre amici, Vinz (Vincent Cassel), Hubert (Hubert Koundè) e Saïd (Saïd Taghmaoui), che rappresentano anche tre minoranze: Vinz è un ebreo, colmo di rabbia e ossessionato dall’idea della violenza, o meglio dalla violenza estetizzata dei film di Robert De Niro (in una scena, davanti ad uno specchio, recita le parole di Travis Bickle, in Taxi Driver) più che dalla violenza in sé. Non a caso, più volte durante il film imita con le mano il gesto dello sparo; uno sparo che però non giunge mai. Hubert è invece un nero ed è colui che maggiormente sente la necessità di fuggire dalla vita del ghetto. Saïd è infine un magrebino, ed è il personaggio in cui più emerge la scelta della haine quale puro riempitivo della noia e della monotona vita di periferia. Una monotonia che viene spezzata dal ritrovamento da parte di Vinz di una pistola persa da un poliziotto durante gli scontri della notte precedente. Una pistola che, promette Vinz, userà contro un poliziotto nel caso in cui dovesse morire il loro amico Abdel Ichah.

Il tempo del film è scandito dal ticchettio di alcune didascalie che segnano l’ora della giornata in cui si svolge la vicenda, quella successiva ai tumulti rappresentati nell’incipit. Un ticchettio più simile a quello di una bomba ad orologeria che a quello che scandisce i secondi e i minuti. Venti ore, dalle 10.38 alle 6.01 del mattino successivo. In questo arco di tempo Kassovitz mette in scena la propria rappresentazione dell’odio, declinato in più motivi. C’è l’odio dei ragazzi contro la polizia. E quello della polizia contro i ragazzi. Ma c’è anche quello razziale, nella scena in cui Hubert e Said, durante il loro vagabondaggio notturno per le strade parigine, incorrono in un’aggressione di un gruppo di skinheads. Tutto il film gioca sulla simmetria del “nous” e del “vous”, reso esplicito da un cartellone pubblicitario con lo slogan “Le monde est à vous” che compare più volte nel film, e che in una scena Saïd modifica in “Le monde est à nous”, in quella che è sì una chiara citazione dello Scarface di De Palma, ma anche chiara identificazione della propria condizione sociale e del proprio stare al mondo. Da una parte “vous”, dall’altra “nous”. Simmetria riscontrabile anche nella suddivisone di una parte del film nello scenario urbano della banlieu e dell’altra in quello di Parigi, priva però dei suoi simboli, se si eccettua una Tour Eiffel relegata sullo sfondo, au bout de la nuit.

Un altro degli elementi di contrasto che ben esplicita la concezione del mondo basato sul nous vs vous, viene perso nell’adattamento italiano, causa un doppiaggio che si sarebbe potuto evitare, a vantaggio dei sottotitoli, necessari in un film del genere. I protagonisti parlano infatti in Verlan, un gergo delle periferie che inverte l’ordine sillabico delle parole e che risulta quasi incomprensibile al di fuori della banlieu. Quel che ne risulta, vedendo la versione originale, è la scoperta di una lingua, quella francese, dai suoni duri, ben lontana dai luoghi comuni che la vedono come la lingua dai suoni dolci e raffinati. Il francese utilizzato dai personaggi del film è utilizzato quasi con una funzionalità espressionista, vicina, ancora una volta, a quella utilizzata da Cèline nei suoi romanzi (così scriveva: “Bisognerà capire una volta per tutte che il francese è una lingua volgare, da sempre, dalla nascita al trattato di Verdun.), ma anche a quella usata nei ghetti americani e che ha dato vita allo slang dell’hip-hop. Suoni crudi, come il mondo e la società che rappresenta: questa è la storia di una società che precipita e che mentre precipita si ripete fino a farsi coraggio: fino a qui tutto bene, fino a qui tutto bene, fino a qui tutto bene. Il problema non è la caduta ma l’atterraggio.

Trailer:

Paris, as most people know, is one of my favourite places. I go there whenever I can. I love the art, the vibe of the city.

The film La Haine (Hate) was made in 1995 by Matthieu Kassovitz, starring Vincent Cassell, a story of youths living in apartment blocks, no jobs, fighting with the police. The sad thing is, although made some 14 years ago it could have been made this week.

An 18 year old man was killed on Sunday night, seemingly he didn’t stop at a travel control point and was pursued by a cop car in Bagnolet in the North of Paris.

The man came off his motorcycle. The police say that its not their fault, they didn’t hit the guy. Locals say otherwise.

Most people know what some of this area looks like, heck, you’ve passed it on the train going to the city from Charles de Gaulle airport. It’s not exactly pretty. Tower blocks and vacant wastelands as far as the eye can see.

There is a history of violence and tensions with the police in suburbs in Paris. Riots in 2005 almost brought the entire country to a standstill with imposed curfews and were reported around the world. Riots are the last thing the area needs right now.

The rates of unemployment in these areas are high and there are religious cultural and sometimes radical divides.

It seems to me, an outsider, it seems a lot of the problems here stem back maybe thirty years or more. Immigrants from the French empire travelled to The capital in search of a better life. Unskilled workers seem to have gotten into a cycle which they passed on to their children.

Its sad and its sadder, though everywhere is experiencing financial difficulty, the under 24s are in the highest group of unemployed agewise.

Nicholas Sarkozy has brought in some new measures into effect to get the younger people into apprenticeships.

Hopefully this will help the situation, nobody wants riots, nobody wants another, real life, La Haine.

FMS-127 Blog Entry
Risks and Choices in La Haine

by Stephen Pitt

In La Haine, the director, Kassovitz, shows the binary opposition in many situations and it can be closely related to the story the older man tells the three friends in the restroom. At first, the story seems odd and out of place. Why would some stranger tell a story to younger men for about five minutes straight and then just say good-bye afterward? What exactly was he thinking? The older man was explaining through creative storytelling that in life we all have choices to make and that in this situation, his friend had two choices. He could either pull up his pants or reach out his hand. People can either love or hate. It displays the two choice situations that we face in our lives. We can live life according to Hubert or Vinz. Of course, there are more than two choices in many situations, but the story expresses the two-choice dilemma that we may face.

The other story told, one of many, in La Haine took place with the Candid Camera explanation. The story was a foreshadow for the fake Russian roulette situation in Asterisk’s apartment. The local boy explained to Vinz about the paranoid celebrity who kept getting into fights with other people because he thought everyone was out to get him. It is highly similar to the Asterisk in the apartment because he wanted to get into a fight with Vinz and both men were pointing their gun at each other. This scene also plays with the common theme of risk and the consequences of that risk. At what point do people stop taking risks? To what degree should a risk be taken? Is it unnecessary to take risks, or should one follow the saying, “the greatest risk in life is not taking one?”

Another important theme is that of an ending that is inevitable. Hubert narrates in the beginning by saying “So far, so good…” It is similar to a person doing something risky when they are driving on the freeway. They may be able to do something risky thousands of times but it only takes one time to get in a horrible accident. And it is slightly ironic because the person does not even realize at the time that they are falling from the building, as Hubert tells the story. It is also important that Hubert explains to Vinz that killing one of the Police will not make a difference and that they will all still be there. Hubert is trying to persuade Vinz to not act in a risky way. Then Hubert even calls out Vinz on his bluff of being all talk and no walk. It was a risky move on Hubert’s part because Vinz could have pulled the trigger and Hubert probably would have felt guilty for pushing Vinz.

In a way, the film is similar to a Seinfeld episode because it seems that nothing is going on. When the film is explained to someone else in one sentence, it is difficult to capture the whole film. “It’s about three younger guys who walk around the poorer areas in the suburbs of Paris and the type of trouble they get into.” When explaining the film, it is hard to imagine what really happens. It is similar to describing Forrest Gump. “It’s about a guy who sits on a bench and tells his life story.” But by the absence of constantly fast paced editing, when drama does occur in the film, it seems even more intense. The end of the film would not have seemed so strong if all the scenes prior to it were just as dramatic.

Kassovitz has been quoted as saying that the film was created to show what real life was like in the Banlieue of Paris. And the film does capture the realistic nature of the three younger men, Hubert, Vinz and Said. But why is less time given to the home life of Said? It could be that because Said is the one person in the group who is the most closely related to the riots that occurred in Paris with the independence of Algiers. Although he is not directly from Algiers, it could be that the director wanted to show that he really has no home because of the colonization of Muslim countries.

And just in case people haven’t seen the Taxi Driver mirror scene, I’ve attached it through YouTube. It is another example of Vinz wanting to take risks by being violent and tough with a gun. And above the video clip are images from the outskirts of Paris.

Nog niet zo heel lang geleden zag ik twee opvallende films binnen korte tijd. De ene was Der Baader Meinhof Komplex over de Duitse terroristische groepering de RAF, de andere heette Indigénes. Een film over de schandalige wijze waarop het Franse leger in de Tweede Wereldoorlog omging met hun kameraden de koloniale moslim strijders. Op zich niets vreemds zo zou je denken, totdat ik begon te denken over Nederlandse tegenhangers. Tot mijn verbazing moest ik concluderen dat Nederland een weinig indrukwekkende traditie heeft op het gebied van het verfilmen van de zwarte bladzijdes uit de vaderlandse geschiedenis.

Het mag toch op zijn zachtst gezegd vreemd heten dat er nog steeds geen Nederlandse film is over de Nederlandse rol in Srebrenica (de praktisch door niemand geziene miniserie De Enclave daargelaten), de VOC en de daarbij behorende slavernij verhalen, de foute Nederlanders in de Tweede Wereldoorlog of meer recenter de problemen met de Islam, de bijlmerramp of de deelname aan de oorlog in Irak? 

De ons omringende landen doen het bijna stuk voor stuk wel. In Duitsland waren de hoofdrolspelers in de laatste drie grote films naast de al eerder genoemde leden van de RAF, Adolf Hitler en een Stasi-agent. In Ierland zijn talloze films gemaakt over de IRA en de daarbij behorende twijfelachtige politieke keuzes. Frankrijk probeerde met La Haine de jongeren in de achterbuurten van Parijs te doorgronden, Spanje nam onlangs met Pan’s Labyrint de periode ten tijde van Franco onder de loep en in Italië zijn er voorbeelden te over van films over maatschappelijke misstanden.

De hoofdrolspelers uit de laatste drie grote Duitse films op een rijtje. (v.l.n.r. Adolf Hitler, (Der Untergang) De leden van de RAF (Der Baader Meinhof Komplex) en een stasi agent (Das Leben der Anderen)

Onze zuiderburen de Belgen kunnen misschien nog wel het best met ons concurreren. Zij hebben ook een allesbehalve grootse historie op het gebied van het verfilmen van eigen tekortkomingen. (waar blijft bijvoorbeeld een film over de rol van de Belgen bij de Rwandanes genocide) Al is Daens de verfilming over de wantoestanden in de Belgische fabrieken eind 19e eeuw natuurlijk wel een heus meesterwerk.

In Nederland blijft het echter angstvallig stil. Enkel regisseur Fons Rademakers mag met Max Havelaar en in mindere mate De Aanslag nog enigzins een filmmaker genoemd worden die de omstreden thema’s niet schuwde. Waarom de rest van het vaderlandse filmmakersgilde de zwarte bladzijdes angstvallig mijdt, geen idee. Krijgen ze geen subsidie of heeft het simpelweg te maken met de volksaard ik durf het niet zeggen. Het is echter te hopen dat er in de nabije toekomst weer een nieuwe Fons Rademakers opstaat want de mogelijke verhalen liggen, na zoveel jaar negeren, voor het oprapen

ΤΟ ΜΙΣΟΣ

LA HAINE/THE HATE-ΓΑΛΛΙΑ-1995-96′

Σκηνοθεσία: Mathieu Kassovitz

Πρωταγωνιστούν: Vincent Cassel, Hubert Kounde, Said Taghmaoui, Abdel Ahmed Ghili

Σε μια φτωχογειτονιά της Γαλλίας ξεσπάει ακόμα μια ταραχή. Ο νεαρός Αμπντέλ κακοποιείται από αστυνομικούς και βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση στο νοσοκομείο. Ένας φίλος του βρίσκει το όπλο που χάνει ένας από τους αστυνομικούς και ορκίζεται πως αν ο Αμπντέλ πάθει το χειρότερο θα δολοφονήσει έναν αστυνομικό. Η ταινία ασχολείται με το αδιέξοδο και την καθημερινή βία στη ζωή των νέων στο κοινωνικό περιθώριο της γαλλικής πρωτεύουσας. Εικονογραφείται η αντίθεση των νέων αυτών με το λουστραρισμένο πλούσιο κέντρο της «πόλης του φωτός» και η δημιουργία «τρομοκρατών» εκ του μηδενός, μέσα από την αλληλεπίδραση αστυνομικής βίας και κοινωνικού αποκλεισμού στη σύγχρονη Γαλλία. Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών, τρία γαλλικά Σεζάρ, μεταξύ αυτών της καλύτερης ταινίας βραβείο νεότητας στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, σε μια ταινία που άφησε εποχή.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΟ ΜΙΣΟΣ: To Αριστούργημα του Ματιέ Κασσοβίτς 15 χρόνια μετά, επίκαιρο όσο ποτέ!

ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΚΟΠΙΕΣ
«Ξέρεις την ιστορία του τύπου που πέφτει από τον πεντηκοστό όροφο μιας πολυκατοικίας;
Καθώς έπεφτε, έλεγε συνεχώς για να καθησυχάσει τον εαυτό του: ‘Ως εδώ όλα καλά, ως εδώ όλα καλά.’
Σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η πρόσκρουση.»

Παρίσι- Προάστια- Φτώχια- Περιθώριο- Γκέτο- Μίσος

Ένα τυπικό γαλλικό, Παριζιάνικο προάστιο – συγκρότημα κρατικών κατοικιών, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, ξυπνά ένα πρωί σε κατάσταση πολιορκίας. Τα παιδιά του Bluebell συγκρούονταν όλη τη νύχτα με την αστυνομία.
Η αιτία, ένα 16άχρονο αγόρι, ο Abdel Ichah, κινδυνεύει να πεθάνει, μετά από τον άγριο ξυλοδαρμό που υπέστη από αστυνομικό, κατά την ανάκριση. Μια ακόμη, περίπτωση χρήσης άλογης αστυνομικής βίας, μια ακόμη εξέγερση. Ανάμεσα σ’ αυτά τα παιδιά που τα τυφλώνει το μίσος για το σύστημα, είναι και ο Hubert, ο Said και ο Vinz. Αυτή είναι η πιο σημαντική μέρα της ζωής τους. Γιατί δεν είναι μόνο τρεις, αλλά τέσσερις. Ο Said, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με μικρεμπόριο χασίς, αλλά δεν τα καταφέρνει. Ο  Hubert είναι πεπεισμένος ότι η διατήρηση της «ειρήνης» στην περιοχή είναι  ο μόνος τρόπος να επιβιώσει η κοινότητα. Ο Vinz είναι πεπεισμένος ότι το κλειδί της επιβίωσης είναι το μίσος. Υπάρχει κι ένας τέταρτος ήρωας στην ιστορία, ένα καλογυαλισμένο 44άρι που έχει απολέσει ένας αστυνομικός κατά τη διάρκεια της συμπλοκής.
24 ώρες από τη ζωή των νέων του γκέτο.
24 ώρες να βρεθεί μια λύση στο μίσος που διακατέχει και τα δυο πλευρές.
Γιατί, αν η δολοφονία αστυνομικού δεν είναι λύση… Τότε τι;
Ο νεαρός τότε σκηνοθέτης, καταγράφει αυτό το οδοιπορικό, με ύφος άλλοτε ντοκιμαντερίστικο και άλλοτε σχεδόν παραισθητικό, αποτυπώνοντας τα κοινωνικά αίτια που κρύβονται πίσω από τις συμπεριφορές. Η ταινία, βαθύτατα πολιτική, αποτελεί μια προφητική ματιά στα γεγονότα του Παρισιού, το 2006, προοικονομώντας τη βίαιη εξέγερση των μεταναστών στα γκέτο.

Δήλωση του Σκηνοθέτη για την ταινία: «Δε χρειάστηκε να αναρωτηθώ, όπως οι περισσότεροι, γιατί αυτά τα παιδιά αρπάζουν τα περίστροφα και πυροβολούν περαστικό μπάτσο. Το ένιωσα. Η βία κυκλοφορεί ελεύθερα σε κάθε μεγάλη πόλη. Την αισθάνεσαι, τη βλέπεις στα μάτια των βιαστικών που σε προσπερνούν.  Ξέρετε γιατί; Επειδή το καζάνι είναι μικρό. Επομένως ανοίγεις το καπάκι και κάποιοι πετάγονται έξω σαν φυσαλίδες». Και αλλού: «Οι άνθρωποι βλέπουν στο Παρίσι  την πόλη του έρωτα και του φωτός. Όμως, όσο υπάρχει αγάπη υπάρχει και μίσος, όπου υπάρχει φως υπάρχει και σκοτάδι. Δε θέλω ο κόσμος να δει την ταινία ως αντι-μπατσική, αλλά ως ενάντια σε κάθε μορφή αστυνόμευσης. Στη Γαλλία εκπαιδεύουν τους μπάτσους επί έξη μήνες και μετά τους δίνουν ένα πιστόλι και τους αμολάνε στο δρόμο. Δεν πιστεύω πως αυτό είναι αρκετό. Το φιλμ δεν είναι αντι-αστυνομικό. Αν και πιστεύω πως όταν κάποιος θέλει να γίνει αστυνομικός, τότε έχει πρόβλημα».
Μισώ να εξαναγκάζομαι να παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά,
απογοητεύοντας όσους δεν με παίρνουν στα σοβαρά.

Μισώ όλους αυτούς που σταματούν στις κυλιόμενες σκάλες
κι αφήνουν τον εαυτό τους να παρασύρεται μηχανικά.

Μισώ τους ανθρώπους που κοιτούν μόνο τη δουλειά τους.

Μισώ τους φοιτητές που διαδηλώνουν, και διαμαρτύρονται για κείνους τους «εξεγερμένους», και που προσπαθούν να τους σπάσουν τις διαδηλώσεις.

Μισώ τη δημαγωγική στάση που συνδέεται με τα γκέτο των προαστίων.

Μισώ τη σικορέ και τα ανάμεικτα λαχανικά.

Μισώ τους ηλίθιους που θεωρούν ότι Το Μίσος είναι μια ταινία για τη ραπ μουσική.

Μισώ όσους, με το πρόσχημα της ενασχόλησης με ένα σοβαρό θέμα,
αυτόματα το καθιστούν λυπηρό και ηθικολογούν.

Μισώ τους βλάκες που, χτυπώντας σε φιλικά στον ώμο, σου λένε, «Υπέροχη ταινία» ενώ πιστεύουν το αντίθετο (ή δεν το έχουν δει καν).

Μισώ τα πολιτικώς ορθά σλόγκαν.

Μισώ τον κόσμο που διαδηλώνει κατά του AIDS.

Μισώ να βάζω το «εγώ» στην αρχή κάθε φράσης μου.

Μισώ τους δημοσιογράφους που θα μεταφέρουν μόνο τη φράση “ανάμεικτα λαχανικά” μόνο και μόνο επειδή είναι αστείο.

Μισώ να γράφω επιστολές ενδιαφέροντος.

Κι όμως είμαι λευκός και ζω στο Παρίσι. Δεν έχω κανέναν λόγο να μισώ.

Τώρα, προσπαθήστε να φανταστείτε τι συμβαίνει στο μυαλό ενός απ’ τους νέους που ζουν στα γκέτο των προαστίων όταν ένας φίλος τους, πυροβολείται στο κεφάλι από έναν αστυνομικό.

Mathieu Kassovitz

Το Μίσος

Ασπρόμαυρες εικόνες μιας σύγκρουσης.
Γρήγορα, παγωμένα πλάνα από αστυνομικούς που αντιμετωπίζουν διαδηλωτές. Ο  Mathieu Kassovitz χτυπά κατευθείαν στην καρδιά του θέματος και χτυπά δυνατά. Τα παρισινά προάστια «βράζουν» από την είδηση του σοβαρού τραυματισμού του 16χρονου Αμπντέλ Ισάχ από έναν αστυνόμο κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Ο χώρος, ο χρόνος και οι ήρωες έχουν ήδη ορισθεί – και οριοθετηθεί – και ο Kassovitz ακολουθεί την πολύπλοκη διαδρομή των σχέσεών τους μέσα στα σπλάχνα μιας κλειστής, σαν φυλακή πόλης, η οποία γεννά και γεννιέται από έναν διαρκή φαύλο κύκλο μίσους. Η ταινία βρίσκεται στο κέντρο του ήδη από την αρχή της και θα μείνει εκεί ως το φινάλε της, κομμάτι κι αυτή μιας πραγματικότητας τόσο γρήγορης και βιαστικής που δεν έχει χρόνο για έτοιμες λύσεις ή εύκολες απαντήσεις.
Μακριά από την κοινωνική ανάλυση και τη φτηνή δημαγωγία, το Μίσος αποτυπώνει εικόνες μιας ασφυκτικής καθημερινότητας με την αμεσότητα του ντοκουμέντου. Χωρίζοντας το πολύβουο κέντρο (πλάνα με κάμερα στο χέρι) από τα ερημωμένα προάστια (τράβελινγκ, διαρκείς αλλαγές γωνίας της μηχανής), περνά με 200 χιλιόμετρα την ώρα μέσα από τα ναρκωτικά, τη βία, τις αδικίες του συστήματος και προσγειώνεται στα πρόσωπα των ηρώων  που κινούνται διαρκώς ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
«Αυτή είναι μια ταινία ενάντια στους μπάτσους και θέλω να εκληφθεί ως τέτοια.», λέει ο σκηνοθέτης, ο οποίος, όμως, αν και κάνει ένα ασπρόμαυρο φιλμ, δε πέφτει στη παγίδα της καταγγελίας και του διαχωρισμού σε άσπρο και μαύρο. Ξεκινά με δεδομένη την αυθαιρεσία της εξουσίας και προχωρά επικεντρώνοντας την προσοχή του στα γρανάζια του μηχανισμού που αναπαράγει και διαιωνίζει την οργή και την προκατάληψη. Το Μίσος ανοίγει ένα παράθυρο στη σύγχρονη γαλλική πραγματικότητα και θέτει μερικά καυτά ερωτήματα τόσο πάνω σε αυτήν όσο και στο ίδιο το σινεμά.
Ο Kassovitz με τη στιλιστική σκηνοθετική του οπτική, απογειώνει τις εικόνες του μερικά μέτρα ψηλότερα από τον περιορισμένο σύγχρονο κινηματογραφικό ορίζοντα. Με μια ευέλικτη, ανάλαφρη και «μετωπική» κάμερα, η οποία μετατρέπεται σε πούπουλο μα και στιλέτο, ακολουθεί τους ήρωες σαν τη σκιά τους και συλλαμβάνει την οργή και την ένταση γύρω και ανάμεσά τους. Τους ορίζει μέσα από τη δική τους, άμεση και καθημερινή γλώσσα, τους ντύνει με μια επιθετική και γεμάτη ρυθμό μουσική, συλλαμβάνει τις χιουμοριστικές στιγμές αλλά και τις δραματουργικές εντάσεις και αφήνει το σασπένς να κυκλοφορεί ανάμεσά τους, στο σχήμα ενός περίστροφου Σμιθ Εντ Γουέσον το οποίο περιμένει τη στιγμή που θα εκπυρσοκροτήσει.
Με αυθεντικότητα, πρωτοτυπία, πάθος, σοβαρότητα μα και πρόκληση το Μίσος κρατά αυθεντική τη συγκίνηση περνώντας μέσα από το στυλ και ο Kassovitz δοκιμάζει τη δύναμη της ταινίας του σπρώχνοντάς τη ως τα όριά της.

Συνέντευξη του Mathieu Kassovitz

Πώς προέκυψε η ιδέα για «Το Μίσος»;
Όταν πέθανε ο Μακομέ, θύμα αστυνομικής κτηνωδίας, σ’ ένα τμήμα του Παρισιού, αναρωτήθηκα, πώς μπαίνει κανείς σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο βίας, όπου οι νέοι επιτίθενται στους αστυνομικούς, που επιτίθενται στους νέους, που επιτίθενται στους αστυνομικούς… Όταν αυτό συμβαίνει είναι απολύτως βέβαιο ότι, κάθε φορά,    η έκβαση θα είναι κακή. Βλέποντας, όμως, πως οι αστυνομικοί είναι εκείνοι που οπλοφορούν, συνειδητοποιεί κανείς ότι εκείνοι είναι οι υπεύθυνοι για τα γεγονότα, όταν χάνεται ο έλεγχος.

Πού γυρίσατε Το Μίσος;
20 μίλια έξω από το Παρίσι, στα προάστια, σε μια «Σιτέ», χαρακτηριστικό παράδειγμα γαλλικού προαστιακού γκέτο, όπου δεν είναι και τόσο δυσάρεστο να μένει κανείς. Μπορεί να μην είναι και τόσο δυσάρεστο, αλλά είναι «Σιτέ», που σημαίνει ότι το 80% του πληθυσμού και το 100% των νέων, δεν έχουν απολύτως τίποτα να κάνουν. Δεν πηγαίνουν πια στο σχολείο, δεν έχουν τίποτα, βαριούνται αφόρητα. Έχουν το σύνδρομο «περιφέρομαι άσκοπα». Από το πρωί μέχρι το βράδυ, αράζουν σ’ ένα κτίριο και απλά κάθονται εκεί, χωρίς να κάνουν τίποτα, και καπνίζουν χασίς… Δεν έχουν τίποτα, ούτε δουλειά, ούτε τίποτα, μόνο κάτι «μικροδουλειές». Ούτε ναρκωτικά δεν έχουν στο μέρος που κάναμε το γύρισμα. Αυτό είναι καλό, γιατί εκεί όπου υπάρχουν μεγαλέμποροι ναρκωτικών, η ανταλλαγή πυροβολισμών είναι σύνηθες φαινόμενο.

Γιατί, κάνατε την ταινία ασπρόμαυρη;
Ήθελα να κάνω μια προκλητική ταινία, μια πραγματικά προκλητική ταινία. Το Μίσος είναι μια ταινία ενάντια στους «μπάτσους» κι ήθελα ο κόσμος να την αντιμετωπίσει έτσι. Ακόμα κι αν δείχνω κάποιους καλούς «μπάτσους», και κάποια καθάρματα, νέους. Για να μην πέσω στην τετριμμένη «αντί-αστυνομική παγίδα», έπρεπε να συμπεριλάβω κάποια στοιχεία που δίνουν ζωή στους χαρακτήρες κι έτσι… γελούν με τις ίδιες τους τις εμπειρίες. Έπρεπε να υπάρχουν και  κάποια ανάλαφρα στοιχεία, για να μην μιλήσω μόνο για το σιδερικό που τράβηξαν εκείνοι που σκότωσαν τον αστυνομικό.
Πρέπει να συμπεριλαμβάνει κανείς και αυτού του είδους τα στοιχεία, που σε μένα προσωπικά αρέσουν πολύ, κάτι πιο ανάλαφρο, όπως έκανα και στο Metisse, στοιχεία που αφήνουν στον θεατή λίγο χώρο να αναπνεύσει, λίγο αέρα. Το ότι οι γάτες είναι νευρικές, δεν σημαίνει ότι πρέπει να δαιμονίζονται κιόλας. Για μένα, ο μόνος τρόπος να θυμίσω στους θεατές ότι δεν βλέπουν κωμωδία, ή μια γλυκανάλατη ταινία, ήταν να κάνω την ταινία ασπρόμαυρη. Η επιλογή του ασπρόμαυρου φιλμ σημαίνει «Κοίτα, υπάρχει και κάτι παραπάνω, κάτι που δεν αποσκοπεί τόσο στη συναισθηματική σου εμπλοκή, αλλά είναι ιδιαίτερο.»

Δεν ανησυχείτε μήπως μετά Το Μίσος, ο κόσμος θα σας χαρακτηρίσει ως τον εκπρόσωπο των νέων των γκέτο των προαστίων της Γαλλίας;
Μπορείς να αντιπροσωπεύσεις κάτι, αν το επιλέξεις. Μπορείς και να το αρνηθείς, αν θες. Έχω πράγματα να καταγγείλω για την αστυνομική κτηνωδία και τα ατοπήματά της, για κάποια γεγονότα που πραγματικά με ξενίζουν. Τώρα, αν υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι Το Μίσος είναι ο μόνος τρόπος θεώρησης των πραγμάτων, αυτό είναι καθαρά δικό τους πρόβλημα.

Συνέντευξη του Vincent Cassel

Ποιόν υποδύεσαι στο Μίσος;
Το ίδιο το μίσος…

Πώς πήγαν τα γυρίσματα στο Σιτέ;
Πήγε καλά, αν σκεφτεί κανείς πως τα πράγματα εκεί χειροτερεύουν δραματικά. Το μοτίβο είναι ουσιαστικά αρκετά απλό και παρόμοιο για κάθε σύγχρονη δυτική μεγαλούπολη. Οι προηγούμενες γενιές διέπραξαν τρομερά λάθη και αυτή η κατάσταση τώρα υποτροπιάζει. Δεν υπάρχει κάποιο πρόγραμμα που να προσφέρει καλή εκπαίδευση και επιμόρφωση σε αυτά τα γκέτο. Αντιθέτως, οι αρχές τους απορρίπτουν. Είμαστε υπεύθυνοι για τον θυμό αυτών των «περιφραγμένων» ανθρώπων. Πιστεύω πως αν, σαν χώρα, σαν δυναμική ομάδας, σαν μεμονωμένα άτομα αρνούμαστε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και αν δεν αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο τα λάθη μας , η κατάσταση όλο και θα εκφυλλίζεται. Δεν είναι άλλωστε κάθε γενιά υπαίτια για αυτά που προκαλεί;

Τα κοινωνικά υπονοούμενα της ταινίας σημαίνουν κάτι για εσάς;
Δεν ξέρω τι μηνύματα θα μεταφέρει η ταινία, τα γεγονότα είναι πλασματικά, είναι ένα σόου…Σαν ηθοποιός και μόνο, ήμουν σε θέση να μελετήσω το σενάριο και τον ρόλο μου, χωρίς να εγκολπωθώ σε αυτόν. Η αλήθεια είναι πως, κατανόησα την σοβαρότητα και έκταση αυτού του κοινωνικού προβλήματος  μόνο όταν το έζησα από κοντά, στην περιοχή.
Με αυτήν την έννοια, μπορεί να πει κανείς ότι τα γυρίσματα της ταινίας «Το Μίσος» μου άνοιξε τα μάτια για τις κοινωνικές πτυχές του.

Συνέντευξη του Hubert Koundι

Ποιόν υποδύεσαι στο Μίσος;
Υποδύομαι τον Ουμπέρ, έναν από τους τρεις κύριους χαρακτήρες της ταινίας. Ο Ουμπέρ ζει στο Σιτέ και είναι μποξέρ. Θέλει να πράττει το καλό και προσπαθεί να βρίσκει διεξόδους για αυτό. Περιστασιακά είναι και «βαποράκι» αλλά μόνο εξαιτίας των συνθηκών – καθώς θέλει να βοηθήσει τη μητέρα του οικονομικά. Είναι ο πιο ηθικός, ο πιο εσωστρεφής και ο λιγότερο επικοινωνιακός τύπος της παρέας. Ουσιαστικά ο Σαΐντ, ο Βινσέντ και ο Ουμπέρ είναι τρία μέρη μιας ολότητας. Αν «συναρμολογήσεις» τις προσωπικότητές τους κάνουν έναν εξαίρετο άνθρωπο.

Πώς πήγαν τα γυρίσματα στο Σιτέ;
Οπουδήποτε και να πας, πρέπει να προσαρμοστείς στους τοπικούς κανόνες του «παιχνιδιού» και να γίνεις πιο ανοιχτός κοινωνικά ώστε ο κόσμος να σου ανοιχτεί και να σε δεχτεί. Παρά το γεγονός ότι νομίζαμε ότι θα ήταν πολύ δύσκολονα προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα του Σιτέ, τελικά δεν ήταν καθόλου. Τα πράγματα μάλιστα εξελίχθηκαν πιο ομαλά, καθώς ο Ματιέ ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να προτείνει σε ανθρώπους που έμεναν εκεί να παίξουν στην ταινία. Έτσι η πραγματικότητα ενσωματώθηκε στον κόσμο του φανταστικού.

Τα κοινωνικά υπονοούμενα της ταινίας σημαίνουν κάτι για εσάς;
Κάθε ταινία πρέπει να έχει κοινωνικά υπονοούμενα. Δεν γνωρίζω ποία υπονοούμενα απορρέουν από «Το Μίσος», αλλά εύχομαι να είναι μια ταινία που θα αλλάξει κάτι από την καθεστηκυία τάξη εδώ. Προσπαθήσαμε να απομονώσουμε την διαδικασία που διαδραματίζεται στο ψυχισμό κάποιου μέχρι να φτάσει να μισήσει σε αυτά τα προαστιακά γκέτο. Δεν προσπαθήσαμε να πουλήσουμε κάτι. Δεν αισθάνομαι σαν αυτούς τους τύπους που προσπαθούν να πλουτίσουν εις βάρος άλλων ανθρώπων ή καταστάσεων. Πιστεύω ότι χάρη στο Μίσος, θα αναδυθε η επίγνωση για αυτό το πρόβλημα. Ταινίες όπως «Το Μίσος» είναι αναγκαίες, πραγματικά αναγκαίες.

Συνέντευξη του Saοd Taghmaoui

Ποιόν υποδύεσαι στο Μίσος;
Είμαι αυτός που δέχεται τη πίεση των καταστάσεων, είμαι ο Βασιλιάς του Βασιλιά των ανόητων… Παράλληλα έχω αντίληψη της κατάστασης, είμαι αρκετά έξυπνος ώστε να κατανοήσω τα προβλήματα και να προσπαθήσω να τα λύσω μόνος μου, παρόλο που δεν το δείχνω. Για να σας δώσω μια εικόνα, εγώ είμαι το γήπεδο και      οι δύο άλλοι χαρακτήρες είναι οι παίχτες. Ο Σαΐντ του Μίσους είναι επίσης ένας καχύποπτος χαρακτήρας επικεντρωμένος στο πώς να βγάζει χρήματα.
Τα κοινωνικά υπονοούμενα της ταινίας σημαίνουν κάτι για εσάς;
Ευελπιστώ πως «Το Μίσος» θα προκαλέσει αίσθηση, όχι μόνο στα νεαρά κοινά, αλλά και στα μεγαλύτερα. Από την πλευρά μου, θα ήθελα να συνειδητοποιήσουν ότι αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν σε απόσταση αναπνοής από τα σπίτια τους. Η πραγματικότητα σε αυτά τα γκέτο είναι τόσο σκληρή που δεν μπορείς εύκολα να την κοιτάξεις κατάματα, οπότε οι περισσότεροι προτιμούν να κλείσουν τα μάτια τους.  Ο χαρακτήρας που υποδύομαι στην ταινία, είναι υπερκινητικός γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μην σκέφτεται πολύ, να μην λυπάται για την μοίρα του. Αν η ταινία βοηθήσει στο να καταλάβει ο κόσμος, τότε αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα μπροστά….
«Το μίσος» δεν είναι απλά μια ταινία για τις χυδαιότητες και τα γενικότερα λάθη της Αστυνομίας, αλλά είναι και ένα σπουδαίο μάθημα φιλίας. Τα προαστιακά γκέτο μας είναι πλούσια μέρη, με ποικίλες κουλτούρες και φυλές, είναι η πηγή της ζωής.

Mathieu Kassovitz, Βιογραφικά Στοιχεία

Ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός Mathieu Kassovitz, γεννήθηκε στο Παρίσι το 1967. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του σύγχρονου γαλλικού αλλά και παγκόσμιου κινηματογράφου.
Ως δημιουργός ταινιών έχει στο βιογραφικό του μια σειρά καλλιτεχνικών και εμπορικών επιτυχιών. Έγραψε και σκηνοθέτησε το «Το Μίσος» (1995), ένα εξαιρετικό, πολιτικό και ιδιαίτερα προφητικό φιλμ, που πραγματεύεται το ρατσισμό και το ταξικό μίσος.
Κατόπιν σκηνοθέτησε την ταινία «Τα Πορφυρά Ποτάμια» το 2000, ένα αστυνομικό θρίλερ με πρωταγωνιστές τον Ζαν Ρενό και τον Βενσάν Κασέλ, μια μεγάλη εμπορική επιτυχία εκτός Γαλλίας. Ακόμη, την ταινία «Γκόθικα» το 2003, ένα θρίλερ φαντασίας, το οποίο παρά το γεγονός ότι απέδωσε τα διπλάσια χρήματα από το μπάτζετ του, θεωρήθηκε εμπορική αποτυχία. Το τελευταίο το σκηνοθέτησε προκειμένου να μαζέψει χρήματα για το προσωπικό του project με τίτλο «Babylon A.D.», την διασκευή ενός βιβλίου του Maurice Dantec με τίτλο «Babylon Babies».

Με την ιδιότητα του ηθοποιού είναι γνωστός για το ρόλο του Νινό Κουνκαμπουά στην ταινία του Ζαν – Πιερ Ζενέ «Αμελί». Είχε επίσης μικρότερους ρόλους στο «Μίσος», στο «Κορίτσι των Γενεθλίων», στο «Cafι Au Lait» και στο «Πέμπτο Στοιχείο». Είχε επίσης έναν από τους κεντρικούς ρόλους στην ταινία του Κώστα Γαβρά με τίτλο «Αμήν.» το 2003. Πιο πρόσφατος ρόλος του είναι αυτός του Βέλγου ειδήμονα στα εκρηκτικά στην ταινία «Μόναχο» του Στίβεν Σπίλμπεργκ το 2005.
Ο Ματιέ Κασσοβίτς είναι παντρεμένος με την Γαλλίδα ηθοποιό Ζιλί Μοντέκ, την οποία σκηνοθέτησε στο «Cafι au lait» και η οποία έκανε σύντομο πέρασμα και από το «Μίσος». Η Ζιλί σχεδιάζει πλέον κοστούμια για τον κινηματογράφο.

Φιλμογραφία (Ως Σκηνοθέτης)

1. Babylon A.D. (2008)
2. Gothika (2003) — Γκόθικα
3. Riviθres pourpres, Les (2000) — Τα Πορφυρά Ποτάμια
4. Assassin(s) (1997)
5. Haine, La (1995)… aka Hate — Το Μίσος
6. Mιtisse (1993) aka Cafι au lait
7. Assassins… (1992)
8. Cauchemar blanc (1991)
9. Fierrot le pou (1990)

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Ν.Φ.Μικελίδης-Ελευθεροτυπία

Το οδοιπορικό στο Παρίσι τριών αγοριών, παιδιών μεταναστών, που αποφασίζουν ν’ αντισταθούν στην αστυνομική βία, σε μια επίκαιρη, συγκλονιστική ταινία γύρω από τον ρατσισμό και τη φτώχεια των μεγαλουπόλεων – σε επανέκδοση.

Με τη φτώχεια, τον ρατσισμό και την ανεργία, που οδηγεί τους νέους ανθρώπους στο περιθώριο και την εξέγερση, αλλά και το μίσος που δημιουργείται ενάντια στην παράλογη και, συχνά ανεξέλεγκτη βία της αστυνομίας, καταπιάνεται η ταινία αυτή του Γάλλου Ματιέ Κασοβίτς. Γυρισμένη πριν από 15 χρόνια, η ταινία παρουσιάζεται σήμερα εντελώς επίκαιρη όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για τη χώρα μας, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη.

Η ταινία εκτυλίσσεται σ’ ένα παριζιάνικο, κατοικημένο από μετανάστες, προάστιο, σε διάστημα λιγότερο από 24 ώρες. Υστερα από σύγκρουση με την αστυνομία, όπου ένα 16χρονο, αραβικής καταγωγής, αγόρι κινδυνεύει να πεθάνει, έχοντας ξυλοκοπηθεί άγρια από αστυνομικό, τρία νέα παιδιά, φίλοι του, ξεκινούν, έχοντας ένα όπλο που έχασε στη διάρκεια της σύγκρουσης αστυνομικός, σ’ αναζήτηση περιπετειών στο Παρίσι. Τρία παιδιά κυριευμένα από μίσος για ένα κράτος που τους αντιμετωπίζει με τυφλή βία: ο Εβραίος Βινς (Βενσάν Κασέλ), που ορκίζεται πως θα σκοτώσει έναν αστυνομικό σε περίπτωση που ο φίλος τους πεθάνει, ο Αραβας Σάιντ (Σάιντ Ταγκμάουι) και ο Αφρικανός μποξέρ Ιμπέρ (Ιμπέρ Κουντέ).

Ο Κασοβίτς, στην καλύτερη μέχρι σήμερα ταινία του, δίνει μια ρεαλιστική, σχεδόν ντοκιμαντεριστική, υφή στην όλη ατμόσφαιρα, με την κάμερά του να ακολουθεί, με φρενήρη ρυθμό, τους νεαρούς ήρωές του στο ταξίδι τους στο Παρίσι, καταγράφοντας ταυτόχρονα τον φανατισμό και τον ρατσισμό μιας συντηρητικής κοινωνίας, θυμίζοντας κάπου κάπου τους «Βρώμικους δρόμους» του Σκορσέζε (σε μια σκηνή μάλιστα, ο Βινς μιμείται τον Ντε Νίρο στον «Ταξιτζή», κρατώντας το όπλο και κοιτάζοντας σ’ έναν καθρέφτη). Αληθινή, συγκλονιστική, και, δυστυχώς, πάντα επίκαιρη ταινία!

Π.Κάγιος-Τα Νέα

Πολιτική και προφητική, δυστυχώς, ήταν η ταινία «Το μίσος» (La haine) του νεαρού, το ΄95, σκηνοθέτη Ματιέ Κασοβίτς που «προανήγγελλε», τα αιματηρά γεγονότα του Παρισιού του 2006 με τη βίαιη εξέγερση των μεταναστών στα γκέτο. Αλλά και της ελληνικής «εξέγερσης» των 16χρονων τον Δεκέμβριο του 2008. Γιατί, εδώ, μπορεί να μην είχαμε εξέγερση μεταναστών, αλλά το βίαιο και «τυφλό» ξέσπασμα κατά της εξουσίας ήταν της ίδιας «λογικής»…
Τρεις φίλοι- ένας Εβραίος, ένας μαύρος κι ένας Αλγερινός- που ζουν σ΄ ένα γκέτο στα προάστια του Παρισιού βρίσκουν τυχαία ένα όπλο. Ένας φίλος τους, βαριά τραυματισμένος, ύστερα από σύγκρουση με την αστυνομία, βρίσκεται στο νοσοκομείο και κινδυνεύει να πεθάνει. Οι τρεις οργισμένοι αντι-ήρωες περιπλανιούνται στους δρόμους του Παρισιού, ορκισμένοι να πάρουν εκδίκηση και να σκοτώσουν αστυνομικό, στην περίπτωση που ο φίλος τους δεν επιζήσει από τα χτυπήματα. Μαθαίνουν από την τηλεόραση ότι έχει πεθάνει. Η ώρα της βίαιης σύγκρουσης πλησιάζει.
Το μίσος διαγράφεται έντονα στα μάτια τους, μίσος εναντίον του κράτους και της αστυνομίας. Το όπλο βρίσκεται στα χέρια τους. Η ώρα της εκδίκησης έχει φτάσει… «Δεν χρειάστηκε να αναρωτηθώ, όπως οι περισσότεροι, γιατί αυτά τα παιδιά παίρνουν τα περίστροφα και πυροβολούν περαστικό αστυνομικό. Το ένιωσα. Η βία κυκλοφορεί ελεύθερα σε κάθε μεγάλη πόλη. Δεν θέλω ο κόσμος να νομίσει ότι η ταινία είναι εναντίον των αστυνομικών, αλλά εναντίον κάθε μορφής αστυνόμευσης» είχε δηλώσει ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Και καταφέρνει να «μετατρέψει» την Πόλη του Φωτός, το Παρίσι, σε κόλαση.
Με ασπρόμαυρα, «τυφλά» και παγωμένα σαν τον θάνατο πλάνα και μακριά από κοινωνική ανάλυση ή φτηνή δημαγωγία. Με ευέλικτη και «μετωπική» κάμερα, ορμάει στην κόλαση της εξέγερσης με διάθεση να στραγγαλίσει και τους αστυνομικούς και τους εφησυχασμένους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κρίμα μόνο που η μετέπειτα σκηνοθετική πορεία του δεν ήταν ισάξια του εκρηκτικής δύναμης της πρώτης του ταινίας. Λες να ήταν σαν την έκρηξη της τυφλής βίας που περιγράφει συγκλονιστικά στη ταινία του; Δυστυχώς, πάντως, η πραγματικότητα γύρω μας δείχνει ότι η Δύση είναι ακόμα στην αρχή αυτής της «εποχής του μίσους»…

Θ.Κουτσογιαννόπουλος-Lifo

Το αριστουργηματικό μπουρλότο του θυμωμένου Κασοβίτς, ένα από τα σπουδαιότερα αντιεξουσιαστικά φιλμ που έχουν γυριστεί ποτέ.

Mε δαιμονιώδη κι εμπνευσμένη σκηνοθεσία, που εναλλάσσει πλάνα αισθητικής τελειότητας και βρόμικες σκηνές του δρόμου, παρακολουθώντας ασπρόμαυρα, εν βρασμώ και εν ψυχρώ, τα εκρηκτικά παρισινά προάστια, τις αδιέξοδες ανησυχίες των νέων κατοίκων τους, τις συγκρούσεις με την αστυνομία στα γκέτο, την καθημερινότητα, τις δοσοληψίες τους, με φόντο τη μουσική ραπ των ’90s. Προφητικό, μοντέρνο, πολύπλοκο, δυναμικό, διαυγές, κλασικό.