Foto "El Sudcaliforniano"

Por Cuauhtémoc Morgan

En serios aprietos se encuentra el dirigente del Partido Acción Nacional en La Paz, Julio César Buenrostro de Dios, luego de que hizo público que lo están involucrando en un fraude, pues la profesora María Antonia Castillo Castillo lo acusa de haber cobrado sin autorización un cheque de su propiedad por la cantidad de 26 441.35.

La noticia causó conmoción entre panistas de Los Cabos que no dan todavía crédito a tal acusasión, pues consideran al dirigente paceño como un hombre probo, de buenas costumbres, profesional y comprometido como pocos con la doctrina del Partido Acción Nacional.

Julio Buenrostro de Dios se encontraba este sábado en la ciudad de Todos Santos en la campaña de afiliación de miembros adherentes. Manifestó estar tranquilo ante esa acusación y adelantó que es inocente.

Por eso algunos blanquiazules no descartan que todo esto se trate de una sucia acción del gobierno perredista de Baja California Sur, que busca intimidar a los más honestos miembros del PAN y que en un momento dado su crecimiento político, pueden representar un riesgo en las futuras elecciones. No descartan incluso movilizaciones para limpiar el nombre del joven dirigente al que califican como hombre probo y ejemplar.

Aunque otros panistas consultados por este reportero, prefirieron guardar mesura y no emitieron una opinión, “que se investigue y se deslinden responsabilidades”.

El cuerpo de la noticia dada a conocer este sábado por “El Sudcaliforniano”, menciona que Julio César Buenrostro de Dios endosó y cobró indebidamente el cheque de Banamex emitido por la Secretaría de Educación Pública.

Ver más en:

http://www.oem.com.mx/elsudcaliforniano/notas/n1421235.htm

La Paz, 28 nov (ABI).- La Corte Departamental Electoral de La Paz informó el sábado que las personas observadas en el padrón electoral serán habilitadas de manera automática y sin la necesidad de una nueva lista, con la sola presentación de sus documentos.

“Todos aquellos ciudadanos que hayan sido observados pero que demuestren con una fotocopia del certificado de nacimiento, acompañada de su fotocopia de la cédula de identidad y del registro biométrico, se les habilitará automáticamente al padrón electoral”, explicó Roy Vásquez, responsable del área de Educación Ciudadana de la Corte Electoral de La Paz.

Explicó que no se difundirá ninguna otra lista y recordó que las oficinas de la Corte Departamental atenderán de manera ininterrumpida hasta las 23.00 horas de este sábado y hasta las 24h00 del domingo.

“La afluencia de gente es bastante pero en el transcurso de las siguientes horas serán atendidos todos de manera rápida”, aseguró.

Una resolución de Sala Plena de la Corte Nacional Electoral (CNE) ordenó a la Dirección Nacional de Registro Civil trabajar sábado y domingo hasta la media noche, para atender a 356.671 ciudadanos cuyos derechos electorales se encuentran en el limbo luego de ser observados.

El proceso de verificación de datos, que deberá concluir hasta el 3 de diciembre, se consuma con la presentación del certificado de nacimiento de los observados, para ser contrastado en la base de datos del nuevo padrón con los libros del Registro Civil.

###

Miguel Melendres | ABI
La Paz, 27 nov (ABI) – Las oficinas de la Corte Departamental Electoral (CDE), de La Paz, colapsaron el viernes por miles de personas que se agolparon en procura de información, después que el Organo Electoral Plurinacional (OEP) observara el derecho de más de 400.000 bolivianos de votar en las elecciones generales del 6 de diciembre que viene.

Los confundidos electores bolivianos llegaron a las oficinas de la Corte, en el centro capitalino de La Paz, para averiguar si figuraban o no en las listas de los 400.671 observados.

Otros lo hicieron, en medio de un ambiente regido por la anarquía, para presentar documentos respaldatorios que los habilite para votar en los comicios.

El OEP dio un plazo hasta el 3 de diciembre para que los 400.000 observados, por carecer de certificados de nacimiento -en un país que acusa históricamente un elevado índice de indocumentados, en su mayoría pobladores del área rural- presenten la documentación pertinente que reponga sus derechos electorales.

Entre insultos y gritos de molestia por la tardanza en la atención y bajo el sol abrasador, se formaron largas filas que colapsaron, de paso, el tráfico peatonal y vehicular en el neural paseo de El Prado.

Norah Clavijo fue una de las personas que formó pacientemente una de las filas, para saber cuál era el error de inscripción que derivó en la observación por parte del OEP.

“Quiero votar, para eso nos hemos empadronado. Tengo todos los papeles en orden, no falta ni nos sobra nada y no sé por qué estoy en la lista”, dijo molesta, antes de ingresar a preguntar.

No más de una decena de funcionarios de la Corte no dieron abasto ante la avalancha de ciudadanos observados.

Clavijo salió más confundida que cuando entró porque ningún operador supo absolver su duda, luego de mostrar, a quien estuviera dispuesto a escucharla, una fotocopia de su carnet de identidad, otra de su certificado de nacimiento y de su formulario de empadronamiento.

Como ella, todos quienes presentaron los documentos exigidos, no recibieron ningún instrumento que acredite, formalmente su derecho político.

Ante el temor de que se extravíen los documentos esgrimidos y requeridos, deberán esperar hasta el lunes para conocer si han sido o no habilitados, de acuerdo con una instrucción de la Corte.

Para salir de la incertidumbre, los observados deberán llamar a las líneas gratuitas, consultar la página web de la Corte o presentarse de nuevo en las oficinas para materializar la consulta.

Según Ruy Vásquez, oficial 3 de Educación Ciudadana de la Corte de La Paz, los ciudadanos que presentaron sus documentos “automáticamente están habilitados para votar el 6 de diciembre”.

“No es necesario que tengan ningún sello. Una vez que la persona constata que está observado y presenta sus documentos, se la habilita automáticamente, además de los ciudadanos (44.000) que hayan nacido antes de 1940, que directamente están habilitados”, por efecto de la resolución 315/2009 del OEP, explicó el funcionario.

Se pudo evidenciar que la mayoría de los observados a quienes la ABI logró entrevistar, enfrentan diferencias en la inscripción y registro de sus nombres en el carnet de identidad y en el formulario de empadronamiento.

A Hortencia Arce viuda de Pérez la inscribieron en el padrón biométrico sin el nombre de su difunto esposo, pero sí con su apellido materno (Rojas). Este cambio le costó que el OEP la tachara de la lista de casi 4,8 millones de habilitados, primariamente, para sufragar el domingo próximo.

A Simona Chambi de Conde, la registraron, durante su empadronamiento, con el apellido de casada pero en el carnet de identidad figura sólo con el apellido de soltera.

A Encarnación Rojas viuda de Márquez, de 70 años, le pasó lo mismo con su apellido materno, Machicado, comentó su nieto Manolo Uruchi quien hizo el trámite por ella, limitada su capacidad de desplazamiento.

“Mi abuela quiere resolver este tema porque quiere ir a votar. Siente que es su derecho y me ha pedido que le resuelva su situación”, manifestó.

A Jovita Ballón Poma le cambiaron la fecha de su nacimiento (13 en vez de 15 de febrero) y contó que cuando se empadronó reclamó el error, “pero me dijeron que ya no se podía hacer nada y que era mejor que me empadrone de nuevo para no ser depurada”.

Ballón presagió que desde el lunes “el tumulto” en la Corte de La Paz será peor, ya que se aglomerarán las personas que quieran habilitarse con las que vuelvan para ratificar su estado de situación ante esta entidad.

El presidente Evo Morales denunció este mismo viernes en la ciudad septentrional de Cobija, a 1.232 km de La Paz, un intento por abortar las elecciones de diciembre.

El ministro de la Defensa, Walker San Miguel urgió al OEP reponer los derechos políticos de casi medio millón de observados a menos de dos semanas de la consulta democrática.

La confusión vivida en la Corte de La Paz se calcó en la mayor parte de las oficinas electorales del país.

A LAS 12:15 HORAS DEL DÍA DE LA FECHA, ELEMENTOS DE ESTA DIRECCIÓN, AL EFECTUAR RECORRIDOS DE VIGILANCIA, POR LAS CALLES DE CALZADA DEL BLEDAL Y 38-A, SE PERCATARON QUE SE ENCONTRABA ABANDONADO EN LA VÍA PÚBLICA UN VEHÍCULO MARCA TOYOTA, TIPO PICK UP, MODELO 1991, DE COLOR BLANCO, , SIN PLACAS DE CIRCULACIÓN, POR LO QUE PROCEDIERON A CHECAR EL NUMERO DE SERIE, EL CUAL CUENTA CON REPORTE DE ROBO INTERPUESTO POR SU PROPIETARIO, POR LO QUE SE SOLICITÓ LA PRESENCIA DE ELEMENTOS DE LA POLICÍA MINISTERIAL PARA QUE SE QUEDARAN A CARGO DE LAS INVESTIGACIONES CORRESPONDIENTES.

Do La Paz, stolicy Boliwii pojechaliśmy porannym autobusem z Copacabany. Ja, Jose i Germán. Podróż trwała ok. 3h i nie tylko jechaliśmy autobusem, ale też płynęliśmy motorówką przez jezioro Titicaca na drugi brzeg, by kontynuować podróż. W tym czasie pusty autobus został przetransportowany na drugi brzeg na dużej tratwie. Jak zwykle w takim momencie pojawiła się obawa o nasze bagaże, pozostawione bez opieki w autobusie, z którego każdy mógł je wyciągnąć i po prostu zniknąć, gdyż był to normalny, codzienny autobus, żadne tam linie Cruz del Sur…Na dodatek nie wszyscy pasażerowie wyszli z autobusu na czas jazdy motorówką, więc mogli spokojnie szperać w rzeczach zostawionych przez innych pasażerów, ale na szczęście wszystko było na swoim miejscu, kiedy wróciliśmy do autobusu.

Do La Paz wjeżdża się przez jedną z dzielnic, biedną i niebezpieczną, El Alto, która właściwie jest osobnym miastem obecnie, przyklejonym do reszty. El Alto znajduje się, jak wskazuje nazwa, na górze, na wierzchołku, można powiedzieć, wzgórza otaczającego La Paz. W El Alto mieszka biedota, niestety wiele tam przestępczości zorganizowanej, napadów, przemytu narkotyków. Przeważają w niej zabudowania typu baraki, nieotynkowane budynki, odrapane warsztaty, góry śmieci i handlujące wszystkim, ubrane w kolorowe spódnice i czarne kapelusze, przekupki. Oglądaliśmy El Alto jadąc w autobusie i zjeżdzając w dół po bardzo krętej drodze do centrum stolicy. Zmieniał się krajobraz i temperatura, a wraz z nimi zabudowania miejskie. Domy nabierały cywilizowanych kształtów, inne zabudowania także kolorów i czystości, coraz częściej można było zobaczyć na miejskich murach i tablicach ogłoszeniowych propagandowe hasła typu: ¨EVOlución¨,¨ Bolivia avanza¨, udekorowane narodowymi barwami Boliwii. Wszędzie ogromny ruch, hałas klaksonów, tysiące ludzi pędzących we wszystkich kierunkach, a pomiędzy nimi przemykające wielkie, stare autobusy amerykańskie. Wysiedliśmy w środku tego zgiełku i taksówką dojechaliśmy do jednego z hosteli, który zaproponował nam German. Okazało się jednak, że jest baaardzo biedny, drzwi nie zamykają się jak trzeba, a to już dla nas było wystarczającym powodem, by go zmienić. Znaleźliśmy inny, z całej masy wolnych i dostępnych w mieście i tam się zainstalowaliśmy.

Zjeżdżamy z El Alto do centrum miasta.

Miasto jest bardzo kolorowe, nie ma właściwie jednego Rynku jak w naszych miastach, ale ma wiele pięknych placyków, kościołów, pomników i w części dolnej miasta, gdzie temperatura różni się ok. 8 stopni w porównaniu z temperaturą w El Alto na górze, znajdują się nowoczesne budynki, wieżowce, wille z basenami i kolorowymi ogrodami z palmami i innymi egzotycznymi roślinami. La Paz to najwyżej położona stolica na świecie najbiedniejszego państwa w Ameryce Południowej. Boliwia to wciąż rozwijający się kraj, mający przepiękne krajobrazy, wspaniałą kuchnię, ale wciąż jeszcze raczkującą gospodarkę i transport. W La Paz widać i biedę zwykłych ludzi, i bogactwo lokalnych przedsiębiorców, biznesmenów, polityków. Niestety widać na pierwszy rzut oka różnicę w rozwoju nie tylko między Boliwią a Europą, bo ta jest oczywista, ale także między Boliwią i Peru, które już dość dobrze poznaliśmy podróżując miesiąc po tym kraju. Ludzie są grzeczni i serdeczni. Można zjeść pyszne potrawy lokalne w ciekawych restauracjach, wypić dobrą kawę w maleńkich nastrojowych kawiarenkach, albo iść do nowoczesnych fastfoodów na szybkiego hamburgera. Odnalazłam w mieście kilka romantycznych, czystych i kolorowych uliczek z dala od hałasu, ozdobionych kwiatami i kutymi latarenkami. Warto odwiedzić elegancki plac Murillo z zadbaną zabudową kolonialną. Miasto jest położone u stóp ośnieżonych szczytów górskich Andów boliwijskich i jest to widok niesamowity, także niesamowite jest to, że wyjeżdżając z centrum La Paz na dole, trzeba ubrać się cieplej, bo na górze, w El Alto i innych dzielnicach okalających dolinę, jest dużo chłodniej. A to przecież ciągle to samo miasto, La Paz, liczące ponad półtora miliona mieszkańców (razem z El Alto).

Plac Murillo

Miejscowi opowiadali, jak reprezantacja Boliwii w piłce nożnej wygrywa prawie wszystkie mecze z innymi reprezantacjami, ale tylko wtedy, kiedy grają u siebie. Dlaczego? Bo na takiej wysokości (3650 m n.p.m centrum i 4000m n.p.m. El Alto) trzeba być w świetnej formie i trzeba być przyzwyczajonym do wysiłku na wysokości, by nie męczyć się i nie mieć częstego tutaj u przyjezdnych bólu w klatce piersiowej. Z mieszkańcami La Paz mogą wygrać jedynie mieszkańcy Cusco (3400 m n.p.m.), odwieczni rywale w piłce nożnej:) Ten piękny ośnieżony szczyt to Illimani, o wysokości 6465 m n.p.m.

W ciągu kilku dni pobytu w La Paz zobaczyłam także ciekawą atrakcję w postaci targu różności w centrum miasta. “La feria de las alasitas” to targowisko miniaturek rzeczy domowego użytku, sprzętów wszelkiego rodzajów, samochodów, komputerów, żywności, lekarstw, środków czystości itp. Takie miniaturki-rękodzieła sprzedaje się albo jako pamiątki (turyści głównie) albo jako element magii uprawianej do dzisiaj w Boliwii. Indianie wierzą bowiem do dnia dzisiejszego w różne plemienne stare wróżby, legendy i składają ofiary (symboliczne, oczywiście) inkaskim bóstwom jak Pachamama, prosząc je o pomyslność i pełną kieszeń. Takie miniaturki służą miejscowym jako talizmany, które się kupuje i poźniej lokalny szaman spala je w ognisku odmawiając modły. Widziałam na własne oczy taki obrządek właśnie na tamtym targowisku, ogromnym, kolorowym, gdzie oprócz miniaturek sprzedaje się wyroby wełniane, żywność, sprzęty AGD, ubrania itp. Kto potrzebuje np. nową lodówkę, kupuje jej miniaturkę z kartonu, zanosi do szamana, który za niewielką opłatą spala ją w ognisku, prosząc bóstwa o spełnienie prośby petenta:) I tak na targowisku do jednego z kilku szamanów pracujących między kramikami ustawiła się długa kolejka proszących, z których każdy trzymał w ręce jakąś miniaturkę, w zależności co potrzebował albo co mu się marzyło. Ja zakupiłam kilka miniaturek na szczęście dla znajomych, a sama złożyłam moją prywatną ofiarę Pachamamie w miejscu bardziej do tego odpowiednim niż to targowisko w La Paz- w ruinach Machupicchu.

Z Boliwii przywiozłam też cały zestaw utensylii kuchennych w postaci ślicznych, aluminiowych kolorowych miniaturek. Takiej kuchenki do zabawy nie mają dzieci nawet w Europie! Dałam się naciągnąć na wełniane inkaskie czapeczki, obrus i serwetki. Być w La Paz i nie kupić takich skarbów na targowisku różności to byłby grzech, hehe.

Wydawać by się mogło, że kiedy kończy się teren targowiska, kończą się wpływy zabobonów indiańskich, szamanów i znikają sklepiki sprzedające talizmany…Nic bardziej błędnego! W centrum miasta, na ul. Czarownic znajduje się wiele szanowanych i renomowanych sklepów i minimarketów sprzedających talizmany, zioła magiczne na porost wszystkiego, na potencję, na zły urok itp…pochodzące z dżungli. Jako farmaceutka otwarta na wszelkie nowości zielarskie i medyczne, chciałam kupić kilka takich pozycji, by móc je potem wypróbować (zwłaszcza te na pomyślność, lekką pracę i zwiększenie libido:) ale koledzy odradzili dodając, że to pewnie jakieś zielska albo kocie łapy ususzone… W tym samym sklepiku z ziołami na wszystkie dolegliwości jedna białowłosa “gringa” kupowała…mumię malutkiej lamy…TAK!!! W takich sklepach można kupić zasuszone płody zwierzęce, części zwierząt, by również złożyć je w ofierze Matce Ziemi. Ta gringa  miała chyba zamiar spalić to na miejscu, bo raczej na lotnisku nie mogłaby przewieźć zasuszonych zwłok zwierzęcych.

Na ul. Czarownic.

Pełen magicznych i nowych wrażeń dzień zakończylismy pyszną i taniutką kolacją w pięknej restauracji przy bulwarze. W ciągu następnych dni zwiedzaliśmy jeszcze miasto, okolice i chłopcy wybrali się w góry i do Doliny Księżyca. Jose i Germán zdobyli szczyt górski Chakaltaya (5400 m n.p.m.), połowę trasy pokonując dżipem, a od pewnego punktu na trasie już maszerując w kierunku szczytu. Trasa prowadzi także do schroniska turystycznego, które znajduje się w miejscu dawnego wyciągu narciarskiego, położonego najwyżej na świecie. Ja w tym czasie zwiedzałam spokojnie miasto i sklepy z mumiami.

Jose y Germán na szczycie Chakaltaya.

Dolina Księżycowa.

Niedaleko La Paz znajduje się Tiwanako, mały stary ośrodek preinkaskiej kultury Tiwanaku, znany przede wszystkim z tego, że na jego terenie można podziwiać piękną, dużą bramę słońca, ruiny świątyń, pałacu, spichlerza, piramidy inkaskiej. Tiwanaku to mało jeszcze znana kultura prekolumbijska, która, według badaczy, dała początek kulturze inkaskiej na terenie dzisiejszej Boliwii.

Brama Słońca w Tiwanaku

Kiedy nadszedł czas powrotu do Copacabany i potem do Peru, postanowiliśmy pojechać ostatnim dziennym autobusem, by pod wieczór być już na miejscu, ale okazało się, że w niedziele ostatni autobus odjeżdża kilka godzin wcześniej. Mieliśmy do wyboru zostać kolejny dzień w La Paz (co wolałam ja) albo jechać taksówką-busem do Copacabany. Problem polegał na tym, że przejście na jeziorze, które już pokonaliśmy jadąc do stolicy zamyka się w nocy o 21.00 i poźniej nie ma możliwości kontynuować podróży; jeśli ktoś się spóźni, jest zmuszony nocować w szczerym polu albo we wsi- czarnej dziurze niedaleko przejścia, czego absolutnie nie poleca się turystom, zwłaszcza jak my, podróżującym samotnie. Germán pojechał sam na południe, w kierunku Chile, więc byliśmy tylko we dwójkę.

Gdy tak czekaliśmy na przystanku bezradnie szukając wyjścia, podszedł do nas jeden gość i zapytał, czy chcemy jechać do Copacabany, bo on właśnie jedzie taksówką, wiezie żonę w ciąży i swój towar na pace. Usiłowaliśmy go zbyć, bo nie chciałam pakować się do czyjegoś auta i włóczyć po nocy, ale facet nie dawał za wygraną i prosił, żebyśmy pojechali z nim, bo wtedy on też będzie mógł zapłacić mniej za przewóz towaru i za podróż. Zaproponował, że zapłacimy tylko 1/3 sumy, którą żąda taksówkarz, a resztę płaci on. Ja nie chciałam nawet słyszeć o podróży w nocy z nim i facet zorientował się, że po prostu mam stracha i zaczął przekonywać, ze on nie żaden bandyta, tylko normalny obywatel, który na dodatek ciężarną babę wiezie, więc nic nam się nie stanie, a on zaoszczędzi trochę kasy na przewozie. Gdy tak nas przekonywał, podeszli do nas policjanci zaniepokojeni tym, że ktoś zamęcza turystów. Biedny podróżny zaczął się tłumaczyć, że on tylko szuka chętnych do jazdy do Copacabany, żeby wyszło taniej, ale my się boimy:) Policjanci zapytali, czy wyjeżdżając przed godziną 19.00 zdążymy dotrzeć do przejścia na jeziorze przed jego zamknięciem o 21.00.  Kierowca taksówki powiedział, że tak, oczywiście, że on jedzie dużo szybciej niż busy i autobusy (3h) i że to żaden problem, że na pewno dojedziemy. Mnie ciarki po plecach przechodziły na samą myśl o takiej szaleńczej jeździe, ale Jose już prawie się zgodził. Dałam za wygraną i spytałam policjantów, czy to bezpiecznie tak jechać po nocy z tymi ludźmi i przyznałam się, że mam obawy. Oni na to, że zaraz spiszą dane kierowcy, numery samochodu. Tak też zrobili, spisali wszystkie dane pasażerów, nasze, kierowcy, dali mi numer komórki jednego z nich na służbie, który w razie problemów miał nam pomóc… Kierowcy zaś powiedzieli, że jeśli coś nam się stanie złego albo nie dojedziemy na czas i utkniemy na noc w szczerym polu bo zamkną przejście, to kierowca tego pożałuje, a my mamy zadzwonić wtedy (jak będziemy żywi, cali i zdrowi mimo wszystko) do policjantów… Mnie włos się jeżył na głowie jak to wszystko słyszałam, prawie się rozpłakałam, wolałam już 100 razy zostać w La Paz niż zdążyć na głupią fiestę w Copacabanie… Ale stało się, zdecydowaliśmy się jechać z nimi i już wkrótce tego pożałowaliśmy. Kierowca jechał jak szalony po krętej drodze, wysoko w górach, po jednej stronie drogi skały, a po drugiej przepaść, a w dole jezioro Titicaca. Facet jechał slalomem, ciągle przyspieszając i zwalniając, robiąc dziwne ruchy a wszystko to na drodze, gdzie tylko od czasu do czasu była jakaś działająca latarnia. Czas uciekał, zegar tykał, a my wciąż byliśmy daleko od przejścia, zdesperowani by dotrzeć na czas. Nasi współpasażerowie jechali zupełnie zrelaksowani, opowiadali nam o kontrabandzie, o swoich towarach przewożonych na czarno do Copacabany, a potem na osłach przez góry, by nie przechodzić przez granicę z Peru, gdzie musieliby płacić wysokie cło…Lajtowo i żartując mijał im czas, a ja umierałam ze strachu, widząc raz po raz przepaść, słysząc zgrzyt kół na ostrych zakrętach. Jak zapytałam kierowcy, czy mógłby zwolnić, to odpowiedział, że musi jeszcze przyspieszyć, bo inaczej nie zdążymy do 21.00. Byłam już bardzo zdenerwowana, Jose zaczął mnie uspokajać i krzyczeć na kierowcę, by zwolnił, bo będziemy mieli wypadek, spadniemy w przepaść, bo nie zdąży wyhamować na kolejnym zakręcie. Nie poskutkowało, kierowca taksówki wiedział, że jeśli nie dowiezie nas na czas do przejścia i poźniej dalej do Copacabany, to będzie miał problemy z policją, bo na pewno zadzwonimy. Nie pomógł mój płacz ani krzyki, samochód zaczął przyspieszać, kiwać się na boki i trzeszczeć. Ja zaczęłam już się modlić, może brzmi to śmiesznie, ale myślalam, że tej jazdy nie przeżyjemy. Taksówkarz włączył radio na full, by nie słyszeć naszego lamentu i jakby nigdy nic, pędził w dół dając sygnały klaksonem, że nie zdąży wyhamować, więc niech wszyscy zjadą z drogi…tylko zjadą gdzie??

Po 2h godzinach szalonej jazdy dojechaliśmy do przejścia na jeziorze o godzi. 20.55…Udało się i przeżyć ten koszmar, i dojechać na czas. Ciągle czekała nas jazda ok. 45 min do Copacabany, do celu. Kierowca wytarł pot z czoła, napił się piwa i popędziliśmy dalej. Już teraz trochę wolniej, bo najgorsze już mieliśmy za nami. Kiedy dojechaliśmy na miejsce, wyskoczyłam jak oparzona z samochodu, Jose zaczął krzyczeć, że o mało nie zginęliśmy, że facet nas okłamał, że gdyby nie policja i szalona jazda, to nie dojechalibyśmy na czas, mimo obietnic i prawie skończyło się na tym, że nie chciał mu zapłacić, ale wtedy biedny kontrabandzista i jego ciężarna żona musieliby płacić wszystko, a to byłoby nie fair. Miałam już tak dość, że zapłaciliśmy i poszliśmy do tego samego hotelu, gdzie mieszkała lama.

Jak doszliśmy do siebie, poszliśmy na miasto, które już było w trakcie święta (de la Virgen de la Candelaria) i zastaliśmy całe miasto pijane, tańczące, śpiewające. Fiesta trwała jeszcze kilka dni, ale my następnego ranka już wracaliśmy do Peru, do Puno i stamtąd do Limy. Ufff… wytrzymałość moich nerwów zaskoczyła mnie szczerze, nie sądziłam, że jestem w stanie wytrzymać tyle stresu. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło, ale trzeba przyznać, że warunki transportowe, drogowe w Boliwii są hardcorowe, szczególnie zaś mentalność mieszkanców. Lajtowo, wszystko lajtowo, sin problema, señor…!

Fiesta w Copacabanie

cdn.

Jóvenes como éste se inician en el tráfico de enervantes cegados por la obtención de dinero fácil.

A LAS 13:35 HORAS DEL DÍA DE LA FECHA, ELEMENTOS DE ESTA DIRECCIÓN, EN LAS CALLES DE MARGARITA MAZA DE JUÁREZ Y CALLE SEGUNDA, HACEN LA DETENCIÓN DE QUIEN DIJO LLAMARSE, FRANCISCO JAVIER ROMERO ESPINOZA, DE 23 AÑOS DE EDAD, MISMO QUE MOMENTOS ANTES CIRCULABA EN EXCESO DE VELOCIDAD A BORDO DE UN VEHÍCULO MARCA FORD RANGER, COLOR ORO, SIN PLACAS DE CIRCULACIÓN, POR LO QUE SE LE HIZO LAS INDICACIONES CORRESPONDIENTES AL CONDUCTOR PARA QUE DETUVIERA LA MARCHA DEL VEHÍCULO, HACIÉNDOLO METROS ADELANTE, Y AL ACERCARSE LOS UNIFORMADOS, SE PERCATARON QUE ESTA PERSONA TRAÍA, 03 ENVOLTORIOS DE PLÁSTICO TRANSPARENTE, LOS CUALES CONTIENEN CADA UNO EN SU INTERIOR UN VEGETAL VERDE Y SECO, CON UN PESO TOTAL APROXIMADO DE 56.0 GRAMOS, 24 ENVOLTORIOS DE PLÁSTICO TRANSPARENTE, LOS CUALES CONTIENEN CADA UNO EN SU INTERIOR UNA SUSTANCIA CRISTALINA Y GRANULADA, CON UN PESO TOTAL APROXIMADO DE 9.7 GRAMOS, 07 ENVOLTORIOS DE PLÁSTICO TRANSPARENTE, LOS CUALES CONTIENEN CADA UNO EN SU INTERIOR UN POLVO BLANCO Y FINO, CON UN PESO TOTAL APROXIMADO DE 6.5 GRAMOS, POR LO QUE FUE DETENIDO Y TRASLADADO A LA BARANDILLA GENERAL EN DONDE QUEDO A DISPOSICIÓN DE LA SUPERIORIDAD.

Another great list from Lonely Planet, the world’s top 10 places to party. I put the list to the test and found out whether TravelPod bloggers partied it up, or died of boredom…

1. Belgrade = Party Town

Some "barge-clubs" found in Belgrade, Serbia

“This is a town that knows how to go out. There are bars everywhere, the river is chock-a-block with barge-clubs and apparently most of the ‘coolest’ venues are still hidden away in unmarked basements. With no budget airlines serving Nikola Tesla airport it is also pleasantly lacking in British stag dos.” – Jiewu

2. Montreal = Fun, but expensive

Goldenfrog88 at Sky Pub in Montreal, Canada

We went to the gay district again to a bar that was recommended. We started off on their third floor terrace and ordered Canada’s infamously weak and expensive drinks. April and I ordered cosmos and got vodka crans in a plastic cup with one once of vodka for $7 each. After an hour we went to the first floor where a drag-show was happening. The performances were excellent with impersenations of the slum dog dance, Tina turner, and Madonna. I was surprised there was no way to tip them! Lastly, we went to the second floor to dance. Griselda and Isabella left earlier than April and myself. I tried getting over the whole “I don’t belong in gay bars” and just started dancng by myself to see what happens. I ended up dancing with some guy who had had way too much with different intentions of my own but at least he was cute. – Goldenfrog88

3. Buenos Aires = so-so

Curtisejtaylor meeting Brazilians at a pool hall in Buenos Aires

I don’t know what it’s like to party in big cities, but Buenos Aires, I found, is nothing worth boasting about. Nothing out of this world, if you’re wondering. It was good. – Curtisejtaylor

4. Dubai = “a very fun time”

Tnowakow at a private New Year's Eve party in Dubai, UAE

“The party was at a friend’s of Mona’s out in Jumeriah and we drove to a super market where he had cabs come and take us to the actual house (he didn’t want a bunch of cars at his place). It was a sweet looking villa with a pool outside and he had masks for everyone to wear before the New Year. He also had it catered with any kind of drinks that you would want. All in all it was a very fun time actually” – Tnowakow

5. Thessaloniki = “such a fun night”

Jhdavis' friend Allie, with her drink on a party boat in Thessaloniki

“We sailed around the bay for 30 minutes and the boat took us down the other side of Thessaloniki and across the downtown area by Aristotle Square and the waterfront bars and cafes. The music was great and all the people abroad where so friendly. At the end, we made our way back down to the dock and left the boat. It was such a fun night.” – Jhdavis

6. La Paz = a little boring

Wadeoliver at the "green party" in La Paz

“Boys with the booze arrived 8 with 1 10L bottle (looked more like a gas can) of rum and 20L of vodka plus mixers. Once everybody had a drink in their hand then the party really started. The arrival of 4 giant pizzas for dinner was fun (one slice = 3 normal) but because I wasn’t into the whole dance thing, I had had enough by 11:00. I had to unlock my door and leave it open while I went downstairs to give the key to Mike as the door can’t be left unlocked. Felt a little sick (ok, threw up a little), showered, bed 11:30. Mike woke me at 01:45 knocking on the door because he was too drunk to remember I’d given him the key! Then Jo is knocking on the door 5 minutes later and he’s having a conversation with her in his jocks out in the hall so not to disturb me more (he’s a nice guy) but as one of the guys chasing Jo passed by it must have been embarrassing!” – Wadeoliver

7. Cape Town = 24 hour parties!

Nat_yeo and her friends dressed up for a party in Cape Town

“We gathered at Proc’s house for champagne and dress ups before heading off to the big party at Ratanga Junction Theme Park, where the party was kicking into full swing. It is quite a thing to arrive at the party. Each group crosses over a catwalk and is announced as they arrive with cameras clicking and video cameras recording – you really want to ensure you have put enough effort into your costumes! The atmosphere was fantastic, the crowd very friendly and the music was rocking! We had a great night partying hard until the early hours before sunrise when we made a brief visit back to Cinds and Sebs for a quick shower and change, then off to another party!

The other party was an outdoor trance party held in a secret location around Hout Bay. Soon enough, we were kicking up a dust storm at breakfast time. We had a load of fun – I made some new friends and met some old and even had a call from UK friends cracking on back home whilst I walked through the surrounding forest. We called it quits around lunch time for some much needed sleep – a fantastic way to end 2 weeks in Cape Town.” – Nat_yeo

8. Baku = giant wedding parties

Lok loved the dancing at a wedding in Baku, Azerbaijan

“We then all drove to the village’s wedding hall (yes, weddings are the only events held here), honking all the way. Men and women were seated, at 20 long banquest tables, separately in the hall. It was packed with some 350 people. There were food, wine, vodka, live band and singers and a lot of speeches and dancing. They have a lot of arm movements when they dance – both guys and girls. I could not tell who are husbands and wives since they did not interact at all throughout the event.

After 4 hours, the party at the wedding hall came to an end at 12:30 a.m. It was only adjourned to the bride’s home for more drinks and snacks.” – Lok

9. Auckland = high class style

Andanddan ringing in the new year in Auckland

“An hour or so later we wandered back into the foyer area, which was by this time buzzing with people, and we made our way back to the original bar. Another band, comprising a male and female singer, were now in full flow and had the crowd rocking and the dance floor heaving. At this stage we decided not to move on to the Loaded Hog as originally planned – this was turning out to be a good night and the price was right too!” – Andanddan

10. Tel Aviv = Shabbat culture

Egsolove partied every night when he was in Israel

“I still have another night in Israel, and its going to be a good one. It’s shabbat, the party night. Israelis stay up very late, starting to party at 12:30 and not stopping until 5 or 6 sometimes. I’ve done this pretty much every night I’ve been in Israel. It gets exhausting for an American boy. But the culture here is amazing.” – Egsolove

El Diario Oficial de la Federación del 17 noviembre 2009 publicó el  “acuerdo” suscrito en Aguascalientes  por el director general de Geografía y Medio Ambiente del Instituto Nacional de Estadística y Geografía (Inegi)
por el cual (según se expresa) “se actualiza el cambio de nombre geográfico de la isla Cerralvo por el de Jacques Cousteau”.

En dicho acuerdo, después de describir la ubicación de la isla, se declara que “el Poder Ejecutivo a través de la Secretaría de Gobernación, encargada de administrar las islas de jurisdicción federal [...], solicitó al Inegi realice las gestiones necesarias para registrar el cambio de nombre geográfico (topónimo) de la isla Cerralvo en el Registro Nacional de Información Geográfica”.

¿Cuándo, cómo y por qué el Ejecutivo decidió introducir el cambio?

El motivo, según parece, es suponer que con ese nombre se subrayará el interés turístico de la isla y del mar de Cortés, al introducir arbitraria y gratuitamente el cambio sin dar razón alguna, se está borrando una parte de la historia de la California mexicana. Y esto atenta contra la identidad y la cultura nacionales. Esta es la historia de la Isla Cerralvo:

En 1632  llegó a Acaponeta  Nayarit, un capitán de navío de nombre Francisco de Ortega. Él sabía  de anteriores expediciones a la península de California y quería también probar fortuna. El problema con que se topó fue que el rey Felipe IV, poco antes había ordenado se suspendiera cualquier
nuevo intento de exploración, ya que hasta entonces nada se había podido lograr.

Francisco de Ortega se dirigió al virrey marqués de Cerralvo, informándole que tenía una fragata con la que podría ir a la California no precisamente para explorarla, sino para averiguar si valía la pena tal exploración. Con tan ingeniosa propuesta obtuvo la licencia pedida.

Tres expediciones emprendió Ortega, en 1632, 1634 y 1636. Estableció contacto con los indígenas del puerto de La Paz y exploró hacia el norte hasta cerca del paralelo 28. En el tercero de los viajes la embarcación de Ortega quedó destruida en una tempestad, pero éste con sus hombres y con los restos de la fragata, pudo construir otra. Así, en la expedición autorizada por el virrey de Cerralvo tuvo lugar la primera construcción de una nave en las Californias.

Los diarios de viaje que dejó Ortega dan cuenta de todo lo que fue descubriendo. Bautizó a lo largo de su  expedición no pocas islas y, en reconocimiento por la autorización concedida por el virrey, dio el nombre
de Cerralvo a la isla de considerable extensión situada un poco al sur de la bahía de la Paz.

Ahora de un plumazo, que denota ignorancia de la historia, se pretende cambiar este nombre rico en evocaciones.

 ¿Se consultó a las autoridades y al pueblo de Baja California y a quienes se interesan por la identidad nacional y la relación que ésta tiene con los nombres de lugar?

Esta aberración es sólo intento más de borrar la historia de México y un ejemplo más de entreguismos fecales.

http://www.jornada.unam.mx/2009/11/24/index.php?section=opinion&article=015a1pol

http://www.planetaazul.com.mx/www/2007/10/27/solo-para-exploradores/

Volviendo desde Bolivia puedo decir… un gran viaje.

• La gente, excepcional. Incluso siendo plenamente identificables como chilenas, la gente amablísima con nosotras en todo momento.
• La comida, exquisita. Sabrosa como la peruana, pero menos picante. Las salteñas….omg…que cosa más rica. La masa es impresionante. Además, la yuca, los plátanos fritos, los jugos de fruta con leche al por mayor
• Barato!…. 200 pesos bolivianos una estadía en habitación single en hotel 3 estrellas, 128 pesos bolivianos una estadía en una casa de campo con todas las comidas incluidas, (1 boliviano = 70 pesos chilenos = 14 centavos de dólar americano), 6 bolivianos el taxi por 10 cuadras, 15 bolivianos un taxi por 20 minutos. La tecnología no es especialmente barata, pero el resto de la vida, absolutamente.
• Los recursos naturales e históricos son impresionantes. Lo urbano no tanto…La Paz huele a rayos en sus calles (a destapador de cañerías).
• El tráfico es de locos. Tanto porque un tercio de las calles está bloqueada, porque son calles angostas, porque las intersecciones son campos de lucha sobre quién es más macho, como porque los peatones hacen slalom entre los autos.
• Los edificios los levantan en obra gruesa…es impresionante como sólo se ven ladrillos a la vista. Si los terminan, pagan impuestos.
• Las universidades tienen co-gobierno (cosa que no sabía)… estudiantes y docentes/autoridades votan. Si están en un contexto empresarial o de vinculación estrecha con un sector productivo, éstos también votan (sindicato minero, por ejemplo). Los estudiantes pagan un monto menos que simbólico por estudiar, así que nadie los apura y tienen gran parte de sus estudiantes 8 años tranquilos en pregrado.
• Te hacen trampa con el agua purificada de dispensadores…lo puedo decir luego de una semana de sufrir las consecuencias. ¡Tomen sólo agua mineral embotellada!

A LAS 16:10 HORAS DEL DÍA DE LA FECHA, ELEMENTOS DE ESTA DIRECCIÓN, EN LAS CALLES DE FORJADORES Y ARROYO, DE LA COLONIA EL MEZQUITITO, HACEN LA DETENCIÓN DE QUIEN DIJO LLAMARSE, GEORGINA AGUNDEZ BURGOIN,  DE 32 AÑOS DE EDAD, MISMA QUE MOMENTOS ANTES CIRCULABA A BORDO DE UN VEHÍCULO MARCA NISSAN SENTRA, MODELO 1994, DE COLOR VERDE, CON PLACAS DE CIRCULACIÓN 962-PLX-5, EL CUAL CUENTA CON REPORTE DE ROBO DE FECHA DEL MES DE  MAYO DEL 2009, POR LO QUE SE ASEGURÓ EL CITADO VEHÍCULO Y LA CONDUCTORA  FUE TRASLADADA  A LA BARANDILLA GENERAL EN DONDE QUEDÓ A DISPOSICIÓN DE LA SUPERIORIDAD.

Postanowiliśmy przekroczyć granicę peruwiańsko-boliwijską w Yunguni, malutkiej mieścinie, gdzie podobno jest łatwiej i bezpieczniej dla turystów, zwłaszcza w nocy (to też nam doradzili miejscowi). Yunguni to kompletna dziura, ale swoj Plaza de Armas, czyli rynek ma, jak każde szanujące się peruwiańskie miasteczko. Dojechaliśmy zapchanym na maksa busem do rynku po ok. 3h jazdy na wariata, z bagażami zawiązanymi na dachu sznurkiem i modląc się, żeby ich nie zgubić po drodze. W rynku można wynająć wózkorower z kierowcą, który podwozi do  przejścia granicznego, jakieś 3km. Taki transport jest bardzo tani, chociaż jako turyści oczywiście płacimy stawki ekstra Nasz kierowca wózkoroweru był przemiły, zapakował z radością nasze toboły, zapakował nas obojga na wózek i zaczęliśmy jazdę pod górę, w stronę przejścia. Nie upłynęło nawet 10 minut, jak stwierdziliśmy, że prawie się nie poruszamy, a kierowca ledwo zipie, bo pedałować pod górę z dwiema osobami i bagażami nie jest takie proste… Zapytaliśmy, czy może zejdziemy na chwilę i on odpocznie, albo może Jose popedałuje z nim, ale facet się nie zgodził, mówił że to jego praca i jakoś da radę. Tak więc posuwaliśmy się w żółwim tempie pod górę i wreszcie stwierdziłam, że nie chcę mieć tego starszego pana na sumieniu, jeśli z wysiłku serce mu stanie i poza tym nie chcę trasy 2km pokonywać przez 2h… Jose zaczął pedałować za niego, a ja dopingowałam. Uśmialiśmy się przy tym co nie miara. Wreszcie dojechaliśmy (niektórzy doszli piechotą, hehe) i zapłaciliśmy szczęśliwemu kierowcy za to, że pozwolił nam popedałować sobie do przejścia granicznego:)

Hm… Jose pedałuje za kierowcę, a ten robi zdjecia.

A przejście graniczne jak jeden wielki stragan, gdzie na tony można kupić suche owoce, orzechy, ogromny popcorn z tamtejszej kukurydzy o dużych ziarnach (choclo), słodycze i oczywiście walutę u babci przy drodze. Najpierw należy podbić w części peruwiańskiej “wyjście”z kraju, a potem “wejście” na stronę boliwijską.  Wszystko to oczywiście w kompletnym chaosie, a tamtejsza ludność przechodzi swobodnie z jednej strony na drugą, nie pokazując żadnych papierów, znaczków, wiz itp. I gdzie tu sprawiedliwość? Ale jak się jest gringo, to tak właśnie jest…

Z granicy dojechaliśmy kolejnym zapchanym na maksa busem do Copacabany (ale tej boliwijskiej, hehe, nie TEJ Copacabany) zaczęliśmy szukać hotelu. W mieście spotkaliśmy naszego kolegę ze szlaku Inków, Germana z Argentyny, który jak się okazało, miał te same plany co do zwiedzania Boliwii co my i chyba większość innych turystów. Postanowiliśmy podróżować razem. Zatrzymaliśmy się w małym i tanim hoteliku w ryneczku. Miejsce bardzo skromne, ale w miarę czyste i najciekawsze było to, że nasz pokój miał 2 pary drzwi: wejściowe z korytarza i drugie, z tyłu pokoju, zasuwane na duży metalowy zamek, a za tymi drzwiami jak się okazało…na zielonej trawce przy drzwiach pasła się beztrosko duża, brązowa lama… Czad! Mieliśmy towarzystwo zupełnie egzotyczne, przemiłe i kilka razy dziennie otwieraliśmy po kryjomu te drzwi i dawaliśmy lamie owoce do jedzenia, jakieś nasze resztki, ogryzki. Zjadała wszystko bez grymaszenia, oblizywała się wielkim jęzorem i strzygła uszami. Podobno lamy w złym humorze plują, ale ta na szczęście była dobrze wychowana. Hodowcy tych zwierząt powiedzieli nam, że mają coraz więcej zamówień z Europy na malutkie lamy i alpaki jako maskotki dla europejskich dzieci, dlatego że lamy są bardzo towarzyskie, szybko się uczą i są doskonałymi towarzyszami zabaw dla maluchów. Nie wiem, kto “wyprowadza” lamy w Europie na spacer, ale podobno też, kiedy idą ze swoim panem, nie wyprzedzają, ani nie zostają w tyle, idą równiutko krok w krok.

Miasteczko Copacabana jest małe, trochę chaotyczne i zaniedbane, ale niezwykle kolorowe, pełne turystów, sprzedawców owoców, megagrochów, wyrobów rękodzielniczych, ubrań, indiańskich pamiątek i różnorakich restauracji. Nawet tu, w boliwijskiej Copacabanie, można zjeść włoską pizzę i różne włoskie makarony, można napić się piw z wielu zakątków świata, tutaj zjesz przepyszne burrito w meksykańskiej, kolorowej i cudownie pachnącej restauracji meksykańskiej, a także, w portowych barach można zjeść pyszną świeżą truczę z jeziora Titicaca. Copacabana leży oczywiście nad jeziorem, którego ok. 40% należy do Boliwii, reszta do Peru. Tak więc oba kraje korzystają z dobrodziejstw tego pięknego jeziora, które jest najwyżej położonym jeziorem żeglownym na świecie.

Obeszliśmy miasteczko wzdłuż i wszerz w miarę szybko, wypożyczylismy nawet rowery, by i tym razem tradycji stało się zadość i razem z Germanem wykupiliśmy na następny dzień wycieczkę na Wyspę Słońca (Isla del Sol) i Wyspę Księżyca (Isla de la Luna), gdzie według wierzeń Indian, narodził się pierwszy wódz i założyciel dynastii Inków, Manco Capac. Wraz ze swoją siostrą- żoną Mama Oclo stworzyli pierwszą parę pół-bóstw, pół-ludzi, z których narodził się lud Inków i wyruszając właśnie z Wyspy Słońca, rozpoczęli wędrówkę w poszukiwaniu miejsca na swoje królestwo.

Wycieczkę na wyspę rozpoczęliśmy od kilkugodzinnej jazdy starą i baaaardzo powolną motorówką i było to dla mnie absolutnie nie zrozumiałe, dlaczego poruszaliśmy się w tak żółwim tempie, ale kapitan naszego stateczku był zupełnie nie wzruszony na narzekania, prośby czy poganianie ze strony zdezorientowanych turystów. Po prostu siedział sobie spokojnie paląc papierosa, a ster jedynego pracującego silnika (to z oszczędności) przytrzymywał nogą. Kiedy wreszcie dotoczyliśmy się do wyspy, na “plaży” przywitało nas stadko świń, słodko taplających się w błocie, a obok rozbite namioty zagranicznych yuppies, którzy postanowili pobyt w Boliwii przeżyć w sposób ekstremalny, sypiając gdzie popadnie, nawet razem z tutejszymi zwierzętami. Szok:) Rozdano nam bilety, w cenę których wchodziło zwiedzanie wyspy, ogladanie tamtejszych ruin inkaskich świątyń i zachowanych schodów Inków. Zapłaciliśmy i poszliśmy szlakiem, znów w górę i w dół, kilkanaście km z jednej przystani na jednym krańcu ogromnej wyspy do drugiej przystani na drugim końcu wyspy, gdzie po kilku godzinach marszu czekała na nas ta sama motorówka, by zabrać nas na wyspę Księżyca i stamtąd z powrotem do Copacabany.

Lajtowy kapitan

Wyspa Słońca jest piekna, kolorowa, chociaż prawie w całości skalista, pustynna, gdzieniegdzie widać spore obszary zieleni, a w pobliżu brzegu rosną wręcz wysokie lasy. Podziwialiśmy fantastyczne widoki, widzieliśmy niezliczoną ilość jaszczurek kolorowych, przemykających między kamieniami na szlaku. Nad nami fruwały duże ptaki, chyba jakieś drapieżne, bo co jakiś czas podchodziły do “lądowania” prawie pionowo, potem wznosiły się szybko z czymś w dziobach. Pewnie były to te kolorowe jaszczurki. Na wyspie mieszkają ludzie, mają swoje klany, zajmują się uprawą ziemi, hodowlą bydła i świn oraz żyją z turystyki, oferując przyjezdnym pamiątki, czapeczki, posiłki itp. Kilka razy na drodze stanął nam osioł, który rozłożył się beztrosko na szlaku i trzeba było go obchodzić. Ot, kolejna atrakcja wyspy. Taki to już urok i tego miejsca, i wielu innych w Ameryce Południowej: blisko przyrody, powoli, bez pośpiechu, zupełnie lajtowo.

Dotarliśmy zmęczeni do miejsca spotkania, po czym po szybkiej wizycie na innych wysepkach w boliwijskiej części wyspy, wróciliśmy do Copacabany i poszliśmy na świeżutką truczę. Na następne dni mieliśmy w planach jechać do stolicy Boliwii, La Paz.Tymczasem wróciliśmy do hoteliku, gdzie czekała na nas “nasza” lama, dla której przynieśliśmy oczywiście owoce.

cdn.

View Larger Map

The Witches’ Market – Thomas Carroll encounters strange luck charms in La Paz’s famous market.

Sweet Like Sucre - Esther Press  meets some young entrepreneurs, has a bargain lunch, and takes a ride on a “Dino-Truck” in the southern Bolivian town of Sucre.

Diggin’ Deep . . The Potosí Mines – EPress buys some gifts for the Cerro Rico miners and blows up some dynamite in Potosí.

The Bolivian Salt Falts: Mother Nature’s Watercolor Playground – Uncornered Market has a photo essay on the surreal Salar de Uyuni.

Bolivia by Boat – Tom Dibblee meditates his way down a river in the Bolivian Amazon.

I’ve Been Up the Mountain and I Had a Choice – The trek up Huayna Potosí bends, but not breaks, Michael Bonnet.

Rainforest Could Be Traded on World Market – BBC reports on the collaboration of private energy firms and environmental groups in conservancy projects.

La Paz, 17 de Nov (Erbol).- Pobladores de la provincia Manco Kapac del departamento de La Paz, denunciaron que los ingresos que genera el cruce del estrecho de Tiquina en lanchas sólo beneficia a las comunidades de San Pedro, San Pablo y Curiwaya, de las 54 que integran la región.

El Mallku de Chiquipata, Roberto Apaza, en declaraciones a la Agencia de Noticias Indígenas de la red Erbol, indicó que su comunidad respalda el proyecto de construcción de tres puentes que se comprometió la Prefectura de La Paz para conectar las islas Suriqui y Taquiri.

Añadió que tras nueve días de bloqueo en Tiquina, ruta obligatoria para llegar a Copacabana, los más perjudicados son los pobladores del lugar y la parte turística; ya que para llegar a sus regiones la agente busca vías alternas como el trasbordo en botes desde la comunidad de Willqawaya, provincia Omasuyus, y rutas alternas desde el Desaguadero.

“Tres comunidades trabajan con lanchas, ahora ellos hablan a nombre de Manco Kapac y los otros (pobladores) estamos obligados a salir a otros lugares para sobrevivir. Este proyecto hace rato que tenía que hacerse, pero no les afecta a ellos, los puentes significan desarrollo y ellos se oponen”, señaló.

Los últimos reportes indican que en Copacabana, población con un gran flujo de turistas, sufre escases de alimentos y carburantes, mientras que en Tiquina los balseros persisten en sus medidas de presión, pese a la reunión que se realizó con la Prefectura de La Paz.

###

Sólo tres comunidades se benefician con ingresos del cruce en lancha por Tiquina

by Willow Murton, Assistant Producer, Oceans/Jungles team

9^th October 2009

 This time a year ago, I flew to La Paz in Bolivia, the highest capital city in the world and there, short of breath and cheeks full of Andean colour, I began life on the Human Planet team.  I type this blog now under the stifling heat of the  Algerian Sahara, many miles from those early cool heights.

A village in the Algerian Sahara

Sometimes it is good to stop and reflect. There has not been much time over the last year for moments to look back – so much looking forward into the matrix of kit lists, itineraries and budgets that the months and the countries can go by. 

This October evening, we gathered on a carpet outside under the date palms and the eager gaze of the local well workers who we have been filming with.  Swirls of white turbans and the excited movement of children surround a small screen as we play out clips of what we have filmed over the last few days.  They watch the images and the sounds they have patiently repeated in order to get just the right shot, in the right light.  They laugh and we relax.  This is one of the best moments of film-making, sharing the work of crew and contributors.  We hope all our ridiculous demands make some kind of sense when seen on screen, and we too begin to understand more as questions bounce between us.

Cameraman Gavin Newman, researcher Jane Atkins and me

The claustrophobia of the small tunnel where we have been filming opens out into the warm evening.  Small glasses of sweet mint tea are passed about amongst the comments.  Filming is a demanding and long process which the workers have participated in with huge patience and good humour.  In order to give them a glimpse of how the final film may come together, as well as a chilly insight into another underground world, we put on an edit from an Arctic sequence.  There we are, warm in the evening air, watching people wrapped up from icy cold. There are gasps when I say that the temperature there is thirty degrees below Celsius. The days here in the desert are usually thirty degrees above and not unusually much higher.  Beneath the arid surface of the Sahara, the workers here have dug through thick red clay to make tunnels to feed an ever-growing irrigation system.  They cannot believe the effort of these distant Arctic dwellers as they dig into frozen crevasses. They are even more incredulous when they realise why.  What the Inuit consider a gastronomic delicacy, the workers of the Sahara struggle to imagine edible.  The frozen walls of an igloo protecting those inside from the cruel cold of the Arctic belong to another world, far from the rich red buildings of this small village, where people seek shade from a relentless burning sun.

Yet, further North, the Arctic is beginning its own dark turn to the winter once more.  This year on Human Planet has spanned continents and captured moments of incredible feats, emotion and beauty.  As the workers leave to sleep before they are called to prayer again and back to their work, I contemplate a year which has taken me to a frontline in the Simien mountains, above Greenlandic glaciers, into the path of avalanches, under sea ice and onto its floe edge, from Arctic darkness to midnight sun, from the green of a desert oasis to the barren hillsides of a Caribbean island.  Like the Andean heights where I began, it takes my breath away.

Rosa Rojas, La Paz, noviembre. Un paso histórico en el reconocimiento de los derechos de los pueblos indígenas se dará en Bolivia el próximo 6 de diciembre cuando, en el marco del proceso electoral para presidente y vicepresidente de la república y la Asamblea Legislativa Plurinacional (ALP), 12 municipios de cinco departamentos —donde viven unas 200 mil personas de un total de 10 millones de habitantes del país— decidan en referéndum si aceptan o no convertirse en “autonomía indígena originario campesina” (AIOC), primera fase para ejercer la libre determinación que les reconoce la nueva Constitución Política del Estado.

Además de las competencias que actualmente tienen los municipios autónomos, con la AIOC podrán ejercer algunas exclusivas, como su autogobierno con sus propias instituciones, la definición de formas propias de desarrollo económico, social, político, organizativo y cultural; gestión y administración de los recursos naturales renovables; elaboración y ejecución de planes de uso de su territorio; ejercicio de la jurisdicción indígena originaria para la aplicación de justicia y resolución de conflictos.

Crear y administrar sus propios impuestos y elaborar, aprobar y ejecutar sus programas de operaciones y su presupuesto: algo muy apreciado por las autoridades municipales entrevistadas, cuya queja recurrente es que ahora les llegan pocos recursos y siempre etiquetados con imposición externa a sus necesidades. Podrán además desarrollar y ejecutar los mecanismos de consulta previa, libre e informada relativos a la aplicación de medidas legislativas, ejecutivas y administrativas, entre otras competencias.

Llama la atención que de 240 municipios  en los cuales la mayoría absoluta de la población se autoidentifica como indígena —del total de 327 que hay en el país— sólo 19 hayan solicitado esa conversión y apenas 12 hayan cubierto los requisitos legales para que la Corte Nacional Electoral (CNE) organice el referéndum respectivo. Los municipios que decidirán sobre las AIOC en referéndum son: Charagua, (departamento de Santa Cruz); Chara zani y Jesús de Machaca, (La Paz); Chayanta, (Potosí); Huacaya, Tarabuco y Villa Mojocoya (Chuquisaca); Chipaya, Pampa Aullagas, San Pedro de Totora, Curahuara de Carangas y Salinas de Garci Mendoza (Oruro).

Una clave para explicar esto es la premura con que se implementó el mecanismo para ello.

El 2 de agosto pasado, el presidente Evo Morales promulgó el decreto supremo detallando los trámites a cubrir, y la CNE cerró el 7 de septiembre el plazo para la solicitud del referéndum mencionado.
Leodegario Sánchez Villca, comisionado de tierra y territorio de la Confederación de Ayllus y Markas del Quollasuyo (Conamaq), que representa a indígenas del altiplano, explicó que ellos no quieren una autonomía indígena municipal sino una autonomía originaria en base al territorio.

“Lo que nosotros queremos es tener un jacha (‘gran’ en aymara) cabildo originario indígena elegido y no una autoridad que vaya a la alcaldía municipal, ni concejales”, sino la reconstitución del Qullasuyo —la federación de territorios indígenas que funcionó durante el incario, en lo que ahora es Bolivia.
Por su parte, Adolfo Chávez, de la Confederación Nacional de Pueblos Indígenas de Bolivia (CIDOB) —que representa a los pueblos del Oriente—, denunció que partidos políticos (que no identificó) realizan “una contracampaña para que no se puedan convertir a municipios indígenas”.

A finales de octubre, durante una reunión de funcionarios municipales de los citados 12 municipios con el ministro de Autonomías, Carlos Romero (propiciada por la organización no gubernamental Fundación Tierra), quedó claro que uno de los partidos que se opone a dicha conversión a AIOC en Jesús de Machaca, según el alcalde, Adrián Aspi y en Charazani, según el concejal Jorge Chalco, es el gobernante Movimiento al Socialismo (MAS), en tanto que el alcalde de Curahuara de Carangas, Rómulo Alconz, dijo que quienes están por el “no”, “no sólo son de la derecha”.

En Charagua, Carlos Bazán dijo que las presiones para obstaculizar el proceso vinieron de la prefectura de Santa Cruz, de la subprefectura y del Comité Cívico (CC) del distrito Centro, donde están concentrados la mayoría de los no guaraníes. La dirigencia del CC se opone a la conversión e informó que hará campaña por el “no” a la misma. “Están en su derecho”, apuntó Bazán. El alcalde Ángel Vallejos, de Mojocoya, señaló que tienen problemas con el Comité Interinstitucional y la prefectura de Chuquisaca, opositores al gobierno de Morales, que están enviando “a los técnicos de la prefectura para hacer campaña contra la autonomía del municipio”. Agustín Cahuana, de San Pedro de Totora, mencionó que algunos opositores a las AIOC “son partidarios del mas que están haciendo campaña por el ‘no’ porque otra vez quieren ellos el poder de los municipios”. En el consejo están el Movimiento Indígena Pachakuti, el MAS y autoridades originarias, indicó.

Todos pidieron que el presidente Morales acuda a sus municipios a reforzar la campaña por el “sí” a la AIOC, y recursos del Fondo Indígena para solventarla.

En mayo de 1967 salió a la luz pública el semanario Sudcaliforniano, dirigido por Tomás Limón García.
Aunque fechado en La Paz, en sus inicios fue impreso totalmente en la ciudad de Ensenada, B. C.
El 6 de noviembre de este mismo año, el Sudcaliforniano se convirtió en publicación diaria.
El sencillo acontecimiento fue celebrado entre amigos y gente del oficio, dentro de las oficinas que se ubicaban en la casa de la esquina oriental de las calles Belisario Domínguez e Hidalgo, domicilio de la familia Limón Encinas.

Enseguida quedó bajo la dirección de Carlos Morgan Martínez.
En la foto reinaugural aparecen Leonel Castro Beltrán, Enrique Nava Moreno, Víctor Manuel Gutiérrez González, Carlos Morgan Martínez, Gustavo Gutiérrez González, Román Pozo Méndez, el dueño de la empresa Miguel Lanz Pérez y, frente a la máquina de escribir Royal, el autor de esta crónica.
En 2009 cumple sus primeros cuarenta años de presencia en la vida de Baja California Sur este órgano de comunicación, ahora como El Sudcaliforniano, con un tiraje diario promedio de 6 mil ejemplares. Pertenece a la Organización Editorial Mexicana (OEM) y está dirigido por José Escobar García.

(Eligio Moisés Coronado)

http://cronicassudcalifornianas.blogspot.com/

Profr. Armando Trasviña Taylor con los micrófonos de la HZ.

El presidente Adolfo López Mateos inauguró  el 9 denoviembre de 1964 los servicios del primer transbordador que habría de comunicar a Baja California Sur con el macizo mexicano, al cual fue impuesto el nombre de “La Paz”, especialmente construido en Japón para ese propósito por encargo de Caminos y Puentes Federales de Ingresos que dirigía el Lic. Hugo Cervantes del Río.

Terminal de transbordadores en abril de 1965, La Paz, B.C.S.

En el primer plano de la imagen aparecen Jorge Susarrey Cabrera, el Profr. Armando Trasviña Taylor, conductor del programa “Relieves”, de XEHZ; el periodista Francisco Díaz Bonilla Aréchiga, el gobernador del Territorio Gral. Bonifacio Salinas Leal y su esposa la Sra. Altagracia Cantú.

En 1970 entró en operación el “Gustavo Díaz Ordaz”; en 1972 el “Benito Juárez”; en 1973 el “Guaycura”, el “Coromuel” y el “Mazatlán”; en 1974 el “Puerto Vallarta” y posteriormente el “Azteca” y el “Loreto”.

(Eligio Moisés Coronado)

http://cronicassudcalifornianas.blogspot.com/

La Paz was one of those cities that reminded me I was a long way from home. It was a thoroughly bonkers place-3660m up, dangerously congested, chokingly polluted and an absolute feast for the senses.

It was also a place where all kinds of stories, that sounded too bizarre to be true, hung in the air like the inescapable smog. For me, it was the story of San Pedro, La Paz’s prison that really took my breath away. I’d heard a bit about it before I left the UK and read a book written by a British guy who had been incarcerated there.

The book is called Marching Powder and was written by Rusty Young and I really recommend it; it paints a wonderfully vivid, insiders portrait of all aspects of Bolivian prison life, from the children who grow up there to the cocaine factories that operate inside it. Anyway, I hate to disappoint but I didn’t go. I was far too chicken to go on my own. (Besides, I’d put my parents through quite enough without visiting a prison; voluntarily or otherwise)

But I did visit another of La Paz’s legendary sights; El Mercado de Hechiceria or the witches market. It occupies a few small side streets near the centre of town, with stalls spilling out of crammed shops, selling a vast array of the weirdest and on the whole, entirely unidentifiable stuff I have ever laid eyes on. There were terracotta figurines and trinkets for ‘salud’, ‘suerte’, y ‘amor’ (health, luck and love). There were endless sacks of pungent herbs, powders and seeds, as well as strange candy-coloured figures made out of sugar. Then, jostling for space alongside the dried toads and snake skins, there were baskets of dried llama foetuses, used to ward off evil spirits by the Aymara people.

Dried toads & horseshoes. You wouldn't see that in Borough Market would you?

Dubious of the efficacy of such products, all I came away with was a small wooden statue of a little man that I’d seen all over the city. I’d even seen Evo Morales portrayed in political newspaper cartoons as the plump, jolly-looking character. I learned that his name was ‘Ekeko’ and that he represents material wealth and abundance (hence the selection of objects pinned to him) and by complete coincidence the festival of ‘Alacitas’, where he is celebrated, was taking place that weekend. As the day approached, market stalls began to appear in the streets selling tiny dollhouse size miniatures of everything a Bolivian might desire. I was leaving the city on the day itself (24th January) but was told that at noon, people go out in their thousands to buy an Ekeko figure and to go with it, anything they wish for, for the coming year-which is then pinned to his chest. Ekeko is then blessed by a Shaman and displayed in the family home in the hope he will bring good fortune.

Ekeko, representing material wealth and abundance

I suppose it’s a bit like us writing a list for Father Christmas. I wonder if Bolivian mums intercept the wishlist so as not to disappoint their brood? And I wonder which method is more fruitful? Maybe I should switch my allegiances this year, and find out…

Por favor rellenar este formulario:

Formulario Taller

La Paz, Noviembre 2009
Lugar: Internet
Calle Obispo Cardenas #44
Capacitador: Hugo Miranda
Número de celular: 70620341 e-mail: hugo@hugomiranda.com

Gobernabilidad

Video

http://periodismociudadano.blip.tv/file/1404122

Documento sobre Politica 2.0

http://www.gutierrez-rubi.es/wp-content/uploads/2009/03/alvaro_matudpolitica20.pdf

Blogs

Nuestro Blog: http://gobernabilidad.org.bo/

Blog de Samuel Doria Medina: http://www.samuel.bo/

Blog de Vania Balderrama: http://balduquesa.blogspot.com/

Ej. Blog Barack Obama: http://my.barackobama.com/page/content/hqblog

Ej. Blog de la transicion del Gobierno Americano:  http://change.gov

Ej. tweet al Congreso sobre la Reforma de Salud: http://www.barackobama.com/twitter/tweetyourrep/

Blog Do Plan Alto: http://blog.planalto.gov.br/

Plataformas de Blogs Utilizadas

a) Plataformas de Pago

WordPress: http://es.wordpress.org/

b) Plataformas Gratuitas.

Blogger: http://www.blogger.com

Wodpress: http://es.wordpress.com/

MSN Spaces: http://home.spaces.live.com/

Blogia: http://www.blogia.com/

Blogsome: http://www.blogsome.com/

Blogcindario: http://blogcindario.miarroba.com/

La Coctelera: http://www.lacoctelera.com/

Aca esta el link de del post donde estan los manuales: http://vocesbolivianas.org/descargas-y-manuales/

Descargar la Guia de Voces Bolivianas

Descargar Manual de WordPress

REDES SOCIALES

Facebook: http://www.facebook.com/

MySpace: http://www.myspace.com/

LinkedIn: http://www.linkedin.com/

Twitter.: http://twitter.com/

Youtube: http://youtube.com/

Flickr: http://flickr.com/

Hi5: http://hi5.com/

Estadisticas de Facebook

http://www.checkfacebook.com/

http://mashable.com/2009/09/14/twitter-2009-stats/

Comencemos a participar en la Web 2.0

Diez ideas sobre el uso de Facebook para organizaciones sociales

Marcha Mundial contra Chavez http://www.facebook.com/search/?q=marcha+contra+chavez&init=quick#/nomaschavez?ref=search&sid=646590718.4279639520..1

TWITTER

Explicacion en Video http://www.youtube.com/watch?v=9gb4xt1HvA4&feature=player_embedded#t=149

Qué es Twitter?

Twitter en Español

Regístrate en twitter

Configura tu cuenta

Cambia tu avatar y tu background

Buscar en Twitter

Cuentas Twitter de Medios Nacionales

http://twitter.com/unitelbolivia

http://twitter.com/LaRazon_Bolivia

http://twitter.com/diarioeldeber

Medios Internacionales

El Universal de Mexico http://twitter.com/el_universal_mx

CNN https://twitter.com/cnn

Ney York Times http://twitter.com/NyTimes

Algunos Famosos y Políticos

German Antelo http://twitter.com/germanantelo

Luzmila Carpio http://twitter.com/luzmilacarpio

Juanes http://twitter.com/juanestwiter

Paulina Rubio http://twitter.com/PAURUBIO

Ricky Martin http://twitter.com/ricky_martin

Barack Obama http://twitter.com/BARACKOBAMA

50 Personas de Twitter en Bolivia

http://angelcaido666x.blogspot.com/2009/07/sugerencia-50-usuarios-twitter-que.html

Directorios de Twitters en Bolivia

http://tuitero.com/bolivia

http://bo.tuiters.net/

Flickr

Manual de Flickr http://5lineas.com/files/curso/cfie-valladolid/curso-web20-manual-flickr.pdf

http://www.flickr.com/photos/holguin/

Youtube

Manual de Youtube http://www.sulabatsu.com/enredamiento/documentos/Video/Manual%20YouTube.pdf

http://www.youtube.com/user/ijustine

http://www.data.gov/

http://www.usaspending.gov/

Podcast.-

Archive.org http://www.archive.org

Esnips http://www.esnips.com/

Goear: http://www.goear.com

Algunos ejemplos de Podcast

http://blog.hugomiranda.com/2009/07/mas-sobre-rozsa-julio-cesar-alonso.html grabaciones de Radio Fides sobre el Caso Rozsa

http://blog.pucp.edu.pe/item/16830 Podcasts sobre políticos y la era digital 2007

http://podcasts.dixo.com/podcast/ Empresa de Podcasts en Mexico

http://www.arroba.com.mx/byte/blog/category/podcast/ El podcast mas antiguo de Mexico esta en su numero 180

Software Recomendado: Audacity http://audacity.sourceforge.net/?lang=es

Slideshare.- http://www.slideshare.net/

Ejemplo

http://www.slideshare.net/Netoraton/accion-politica-en-los-social-media

Sbribd.- http://www.scribd.com

Ejemplo

http://www.scribd.com/doc/15757762/Politica-20-Taller-Recrear-PRO

Ustream .- http://www.ustream.tv/

Justin TV http://es.justin.tv/

Live Stream http://www.livestream.com/

Ejemplos

http://twittradio.com/

http://www.ustream.tv/channel/selena-gomez-live

http://www.ustream.tv/channel/alt1040 Chow de Alt1040

http://nerdcore.vg/live/

http://www.livestream.com/marcabeta

http://www.livestream.com/neotokyo

Creacion de Blogs.

Manuales: http://boliviadigital.org/recursos/

Descargar los Manuales:

Descargar la Guia de Voces Bolivianas

Descargar Manual de WordPress

Links sobre Gobierno y Politica 2.0

Principios de la Politica 2.0 http://blogs.alianzo.com/redessociales/2006/02/21/los-principios-de-la-politica-2-0/

Sobre el Gobierno 2.0

http://blogs.alianzo.com/redessociales/2009/09/22/sobre-el-gobierno-2-0/

Road Tests: Honda V65 Magna, Yamaha XZ550RK Vision, BMW R80RT; Shorts: Kawasaki KZ1100A3 Shaft, Yamaha XT250K; Technical: Chassis & Suspension Part I; Two Years to La Paz: Radial-Valve Honda XR500R; The Ten Second Battle- The V65 is a 10 second bike, but that’s unmofficial; Product Evals: Rifle Fairing, Uvex Prescription Goggles; more

1983 March Cycle Motorcycle Magazine Back Issue available at www.DadsVintageAds.com in the “Motorcycle Magazines ” category

To check availability of a specific date & title, check our Vintage Motorcycle Magazine Back-Issue Index

Search our Motorcycle Magazines for more vintage, Back-Issue Motorcycle Magazines for sale.

To search our full inventory of Vintage Motorcycle Advertisements, Articles, and Road Tests CLICK HERE.