I’m gone
The ground is shaking under
Feels like the world
May all come crashing down
Now your words
And sorrys have no meaning
Baby you lied

You turned it on
Wasn’t my imagination
Everybody Knows
That you’ve been running round
So dumb
Let you play with my emotions
Baby you lied

If this isn’t love
What did I feel inside
If this aint love
How could you look in my eyes
Cause my heart is breakin’, not falling this time
This can’t be love now I know
You’re a beautiful lie
It’s just a
beautiful lie

So cold
Had me wrapped around your finger
Part of a Show
Like a puppet on a string
How could I know
I was just another victim
Baby you lied

If this isn’t love
What did I feel inside
If this aint love
How could you look in my eyes
Cause my heart is breakin’, not falling this time
This can’t be love now I know
You’re a beautiful lie
It’s just a
beautiful lie

I can’t stay when I keep falling apart
I won’t be here waiting lost in the dark
Now I know it’s time to let go
And I won’t take this anymore
I don’t wanna be lonely but I can’t take no more
You’re just a heartache baby
I’m out that door

Cause my heart is breakin’, not falling this time
This can’t be love now I know
You’re a beautiful lie
It’s just a
beautiful lie

Nick Carter & Jennifer Paige – Beautiful Lie

…hiermit erkläre ich dir den Krieg. Und deinen ganzen Julias übrigens auch.

Mein Name ist Tanja, 19 Jahre, Single, ledig, nicht geschieden. Ich habe ein großes Talent. Das Talent, genau die Männer zu finden, die mir danach das Herz brechen. Kann schließlich auch nicht jeder. Bei Risiken oder Nebenwirkungen (mit ihrem Mann) fragen sie einfach MICH.  Ha, ihr denkt ihr habt leichtes Spiel mit mir – falsch gedacht! Ich bin nicht so leicht unterzukriegen. Und was wollen diese dummen Exen eigentlich immer… Ihr habt mich wohl noch nicht kennengelernt, und seit froh, dass ihr das nie tun werdet! Ich will dich wieder haben, blaa blaa blaa. Ja ich will dich auch haben, verdammte scheiße! Es war so ne tolle Zeit.. richtig – es WAR!! Wundert mich ned, dass Männerhirne kleiner sind als die von Frauen. Es gibt Gründe wieso es aus ist, die muss man akzeptieren.  Und sich in neue Abenteuer stürzen. Mag sich nach Theorie anhören, Praxis is da immer etwas komplizierter, aber schließlich schafft keiner seinen Führerschein ohne vorher die theoretische Prüfung gemacht zu haben(haaahaaa ja Mr. Poesie, merkst was, ich mach dir Konkurrenz!) Wer sagt denn immer : no risk- no fun.. Ja du. Ach ja und du auch. und jetzt: ääh neee äääh ex und so ja .. könnt mir was vorstellen.. ich kotz gleich, Heimscheisser. Ob ich grad angepisst bin? Kaum! Nur eben eine etwas andere Art seine Enttäuschung zu verstecken.

Romeo, oh Romeo, wherefore art thou Romeo. Ja, des wüsst ich auch gern mal!

Sentita ieri sera al cafè solaire messa su dallo stesso simon de yano (gigi ha paccato causa pioggia).. Devo dire che questo remix house-commerciale della cover di saghi rei mi è piaciucchiato parecchio potrebbe diventare una delle mie canzoni estive…

Voi che ne pensate?

… is enorm zalig

… groot

… blauwe ogen maar kleurenblind

… slim en snel van begrip

… gevoelig en complex

… extreem gék en dol op onverwachte dingen (zoals mij!)

… rechtuit

… eerlijk

… doet wat hij zegt dat hij gaat doen

… héérlijk

… zoent super

… zegt de liefste dingen

… zegt als het hem niet aanstaat

… vraagt me de hele tijd uit

… past precies met zijn hoofd op mijn schouder en zijn arm om me heen

… neemt me mee voor nachtelijke ritjes op de moto

… kwetsbaar en stoer 

… grappig

… gedecideerd en rechtdoorzee

… intelligent

… heeft al zoveel gedaan, ik kan uren naar hem luisteren

… prikt met twee woorden door mijn muur heen

… houdt me ’s ochtends bij hem in bed

… waardoor ik te laat op mijn werk kom

… en stuurt dan een bericht “sorry dat ik je niet eerder buitensmeet…” 

… in 1 woord

… delicious

Sidder og prøver at rode med xml og xslt, hvilket jeg åbenbart ikke har helt styr på (okay begyndte også kun for et par timer tiden) og elsker at høre musik imens jeg sidder med sådanne projekter. Jeg faldt tilfældigvis over den fantasiske sang Komodo lavet af Mauro Picotto, hvilket jeg har en del minder om, fantastisk sang, og med i købet har i fået det mindst lige så fede sang L’amour Toujours af Gigi D’Agostino.

Dit is wat meisjes doen als de zaken niet helemaal lopen zoals verwacht, we worden wakker en helaas zijn de eerste dingen die in onze hoofdjes opkomen zijn naam, een film van de dag en de avond ervoor, en alle idiote dingen die ze hebben gezegd. 

- hij zei dat hij mijn stijl superleuk vond, maar mijn tas lelijk 

- ik had gisteren nogal veel energie en misschien was ik té intens 

- waarom vraag ik hem of hij me niet ooit eens heeft gevraagd voor a little dance (een maand geleden ongeveer, op mijn verjaardagsfeest) en loop weg als hij bevestigend antwoordt?

- hij zei “we gaan eens naar huis gaan” en ik zo “we?” en hij keek en de rest van het gesprek is een beetje mistig, wellicht heb ik het ergens verknoeid

- ik ben echt vijf of zes mensen/jongens tegengekomen tijdens ons middagje op stap en begroet iedereen met hetzelfde enthousiasme. En verder vier keer gebeld ofzo. En op het feestje kwamen vrienden van mij af, en ook daar veel mensen tegengekomen. Onder andere vriend K., die ik echt heel erg graag zie, maar niet meer is als een vriend. Maar het helpt niet om lang met hem te praten en hem een dikke knuffel te geven als den andere het kan zien misschien… Ben ik dan zo’n uil? Geef ik misschien de boodschap dat er niet echt veel plek is voor hem?

En dat analyseren en waarom doet er allemaal geen bal toe natuurlijk. Want als er echt iets moet gebeuren dan gebeurt dat wel, en komt hij wel achter me aan. En als dat niet gebeurt, dan is dat ook zo.

En toch die kop pijnigen! Hoe denken jongens eigenlijk? Anyone? En hoe vermijdt je dat je jezelf dingen loopt wijs te maken? En tegen vierhonderd per uur op een blinde muur afstevent? Want ik heb het gevoel dat er niks verloren is, maar in mijn hoofd zijn er wel drie alarmbellen aan het afgaan.

Dualiteit geest en lichaam, no wonder dat dat ook dé grote vraag in filosofie blijft na eeuwen…

I’m not a perfect person
There’s many things I wish I didn’t do
But I continue learning
I never meant to do those things she did to you
And so I have to say before you go
That I just want you to know

I’ve found a reason for me
That changed who I used to be
A reason to start over new
And the reason were you

You know that I was hurt by you
It’s something I must live with everyday
And all the pain you put me through
I wished that you could take it all away
And be the one who catches all my tears
That’s why I need you to hear

I’ve found a reason for me
That changed who I used to be
A reason to start over new
And the reason were You
And the reason were You
And the reason were You
And the reason were You

I’m not a perfect person
I never meant to do bad things to you
And so I have to say before you go
That I just want you to know

I’ve found a reason for me
That changed who I used to be
A reason to start over new
And the reason were you

I’ve found a reason to show
A side of me you didn’t know
A reason for all that I do
And the reason is you

tja. hier sitz ich nun wieder. ich dachte ernsthaft, das könnte was werden. falsch gedacht.  wie froh ich monatelang war, dass du mich angeschrieben hast. wie ich mir hoffnungen gemacht hab. du, das erste date. wie du mir immer ein lächeln aufs gesicht zaubern konntest. du, unsere sms, unsere nachrichten. jetzt bist du einfach feig. feig mir eine antwort zu geben. eigentlich kannst du einem ja leid tun, deine ex is einfach nur armselig. billig. hässlich. dumm. usw. wie ich doch immer versucht hab, dich vom gegenteil zu überzeugen. du hast selber gesagt du magst mich. weißt du aber auch, dass du mich verletzt und verletzt hast? mal ja mal nein. denkst du ernsthaft ich lass mit mir umspringen, so wie dus eben brauchst?! eigentlich dachte ich immer du bist ein mensch mit charakter. das glaub ich auch jetzt noch. nur versteh ich dich manchmal einfach nicht und eine antwort auf die frage hab ich nicht bekommen. wenn du schon weißt was meine gefühle sind, dann spiel verdammt nochmal nicht mit ihnen!! ich will den kontakt nicht abbrechen. das was monatelang war, war kein oberflächliches wischiwaschi gelaber. für mich zumindest nicht.  wir sollten versuchen, dass nicht kaputt zu machen, was wir aufgebaut haben. denn…

…trotz allem hängt ein teil von meinem herzen an dir.

je ne suis capable d’oublier tout. mais je dois oublier que tu étais important pour moi.

Na een kleine stilte bent u zeer welkom om mee met mij aan de virtuele toog te hangen.

Met mij alles goed, dank u. Ik probeer de laatste paar maanden groot te worden. Niet groot worden in de zin van arrogant en iemand die enkel interesse heeft in cijfers, salarissen en enkel over het werk kan babbelen. Maar gewoon, een paar centimeter groeien. Uw slagschaduw leren zien en kijken of er verlichting mogelijk is, dat soort zaken.

En intussen is 2009 begonnen, en van de weeromstuit lengen de dagen en lijkt er meer tijd. Tijd om naar films van bijna drie uur te gaan kijken bijvoorbeeld. En u af te vragen of het toevallig is dat zijn arm tegen de jouwe ligt.

Hope everyone had a very nice Christmas ^^ I was really happy to see my Nonna (Italian Grandma) yesterday. I was able to speak with her so much better in italian, just from practicing and listening to TeamSpeak on the italian TF2 server that I love, n!Gage.

Here is a song by the italian dj, Gigi D’Agostino that I am currently in love with:
L’Amour toujours (I’ll fly with you)

Click here to listen to an absolutely fantastic remix.

nicht wir haben gefühle und erinnerungen, die gefühle und erinnerungen haben uns

will man sie beschreiben, tut man sich schwer. sie versuchen zu ändern ist schwachsinn. doch immer wieder versuchen wir dies zu tun. unsere gefühle lassen sich nicht ändern. sie lassen sich vielleicht beeinflussen – wenn man will. doch im grunde bleiben sie unverändert. sie ändern sich erst, wenn man mit sich selbst mit dieser sache im reinen ist. gedanken kann man sich viele machen. und ich weiß wovon ich rede, denn im gedanken machen bin ich weltmeister. doch wieso beschäftigen einen themen, von denen man genau weiß, dass man sich darüber keine gedanken machen sollte ? wieso interpretieren wir total absurde sachen in dinge?  wieso lassen wir das nicht einfach sein, und setzen an diese stelle tatsachen ? wieso fragen wir nicht nach ihnen? weil die negativ belastete scheinwelt der interpretationen oft schöner scheint als die bittere wahrheit. als gewissheit.als die harte realität. doch woher wissen wir, dass die realität so hart ist und die wahrheit so bitter? kann sie keinen süßen beigeschmack haben ? wir vermuten das alles. wir malen es uns so aus. bei personen, die uns wichtig sind, wird dieser ganze prozess noch verschärft.

doch obwohl wir über die ganze problematik bescheid wissen, ändern wir doch nichts daran. man kann es nicht ändern. unsere gefühle lassen sich nicht ändern.

ein ganz normaler, mehr oder weniger verschneiter, kalter nachmittag. ich beschloss nach 4 wochen doch mal wieder vorbeiszuschauen. gibts doch gar ned, dass der nimmer schreibt. 1.versuch. keiner da. ok, 2.versuch. wieder keiner da.naja, ich mein, das kaspal-theater hat ja nicht immer auf 3.versuch. endlich nun saß ich da, als ob ich nie weg gewesen wäre, als ob ich hier hingehören würde. wahrscheinlich fühlt sich auch mein auto hier wohl, die ganzen brüder, in blau, silber, schwarz… doch eines war anders. ich sprach klartext. ich sprach das aus was in mir vorgeht, das was ich will   das ergebnis ist erfreulicher als die zuvor.

* jetz lass die doch mal, des sind auch menschen – nein! die sind abschaum xD

* woah geil, auch noch da. da wollt ich schon immer mal hin. aber für den job war ich zu unterqualifiziert xD

* genau. dann bringst ma mit caritas mein essen. ich krieg des nämlich von da. – ehrlich?? – nein man !!! – aso. sonst hätt ich dich jetzt ausgelacht xD

* jetz kennen wir uns bald schon n jahr. und 1jahr auto, und 1jahr führerschein. weiß gar ned was des schlimmste is – dass du nen führerschein hast !!!! xDDD

* ja dann kommst mim fetten 5er BMW – genau, da fahr ich gleich mal an den baum – neeeeein! – ja so, dass mir nix passiert – ne es geht ja ned um dich, es geht ums auto – blöde kuh! xDDD

* pass auf, dass dich dein bruder ned gegen kamele eintauscht xD

* ich muss noch in obi. – ah gibts sonst ärger für die tanja, wenn nix zum essen aufn tisch kommt? – ääh ja ausm obi, genau, holz und lecker schrauben und so, genau – ja ich war grad woanders, im aez, 3 buchstaben, alles des selbe – ääh nein ?! meinst bei uns gibts schrauben und so? – na ja bei euch kann man ja nie wissen .lol.

* machst du dann bitte die türe zu? – wieso? .türeganzweitoffenlass. – ich hab des ernst gemeint, mir is kalt – ok. .türeimmernochganzoffen. – gut, dann mach ich eben die heizung an xDD

viel spaß bei deinem holz-und-schrauben-dinner. wir sehen uns !

eine lovestory die nie existierte.

wieso ich diesen post schreibe. gute frage. weil mir die sache immer noch ned ausm kopf geht. und ich auch ned will, dass sie das tut. wahrscheinlich.

wie alles anfing. theorieprüfung. auto. liebe auf den ersten blick.lokalisten.der anfang. besuche. spaß.ganze sätze kann ich nicht verfassen, es sind gedankenfetzen, erinnerungen. stream-of-consciousness sozusagen was ich alles damit verbinde ist viel. ein halbes jahr, nein 9monate hoffen, bangen, eifersucht, warten,angst, lachen,aggression, genervt sein, freude, du, ich, nie. die emotionalsten monate meines lebens. alles dabei. und du? merkst du was? hast du jemals was gemerkt? ich weiß es nicht. würde ich es wissen wollen? na ja. schon. was denkst du von mir? bzw wie denkst du über mich? fragen, deren antworten ich aus dir nie herauslesen konnte. doch ist das jetzt bereits das ende? ein ende, dass ich so nicht will. “wir können doch freunde bleiben” ein satz den ich immer schon behindert fand, doch auf uns trifft er zu. ja.

ich merke, dass der text nur fragen sind. aber auch die beziehung zwischen uns ist eine einzige frage.  doch fragen sind da um sie zu beantworten, egal wie die antwort ausfällt – bevor ich keine bekomme lasse ich nicht locker

“Stel”, vroeg eerder gekende maat en huidig collega K. me al slierend over natte Brusselse stoepen op weg naar een afterwork feestje waar we rijkelijk te laat voor waren want het was al 22u, “dat je met iemand van de collega’s een wilde nacht kon doorbrengen. Wie oh wie?” 

Oh typische mannenvraag. Maar oh leuk. Ik denken. 

“Ik denk die.” zei ik. Meteen erna spijt van teveel te hebben blootgegeven. Maar K. is de max zalig en het vertrouwen waard. En indien niet, het was puur hypothetisch, nietwaar.

We komen op dat feestje. De excellente wijn van het diner ’s middags en de schuimwijn van de receptie ’s avonds, en de wodka bij hem in de keuken iets voor tienen en de desperado’s en partyschijven op het feestje, midden in de week, en hij en ik helemaal in ons sas. We maken de tour de boite en zien daar een collega. Dié collega. Die ik vernoemd had als potentieel voor de puberale vraag.  

En wat een feest, beste vriendin van de collega is superleuk, K. gaat op jacht en vraagt mijn mening, ik kom erasmusmensen tegen en krijg – tot grote jaloezie van dié collega’s beste vriendin – dié collega mee op een podium om te dansen. Aangezien niemand ons daar kende. En wij content.

Nadien biedt hij aan me af te zetten, en ik had chocotoffen in mijn zak. Wou ze hem geven als bedankje maar ben ze vergeten. Misschien morgen, bij onze koffie met reuzekater.

Oh mooie dagen, ik hou zo van die mooie dagen.

Ik slaap amper de laatste weken en tegelijk stuiter ik door het huis, naar mijn werk, op mijn werk, aan het koffiemachien en in een rij waar ik sta te wachten. Tegelijk breek ik mijn kop ook, leg ik de telefoon neer met mijn lief en ben compleet in de war, maar ook straal ik zodat ik licht geef om aandacht van de verkeerden. Ik loop met mijn handen op mijn hoofd naar mijn auto nadat ik goeienavond en slaapwel heb gezegd tegen iemand leuk, om die orkaan tussen mijn oren te sussen. Periodes van verwarring, van een kop zonder hersens en hersens die evengoed appelmoes kunnen zijn, ze zouden op dit moment even slecht werken. 

Als ik het allemaal op een rijtje zet, zit het zo: ik ben met een jongen die ik dolgraag heb en graag zie en echt de heerlijkste tijden mee beleef. Maar het lijkt niet meant to be. Ik liep stijf van de stress en weet het aan andere dingen, maar ik denk dat het ligt aan het feit dat we gewoon niet passen ergens. Ik zie er mijn leven niet mee. Ik zie ons niet over veertig jaar gezellig door een stad dwalen. En toen kwam er op een avond iemand mijn leven binnengewaaid, onverwacht, vanuit het niets. En het klopt niet tegenover mijn lief dat ik aan hem denk, liedjes luister die mij aan hem doen denken, ik voel me zo verscheurd. 

Dan breekt mijn hart bijna uit mijn borstkas. En dan meteen mijn ratio: hoe kan dit werken? Is hij niet té dit? Is hij niet té dat? Is hij vooral niet heel erg hard mijn collega binnenkort? 

Fokkinel. En ik heb geen idee hoe het te zeggen tegen mijn lief. Mijn lief dat ik ook echt ergens graag zie. Dat bijtekent om in een ander land te zijn tot augustus 2009. Die ik niet wil kwetsen. Dat ver weg is. (want het doet er niet toe hoe ver, vanaf ge pakweg 500km wegzijt zijt ge gewoon weg). Dat niet de twijfel in mijn stem hoort. Niet de regenbogen die door klinken als ik het over andere dingen heb. De stiltes die ik laat vallen. Die zich geen vragen stelt. En ik, die te laf ben om beslissingen te nemen, die wil afwachten en zien, die zwijg.

Er is teveel gemis aan deze kant van de lijn. Hij zit ver, zijn telefoon is stuk, zijn internet thuis werkt nog niet, hij werkt zes dagen op zeven, hij slaapt om 22u, als ik begin te leven. Hij beantwoordt mails niet zo snel als ik het wil. En als ik zijn stem wil horen dan kan dat dus niet, want hij is weg en tenzij per postduif heb ik er geen idee van hoe hem te bereiken.

Zijn ouders wel. Die bellen mij af en toe, en dan doen wij een klapke.

Intussen zit een koude hand om mijn hart, huppel ik door mijn leven maar vanaf ik aan hem denk loop ik in de val. Het is niet nodig, de tristesse is irrationeel, er is veel om voor te leven, hij hoort erbij maar gaat er precies zelf van weg. Hij zegt altijd dat hij mij graag ziet, maar we zijn ruiters in een zeldzaam donkere nacht, we galopperen naast elkaar zonder een hand voor ogen; niet wetend hoe ver het nog is. Iets dat mij niet meteen naar adem doet happen, maar hem wel.

Het is bizar want het is zijn eigen keuze om in het buitenland te werken. En ik heb hem zoals een goed lief betaamt, heel erg gesteund in dat plan. Als het is wat hij wil, wie ben ik om hem nu tegen te houden. En ik geloof ook dat als je iemand echt graag ziet, kijkt naar wat voor hém werkt, en hém blij maakt, al is dat niet jouw eerste keuze. Maar meer en meer bekruipt me het gevoel dat het werk weliswaar top is, maar hijzelf wat in de eenzaamheid zit, zijn gedachten hem gijzelen, en het feit dat we door omstandigheden zo lastig kunnen praten helpt er niet aan. Hij heeft geen klankbord of iemand die de boel voor hem relativeert.

“There is something like the six months rule” zei mijn te coole baas tegen me. Als het dan niet werkt, en je wéét dat, dan drop je het beter. Try out, be happy and if not, move on.  

Maar wanneer weet je zoiets? Ik vind ons zalig en het bevalt me niet dat hij weg is, maar ik kan het plaatsen zolang ik geen dubbele boodschappen krijg vanover de grens. Eens dat gebeurt, loopt weliswaar alles verder behalve ik die niet meer kan eten. We wisten dat we te kort samen zouden zijn voor grote beslissingen genre ik ga met je mee of jij gaat toch niet weg, dus hebben we dat niet gedaan. Zijn ouders en vele mensen rond mij zeggen dat ik hem moet zien, zelfs al houdt hij me op afstand. Terwijl hij gewoon helemaal alleen daar is, en soms verloren loopt in het spinnenweb van alles dat door zijn kop schiet. Het lijkt dus niet zozeer in de realiteit maar wel in mijn hoofd dat de drivers van de klauw om mijn hart en de dichtgeschroefde keel zitten. Maar vanwaar komt dat dan?  

Twee gedachten hierbij: Ik wil hem niet kwijt. Op deze manier werkt het niet.  

Distance is a bitch.

Mensen reizen en jobhoppen en veranderen van continent of land als van onderbroek. De laatste tijd en ook nog komende weken vertrekken in mijn omgeving de avontuurlijke gelukszoekers om stukjes van de wereld te zien of interessante carrieres na te streven. En meestal is het inderdaad een reuze opportuniteit voor hen; iets dat hen gelukkig maakt of meer op hun maat gesneden is, dus ben ik blij. Maar ik kan zo moeilijk die brok in mijn keel ontkennen, of dat gevoel in je buik als ze dan bepakt en gezakt door customs gaan (de broer op weg naar Saoudi Arabie) of licht dronken je omhelzen op hun afscheidfeest en zeggen “ga door, anders begin ik te huilen” (topmeid C. die na een kleine vakantie thuis in Zweden, naar New York hopt voor het werk). Of toen hij me om de hals vloog nadat hij het cadeautje dat ik voor hem had gemaakt had uitgepakt en opkijkt en de tranen in zijn ogen heeft staan. En vervolgens met tranen en lange tanden zijn koffiekoek opeet; zijn ouders omhelst, je hen ziet slikken – daar gaat hij de oudste zoon! En wij samen al huilend in de auto en lachen om ons eigen gedrag, en bij elk licht dat rood is heel veel zoenen. En dan was ik thuis en kreeg ik de innigste knuffels en hing ik door het raampje om hem het beste en mooiste te wensen en dan maar zwaaien en zwaaien tot ik hem niet meer kon zien. En twee minuten later bellen “Heb ik wel gezegd dat ik je zo graag zie?” Waarop hij: “Je hebt het gezegd, ik jou ook liefje.”

Dat het na drie maanden al echt pijn kan doen omdat iemand vertrekt. Hij gaat er werken, 900 km verder, en ik zie hem 15 augustus weer. Dus helemaal niet lang. En toch, groot verdriet!

Cocktails anyone?

I’ll Fly With You (L’amour Toujours) Gigi D’agostino music video clip

Video Clip : I’ll Fly With You (L’amour Toujours)

Singer : Gigi D’agostino

Tis dat het vliegt, den tijd, en ik ren tegen de klok, verwaarloos vrienden, treinde op één weekend van vier dagen Parijs naar twee uur Brussel naar twee dagen Gent naar raprap koffie in Antwerpen naar blitsetentje met la mama in Brasschaat naar oppikken van auto in Borgerhout en dan terug naar Brussel waar ik dan zen en met volle concentratie aan mijn bureau wil zitten voor te leren. Da gaat zo niet he.

Mijn hart lag nog in stukken op de grond toen daar alweer iemand nieuw naast me opdook – hij zag het zitten en in zijn enthousiasme en ook wel in een soort ultieme kamikaze move dacht ik “waarom niet!”. Op de trein richting onze eerste echte met twee avond regende het maar bij aankomst in Gent stond een regenboog hoog en luid aan de hemel en beter nog, in het station de jongen met een grote paraplu. En dus wandelden en babbelden we en ik die helemaal was gestopt met dromen en verwachten, verwachtte niks. En dan kan het er knal op zijn, met lekker eten aan zijn tafel en nadien een paraplu wandeling naar Dampoort want daar had ik een feestje. En toen ben ik maar ineens twee dagen gebleven – “heerlijke arbeidsfeesten waren me dat kom je niet terug?” smste hij erna. En dat deed ik. Niet dat ik besefte, dat het mooi en ook potentieel was, de eerste weken. Maar het is zo. Hij staat er, en laat me los, is zelfzeker en verslavend. En ik die in het begin in de war was van zoveel lief geweld dat ik niet verwacht had, en zoveel snelheid, moest mijn muur helemaal afbreken voor die lach van hem en die ogen, en hoe hij me over zijn schouder tilt als ik aankom, of hoe we rondhangen en kersen kopen en opeten in Brussel, hij de internationale vrienden de revue laat passeren zonder een spatje geintimideerd te zijn. Hoe belachelijk maar helaas erg waar mijn hart opsprong toen hij tijdens een etentje ter gelegenheid van de verjaardag van gemeenschappelijke vriendin E. van de E-zegen verkondigde met een knipoog naar mij dat hij zijn FB status had veranderd naar ‘in a relationship’. Hoe hij me rondsmijt als was ik zijn pop, maar altijd lief, en me knuffelt, me vasthoudt tot ik in slaap ben en dan zelf gaat slapen, zijn berichten ondertekent met ZJG. Ik heb lang moeten denken waarvoor ze stonden, zo ongewoon ben ik die woorden.

En tis ni de moment. Hij had examens, gaat werken in het buitenland vanaf augustus en ik heb mijn interview, en ik moest werken, en ik moest verhuizen (eigen stek in Brussel met coole roomies hieperdepiep hoeraaa) en intussen voorbereiden, innestelen, alles. Dus kop ontplofte en soms ook in zijn gezicht. En toch bleef hij. Meer nog, hij confronteerde me met mijn drama gehalte.

Het gaat hard, volle petrol, en soms wil ik op de rem staan en roepen “NEEEEEEEEEEEEE ER IS MEER TIJD NODIG” maar langs de andere kant, als dingen goed zijn, dan geldt er maar één regel: sit back and enjoy.

Jongleur is my middle name tegenwoordig. Ik hou een heel aantal zaken de lucht in, probeer niks te laten vallen en het slorpt alle aandacht en energie op. Zeker als ge uzelf van tijd eens uit den décor moet plukken – wegens weer eens uit de bocht gevlogen. En het was erger dan blikschade.

De man die ik voor het gemak even de idioot noem had – zij het niet vanaf het eerste ogenblik – hemel en aarde van plaats veranderd. En, helaas pindakaas, u weet al dat dat niet goed afliep. Goede vrienden wisten me te vertellen dat het beter was zo, blutsten mijn ego verder uit, drukten me op het hart dat ik er niks aan miste, er een goeie hoek af was, veegden me van de badkamervloer bijeen terwijl ze herhaalden dat hij een eikel eersteklas was, en – topargument en beroepsmisvormend als wij politologen zijn – wie wil er nu iemand daten die voor de zwartzakken stemt. Dat deed hij, ja. En het zou normaal voor mij – tolerant en goedlachs, superdol op vreemde en bekende vogels van alle soorten en maten zowel in Antwerpen als op buiten de landsgrenzen – een Afknapper Van Formaat zijn. Bon, om maar te zeggen: ge kent dat wel: ge voelt u zo stom als het achtereind van een varken, ge slaapt slechter dan een frontsoldaat, ge loopt spaak als ge wandelen gaat (danku De Mens) en de dagen slepen zich voort. Ik had op het einde van die week een Belangrijk Examen af te leggen en het kon me geen bal schelen. Geen bal. Ik sukkelde op donderdag zelfs zo in de put dat ik uit miserie ging hokken in het appartement van K. en H. in Leuven, terwijl zij moesten blokken en uitgingen en ik natuurlijk helemaal niet meekon wegens de dag erop in alle vroegte dat examen in Brussel – en dat terwijl mijn eigenlijke bed in Brussel staat. Kortom, van de kaart, van het paadje, in de prak.

Zaterdag was dan de eerste echte mooie dag van het jaar, laatste week van april, tijd voor de XL zonnebril op de neus en met luide muziek naar de stad, alwaar E. van de E-zegen en ik een pakje zouden maken en vooruit dan, een showke ineen steken want een vriendin van ons gaf die avond haar feestje daar ze naar het andere eind van de aardbol verhuisde luttele dagen later. Maar E. en ik hadden elkaar in tijden meer gezien dus we zeiden tegen onszelf live a little en kochten een boerenbroodje en aten dat op in de zon aan een standbeeld en babbelden over het leven en vooral de neerwaartse draaikolk die mijn bestaan was geworden – geheel tegen mijn natuur in. Over hoe je soms niet rationeel je gevoel kan sturen, en ge verdekke weet dat dit het allemaal niet waard is, maar u desalniettemin zo tof als een dweil blijft voelen. ’s Avonds thuis met de mama eten in de tuin en de babymans van de zus kwam slapen – en dat manneke is een waar genot.

Tegen elven des avonds hijste ik mij dan tegen mijn zin in party-outfit en poogde mijn wallen en doffe blik zo goed mogelijk op te poetsen om naar een feest te gaan waar ik naast E. van de E-zegen en het meisje dat naar de andere kant van de wereld zou vertrekken niet echt veel mensen kende.

Maar it’s the darkest right before dawn, en het was de volgende ochtend, toen ik een u-turn maakte op het Sint-Andriesplein met vier zatte meisjes giechelend op de achterbank en een erg leuke jongen naast mijzelve, dat de zon weer doorbrak. En hoe. Maar da’s voor een andere keer.

Ich habe es wohl schon  ausreichend oft klar gemacht, ob ihr es nun hören wolltet oder nicht: Ich bin verliebt. In Tromsø.

Meine Liebe zu Berlin ist von eher verwandtschaftlicher Qualität, man kennt sich schon ewig, ist zusammen groß geworden, schätzt einander und nimmt kleine Makel des anderen in Kauf. Auch wenn man sich mal eine Weile nicht sieht, weiß man, dass man jederzeit zurückkommen kann, dass der andere für einen da sein wird und einen nie fragen wird, wo man gewesen ist. Und nach langen Jahren des Zusammenlebens musste ich eben mal raus.

Dann kam Oslo und es musste sich sehr um mich bemühen. Bei unseren ersten beiden Zusammentreffen hatte es keinen besonders guten Eindruck hinterlassen und dieser Rückstand war schwer aufzuholen. Doch es warf all seine Bildung, seinen Charme und nicht zuletzt seine Schönheit in die Waagschale, um mich zu gewinnen. Und siehe da, schließlich entwickelte ich doch noch eine gewisse Zuneigung zu Oslo und es dankte es mir mit unvergesslichen Erlebnissen.

Aber Tromsø, das war Liebe auf den ersten Blick, in ihrer reinsten und umwerfendsten Form. (Vergleichbar vielleicht nur mit Katharina und ihrem Linux…) Die Annäherung, das Aufwachen nach der ersten gemeinsamen Nacht – alles perfekt, traumhaft. Wie oft musste ich mich in den darauffolgenden Monaten selbst kneifen! Wie oft stand ich da und dachte: Das kann nicht sein, so etwas unglaublich Schönes hab ich doch gar nicht verdient! Und ich lächelte verklärt und Tromsø lächelte zurück, nahm meine Hand und zeigte mir neue Wunder.

Nun ist es ja aber so, dass man irgendwann der Realität ins Auge blicken muss. Spätestens, wenn aus einer leidenschaftlichen Affaire eine ernsthafte Beziehung werden soll, muss man die rosarote Brille absetzen und sich den Tatsachen stellen. Niemand ist perfekt und man sollte besser herausfinden, ob man mit den Fehlern des anderen leben kann, ehe man ein gemeinsames Leben auf falschen Hoffnungen aufbaut. Ja, und das hab ich dann heut mal gemacht. Ich hab mir Tromsø von seiner hässlichsten Seite angesehen, an einem seiner schlechten Tage. Ich habe es nicht vorgewarnt, ich habe mich nicht zurückgehalten, ich habe erbarmungslos dokumentiert. Und was soll ich sagen? Auch nach einem dreistündigen Spaziergang im Niesel, durch dreckigen Schnee, über matschige Wege und schlammige Hügel, entlang fußwegloser Hauptverkehrsstraßen, obwohl komplett durchnässt und verfroren, bin ich Tromsø treu ergeben. Ja, es hat mir sein wahres Gesicht gezeigt – und dabei nichts von seinem Charme verloren.

Doch genug der Worte. Seht selbst!

Die Phrase “bis über die Knie im Schnee stecken” verliert etwas an Schärfe, wenn man den Winter in Tromsø verbracht hat. Aber mal ehrlich, wann ist euch das zum letzten Mal passiert? Und wann schon mal im Mai?

Erde

Luft

Wasser

…und andere seltsame Dinge

Hach, wer könnte diesem Ort nicht verfallen? (Naja, vielleicht nicht grad dem Elektromüll…)

Por peticion popular! (nunca me había fijado en la letra… umm)

I still believe in your eyes
I just don’t care what
You have done in your life
Baby I’ll always be here by your side
Don’t leave me waiting too long
Please come by

I, I, I, I still believe in your eyes;
There is no choice,
I belong to your life
Because I will live
To love you someday;
You’ll be my baby
And we’ll fly away
And I’ll fly with you,
I’ll fly with you,
I’ll fly with you

You are, are, are, are, are, are
You are, are, are, are, are, are
You are, are, are, are, are, are

Every day and every night,
I always dream that
You are by my side
Oh, baby, every day
And every night,
Well I said everything’s
Gonna be alright
And I’ll fly with you,
I’ll fly with you,
I’ll fly with you

You are, are, are, are, are, are
You are, are, are, are, are, are

Dream of me
I still believe in your eyes
I just don’t care what
You’ve done in your life
Baby I’ll always
Be here by your side;
Don’t leave me
Waiting too long,
Please come by
I, I, I, I still believe in your eyes;
There is no choice,
I belong to your life
Because I will live
To love you some day;
You’ll be my baby
And we’ll fly away
And I’ll fly with you,
I’ll fly with you,
I’ll fly with you

Every day and every night,
I always dream that
You are by my side
Oh, baby, every day
And every night,
Well I said everything’s
Gonna be alright
And I’ll fly with you,
I’ll fly with you,
I’ll fly with you

You are, are, are, are, are, are
You are, are, are, are, are, are

Soms werkt iets niet. Soms loopt ge met ogen open in de val. Zoals ik. De jongen is nog steeds lief en leuk, en maakt vol overtuiging bedpicknicks en is echt zoet. Maar hij heeft een medogenloze playerkant die ik compleet genegeerd heb en die in mijn gezicht is ontploft deze week. En eens ik dat doorheb – meestal iets vroeger dan nu - wis ik zijn gsmnr, berichten en mijn hele belgeschiedenis.

Dat wil niet zeggen dat de lach meteen op mijn gezicht staat en ik alles overboord gooi aan in te kaderen momenten en meer van die fraaie zeer zintuiglijke herinneringen die je hebt als je iemand fijn vindt – die lippen, zijn armen om je heen, zijn stem, het geluid van zijn lach, hoe hij water over zijn gezicht gooit en hoe het is zijn hart te horen kloppen in je oor. En hoe mijn hart bloedt als ik denk dat hij de eerste in jaren is van wie ik denk dat hij me aankan.

Maar dan zijn er de vrienden. Vriend C. kwam speciaal met mij avondwandelen en doet me schaterlachen om de hele situatie en heeft mijn ego uitgeblutst (of is eraan begonnen). En hij merkte op dat die jongen mij misschien wel aankon, maar ook kleinkreeg. Hij drukte me plat en deed me twijfelen aan mezelf en dat kan onmogelijk de bedoeling zijn van iets dat goed is. Liefde moet spieren geven, en niet je afbreken tot er alleen nog maar paniek is.

En hoe ik mijn pollekes kus met die maten van mij. En dat het niet moeilijk moet zijn het leven. Of althans niet zo moeilijk als ik de laatste tijd in al mijn verwarring dacht.

Ze zeggen dat de tijd stilstaat als ge hem ontmoet. Dat de geluiden en mensen rond hem wegsterven en ge alleen nog maar in zijn ogen kunt kijken. Dat ge engelkes hoort zingen, dat de wereld stopt met draaien, dat de bliksem inslaat en tfilmke van uw leven samen voor uw ogen schiet.

Niets van dat alles.

En toch zit het reuzediep en is het wazig en zot en dichte mist. Het geeft kriebels en doet mijn knieën knikken, het doet me huilen en panikeren en naar adem snakken en ik moet vaak met mijn ogen knipperen om zijn blik of gezicht of rug of gedachte aan zijn hand op mijn been terwijl hij reed die langsflitsen terwijl ik serieus werk doe, weg te krijgen.

En het is niet hij. Ik ga gewoon kopje onder omdat hij alles triggert waar ik doodsbang voor ben, hij kwam toevallig langs en daagt me uit, hij positioneert zich zodat ik mezelf moet positioneren, hij duwt en houdt me uit en in balans tegelijkertijd. En dat, dat durven openstellen, dat gaan voor iets puurs en hoog dat u doet stoppen met eten, naar adem snakken en dingen voor hem doet doen die ge nooit van uw leven zou doen, brengt paniek in dit eierhoofd.

En tis maar door toch in het bad te springen dat ge leert zwemmen.