.
Is het niet vreemd dat het verzet tegen de plannen van vooral de Open VLD om onze sociale zekerheid (gezondheidszorg, pensioenen, werkloosheidsuitkering, …) te plunderen en de banken en de fiscale fraudeurs vrij spel te laten, in de Vlaamse media omzeggens uitsluitend wordt geformuleerd door een Franssprekende, met name door onze elegante Laurette Onkelinx?

Laurette Onkelinx

Of hooguit door een vakbondsman als Rudy De Leeuw, een rooie, een onchristelijk mens dan nog (en “vakbond”: je weet wat dat betekent in Vlaanderen: een gansterbende van luiaards die werklustige mensen belet om te gaan werken; en in Vlaanderen leven er toch geen werknemers, alleen maar zelfstandigen en KMO-leiders?). Een Rudy De Leeuw die al voordat hij uitgesproken is, op tv en in alle kranten gecounterd wordt door bankiersfederaties en door verenigingen van zelfstandigen, die klagen dat ze amper een eurocent per dag verdienen.

Dat uiterst verdacht en in een vreemde onbegrijpelijke taal geformuleerd verzet tegen die verarming van de armen en tegen de verdere verrijking van wie al meer dan rijk genoeg is, moet dus wel een Waalse buitenlandse inmenging zijn in onze Vlaamse interne aangelegenheden! Die Franstalige Laurette zal vast en zeker ook wel spijkers gegooid hebben op het parcours van De Gordel gisteren!

De Vlaamse “linksen” hebben natuurlijk de handen vol met diverse varianten van bruggen en tunnels, Lange Wappers en Oosterweelverbindingen. Alsof ze daar in Kortrijk, Oostende, Gent, Leuven en Hasselt allemaal wakker liggen van dat berucht referendum dat de Vlaamse regering lam zou leggen tot de 18de oktober?

[Niet te verwonderen dat de Antwerpse tak van een internationale groep moleculaire biologen, prof. Christine Van Broeckhoven, tot de bevinding komt dat er drie (3) genen verantwoordelijk zijn voor een verhoogd risico op Alzheimer. In Wallonië, ik durf erop wedden nadat ik op zondagmorgen even van De 7de Dag naar Mise au point heb geswitcht, circuleert m.i. maar 1 van deze 3 genen.]
.

Vrijdag ging de kortfilm For this is my blood van Roland Javornik in première in Hasselt. Javornik maakte een documentaire over het verbod voor homomannen om bloed te doneren in België.

In de prent van 30 minuten zie je hoe Roland eerst probeert in België om bloed te geven. Hij mag niet, omdat hij seks heeft met andere mannen. Hij vraagt en krijgt uitleg van Rode Kruis-medewerkers. Zo leren we dat het perfect mogelijk is om bloedplasma alvast hiv-vrij te maken. Nadien trekt hij naar Spanje, waar homo’s wel bloed worden gegeven. De Cruz Roja stelt genderneutrale vragen over vrijgedrag.

Terug in België confronteert Javornik het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) met de informatie die hij verzameld heeft. Maar het CGKR verwijst hem steeds naar een brochure waarin dan weer niets staat over bloed geven. Oeps. Tenslotte wil hij een onderhoud met federaal minister van Volksgezondheid Laurette Onkelinx, maar hij krijgt niemand te zien.

For this is my blood is een eerlijke en oprechte poging van een jongeman die wil weten waarom hij als homo geen bloed mag geven. We leren bij en Javornik blijft positief. Zo roept hij op het einde op om al wie mag, toch nog bloed te geven.

In het half uur krijgen we een krachtig verhaal. Javornik heeft materiaal voor 50 minuten, maar die zijn niet nodig. For this my blood was een schooleindwerk en behaalde 77%.

In Hasselt leerden we dat er interesse is om de docu op televisie uit te zenden. Er komen ook vertalingen van de film.

For this is my blood
Van en met Roland Javornik.

Benjamin

De 26-jarige Roland Javornik maakte een documentaire over Belgische homommannen en bloeddonatie. Met zijn eindwerk For this is my blood wil hij de discussie op gang brengen. Een eenvoudige test kan nochtans hiv detecteren, stelt Javornik, maar het Rode Kruis blijft sceptisch. Morgen is het internationale dag van de bloedgever.

“Ik wil als homo ook bloed geven”, Eef Coolen, Het Belang van Limburg, 13.06.2009.

Nu zondag is het internationale dag van de bloedgever. “Die dag heeft voor mij een bittere smaak, want als homo mag ik geen bloeddonor zijn”, zegt student filmmaker aan de KHLim, Roland Javornik (26) uit Hasselt. In het kader van zijn studies maakte hij het eindwerk ‘For this is my blood’, met het doel de discussie op gang te brengen.

“Het leven van mijn mama is vroeger gered met een zakje bloed, en daarom wil ik bloeddonor zijn. Ik mag het alleen niet”, zegt Roland. Omdat hij student filmmaker is, heeft hij een documentaire gemaakt over het thema. “Er zitten gaten in de regels over het niet bloed geven door homo’s. Feit is dat het hiv-virus het meest bij homomannen wordt vastgesteld. Maar in ziekenhuis Oost-Limburg in Genk kunnen ze tijdens testen het virus detecteren. Via een bijkomende procedure, met een mytheleenblauwfilter, kunnen zowel hiv, hepatitis B en C vernietigd worden zodat er zuiver plasma overblijft. Waarom mogen we dan geen bloedplasma geven?”, vraagt Roland zich af.

Bij Rode Kruis Vlaanderen reageert dokter Martine Baeten dat die test met de filter gewoon aanvullend is, en geen basis om mee te vertrekken. “Het is goed dat die test er is, maar daarom veranderen we de regels niet zomaar. Puur theoretisch zouden homo’s plasma kunnen geven, maar daarom is het in de praktijk nog niet zo. Wij zullen ons standpunt mogelijk wijzigen vanaf het moment dat het cijfer van homo’s met hiv sterk daalt. Voorlopig gaat het niet de juiste richting uit”, zegt dokter Baeten. Ook Karin Genoe van het Rode Kruis herhaalt dat het doel is elk risico op besmetting uit te schakelen.

In Spanje kunnen homo’s wel bloed geven.”Als je daar bloed wil geven, moet je een vragenlijst invullen die niet polst naar seksuele geaardheid, maar naar gedrag. In 2008 zijn er bij het Rode Kruis in Madrid 5 besmette stalen gevonden op een aantal van 70.000. Tegelijk is niemand via bloedtransfusie besmet. Dat zegt toch genoeg”, zegt Roland.

Ook minister Laurette Onkelinx reageert: “We zijn absoluut niet tegen het bloed geven door homomannen, ik begrijp hun reactie ook. Ik hoop dat de regels ooit veranderen, maar totdat de wetenschap ons geen advies in die richting geeft, passen we de voorschriften niet aan.”

Roland: “In België zijn de regels niet logisch. Zo mag een hetero die seks had met iemand met hiv, 12 maanden later toch gewoon weer bloed geven. Als een hetero meerdere partners had, mag die geen bloed geven, maar nergens staat dat concreter omschreven. Maar als een man seks heeft gehad met een man, dan mag hij nooit bloed geven. Ik mag dus nooit bloed geven, terwijl ik veilig vrij met één partner.”

Op de website van Wel Jong Niet Hetero liep een poll over gedrag van homo’s die al dan niet bloed willen geven. “De helft wil bloed geven. 14% geeft zelfs aan nu toch bloed te geven. Die laatste groep vult de formulieren van het Rode Kruis dus verkeerd in. Ze liegen dus over hun geaardheid, maar een homo die bloed geeft, heeft het doel iemand te helpen. En als hij onveilig vrijt, zal hij geen bloed geven. Is hij toch besmet, dan zal dat blijken uit de testen”, zegt Roland.

Wie bloed wil geven of meer uitleg wil, kan zaterdag tijdens de opendeurdag tussen 10 en 16.30 uur terecht in het bloedtransfusiecentrum in het ZOL in Genk. Een trailer van de documentaire van Roland, in samenwerking met productiehuis Cinéarte uit Hasselt, is te zien op onze website: http://www.hbvl.be/bloedgeven

1. Extension de la prise en charge de l’examen buccal annuel

2. Diminution du ticket modérateur dans le cadre d’une suture de plaie après l’extraction d’une dent ou d’une racine

3. Remboursement d’une couronne de confection pour la restauration de la couronne sur la molaire lactéale ou la 1ère molaire définitive

4.Remboursement de la fixation de 2 implants pour consolider l’ancrage des prothèses amovibles

5.Détartrage jusqu’à la zone sous gingivale

Gavrilo Princip

Image via Wikipedia

Looking back from the vantage point of the future, it’s easy to see that the Great Schism that split Belgium started not with the messy divorce between Guy Verhofstadt and Laurette Onkelinx, but earlier, when Flemish minister-president Yves Leterme called all French-speakers “too fick to speak proper Flemish like what I do”. The shock waves from that blatant insult were, we now see, what undermined the foundations of the Belgian national edifice, so weakening the er structure that, shortly after, the relatively minor spat between Guy and Laurette was enough to bring the whole erm erection crumbling down. The dishes flying back and forth between the quarreling couple may have been the American Airlines jetliners that flew into the federal Twin Towers, if you will, but it was Yves Leterme who played the role of Gavrilo Princip, firing that opening shot that echoes down to us through the ages.

The day war broke out, I was a young cub columnist working for a magazine that existed back then, called The Bulletin. In those days, we still liked to get our news ten days late, printed on dried tree pulp using chemical inks that we now know scrambled the cerebellum. The text was anything but hyper, the photographs were all stills, and the advertisements weren’t even customised. But those were simpler times, and we were naively happy.

I remember to this day, some fifty years later, the seismic shock of Leterme’s statement, which provoked the country’s newspapers to paroxysms of outrage, with raw bleeding headlines like, “Leterme plunges dagger into Wallonia’s heart like Medea avenging herself on Jason’s faithlessness with Glauce” and other catchy titles. That was the Dernière Heure; the Libre Belgique restricted itself to four words: “Leterme murders the King”.

Later, it became clear that the King was not murdered (the headline was to be taken figuratively, in the sense of Macbeth murdering sleep) but had in fact been spirited out of the country to his sumptuous palace in Grasse, from where he was to avoid the mistake of his dead old dad by setting up a dynasty in exile. It would have worked, too, except that nobody noticed he was gone, and they noticed even less when he began ruling them from a distance.

In the meantime, back in Belgium, the cracks were beginning to show. Wallonia tried to take its revenge in bitter words, but the job was left to the foppish Elio di Rupo, who despite years of fist-exercise has never been known to land a knockout punch on anyone. Flanders sneered, and published a series of cartoons showing Di Rupo, his trademark bow-tie flapping in the breeze, in a number of humiliating poses. His supporters took to the streets, marched for about ten minutes then, deciding it was all a bit much like hard work, repaired to a nearby tavern to drink Ricard and Suze: something only the native French-speaker can do.

By now, Flanders was ready to topple the Saddam’s Statue of Wallonia: Laurette Onkelinx. A veritable salvo of attacks were made on her: someone left the keys in the door of Dendermonde prison when bringing the shopping in, and the prisoners all escaped. Thousands of people marched in protest when a murderer was allowed out of jail to go and see a football match. A deported Kosovo gangster was spotted in Antwerp but his mates all swore he was playing pinochle with them in Pristina at the time, and Onkelinx couldn’t say one way or the other because she had been too busy campaigning to become burgomaster of Schaerbeek, as if by some uncanny sense of foreboding.

In the end, she never achieved that exalted office. We’re all too familiar, even half a century later, with the pictures of the courtyard, the pock-marked post, the bare unforgiving wall, and the blank stares of the firing squad. The riots that followed left barely a traiteur or patisserie unscathed by French demonstrators, while Flemings laid waste to fricadelle-frietkot and Stella-stand alike. The EU sent in its own rapid reaction force barely eight months into the war, and peace was restored. But at the cost of a nation.

It all seems so long ago, because it is.