Verdomme, ik moet naar huis. De eindeloze, eentonige beat dreunt nu al minstens vijfenveertig minuten bij mijn grote rare flappen aan de zijkant van mijn hoofd naar binnen. De portemonnee gaat open, want daar bewaar ik het muntje van mijn jas. De benen voelen niet fit meer en de treden die beklommen moeten worden zijn eindeloos. Hoe ik naar boven kom is eigenlijk een raadsel. Hetzelfde geldt voor mijn kortstondige wandeling richting mijn tweewieler. Het is wonderlijk, er worden duizenden fietsen per jaar gejat, maar nooit de mijne. Is het de kleur? Is het de fietscomputer? Of misschien toch de fietspomp en de fietstassen die dieven ervan weerhouden om mijn metalen paard te stelen? Enfin, na een kleine zoektocht zie ik hem al staan. De kromme sleutel in het slot en gaan. De straat is dit keer niet bezaaid met lallende studentikoze patsers. Het is vrij rustig. Het is vrij kalm. De lente is net een paar weken oud en doet rustig haar intrede. Er zijn weinig mensen op straat. Achter de gesloten deuren van de kroegen is het druk. Zuipen en feesten. Lallen en rammen. Knallen en neuken. Beuken en vlammen. Het is een warme nacht en de sjaal die ik mee heb genomen is ietwat overbodig. De opgespelde lampjes gloeien en het asfalt gaat veel te traag onder mij door. Er wordt niet hard gefietst. Gelukkig verruil ik de klinkers voor asfalt na een minuut of tien. Mijn banden maken opeens niet meer zo veel geluid in de veel te stille straten. Het tempo waarin ik fiets is net voldoende om het gevoel te pakken. Het gevoel waarin je de enige op de wereld bent. De zuurstof die door mijn neus naar binnen vliegt voelt goed. Ogen worden weer geopend. Er is niemand op straat. Auto’s klinken er niet in de verte. Geschreeuwd wordt er niet. Muziek is niet te horen. Zelfs mijn hoofd is vrij stil. Als observator en beschermer van de wereld probeer ik iets van leven te ontdekken. Mijn oproep wordt niet gehoord. Voor de kleine tweeduizend meter die af werden gelegd, bestond alleen het woord rust. De stilte maakte zich van het moment meester. De stilte is een rustige meneer. Hij wordt niet graag gestoord. Ik passeerde vol verlangen, maar zonder gehoor. Abrupt wordt mijn trommelvlies geprikkeld. Mijn sleutels raken het slot en de fiets gaat in de schuur. Mijn schoenen maken een slepend geluid over de balustrade van de flat. Eindelijk, een beetje leven in de brouwerij. De huissleutel draai ik om en ik verlaat de wereld van de rust. Als het water in de douche straks terugpraat, dan is het goed.

Marc Trip

26 april 2009 (uit de stoffige archieven geplukt)

NB: geschreven in een nacht na een avondje stappen met een stuk of wat drankjes op…

1. Live In Middelheim 1999 (Masada)
2. The Big Gundown
3. Grand Guignol (Naked City)
4. Bar Kokhba (Bar Kokhba Sextet)
5. 50th Birthday Celebration Series Vol. 4 (Electric Masada)
6. Six Litanies For Heliogabalus (Moonchild)
7. Godard/Spillane
8. Filmworks XIV: Hiding And Seeking
9. Asmodeus: The Book Of Angels Vol. 7 (John Zorn/Marc Ribot)
10. Live In Sevilla 2000 (Masada)

Nattevingerwerk.

NP: The Fall – Dragnet

1. The Color Of Memory (The Vandermark 5)
2. In Our Times (School Days)
3. Collide (Territory Band 6 w/ Fred Anderson)
4. No One Ever Works Alone (Sonore: Vandermark, Brötzmann, Gustafsson)
5. Live In Wels & Chicago (DKV Trio)
6. Resonance LP (Resonance Ensemble)
7. Version Soul (Spaceways Inc.)
8. Dual Pleasure 2 (Vandermark & Nilssen-Love)
9. Immediate Sound (The Thing w/ Vandermark)
10. Distil (Atomic/School Days)

NP: Han Bennink Trio – Parken

1. Weld (+ Arc)
2. Everybody Knows This Is Nowhere
3. After The Goldrush
4. On The Beach
5. Tonight’s The Night
6. Ragged Glory
7. Rust Never Sleeps
8. Zuma
9. Sleeps With Angels
10. Mirror Ball

NP: John Prine – Sweet Revenge

Ik denk dat ik gisteren het concert van het jaar heb gezien. Wat een concertweek, -maand en -jaar!

NP: Oxbow – The Narcotic Story

1. Ask The Ages
2. Guitar
3. Köln (Last Exit)
4. Headfirst Into The Flames (Last Exit)
5. No Material (w/ Ginger Baker, Peter Brötzmann, Nicky Skopelitis & Jan Kazda)
6. Cassette Recordings (Last Exit)
7. Seize The Rainbow
8. Black Woman
9. Fragments (Sharrock & Brötzmann)
10. Paradise

NP: Yoko Ono/Plastic Ono Band - Between My Head And The Sky

1. Painful
2. And Then Nothing Turned Itself Inside-Out
3. I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass
4. I Can Hear The Heart Beating As One
5. Fakebook
6. Popular Songs
7. President Yo La Tengo
8. May I Sing With Me
9. Electr-O-Pura
10. New Wave Hot Dogs

1. Eight Miles High 7″. Hoewel Zen Arcade m’n favoriete album is, en vermoedelijk een van de sleutelplaten in m’n leven, is het beste wat ze ooit opnamen de cover van “Eight Miles High” van The Byrds. De song werd als single uitgebracht en is niet op een album of compilatie terug te vinden. Ooit schreef ik er dit over: “ If you thought that the original version already had an eerie, paranoid vibe to it, I dare you to check out the devastating cry of anxiety that Hüsker Dü’s version is. Although you could label it ‘hardcore punk’, ‘alternative guitar rock’, ‘modern psychedelica’ or whatever, it’s more than just a piece of music. It’s a statement, a gut-turning blast of emotion, a sonic thunderstorm and one of the most intense things you’ll ever hear. The bass intro is replaced by Mould’s distorted guitar, which rages on throughout the entire song. To today’s standard, the song sounds horrible, the Gibson sounds like a blanket of confused noise, the drums sound trebly and the vocals are muffled, but MAN… The Byrds never recorded anything this intensely melancholic, insane and desperate. Mould’s vocals become increasingly manic and by the time he gets to the third verse, he’s barely understandable. During the second part, his vocals might as well be meaningless, nothing but an outcry, howled passion over a dense guitar racket. As Azerrad also argues: at this point, the band went way beyond the confines of “punk”, they were making music you could cry to, music that could turn you upside down, make that made you feel you were alive and alter your perception of music. It’s exactly the core of the song, the honest, bare-naked passion and intensity that’s the key element of all the rock ‘n’ roll that I love. Music doesn’t have to be measured in insane dB-levels, but when its intensity and sincerity are thisreal, it makes more of an impact than any amount of amplifiers can conjure up. Never ever has any song by any artist made such an impression on this guy.”  Hey, ik was wat jonger en nog onnozeler dan nu.
2. Zen Arcade
3. New Day Rising
4. Warehouse: Songs And Stories
5. Flip Your Wig
6. Metal Circus
7. Candy Apple Grey
8. Everything Falls Apart
9. Land Speed Record
10. The Living End

NP: John Zorn – Femina

2009 wordt er eentje om in te lijsten, met voorbije zaterdag nog een wervelend concert van Mats Gustafsson, Barry Guy en Raymond Strid in KC België (Hasselt). Een taaie brok; bezwerend, energiek, rauw, donker en intens, nauw aansluitend bij Sinners, Rather Than Saints, het album van Gustafsson en Guy dat eerder dit jaar uitgebracht werd door het No Business-label. Een verrassend talrijk publiek was getuige van een meesterlijke performance van drie kanonnen van de improvisatie. VERSLAG

(foto © Ronny Wertelaers)

NP: Mike Pride’s From Bacteria To Boys – Hang (plaatje met Darius Jones uit 2006)

Woensdag vastgesteld dat ‘1/2 Napalm Death’ + ‘1/2 Brutal Truth’ een fijn potje teringherrie oplevert.

Donderdag zelf lawaai gemaakt en bevestiging gekregen dat de ingeslagen weg, een stapsgewijze ontmanteling van al die overbodige conventies, de goeie is. De plaat klinkt intussen al bijna achterhaald, een momentopname aan de vooravond van iets beters. Live is waar het gebeurt, 100% is het minimum. De gescheurde broek die ik er aan overgehouden heb neem ik erg graag bij. Als trofee. Zelden voelde over de rooie gaan zo bevrijdend. Ik wil nog.

Gisteren naar Oxbow gaan kijken in de 4AD. Zou een rolmodel kunnen en moeten zijn, wat een expressieve wervelstorm. Bijna KO geslagen. Achteraf nog even gepalaverd met enkele bandleden en van een gelijkgestemde ziel nog een boek in de schoot geworpen gekregen. Licht aan de einder, en dat op een weekdag. VERSLAG

Straks Mats Gustafsson, Barry Guy en Raymond Strid in KC België, de afsluiter van vier dagen decibeloverlast, nachtbrakerij en slaapgebrek. Ik verwacht geen duffe afsluiter in mineur.

Maar aan dat dagboekgeleuter hebt u natuurlijk geen boodschap. Naar ‘t schijnt is ‘t vandaag ook werelddiabetesdag.

NP: Digital Primitives – Hum, Crackle & Pop. Superplaatje.

1. Tender Prey
2. Your Funeral… My Trial
3. Henry’s Dream
4. The Good Son
5. The Boatman’s Call
6. Let Love In
7. Abattoir Blues/The Lyre Of Orpheus
8. The Firstborn Is Dead
9. Kicking Against The Pricks
10. From Her To Eternity

Dig, Lazarus, Dig!!! wel nog niet gehoord.

NP: The Fall – Slates EP

1. The Chicago Octet/Tentet (Peter Brötzmann Chicago Octet/Tentet)
2. Machine Gun (Peter Brötzmann Octet)
3. Köln (Last Exit)
4. Little Birds Have Fast Hearts (Die Like A Dog Quartet)
5. No One Ever Works Alone (Sonore: Brötzmann, Vandermark & Gustafsson)
6. Never Too Late But Always Too Early (Brötzmann, William Parker & Hamid Drake)
7. Black Hole (Full Blast)
8. Tales Out Of  Time (Brötzmann, Joe McPhee, Kent Kessler & Michael Zerang)
9. Hairy Bones (Brötzmann, Kondo, Pupillo & Nilssen-Love)
10. The Bishop’s Move (Evan Parker Trio & Peter Brötzmann Trio)

NP: ZAUM – A Is For Ox

1. Sister
2. Daydream Nation
3. EVOL
4. Goo
5. Sonic Nurse
6. Rather Ripped
7. Murray Street
8. Dirty
9. A Thousand Leaves
10. The Eternal

(Al moet ik toegeven dat ik niet echt vertrouwd ben met de meerderheid van de SYR-reeks)

NP: Napalm Death – Leaders Not Followers

1. Trust Us
2. Phanerothyme
3. Timothy’s Monster
4. Black Hole/Blank Canvas
5. Let Them Eat Cake
6. Angels And Daemons At Play
7. Blissard
8. Child Of The Future LP
9. Little Lucid Moments
10. In The Fishtank 10 (w/ Jaga Jazzist Horns)

NP: Negativland – Dispepsi

1. It’s Alive
2. Ramones
3. Rocket To Russia
4. Leave Home
5. End Of The Century
6. Road To Ruin
7. Too Tough To Die
8. Pleasant Dreams
9. Animal Boy
10. Subterranean Jungle

NP: The Low Anthem – Oh My God, Charlie Darwin

pauwen, fazanten, ezels, hanen. Wat een herrie kunnen die maken zeg!?

Maar nu we toch wakker zijn, kunnen we er maar beter invliegen.

1. Minutemen – Double Nickels On The Dime
2. Hüsker Dü – Zen Arcade
3. Black Flag – Damaged
4. Dinosaur Jr. – You’re Living All Over Me
5. Sonic Youth - Sister
6. Meat Puppets – II
7. Saccharine Trust – We Became Snakes
8. Bad Brains – I Against I
9. fIREHOSE – if’n
10. Descendents – Milo Goes To College

NP: Califone – All My Friends Are Funeral Singers

• Ik weet niet of Mary Halvorson & Jessica Pavone echt graag muziek maken. Als dat toch het geval is (kan het anders?), dan slagen ze er verdomd goed in om daar niets van te laten merken. Verslag.
• Blood’s A Rover, de laatste Ellroy, is een geweldig boek: brutaal, taai en complex. Stilistisch wel toegankelijker dan voorganger The Cold 6000.
• Intussen Resonance van Ken Vandermark in bezit. Prachtige uitgave (mooi bedrukte kartonnen doos, verzorgde lay-out, per artiest een folder met interview in het Engels én Pools), maar ‘t gaat werken worden. Ik zou beter geen albums meer kopen, ik krijg het allemaal niet meer beluisterd.
• Ook u bent uitgenodigd (en ja het is een donderdag en ja u moet ’s anderendaags werken en ja ‘t zal op tijd gedaan zijn):

• Of hier: zo 8/11 – Sodom (Tongeren), met Gunslinger (UK) of wo 18/11 – Magasin 4 (Brussel), met Solar Skeletons (B/FRA) en Arabrot (NOR)

NP: Hot Chip – Made In The Dark

1. Dub Housing
2. St. Arkansas
3. The Modern Dance
4. The Tenement Year
5. Ray Gun Suitcase
6. New Picnic Time
7. Story Of My Life
8. Why I Hate Women
9. Cloudland
10. Songs Of The Bailing Man

NP: Pere Ubu – “Long Live Pere Ubu!”

1. Wrong
2. 0+2=1
3. One
4. Dance Of The Headless Bourgeoisie
5. The Sky Is Falling & I Want My Mommy (w/ Jello Biafra)
6. Small Parts Isolated & Destroyed
7. Live & Cuddly
8. Sex Mad
9. The Worldhood Of The World (As Such)
10. Why Do They Call Me Mr. Happy?

1. Shiny Beast (Bat Chain Puller)
2. Trout Mask Replica
3. Doc At The Radar Station
4. The Spotlight Kid
5. Clear Spot
6. Lick My Decals Off, Baby
7. Safe As Milk
8. Ice Cream For Crow
9. Mirror Man
10. Bluejeans & Moonbeams

De vorige passage van deze bezetting was al vrij imponerend, al waren er ook zo van die verdomde momenten waarvan je je afvroeg waarom ze ze niet achterwege hadden gelaten – onnodig gefriemel. Poëzie. Dat soort dingen. Deze keert was ‘t echter patat, van de brute stop/start-opener tot de tweede bis was duidelijk dat Ribot en kompanen in vorm waren, en de songs waren dan ook krachtig, groovend en bevatten fantastische, explosieve momenten. Ribots stijl, ergens tussen blues, rock, jazz en skronk is rauw en opwindend, virtuoos zonder saai te zijn. Aanvankelijk leek gast Eszter Balint er voor spek en bonen bij te zitten, al wist ze gaandeweg een plaats te veroveren in het geheel. Met Ismaily en Ches Smith heeft Ribot een stel kerels aan zijn zijde gekregen die het beste uit de meester naar boven haalden. Imponerend om te zien hoe de man niet eens moest opstaan of z’n jas uittrekken om de gemiddelde gitaarbeul terecht te wijzen.

Opener Lidlboj (Jozef Dumoulin met Lynn Cassiers, Bo Van der Werf en Eric Thielemans) deed me dan weer niks, om een of andere reden.

Verslag.

Wel even vergeten wat een hel Gent centrum kan zijn op donderdagavond.

NP: Califone – All My Friends Are Funeral Singers

• Ik haat de soldenperiodes. Tenzij we ‘t hebben over platenwinkels. Bij Relapse is ‘t van dat. Hier werden ‘t plaatjes van Napalm Death (Leaders Not Followers), High On Fire (Live From The Relapse Contamination Festival), Pig Destroyer (Natasha), Harvey Milk (The Pleaser) en Today Is The Day (Kiss The Pig). Namen en titels spreken voor zich. Genoeg lawaai voor nu.
• Is dubbelparkeren niet bij wet verboden? Ik wil lijfstraffen voor overtreders. Dubbele dosis in Brussel.
•  De nieuwe Auster is de beste in meer dan vijftien jaar. Intussen word ik bruut van m’n stoel gekegeld door het withete proza van James Ellroy.
• Ook nog online, for what it’s worth, etc: recensies van Black Cobra (Chronomega), Om (God Is Good), Mary Halvorson & Jessica Pavone (Thin Air) en A.F.Th. van der Heijdens Doodverf.
• Morgen niet naar Sonic Youth. Wel naar een van de beste gitaristen ter wereld, die neerstrijkt in de Vooruit.

NP: Pere Ubu – Long Live Pere Ubu

Weinig te melden over dit evenement, zij het dat er in The Pit’s, naar gewoonte, fijne rock-’-roll te beleven viel voor weinig geld. Het Berlijnse Chuckamuck bestaat uit vier snotapen die er uitzien alsof ze eigenlijk nog op de schoolbanken moeten zitten in plaats van Europa rond te reizen in een aftandse camionette. Hun set was ultrakort en gebald (20-25min) en liet weinig horen dat de garagerockliefhebber niet al honderd keer eerder had gehoord, al was dat essentiële ingrediënt, die fun-factor die het jong en fris en chaotisch en wild houdt, gelukkig wel aanwezig. Hyperkinetisch rondspringen op kousevoeten, meer naast dan in de micro zingen, wat rammen op die instrumenten en ook nog beloond worden met bier. De knapen van Chuckamuck content, en wij ook. “De Duitse Black Lips”,vatte iemand samen. En gelijk had hij.

Charlie Megira & The Modern Dance is een kwartet uit Tel-Aviv (Israël), of all places, en zelfs in de wereld van de garagerock, waar excentrieke outfits schering en inslag zijn (of soms onontbeerlijk), vielen ze meteen op. Megira had iets van een Ritchie Valens-imitator met een heroïneverleden die net een maand op de bras geweest is in Tijuana, zijn kompaan kwam rechtstreeks van een pornovakantie uit Zuid-Frankrijk, en de twee trashy vrouwen in de band (op bas en drums) waren zo overdadig gemaquilleerd en uitgedost (een kettingrokende drumster in een galabaljurk, ‘t is de moeite), dat je even dacht in een travestietenshow verzeild te zijn. Maar de set stak wel prima in elkaar, met rauwe riffs, hypnotische ritmes, geblafte vocale uithalen van Megira, surfgitaar met de reverb op 10 en een donkere, soms sinistere wave-achtige draai eraan. Weinig songs bleven echt hangen, maar individuele momenten doen er eigenlijk niet toe bij dit soort vunzigheid: Megira & Co. speelden een gepast vuile set vanuit de heupen, die tot groot ongenoegen voortijdig stopgezet moest worden.

NP: World Saxophone Quartet – Plays Duke Ellington

1. Angel Of Death
2. Raining Blood
3. Postmortem
4. Criminally Insane
5. Altar Of Sacrifice
6. Necrophobic
7. Piece By Piece
8. Jesus Saves
9. Epidemic
10. Reborn

NP: Slayer – Reign In Blood