Oto, proszę państwa, mamy kulminację tej tragifarsy, co się sprawą hazardu zowie. Zaczęło się od pewnego biznesmena, który koniecznie chciał coś od polityków uzyskać, a jeden z nich nie potrafił mu, jako swemu znajomemu, wprost powiedzieć “NIE”. Wplątało się w to jeszcze CBA, PiS zrobiło nagonkę i paskudną kreskówkę, zrobiono komisję śledczą… i zaczęto robić ustawę o grach hazardowych. Projekt rządowy.
Samo to, że plany rządowe były niewiele mniej radykalne od planów PiS-u, który na całego stosował retorykę rodem z tabloidów, wzbudziło zdziwienie. To, że projekt postępował wściekle szybko, nie wróżyło nic dobrego. Fakt, iż Senat przyjął ustawę bez żadnej poprawki, był wysoce niepokojący, zaś zapowiedzi prezydenta o chęci podpisania projektu tym bardziej. Taka ważna materia, tak się PiS wraz z Kamińskim męczyli, by pogrążyć “peło” tzw. hazardówką, a tu Brat Swego Brata akceptuje odnoszący się do sprawy projekt rządu??? Nie, to już jest zbyt dziwne i zbyt podejrzane, by coś nie miało pójść nie tak.
Dzisiaj zaś prezydent swym zagraniem powalił mnie na kolana. Są bowiem trzy drogi postępowania na etapie prezydenckim – albo weto, albo kontrola konstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny, albo podpis. Na logikę, jeśli są wątpliwości co do regulacji, to korzysta się z pierwszej albo drugiej opcji. Ale nie podpisuje się ustawy. Natomiast dziś Lech Kaczyński podpisał ustawę o grach hazardowych, by zaraz potem wysłać ją do TK.
Chwileczkę – skoro Prezydent ma wątpliwości natury konstytucyjnej, po co w ogóle składał podpis? Jeśli Pałac ma poważne zastrzeżenia co do samej procedury, to szokujący jest fakt, iż taki projekt, uchwalony w tak kuriozalny sposób (ekspertyz brak?), został sfinalizowany, a teraz pewnie w równie wariackim tempie zostanie opublikowany i wejdzie w życie. I argument, że chodziło o ochronę ludzi młodych przed skutkami lekkomyślnego korzystania z hazardu (a skąd niby głowa panstwa zna te skutki, skoro nie ma ekspertyz?), trafia w pustkę. Czym bowiem jest puszczenie takiego niedopracowanego knota w obieg, jak nie wyrazem lekkomyślności?
Żeby było ciekawiej, posłowie PiS przygotowują teraz projekt ustawy o lobbingu. Po co? By pokazać, że oni jeszcze lepiej potrafią walczyć z korupcją. A to dobre – ja naiwny myślałem, że prawo nie powinno być tworzone dla chorych ambicji czy wyścigów, tylko dla rzetelnego uregulowania pewnych sytuacji faktycznych. Nie tutaj, nie teraz. Kaczystom Tusk zabił klina, przeprowadzając radykalną ustawę (daleki jestem jednak od stwierdzenia, że zostało to zrobione dobrze – szybko i po łebkach tak, dla uciszenia rozemocjonowanych mediów, opozycji i społeczeństwa – owszem, ale na pewno nie dobrze), to teraz kaczyści chcą tuż po domknięciu jednego aktu (w czasie uchwalania którego spali) robić drugi, jeszcze “lepszy”. Bo to przecież oni mają walczyć z korupcją, to PO aferami stoi. Skoro wyszło, że nie, to trzeba na głowie stanąć, by potem krzyknąć “A właśnie, że tak!” i dalej móc mielić komunały o złym rządzie i dobrej opozycji, tak przygotowanej do rządzenia, że bardziej już się nie da.
Tak oto do prawodawstwa dodano polityczną przepychankę w bagnie i zrobiono z niego jedną wielką hucpę, tani i odpychający cyrk polityczny, gdzie jest wszystko, tylko nie rzetelność. Tym gorszy cyrk, że autorstwa rządu. Który pokazał, iż nie tak znowu daleko mu do tej “merytorycznej” opozycji, 90% czasu poświęcającej na agresywną propagandę, a resztę na rojenia o rychłym powrocie do władzy. Rząd zrobił bubel, a reszta parlamentu, razem z głową państwa, umyła ręce. Przy ustawie o grach hazardowych właściwie CAŁA klasa polityczna dała nam do zrozumienia, że jakość prawa jest zdecydowanie poboczną sprawą, kiedy w grę wchodzi ordynarne, perfidne politykierstwo i tani oportunizm.
Dziś jestem szczerze i głęboko rozczarowany i zniesmaczony tą sytuacją. Liczę na to, że chociaż Trybunał zbawi nas od tego knota. Choć i tu mogę się rozczarować. Oby jednak nie.

Musicie nam wybaczyć sporadyczną ostatnio częstotliwość notek, ale wszystko w trosce o rzetelność. Otóż w odpowiedzi na liczne listy, maile i anonimy z pogróżkami (te ostatnie są jakby mniej mile widziane) postanowiliśmy w końcu nauczyć was jak wyrywać laski. A ponieważ zanim coś napiszemy na blogu, najpierw testujemy w praktyce, w ostatnim miesiącu mieliśmy pełne ręce (ekhm) roboty. O tym jednak niedługo (może na święta), dziś bowiem udowodnimy wam, że przyszłość leży w Azji.

Korespondencja z Azji, ekipa JŻ!

Generalnie nie jest tak, że przyszłość naprawdę leży w Azji. Punktem wyjścia jest ucieczka poza granice Unii Europejskiej, a ponieważ Ukraina się nie nadaje bo tam psy dupami szczekają (ostatnio także świnie), nowy amerykański prezydent wpędził w sporą konfuzję antysemitów, a w Afryce jest kurewsko ciepło, ostatecznie nasz wybór padł na Azję. Edit: Ktoś tam w komentarzach podpowiada, że jest jeszcze jakaś Australia, ale widocznie chciał błysnąć i oczywiście zgasł. Przecież Australia leży w granicach UE, gdzieś tam obok Szwajcarii, mają tam kangury i dziobaki i mają też takie faaajne piwnice. My wiemy lepiej, a jakby na potwierdzenie piąteczki z geografii były na maturze!

Czytelnicy, którzy nie przeglądają serwisów informacyjnych z pewnością zadadzą pytanie “dlaczego?”. Sprawa jest prosta, w naszym kraju się pierdoli, konstytucyjna głowa państwa jest chora (w sensie przeziębiona) i trafiła do szpitala, premier chciał wejść all-inem, a checknął go Kamiński, co niestety może przyfoldować poparcie dla Platformy. Istnieje realne ryzyko, że jełopy z UPR (tak, tak, wklejcie swój program pod notką) dojdą do władzy lub chociaż wejdą do sejmu, a to już wystarczający powód, by spierdzielać gdzie się da.

Realnym powodem jest jednak Unia Europejska. Na potrzeby tej notki (i nie tylko ) zapoznaliśmy się bliżej z tajnikami prawa Unii Europejskiej i przyznamy szczerze, że takiego pierdolenia jeszcze nie czytaliśmy (a czytaliśmy blog Joanny Senyszyn). Z tej powalonej organizacji naprawdę trzeba uciekać, bo dziś zajmują się ilością emulgatorów owocowych w landrynkach, ale w 2012 w sprawie Komisja vs Izaak Stollzstein w ramach tolerancji religijnej obrzezanie stanie się obowiązkiem wszystkich facetów, w 2015  w głośnej sprawie Komisja vs Zbigniew Ziobro przynajmniej jedna osoba na czteroosobową rodzinę będzie musiała legitymować się jako homoseksualista, a w 2020 (Komisja vs Obama, to chyba oczywiste?) wszystkich nas przemalują na czarno! Ale my już wtedy będziemy sobie smacznie popijać sake.

Komisja własnie postanowiła, że od tej pory podpisy pod obrazkami będą mogły mieć tylko 145 znaków ze spacj

Azja to piękny kontynent, trzeba tylko znaleźć dobre miejsce do mieszkania. Góra odpada, bo jest tam strasznie zimno, a na dodatek Rosjanie w kółko testują sequel Sputnika. Odpada też południe, ponieważ mieszkańcy Indii mają słabe głowy i robią niezbyt smaczne kebaby, a więc osiedlając się tam, stalibyśmy się pierdolonymi hipokrytami. Z podobnego powodu odpada cały Bliski Wschód, bo choć kebaby mają tam zajebiste, a w Dubaju można nawet pojeździć na nartach (i żeby nie było za pięknie – także na snowboardzie), to jednak ich radykalny stosunek do alkoholu nie wróży nam długiej kariery. Istnieje także dość spore prawdopodobieństwo, że poznaliby się na naszej zajebistości, a Kuba i Kazik (jak głosić będzie Koran) zawstydzili Mahometa.

Gdy już znudzi nam się Bliski Wschód, to jak ten Mojżesz poprowadzimy was przez pustynie (ha, piąteczki z geografii) do Japonii. Uwaga, w tym miejscu burzymy mit seksownych Azjatek. Musicie jednak wiedzieć, że Japonki wcale nie są specjalnie seksowne, a jeśli ktoś myśli inaczej to się naoglądał Azjatek z Holiłudu, wymieszanych ze szlachetną europejską krwią. Jeśli ktoś swoją opinię na temat seksownych Azjatek czerpie z Czarodziejki z Księżyca to oficjalnie informujemy, że powinien się leczyć.

Swoją drogą niedawno dowiedzieliśmy się, że dwie spośród czarodziejek były lesbijkami i – choć po cichu już od piątego roku życia coś nam w tej relacji nie grało – było to dla nas naprawdę wielką traumą. Ale to, jak i szykowany przez nas pozew przeciwko Polsatowi, to już tak poza katechezą.

Przyznacie sami, że w tej relacji zawsze coś widzowi "nie grało"!

Japonia to także kraj wykwintnych potraw. Wprawdzie nie serwują tam na tak wielką skalę pizzy i kebabów, a ponieważ jesteśmy warszawską śmietanką i TVN zatrudnia nas w przynajmniej trzech ze swoich pięciu seriali przejadło nam się sushi, to jednak i tak warto pokusić się o skosztowanie takich specjałów jak sake i wódka na ryżu (no chyba was pogrzało, jeśli naprawdę myśleliście, że będziemy się tu rozpisywać o kuchni azjatyckiej). Porządnie najebani z przyjemnością weźmiemy udział w jakimś japońskim teleturnieju, aczkolwiek na pewno nie jednym z tych, w których nagrodą jest wąchanie tyłka swojego kolegi. To mogłoby zaburzyć nasze wzajemne relacje, a to z kolei okazałoby się wielkim ciosem dla geniuszu płynącego z tego bloga.

Przez krótki czas zastanawialiśmy się nad Chinami, bo choć tamtejszy ustrój nie jest naszym ulubionym, to jednak Mao jakiśtam (czy ktośtam inny, w szkole przykładaliśmy się głównie do geografii, mniej do wosu) przynajmniej nie wydaje dyrektyw na temat kształtu mydła w kostce czy zapachu paprykarzu w puszce (nie jesteśmy pewni czy słowo “zapach” nie jest w tym wypadku pewnego rodzaju nadużyciem). Poza tym tam wielki wódz też jest mały, zakompleksiony i złośliwy, a przecież ruszamy w poszukiwaniu – także – orientu i egzotyki.

I jak to się ma do dobrego, staropolskiego kebabu?

Nie chcielibyśmy żebyście odebrali naszą notkę na temat wyprawy do Azji jako motywowaną jedynie dobrym jedzeniem, dobrym alkoholem i ładnymi laskami, choć niestety troszkę tak właśnie jest. Tak samo, jak prawdą jest, że tych z Unii naprawdę popierdoliło i zajmują się takimi bzdurami, na jakie nie wpadłyby najbardziej światłe umysły polskiego parlamentu. To trochę smutna i prorocza zarazem notka, pamiętajcie o tym, lokując kapitał w nieruchomości.

Katecheza #44: Jeśli nie smakuje ci sushi to nigdy nie wystąpisz w Dzień Dobry TVN.

Dzisiaj w pewnym stopniu podkarmię zwolenników teorii spiskowych, dotyczących głównie biznesu, chorób i psychologii tłumu. Nie cieszcie się, nie będę szalał z tekstami o oligarchach i zmowach banków. Kwestia jest żywotniejsza. Żeby było ciekawiej, serio chodzi o ludzkie życie i zdrowie.
Dobre parę miesięcy temu usłyszeliśmy o tzw. świńskiej grypie, kod A/H1N1. Były śmiechy, panika, teksty o “broni biologicznej, która wymknęła się spod kontroli” i inne cudeńka rodem z ludzkiego umysłu. Miało być strasznie, groźnie, niektórzy przepowiadali nawet koniec świata. I co? BSE było i przeszło, SARS nas nie wykończył, ptasia grypa też nie, świńska w sumie dalej trwa – ale to chyba “wrogie media” tak nas “zmanipulowały”, że nie słyszymy o tych milionach ofiar nowej choroby, bo sprzedawcy i producenci szczepionek nie mogą się przecież mylić w swej niewesołej ocenie zagrożenia. Która to choroba (to już naprawdę) dotarła i do Europy. A Europa panikuje. Cała?
Nie, my nie panikujemy. Nasze Ministerstwo Zdrowia wykazało się rzetelną oceną sytuacji i nie daje się ogłupić koncernom farmaceutycznym, chcącym (jak zwykle zresztą) nabić sobie kabzę na ludzkim strachu. Francuzi im to umożliwiają (i czyżby już były tego negatywne skutki?), a minister Kopacz zachowała zimną krew. Dobrze bowiem, że pani minister pamięta o tym, iż jest lekarzem. Ergo, lekarz nie przepisałby ani nie podał pacjentowi NIESPRAWDZONEGO leku. Bo nabyta przez francuski rząd szczepionka nie ma potwierdzonej ani skuteczności, ani potencjalnych skutków ubocznych. Jest po prostu niepewna.
Nie przeszkadza to Rzecznikowi Praw Obywatelskich Januszowi Kochanowskiemu, który wzorem pewnej partii opozycyjnej wysuwa pod adresem MZ ciężkie zarzuty i straszy prokuraturą. Minister Kopacz ma niby przez niedopełnienie obowiązków i zaniechanie określonych działań “sprowadzić zagrożenie epidemiologiczne”. Mniejsza z tym, że wprowadzając do obrotu potencjalnie szkodliwe środki farmaceutyczne Ministerstwo naraziłoby się na zarzut z tego samego artykułu (dosłownie następny punkt). Opanowanie Ewy Kopacz RPO traktuje jako wyraz skrajnej nieodpowiedzialności, natomiast jako własną troskę przedstawia co? Panikę?
Chcę bowiem wierzyć, że RPO tylko dał się ponieść panice, rozpętywanej i podtrzymywanej przez pazerne firmy produkujące leki. Że przez jego słowa i czyny naprawdę przemawia strach. Wynikający z niewiedzy, ale strach. Bo co jest alternatywą? Żerowanie na ludzkim przerażeniu i niedoinformowaniu? Tylko dla kogo to wszystko? Dla koncernów? Czy dla PiS, który to PiS zarekomendował Kochanowskiego na obecne stanowisko? Wszak przycichło zamieszanie związane z “aferą hazardową” i innymi tego typu zagraniami a la CBA; trzeba przywalić rządowi Tuska w inny sposób. Chcę wierzyć, że te dwa ostatnie przypadki to bzdura i żaden z nich nie ma miejsca, że ombudsman jest niezależny i naprawdę chce służyć dobru Polaków, a tylko niepotrzebnie dał upust emocjom i zwyczajnemu brakowi rozeznania w temacie.
Szkoda tylko, że autorytet takiej instytucji jak Rzecznik Praw Obywatelskich w każdej z tych opcji doznał uszczerbku. Kompletnie bezsensownie. Po co to?
PS. Nie chciałem już tego pisać (bo inni wystarczająco przemaglowali temat), ale co tam – smutne jest też to, że STRAŻNIK KONSTYTUCJI tak beztrosko lekceważy jej zapisy o neutralności światopoglądowej państwa – tu, na końcu. Tym smutniejsze, iż gdyby nie ten fragment (plus drobny błąd językowy), to przemówienie byłoby jednym z nielicznych, w ktorym prezydent naprawdę stanął na wysokości zadania i okazał się porządnym przywódcą. Tak niewiele zabrakło…

Dziś, wyjątkowo, będzie politycznie. Wczoraj świętowaliśmy rocznicę odzyskania Niepodległości, były marsze, defilady, przemówienia. Ja nie wybrałem się na żadną imprezę, bo Wolność dla mnie oznacza także brak przymusu uczestniczenia w publicznych manifestacjach. W ramach świętowania pamięci obejrzałem Katyń wyświetlany na TVP Kultura, czego efektem było moje zadumanie nad sensem umierania za wartości. Napisałem “umierania”, bo czym innym jest przemyślana walka, a czym innym marsz na pewną śmierć. Sensu nie znalazłem, ponieważ od dawna wyznaję zasadę ładnie sformułowaną przez inż. Mruwnicę: “Podstawowym obowiązkiem patrioty jest przeżyć.” Nie myślę tu o oficerach pomordowanych w Katyniu, a o tych, którzy mieli wybór. O naiwnych “bohaterach romantycznych” – major, który strzelił sobie w łeb, czy działaczka Powstania Warszawskiego robiąca manifest z tablicy nagrobnej wg mnie nie osiągnęli nic ponad własną, perwersyjną satysfakcję. Nawiasem mówiąc nie sądzę też, by każdy polski oficer umierał recytując katolicką modlitwę. No, ale mamy martyrologiczny obraz o “prawdziwych Polakach”, którzy z Bogiem (koniecznie katolickim!) na ustach i różańcem w dłoni idą na śmierć – kolejny raz. Dla mnie najtragiczniejszym i najbardziej dramatycznym opisem działań reżimu totalitarnego pozostanie jednak nadal 1984 Orwell’a.

Nie pisałbym jednak o tym wszystkim, gdyby nie dzisiejsze poranne wiadomości. Otóż Pan Prezydent RP postanowił po raz kolejny udowodnić jak to jest “Prezydentem wszystkich Polaków” . Był uprzejmy w swoim przemówieniu sprowadzić niepodległość Państwa do własnych, ograniczonych poglądów i zawłaszczyć sobie święto narodowe do potrzeb manifestacji prywatnego oburzenia. Mówiąc “Nikt nie będzie w Polsce przyjmował do wiadomości, że w szkołach nie wolno wieszać krzyży, nie ma na co liczyć.” Lech Kaczyński usiłuje zastąpić jeden totalitaryzm innym. Już nawet nie chodzi o to, że ktoś kto pisał pracę doktorską o wyższości marksizmu nad leninizmem jest mało wiarygodny jako aktualny “obrońca wiary”. Ani że jest to tak samo śmieszne i nielogiczne, jak postulaty feministek krzyczących o równouprawnieniu, które w ich mniemaniu polega de facto na odwróceniu ról i “zasłużonym tryumfie kobiet”. Pan Prezydent (już nie pierwszy raz) zapomina o Polakach innych wyznań (także niechrześcijańskich), o niewierzących i agnostykach, a także o historii Polski, w której jest wiele epizodów przeczących jego obecnemu wyobrażeniu “kraju na wskroś katolickiego”. Ja nie jestem “nikt” i uważam, że każdy ma prawo do własnych przekonań, ale szkoły i urzędy państwowe nie są miejscem na ich nachalną manifestację. Jeden nosi na szyi krzyżyk, drugi na głowie jarmułkę i obaj chcą mieć wolność w Polsce. Jednak Pan Prezydent zawzięcie pcha wahadełko w drugą stronę…

Mój dziadek często mawiał, że ulice powinny się nazywać wyłącznie bezpretensjonalnie (Klonowa, Akacjowa itd.). Bo tak naprawdę pomiędzy wieszaniem krzyża gdzie tylko się da, a wieszaniem portretu pierwszego sekretarza czy zawziętym przemianowywaniem “Rewolucji Październikowej” na “Aleję J.P.II” co do zasady nie ma żadnej różnicy. Wymachiwanie sztandarem przy każdej okazji sprawia, że ten szybko się zużywa, a potem brzydnie i kiedyś ktoś złośliwy może napisać, że dopiero teraz Polska jest wolna, bo wyzwoliła się z okupacji trwającej – z przerwami – od 966 roku…

Powiało i zapachniało rocznicami i wielkimi datami. W poniedziałek w Berlinie świętowano 90-tą rocznicę upadku Muru. W tym czasie europejska śmietanka siedziala w stolicy Niemiec. Gdzie był premier? Tam. Co robił prezydent? Jeździł po Podkarpaciu z gospodarską wizytą, najpierw kadząc mieszkańcom Nowego Targu o wartościach, a potem odbierając honorowe obywatelstwo Nowego Sącza i znowu kadząc mieszkańcom, jak bardzo Nowy Sącz swą wagą przerasta Berlin. Może nie mógł znieść widoku Lecha Wałęsy, który obalając wielkie domino pokazał, że upadek Muru i inne tego typu sytuacje inspirację czerpały z Polski, a główną postacią wydarzeń w Polsce był właśnie były prezydent? Ani chybi, trzeba by jakoś tego Wałęsę pochwalić, wynieść na piedestał jego zasługi… nie, nie mogła tego zrobić osoba zdolna do publicznego nazywania Wałęsy “Bolkiem”.
Dzisiaj mija 91 lat, odkąd Józef Piłsudski uzyskał od sprawującej władzę zwierzchnią nad Królestwem Polskim Rady Regencyjnej władzę wojskową. Z racji tego, iż dzień ten zbiegł się z kapitulacją Niemiec na froncie zachodnim, ustanowiony został Narodowym Świętem Niepodległości. I mamy obchody, dzień wolny, uroczystości… calej Polski, nie tylko regionów przychylnych PiS. Zdawać by się mogło, że z okazji obchodów największego święta państwowego będzie się można wznieść ponad podziały i choć na chwilę zapomnieć o politycznym pochodzeniu. jeszcze was śmiech pusty nie ogarnia?
To zaraz zacznie, Lech Kaczyński nawet w takiej chwili musiał bowiem wykorzystać okazję, aby sprzedać agitkę “Czwartej”. Śpiewnik polskiego patrioty to miły i trafiony gest, ale potem można znaleźć tradycyjne już schlebianie pisowskiej agitce, pseudonarodowej paranoi i dwubiegunowemu widzeniu świata. Przypominają się czasy sprzed działań “prezydenta-elektryka”, kiedy to socjalizmowi przeciwstawiano kapitalizm w najgorszym wydaniu, nie informując jednakże, iż jest to wydanie skrajne i będące w mniejszości. Tekst tutaj – radzę czytać uważnie, bo tekst stoi co prawda na wyższym poziomie niż standardowe wypowiedzi Lecha Kaczyńskiego, niemniej nie zapomina on, iż nazywa się Kaczyński. Niestety.
Numero duo – “spisek, atak, jesteśmy zgubieni”, czyli woda na młyn tych, którzy najchętniej wyszliby z Unii i NATO, a zaraz potem zawrzasnęli, że “Polskę się sprzedaje za bezcen”. Kolejny ukłon w stronę brata i Torunia. Ale to było wczoraj, dzisiaj też pewnie coś usłyszymy.
Szkoda, że przepadła kolejna szansa na pokazanie ludziom, iż można nie jątrzyć, nie dzielić, nie oskarżać, nie próbować zbić kapitału politycznego w tak żenujący i niski sposób. Prezydent nie potrafi i nie chce, stara się bowiem tylko zakamuflować agitację, by wydała się rzetelną i bezstronną oceną sytuacji. Nic to, kolejny sprawdzian z priorytetów głowy państwa oblany. A zegar Palikota wciąż tyka…

Obecny prezydent jest – co widać aż zbyt dobrze – osobą nieprzystającą do swej roli. Męczy się wyraźnie i ciężko się temu dziwić, wszak od samego początku skazany był na wykonywanie zadań brata, czyli nieprzeszkadzaniu PiS-owi w umacnianiu swej władzy i późniejszym sabotowaniu PO. Od początku zresztą nie krył się z tym i epatował stronniczością. A także małostkowością, biernością, nieporadnością, brakiem towarzyskiego obycia czy obsesyjną chęcią pokazania, kto tu jest ważny i dlaczego on. Nie są to cechy, ktorych oczekujemy od głowy państwa. Trudno oczekiwać, by obecny dzierżyciel tej funkcji nagle, w wieku 60 lat, wykształcił pożądane walory i odciął się od korzeni partyjnych. Nie widać zresztą, by w ogóle chciał. Z tego też względu nie daje mu się zbytnich szans na reelekcję, a wybory już za niecały rok.
Aby podnieść szanse swego brata, brat starszy zajmuje się tym, co umie najlepiej: opluwaniem, niszczeniem i jątrzeniem. Działa wymierzone w Tuska, bo to Tusk od zawsze był najgroźniejszym rywalem. Jak to zwykle w przypadku PiS bywa, atak odnosi skutek odwrotny do zamierzonego. Natomiast PiS, zamiast spróbować przedstawić sobą coś pozytywnego, wciąż działa pod “słupki” i wciąż oskarża PO o takie działanie. Niemniej Lech Kaczyński na chwilę obecną nie będzie miał drugiej kadencji.
Ściągnięto zatem posiłki z samej Brukseli – kampanię prezydencką Kaczyńskiego prowadzić będzie Zbigniew “gwoździk” Ziobro. W końcu trzeba jakoś zdyskontować to poparcie z 7 czerwca. Kiedy to usłyszałem, pomyślałem sobie “Ciekawe, kiedy Zbynio zrobi pierwszą konferencję i pokaże kolejny “porażający (niestety, głównie swą amatorszczyzną) dowód” jakiejś ogromnej przewiny Tuska, popierając to wyświechtaną tezą, że Tusk powinien podać się do dymisji. Niestety, innych metod kaczyści nie mają (a swoich i tak nie potrafią porzadnie zastosować), mit Kaczyńskiego jako “bezstronnego szeryfa” rozwiał się wieki temu, a ciężko tego kandydata przedstawić w pozytywnym świetle, trzeba więc innych obrzydzić, by swój wypadł na ich tle lepiej. To zagrywka stosowana od dobrych paru lat w telewizji – znani (i nierzadko uznani) satyrycy prowadzą programy satyryczne i rzucają tak żałosne dowcipy i gagi, że rzeczywiście ciężko o gorsze. A tu też będzie kabaret, bo ZZ nie raz będzie rozpaczliwie wierzgać nogami w desperackiej próbie ratowania wizerunku prezydenta, podczas gdy prezydent beztrosko sabotować będzie ziobrowe wysiłki, nierzadko po prostu pokazując się publicznie.
Ogólnie zatem rzecz biorąc, ZZ skazany jest na porażkę. I, paradoksalnie, o to chodzi. Aby obwinić go za (z Ziobrą czy bez, praktycznie pewną) klęskę prezydenta w wyborach. Kto usadził byłego Ministra Sprawiedliwości na tak wrednym stołku? Jak to kto? Konkurencja – Bielan i Kamiński. Do których chyba nie dociera, iż niepokorny i upojony własnym wynikiem wyborczym “Zero” w gruncie rzeczy ciągnie tą partię do przodu. Jego wynik świadczy o tym, iż tego człowieka w PiS trzeba promować, a nie złośliwie rugować. Za co? Za słowa prawdy o kampanii wyborczej PiS – ale wtedy sam prezes tupnął nogą i Ziobro potulnie wrócił do szeregu.
W sumie chodzi też o to, by ZZ (który w sondażach ma większe szanse na zwycięstwo w 2010 r. niż Kaczyński) nie zdecydował się samemu wystartować. Czyli znowu Ziobrę się tłamsi. Korzysta się z tego, że on z kolei nie tupnie nogą i nie pójdzie, bo jemu brakuje ikry na takie działanie. Już raz to pokazał. Tym samym lider z niego nie będzie i widać to już teraz. Natomiast wycinając Ziobrę, PiS strzela sobie w stopę, bo osłabia dodatkowo swój, i tak zanoszący się na słaby, wynik wyborczy – to już w 2011.
Tak to tchórzostwo i oportunizm triumfują nad konkretnym i sensownym działaniem. Jasne jest bowiem, że Bielan i Kamiński, główni pijarowcy PiS, uciekają od odpowiedzialności za mizerne efekty swych wysiłków i chronią własne skóry. Aby podlizać się prezesowi, uderzają podstępnie w nie do końca spolegliwego Ziobrę, który chyba szuka odpowiedniego bodźca dla wyjścia z partii i po spodziewanych gromach na jego głowę (za coś, czemu i tak nie mógłby zapobiec) będzie miał okazję. I który mógłby zapewnić głównemu ugrupowaniu opozycyjnemu przyszłość w ławach sejmowych. I jeszcze coś: wychodzi, że ci “najlepsi” siedzą w Brukseli, a w kraju nie został nikt mogący prowadzić kampanię Lechowi Kaczyńskiemu. I tak najpewniej przegrana, ale jednak. Nadchodzą trudne czasy dla “obozu czwartej”…

O rzeczy ważnej, która w ogóle nie została poruszona w polskich mediach, a dotyczy prawnego stosunku Uni Europejskiej, zawartego w Traktacie Lizbońskim, względem osób dopuszczających się pedofilii. Przytaczając  w tłumaczeniu za SIOE (Stop Islamisation Of Europe):

Traktat Lizboński z 2007  jest identyczny co do intencji i celów z Europejską Konstytucją, odrzuconą w 2004 roku głosami Francuzów i Holendrów, a jedyne co uległo w nim zmianie to fakt relokacji i ponownego ponumerowania zawartych w nim paragrafów.

Treść strony numer 412, Artyku 21. Karty Praw Traktatu Lizbońskiego jest identyczna do treści Artykułu 2-81 z Eurokonstytucji, i głosi co następuje : “Każda forma dyskryminacji na podstawie (…) orientacji seksualnej lub jakiegokolwiek innego czynnika, jest zabroniona”.

We wszystkich poprzednich traktatach, jak np. Traktat Nicejski, istniał dodatkowy protokół, który wykluczał pedofilię z ochrony przed dyskryminacją (NJS 16 Sierpień).

Oszałąmiająco, w Traktacie Lizbońskim; co potwierdza Biuro Informacji Uni Europejskiej (EU Information Office), nie ma takiego protokołu dotyczącego pedofilii!

źródło:

http://sioe.wordpress.com/2008/09/09/the-lisbon-treaty-permits-paedophilia-the-end-of-the-eu/ oraz

http://www.youtube.com/watch?v=vdHuRabSQDU&feature=player_embedded

Jest to wiadomość doprawdy szokująca. Czy zatem w zgodzie z Art. 21. Traktatu Lizbońskiego pedofilii pośrednio przyznany jest status orientacji seksualnej, która podlega ochoronie gwarantowanej konstytucyjnie przez traktat? A może jest to zwykłe przeoczenie i gapiostwo eurobiurokratów, którzy zwyczajnie zapomnieli o wykluczeniu pedofilii z ochrony przed dyskryminacją? Śmiem wątpić i w świetle tego co zaprezentuję poniżej, na chwilę obecną skłaniam się do przyjęcia poglądu, że był to zabieg celowy. Przytoczę dwie istotne kwestie, które też nie znalazły odpowiedniego rozgłosu w polskiej rzeczywistości medialnej.

W 2007 roku, a dokładnie 9. Lipca, Aleksandra Rybińska na łamach Rzeczpospolitej zamiesciła bardzo ważny artykuł, który dotyczy de facto fundowanego i regulowanego przez państwo niemieckie zachęcania do pedofilii. Artykuł nosi tytuł “Władze zachęcają do zabawy w doktora” i jest dostępny odpłatnie w archiwum Rzeczpospolitej, natomiast dla tych z pośród czytelników, którzy chą zapoznać się z jego treścią bez uiszczania opłaty, zamieszczam treść za npr.pl oraz permedium.pl:

Rzeczpospolita: 9 lipca 2007

Władze zachęcają do zabawy w doktora

Federalna instytucja podległa Ministerstwu ds. Rodziny wydała broszurę, w której nakłania ojców do “masowania organów seksualnych” córek

Nowa broszura edukacyjna
“Ojcowie nie poświęcają łechtaczce i waginie córki wystarczająco uwagi. Zbyt rzadko ich pieszczoty obejmują te rejony ciała. A tylko w ten sposób dziewczynki mogą rozwinąć poczucie dumy ze swej płci” -czytamy w broszurze “Miłość, ciało i zabawy w doktora” wydanej przez Federalne Centrum Oświaty Zdrowotnej (BZgA). Jest skierowana do rodziców dzieci w wieku od roku do trzech lat.

Według autorów dla zdrowego rozwoju dziewczynki istotne jest, żeby ojciec okazywał jej, jak bardzo jest dumny z tego, że jest dziewczynką. Najlepiej za pomocą rąk: “Dziecko dotyka wszystkich części ciała ojca. Czasami podniecając go. Ojciec powinien robić tak samo”.

Z broszury można się dowiedzieć, że matki często nadają penisowi syna pieszczotliwe nazwy. Organy seksualne dziewczynki pozostają jednak bezimienne. W ten sposób dziewczynka ma się czuć gorsza od chłopca. Ojcowie powinni więc z czułością mówić o waginie córki, nazywając ją na przykład “kubeczkiem miodu.”

Autorzy broszury radzą rodzicom, aby pozwalali dzieciom na”nieograniczoną masturbację”. “Kiedy dziewczynka wkłada sobie przedmioty do waginy, rodzic powinien tylko wtedy interweniować, kiedy istnieje ryzyko, że zrobi sobie krzywdę. Na przykład kiedy jej wargi sromowe są już spuchnięte od ocierania się o fotel. Wtedy trzeba powiedzieć dziecku, że nie powinno się kaleczyć. Tłumacząc równocześnie, że stymulacja genitaliów jest całkowicie w porządku” – czytamy.

Nie dla zahamowań

Masturbacja i dotykanie genitaliów przez rodziców ma zapobiec zahamowaniom seksualnym dziecka w wieku dorosłym: “Dzieci powinny się nauczyć, że nie ma czegoś takiego jak wstydliwe części ciała. Ciało to dom, z którego trzeba być dumnym”.

Piosenki o waginie

BZgA ma także dobre rady dla rodziców nieco starszych dzieci. Niedawno urząd wydał poradnik na temat rozwoju seksualnego przedszkolaków. Rodzice dowiadują się, że naśladowanie ruchów kopulacyjnych jest wskazane dla rozwoju czterolatka.

Wraz z poradnikiem urząd rozsyła książeczkę z piosenkami pod tytułem “Nos, brzuch i pupa”. Jedna z nich, brzmi następująco: “Kiedy dotykam mego ciała, odkrywam, co mam. Mam waginę, bo jestem dziewczynką. Ona nie tylko służy do siusiania. Kiedy ją dotykam, czuje przyjemne mrowienie”.

Broszura BZgA należy do lektur obowiązkowych w dziewięciu landach niemieckich. Stosuje się ją podczas szkolenia wychowawców w żłobkach, przedszkolach oraz szkołach podstawowych. Poleca ją nawet wiele organizacji oficjalnie walczących z pedofilią. Tak jak Niemiecki Związek ds. Ochrony Dzieci (Kinderschutzbund). BZgA, która jest podporządkowana Ministerstwu ds. Rodziny, co roku rozsyła miliony egzemplarzy 40-stronicowej książeczki.

Perwersyjny umysł

Odmienne opinie można jednak znaleźć na licznych niemieckich forach internetowych. “Przerażające”, “perwersyjne” lub “szokujące” – te słowa pojawiają się najczęściej w wypowiedziach internautów.

Podobnego zdania są psycholodzy. – To patologiczne spojrzenie na rzeczywistość. Dzieci nie powinno się uświadamiać w taki sposób. Trzeba mieć perwersyjny umysł, żeby coś takiego napisać -powiedział “Rz” jeden z wykładowców psychologii klinicznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

BZgA odpiera zarzuty. – Dzieci są stworzeniami seksualnymi i szukają ciągle zaspokojenia swych potrzeb – powiedział “Rz” urzędnik BZgA Eckhardt Scheffer. – Źli nie są rodzice, którzy na to pozwalają, lecz ci, którym się to źle kojarzy.

ALEKSANDRA RYBIŃSKA

Dodam, że artykuł ten dzięki uprzejmości Joasi Najfeld został przetłumaczony na język angielski i treści w nim zawarte zostały zaprezentowane piórem John’a-Henry’ego Westen’a na LifeSiteNews.com 30 lipca 2007 roku.

Po drugie, warto jest uświadomić polskich czytelników,  że 17. lipca 2006 roku, holenderski Sąd zalegalizował partię pedofilów. Przytaczam za wiadomości24.pl , permedium.pl oraz LifeSiteNews.com:

Pierwsza holenderska partia pedofili, “Dobroczynność, Wolność i Różnorodność”, może działać legalnie – orzekł holenderski sąd.

Założona w maju partia “Dobroczynność, Wolność i Różnorodność” (PNVD), nie będzie zakazana. Holenderski sąd odrzucił wniosek działaczy antypedofilskich o jej natychmiastową delegalizację.
Partia PNVD, może więc działać bezproblemowo na terenie Holandii i postulować: liberalizację przepisów dotyczących pornografii dziecięcej i sodomii (w tym zoofilii) oraz obniżenie granicy z 16 do 12 lat wieku nieletnich, od której współżycie seksualne byłoby dozwolone.

Jak mówią sami działacze tej partii, ich celem jest zniesienie wszystkich zakazów w sferze seksualnej. Przywódca PNVD Ad van der Berg, twierdzi, że tak wysoka granica wieku, od którego można rozpocząć współżycie seksualne, wzmaga tylko wśród młodocianych zainteresowanie współżyciem z dorosłymi. Partia powołuje się na homoseksualistów i ich walkę o własne prawa. – To właśnie geje jeszcze do niedawna nie mogli działać legalnie w wielu krajach, ale gdy tylko zaczęli się twardo dopominać o swoje „prawa”, to parlamenty niektórych państw ustąpiły i zezwoliły im na korzystanie z szeregu przywilejów, których dotąd nigdy i nigdzie nie posiadali – informuje na stronie internetowej PNVD.

W świetle przedstawionych wyżej informacji naturalnie rodzą sie pytania co do celowości pominięcia protokołu wykluczającego pedofilię z ochrony przed dyskryminacją w Traktacie Lizbońskim. Jest to kwestia, która koniecznie wymaga uregulowania i zajęcia jasnego stanowiska przez polityków. Chodzi o wiążącą odpowiedź na bardzo proste pytanie: “Dlaczego Traktat Lizboński różni się w tej kwestii od wcześniejszych traktatów?”. Gdyby pojawiła się wiążąca opinia prawna, według której Traktat Lizboński faktycznie, w sposób pośredni chroni pedofilię przed dyskryminacją, czym faktycznie ją legalizuje, wówczas Prezydent Klaus jest jedyną nadzieją milionów rodziców. Może być i tak, że Traktat  Lizboński absolutnie nie zezwala na pedofilię a ww. kwestie będą w istocie regulowane przez zdroworosądkową interpretację sędziów w procesach o pedofilię. Czy jednak nie stworzy to możliwości do dowolnej interpretacji prawa i podziału na równych i równiejszych, tak by pedofile wywodzący się z elit mieli furtkę gwarantującą im bezpieczeństwo? Nota bene zainteresowanych uwikłaniem środowiska elit w praktyki pedofilskie odsyłam do artykułu pióra Prof.  Mirosława Dakowskiego, pt. “Ukrywanie prawdy o satanistycznych źródłach pedofilii i rzezi w szkołach“. Jakkolwiek nie spojrzeć na poruszane tutaj kwestie, konieczna jest znajomość litery prawa. Najgorsza jest bierna akceptacja, skutkująca chwilowym oburzeniem, a w efekcie prowadząca do bezczynności. Kończąc ten artukuł pozwolę sobie przytoczyć słowa G. K. Chestertona, który na 276. stronie polskiego wydania Ortodoksji pisał:

” Grecy mieli wyczucie dziewictwa, gdy rzeźbili Artemidę, Rzymianie – gdy odziewali westalki, nawet najgorsi i najdziksi spośród elżbietańskich dramatopisarzy chwytali się absolutnej czystości kobiety jak kolumny wspierającej cały świat. Nade wszystko zaś świat współczesny (choć kpi z niewinności seksualnej) rzucił się w wir idolatrii i oddaje cześć seksualnej niewinności w wielkim współczesnym uwielbieniu dzieci. Każdy bowiem, kto kocha dzieci, przyzna, że ich wyjątkowe piękno można zranić najmniejszą bodaj sugestią fizycznej seksualności“.

Są to piękne i głębokie słowa. I właśnie do nas należy zadbanie o to, by dziecięca niewinność była zawsze chroniona prawem. Jako Polak, ale przede wszystkim jako rodzic, domagam się by zarówno każdy z 384. posłów, którzy głosowali za przyjęciem Traktatu Lizbońskiego, jaki i Prezydent Kaczyński, który go podpisał, oświadczyli na piśmie, że znali zarówno jego treść, jak i prawne następstwa dotyczące pedofilii; że mają czyste sumienia i mogą spać snem sprawiedliwych. Uprzejmie proszę też o zostawienie komentarza oraz rozpowszechnienia odnośnika do tego artykułu tych z Państwa, a w szczególności tych spośród rodziców, którzy uwarzają, że przedstawione wyżej informacje wymagają rzetelnego potraktowania przez prawników, media, Rzecznika Praw Obywatelskich, jak i polskich przedstawicieli w Parlamencie i Senacie.

Il Presidente del Parlamento Europeo Jerzy Buzek

Lo ha detto il Presidente dell’assemblea elettiva della comunità, Jerzy Buzek, intervenendo lunedì

Nella seduta del Parlamento Europeo che si è svolta lunedì il Presidente dell’assemblea, Jerzy Buzek, è intervenuto sull’impegno europeo per l’abolizione della pena di morte nei paesi, nessuno dei quali Ue, dove ancora viene applicata. Il discorso si è soffermato in modo particolare sulla importanza che la tutela dei diritti riveste nell’area intorno all’Unione Europea, laddove la Comunità fa sentire maggiormente l’influenza della propria tradizione giuridica.

Nell’Europa, anche al di fuori della comunità, tale pratica resta in vigore soltanto in Bielorussia. L’attenzione espressa nei riguardi di un paese vicino riflette anche la posizione del paese da cui Jerzy Buzek proviene, la Polonia. Nel firmare l’adesione al trattato di Lisbona, anche il presidente della Repubblica Lech Kaczynski infatti aveva ricordato l’auspicio del suo governo di contribuire al rafforzamento dei legami con altri paesi dell’est, anche appartenenti all’area della Ex Unione Sovietica. Quindi si moltiplicano gli sforzi per avvicinare gli stati al modello europeo anche per favorirne la futura integrazione.

Lech Kaczynski, quando ha firmato il Trattato di Lisbona in seguito al referendum irlandese questo ottobre, ha aggiunto che l’Europa, che ha chiamato un esperimento di successo, per restare tale non dovrebbe chiudere le porte nè agli stati dell’area balcanica nè a paesi come la Georgia. Nel suo intervento alla rappresentanza romana dell’assemblea elettiva della Ue a Roma questo settembre, il presidente del Parlamento Europeo Jerzy Buzek, aveva introdotto gli stessi concetti.

Il discorso di Buzek si inscrive in una tendenza della politica europea come costruzione graduale di spazio culturale e giuridico oltre i confini attuali degli aderenti ai Trattati che costituiscono la realtà geopolitica UE. Questa tradizione di graduale cooperazione non appartiene alla sinistra ma al partito cui Buzek appartiene, il PPE, che fu alla base del progetto europeo con apporti azionisti, liberali e socialdemocratici. All’epoca della creazione europea infatti la divisione in blocchi impediva ai partiti comunisti e fino agli anni settanta anche a quelli socialisti di sostenere pienamente i meccanismi comunitari.

Quanto ai contenuti di questa politica però, nel tempo il Partito Popolare Europeo li ha mutati in direzione di una posizione di destra, laddove negli ultimi decenni (quelli della crescita di importanza del Parlamento tra le altre istituzioni continentali) la sinistra socialista, ambientalista e movimentista ha portato avanti la maggior parte delle battaglie incentrate sulla promozione dei diritti e su di una visione partecipata della gestione degli affari globali. Questa crescita dell’iniziativa socialista è stata accompagnata frequentemente da un apporto liberale ed è stata resa possibile anche dalla caduta della contrapposizione est-ovest che ha permesso ai progressisti, almeno nella maggior parte dei paesi europei, di affrontare i cambiamenti e i problemi che ne derivavano in modo meno schematico rispetto al passato, ma ha anche portato ad uno sfaldamento che attende ancora una ricomposizione nella forma di progetto politico coerente.

Aldo Ciummo

Keinginan kuat Eropa memperkuat persatuan melalui Traktat Lisabon, sebuah konstitusi awal Uni Eropa, tidak berjalan semulus yang diharapkan. Model pengambilan keputusan semata-mata disandarkan pada pemerintahan dan parlemen di setiap negara anggota Uni Eropa. Ini sangat rentan.

Impian Eropa untuk menjadi sebuah negara bersatu, seperti halnya Amerika Serikat, relatif lebih banyak tumbuh di kalangan politisinya dan belum sampai di kalangan rakyatnya.

Oleh karena itu, ketika rancangan konstitusi Uni Eropa (UE) ditujukan ke rakyat di 27 negara anggota UE pada tahun 2005, langsung ditolak di sejumlah negara/

Akan tetapi, keinginan di kalangan para politisi untuk Eropa bersatu itu tetap sangat kuat. Karena itu, dibuatlah upaya lain dengan persetujuan tidak dilakukan lewat referandum, tetapi lewat ratifikasi di parleneb setiap negara anggota.

Ini adalah mandat dari Traktat Lisabon, yang ditandatangani para pemimpin 27 negara anggota UE di Lisabon, Portugal, 13 Desember 2007.

Traktat ini akan menjadi dasar bagi terbentuknya lembaga-lembaga yang lebih efisien. Ini diperlukan agar UE bisa bergerak cepat menghadapi berbagai tantangan global, seperti pemanasan global. Namun, Traktat Lisabon juga akan mengakibatkan pudarnya kedaulatan setiap negara.

Traktat ini cukup diratifikasi parlemen, bukan lewat plebisit. Hasilnya, sampai saat ini 25 negara anggota sudah meratifikasi, tinggal Polandia dan Ceko yang belum melakukan.

Mandat dari Traktat Lisabon yang baru itu memang akan membawa perubahan besar terhadap UE, termasuk pemberian kewenangan lebih besar kepada Presiden Dewan Eropa dengan masa jabatan lima tahun penuh, tidak enam bulan seperti sekarang.

Struktur-struktur UE lainnya, seperti kepala kebijakan luar negeri, juga akan mempunyai kewenangan lebih besar. Pengambilan keputusan di UE juga berubah. Negara-negara besar, seperti Jerman, Prancis, Inggris, dan Italia, akan memiliki hak suara lebih besar. Hal ini akan memudahkan pengambil keputusan dan penentuan arah kebijakan UE sebagai sebuah negara kelak.

Melalui traktat baru yang diposisikan sebagai konstitusi Eropa itu, peran setiap pemerintahan di negara anggota UE akan sedikit berkurang dan harus terus berpegang pada panduan UE. Akibatnya, rakyat UE pun harus tunduk pada berbagai kesepakatan yang mungkin mayoritas rakyat di negaranya sendiri tidak menyetujuinya, tetapi disetujui mayoritas parlemen UE secara keseluruhan.

Kabar terbaru menyebutkan, Presiden Polandia Lech Kacynski, yang sangat ingin mendapatkan kekuasaan lebih besar dalam urusan-urusan UE dan juga pengaruh lebih besae negaranya dalam blok UE, juga setuju dengan Traktat Lisabon.

Adapun Presiden Ceko Vaclav Klaus, Rabu (7/10), seperti dilaporkan harian Inggris The Telegraph, menyampaikan kepada Swedia yang menjabat kepresidenan YE saat ini bahwa dia ingin menambahkan sebuah catatan kaki dalam dokumen Traktat Lisabon itu sebelum memberikan persetujuan. Pendirian Presiden Ceko itu berbeda dengan parlemen Ceko yang justru sudah meratifikasi Traktat Lisabon versi baru.

Dikendalikan politisi

Untuk sementara ini, belum banyak penentangan dari rakyat UE secara keseluruhan, karena sebagian besar rakyat Eropa yang tergabung di UE belum sepenuhnya memahami isi Traktat Lisabon baru itu dan dampaknya terhadap kehidupan mereka.

Akan tetapi, proses memahami “konstitusi” UE hanyalah soal waktu, sehingga para politisi UE pun berkejaran dengan waktu untuk membangun suatu fondasi yang kuat terlebih dulu, agar siap menghadapi guncangan dari rakyatnya pada masa datang.

Bisakah Eropa Bersatu seperti halnya sebuah Amerika Serikat diwujudkan ? Hitung-hitungan politik para politisi pastilah mengatakan, “ Ya bisa diwujudkan “. Akan tetapi, sebuah proses persatuan yang dipaksakan seperti itu pastilah membawa sejumlah penyakit yang bisa membunuh persatuan itu sendiri di kemudian hari.

Beberapa penyakit tersebut telah disadari sejumlah kalangan kritis di Eropa. Situs lisbontreaty.net yang dibuat kalangan kritis Eropa menyebutkan, ada 13 fakta kritis penting yang harus dipahami dari Traktat Lisabon baru itu.

Salah satunya, sistem pengambilan keputusan atas dasar ukuran jumlah penduduk, yang praktis membuat negara-negara berpenduduk kecil akan lebih banyak menjadi obyek kebijakan/keputusan UE. Padahal, ketika mayoritas rakyat di sebuah negara UE yang penduduknya sedikit itu dan hidup dengan tingkat kesejahteraan yang juga rendah, beban keputusan UE seperti pengenaan pajak yang tinggi akan membuat rakyat di negara itu semakin terpuruk dalam kesulitan.

Masalah lain, besarnya kekuasaan eksekutif UE yang dibarengi dengan kekuasaan Mahkamah UE, akan melemahkan berbagai aturan perundang-undangan, traktat-traktat, dan bentuk-bentuk aturan hukum lainnya di negara anggota, dengan alasan harmonisasi atran hukum UE.

Parlemen UE pun bisa melahirkan sebuah konstitusi yang menempatkan negara-negara anggota sebagai negara federal, yang perlahan akan menghilangkan identitas setiap negara tersebut karena terkubur dalam identitas Eropa Bersatu.

Konstitusi di setiap negara federal tersebut otomatis bisa kehilangan maknanya, terlebih lagi bila isi konstitusi itu dalam beberapa hal bertentangan dengan konstitusi UE.

Seluruh sistem dan perangkat hukum pun kemungkinan harus mengalami perubahan radikal di beberapa negara, yang belum tentu sesuai dengan situasi dan kondisi rakyat di setiap negara federal itu.

Hal itu cukup riskan karena keberagaman di ke-27 negara UE jauh lebih mendalam ketimbang keberagaman warga pendatang di Amerika ketika memutuskan membentuk Amerika Serikat. Simbol-simbol kebangsaan, etnis, dan ras yang tertanam selama berabad-abad tidak akan bisa digantikan begitu saja dalam waktu yang singkat dan dipaksakan.

Masalah ketiga yang tak kalah pelik, kekuasaan eksekutif yang besar membuat rakyat Eropa pun tidak dilibatkan sama sekali dalam pemilihan presiden UE yang memiliki masa jabatan lima tahun. Ini merupakan degradasi demokrasi di Eropa secara keseluruhan. Selain dalam pemilihan presiden, suara rakyat Eropa pun tidak dihargai lagi karena semuanya telah diserahkan kepada kalangan politisi di pemerintahan dan parlemen.

Jika dibandingkan dengan sejarah terbentuknya Amerika Serikat, upaya pembentukan sebuah “Serikat Eropa” itu sangatlah jauh berbeda. Kesamaan pengalaman sejarah yang cukup kuat dalam sejarah Amerika, tidak ada dalam sejarah Eropa yang bersatu itu. Oleh karena itu, diragukan pakah ada nilai-nilai “ideal” sama di kalangan pemimpin Eropa.

Hal lain yang lebih mengkhawatirkan adalah fakta bahwa demokrasi justru didegradasi demi sebuah impian Serikat Eropa. Itu sama saja artinya dengan memelihara api dalam sekam, karena perlahan-lahan akan membakar dan menghancurkan bangunan Serikat Eropa yang dipaksakan itu. Ketika banyak negara Eropa mendengung-dengungkan tuntutan demokratisasi dan penghargaan terhadap hak-hak asasi manusia, justru mereka sendirilah yang mengangkanginya.

Sumber  :

Mimpi Uni Eropa Menjadi Sebuah Negara – Rakaryan Sukarjaputra
Kompas, 11.10.2009

Na Marszy Różowej Wstążki spotkałam demonstracyjno-sejmowych kolegów. Panowie z trumną tym razem ustawili się pod Pałacem Prezydenckim na Krakowskim Przedmieściu. Protestowali przeciwko ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego. Na argumenty przeciwników odpowiadali „pan ma ograniczone poglądy”. Tym razem, obok tradycyjnych haseł „mędrcy Syjonu nic po kryjomu” i “Święty Andrzeju Bobolo, Patronie Polski, Przed Masońską Unią Europejską OBROŃ NAS!”, pojawiły się hasła dotyczące traktatu.

Tak na marginesie dodam, że prezydent na szczęście go podpisał… Specjalnie dla niezorientowanych i niekompetentnych dziennikarzy napiszę, że prezydent musiał dokonać ratyfikacji traktatu, ale nie miał terminu, w którym powinien się zmieścić.

Wracając do demonstracyjno-sejmowych kumpli muszę zaznaczyć, że sami nie budzą już większego zainteresowania, a właściwie to prawie nikt nie zwraca na nich uwagi, więc świadomie lub nieświadomie podłączają się pod inne, duże demonstracje (np. Sierpień 80). Tym razem chyba zrobili to nieświadomie. Świadczy o tym wypowiedź jednego z uczestników, który na widok Marszu Różowej Wstążki powiedział: “te kobity, co walczą z rakiem, no te… no amazonki…”.

Zastanawiam się, kiedy znowu się spotkamy. Może wpadniemy na siebie przed sejmem lub na jakiejś demonstracji? A może spotkam ich podczas miłego, zimowego spaceru? Jedno jest pewne – zainspirowali mnie do zrobienia fotoreportażu opowiadającego o ciężkim noszeniu trumny. Może zatytułuję go: „Mędrcy Syjonu nic po kryjomu”?

Wróćmy do trumny. Zapewne zastanawiacie się co się w niej znajduje. Odpowiem i na to pytanie. W trumnie zamknięta jest „Niepodległość i Suwerenność Narodu i Państwa Polskiego”.

Na trumnie można złożyć podpis – ja nie skorzystałam z tej możliwości.

After the official signing of the Lisbon Treaty by Polish President Lech Kaczynski, yesterday, there is only one country left with the ability to jinx it.

Czech President Václav Klaus remains the sole EU-head of state not to have signed, and thus, ratified the Reform Treaty.

On Friday, Mr Klaus announced that he would not give his consent to the Treaty unless a Czech opt-out from the Charter of Fundamental Rights (CFR) was agreed on.

Creative Commons European Parliament / CC BY-NC-ND 2.0

“[The Charter of Fundamental Rights] will make it possible to bypass Czech courts and to raise property claims e.g. of those displaced after WW2 directly before the Court of Justice of the EU“, he carried on.

Thus, the Czech President claims an exception – not new within EU-Treaties. Lisbon lists op-outs from the CFR by Poland and the UK.

However, the Czech case is different:

Its parliament has already approved the Treaty, although the Czech Constitutional Court is yet to rule on the Lisbon Treaty’s future. Still, according to the Czech political system, it is not the president who agrees treaties, it is the government – a key feature of a parliamentary democracy.

International reactions

Meanwhile, politicians in other European countries are criticising Mr Klaus’ attempts to delay the ratification of the Reform Treaty further. France is said to have voiced opposition to Mr Klaus’ demands to opt out of the CFR.

Germany’s permanent secretary Christian Schmidt noted: “Es ist alles verhandelt, was den Lissabon-Vertrag betrifft. Nun kurz vor Toresschluss mit neuen Forderungen zu kommen, erzeugt den Eindruck, dass er nur verzögern will.”

There was no reason the Czechs pinpointed the Sudeten Germans as possible threats to the country’s existence, Schmidt was quoted indirectly in an Internet-article by Der Spiegel, and referred to the European Convention on Human Rights, which is already in place and deals with such matters.

Due to all this turmoil it is fairly certain that the main discussion topic at the next EU-Council meeting on the 29th and 30th of October in Brussels will be the Czech Republic.

Eurosceptic Polish President signs Treaty

In the meantime, Polish President Kaczynski has signed Lisbon on Saturday - ending his enduring opposition to it.

Shadowed by Mr Klaus’ announcement on Friday, committed Eurosceptic Mr Kaczynski finally embraced the Treaty saying: “Today is a very important day in the history of Poland and the European Union.” At the same time, he did not fail to stress his concept of the EU being a ”union of sovereign states” and open for further enlargement.

Leaders from several countries have thus congratulated Mr Kaczynski for being the second to last member to ratify the Reform Treaty.

Igår skrev Polens president Lech Kaczynski på Lissabonfördraget som landets parlament godkänt för en bra tid sedan. Äntligen! Nu är fördraget helt ratificerat i samtliga EU-länder utom i Tjeckien. Där fortsätter president Klaus att komma med nya förslag, förslag som varken Tjeckiens regering eller parlament kräver. Det senaste handlar om undantag från EU:s stadga om grundläggande rättigheter. Det känns som klar utpressning. Hur som helst förhandlar vi inte med Klaus utan med den tjeckiska regeringen som jag är i daglig kontakt med.

De institutionella frågorna upptar en hel del av min tankeaktivitet, men det finns andra problem också. Imorgon bär det iväg till Cypern. Där är förhandlingarna om öns enande inne i ett mycket känsligt skede och det är viktigt att samtalen fortsätter och accelererar innan den turkiska sidan av ön har presidentval i vår. Det är FN som leder förhandlingarna men naturligtvis har EU starka intressen av att konflikten löses och att ön enas. Jag kommer att träffa såväl den Cypriotiske presidenten Christofias, utrikesminister Kyprianou, flera övriga ministrar, den turkcypriotiske ledaren Talat samt parlamentariker och FN-representanter. Inte för att jag tror att jag kan lösa den mångåriga konflikten, men det är oerhört viktigt att ordförandeskapet markerar sitt stöd till att förhandlingarna fortsätter.

The President of Poland, Lech Kaczyński, has signed the Treaty of Lisbon. This should not be news, but Kaczyński has been quite obstinate on the Treaty of Lisbon before.

M.Lech Kaczynski, président de la république  polonaise le traité de Lisbonne sur la réforme de l’activité de l’Union européenne. La signature apposée par le président polonais met  fin à la ratification du traité par la Pologne. Le traité devant être ratifié par tous les 27 états membres de l’Union européenne, il n’y a actuellement que la république tchèque que ne l’a pas faite. La cérémonie de la ratification a réuni le premier ministre suédois, Fredrik Reinfeldt, dont le pays occupe la présidence tournante de l’Union européenne, le président de la commission européenne José Manuel Barrozo et le président du parlement européen Jerzy Buzek, ainsi que les hauts dignitaires polonais.

Il semble donc que le president polonais Lech Kaczynski signera dimanche prochain le traite de Lisbonne. Il ne restera donc plus que la Republique tcheque, le dernier pays des 27 a ne pas l’avoir encore ratifie. Mais je suis plutot satisfait de voir que l’approche utilisee par Bruxelles est desormais differente, “l’UE adopte la méthode douce face au président tchèque“:

“L’attitude du président tchèque irrite Paris et Berlin. Mais les différents acteurs européens semblent s’être parfaitement coordonnés pour exercer une “pression douce” sur Prague sans braquer M. Klaus, et en évitant soigneusement d’éveiller tout sentiment anti-européen au sein de la population” [Le Monde date du 7 octobre]

Lire aussi la note precedente sur le meme sujet: “Circonlocutions dilatoires“.