De meeste vrouwen in de overgang zijn wat ouder dan ik. Voor veel vrouwen is dat de leeftijd dat de kinderen het nest verlaten en de echtgenoot/partner opeens levensgroot aanwezig is.

Jarenlang min of meer ondergesneeuwd door luiers, puberstreken en vleugelgewapper, is de man niet meer gewend zoveel alleen te zijn met zijn vrouw.

De vrouw heeft opeens geen buffer meer, haar zorgrol is afgelopen tot ze zich op de kleinkinderen kan storten.

Zo’n vrouw kan denken: en wat doe ik nu eens met een echtgenoot kamerbreed aanwezig? Jarenlang was hij voornamelijk vader en opeens wordt er verwacht dat je weer een paar bent. Hoe doe je dat ook alweer? Wat doe je met al die tijd die je voorheen aan de kinderen besteedde?

Dan kan het Lege Nest Syndroom (LNS) toeslaan en dat alleen al is een overgang.  Voeg dat eens bij de fysieke overgang en je hebt de hormoonpoppen aan het dansen.

Maar er is nog een groep en daar behoor ik toe.

Er zijn geen kinderen. Nooit geweest. Dus ik heb ook het excuus niet van  het LNS.

En toch is er een leegte. Het Lege Eierdop Syndroom (LES) dan maar.

Nee, ik mis het niet dat er geen kinderen waren. Al lang niet meer.

De man is al een paar jaar niet kamerbreed genoeg (of ik niet kamerbreed genoeg voor hem) en de lange-afstand relatie blijft nog wel even op afstand.

Kinderen had ik niet om voor te zorgen, maar ik had er mijn beroep van gemaakt om voor anderen te zorgen. Mijn gezondheid zorgde ervoor dat mijn beroep voor mij vleugellam werd. De ouder voor wie ik zorgde is er al 5 jaar niet meer.

En dan staar je in een leegte. Waar ga ik van hieraf eens naartoe?

Waar ligt mijn doel? Voor wie kan ik nog wat betekenen? Ja..voor mijn lief..maar dat heeft toch zo zijn beperkingen, op afstand (en vanwege zijn gezondheid een beperkte houdbaarheidsdatum).

Je gaat twijfelen aan jezelf. Als vrouw (ondanks mijn lief, die me genoeg bevestigd), als gelijkwaardige partner, als mens, als nuttig lid van de maatschappij.

Je gaat twijfelen of je bestaansrecht niet zijn uiterste houdbaarheidsdatum heeft overschreden.

Hallo zeg! Ik ben pas 48…slaat zo’n gedachte toch als Byzantijnse monnik op een Chinese gong? Heeft de overgang me werkelijk van mijn gezonde verstand beroofd?

En moet ik dan de overgang als kapstok voor alles gebruiken wat er niet vlekkeloos verloopt? Nah! 

Het lijkt wel alsof je persoonlijkheid gelijk een appel is.

Ooit mooi rond van vorm en kleur en nu in partjes opgedeeld.

Een partje verkleurt al snel bruin en wordt mispelig..dat zijn je gierbuien, met snotterende neus en overstromende ogen en een ik-ben-zooooo-zielig gevoel.

Een partje blijft nog even zijn kleur en knisperigheid behouden en daarin kan je weer even normaal en helder denken. Smaakt ook nog ergens naar. Maar het is maar tijdelijk.

Een ander partje verkleurt een beetje..het twijfelpartje. De twijfel aan jezelf?

Het laatste partje blijft gelukkig vers en fris en knapperig. Dat is het laatste kostbare partje dat je af en toe eens een schop onder je labiele achterste verkoopt en je weer flink tot de orde roept.

Waar zijn we nou toch helemaal mee bezig, wij zielepoten die de hele dag als een kip zonder kop naar bevestiging zoeken, die niets meer goed vinden aan onszelf (of anderen), die hun doel verloren lijken te hebben alsof er niet nog genoeg over is.

 Dat Lege Eierdop Syndroom zorgt ervoor dat je op alle slakken zout legt, alles verkeerd begrijpt, jezelf niet meer bent,  je partner tot wanhoop drijft en jezelf erbij.

Leegte die je opvult met de hele verkeerde dingen.

Jij bent niet je overgang, je overgang is jou geworden.

Moeten we ons werkelijk zo door onze hormonen laten regeren, of moet er eens een liptrillende overganger opstaan die voor ons allemaal zegt: EN NU IS HET GENOEG GEWEEST?

Nu gaan we eens even beseffen dat wij ons niet door onze hormonen mogen laten regeren, dat we ze ook niet als snikkend of tierend excuus mogen gebruiken.

Het lijkt wel alsof met elke hormoon ook een stukje van ons nuchtere verstand met pensioen gaat.

Wij zijn nog steeds wie wij waren…met wat hormonen die de horlepiep dansen, met een lijf dat het even niet meer zo vlot wil doen als vroeger..met een leeg nest of lege eierdop..

Maar zijn wij dan werkelijk alleen maar onze hormonen en kunnen wij werkelijk alleen maar functioneren met een vol nest of gevulde eierdop?

Goed..de overgang heet niet voor niets zo. Het is een overgang van een levensfase die nooit meer terugkomt. Maar ook naar een nieuwe fase met nieuwe kansen.

Aan ons of we blijven hangen in dat nest of die eierdop, of dat we verder bouwen aan een ander nest en een ander ei gaan koken.