W biografiach wielkich ludzi nie zawsze najistotniejsze są momenty chwały i wielkich osiągnięć, choć to dzięki nim są najbardziej znani. Drogę życia wyznaczają nie spektakularne wydarzenia, lecz małe, nieuchwytne dla oczu innych momenty, w których człowiek musi walczyć sam ze sobą.

Historia Marka “The Punisher” Piotrowskiego, 9-krotnego mistrza świata w kick-boxingu, jest nieprawdopodobna. “To życiowy scenariusz na kasowy film” – tak mówił swego czasu, zainteresowany Piotrowskim, znany aktor Daniel Olbrychski. W Stanach Zjednoczonych przebywał prawie 14 lat, a w ciągu dwóch lat od przylotu osiągnął wszystko, co można było osiągnąć w kick-boxingu. Marek był człowiekiem, jednym z nielicznych, który poderwał Polonię. Polscy emigranci w Chicago nosili go na rękach, ustawiali się w kolejce po autografy i śpiewali Mazurka Dąbrowskiego po kolejnych wygranych starciach. Byli w Marku absolutnie zakochani. Do dziś w “Wietrznym Mieście” wielu biznesmenów trzyma na ścianach zdjęcia Marka Piotrowskiego z własnoręcznym podpisem.

Jego “American Dream.”

To wszystko zaczęło się 18 sierpnia 1988 roku. Wtedy Marek Piotrowski, po wielu sukcesach odniesionych w Polsce i w Europie (w październiku 1987 wywalczył Amatorskie Mistrzostwo Świata WAKO (full contact) – Monachium, a w grudniu tego samego roku Puchar Świata w Budapeszcie) opuszczał Polskę i leciał do USA. Na Okęciu, w hali odlotów, ten 24-latek powiedział matce prorocze słowa: “Lecę do Ameryki zdobyć Zawodowe Mistrzostwo Świata.” Jak to stwierdzenie mogło brzmieć w ówczesnej Polsce końca lat ‘80 – tych, w ponurych realiach komuny? Treningi kick-boxerskie nie były zbyt popularne, a tzw. “full contact” zakazany, choć trener Andrzej Palacz robił wszystko by w kraju można było legalnie trenować i organizować turnieje kick-boxingu w najtrwalszej odmianie. Dlatego Marek realizował się dotąd w rozpowszechnionym stylu walk, Karate Kyokushin. W 1984 r., jako “karateka” zdobywa Mistrzostwo Polski Juniorów, a rok później zostaje Mistrzem Polski Seniorów. Po tylu sukcesach sam poczuł, że w kraju nie ma godnego przeciwnika i stać go na wiele więcej. Propozycja przyjazdu do Stanów, wysunięta przez Andrzeja Janusza (zajmującego się w Chicago drobną budowlanką) wydała mu się wspaniałą szansą. Jest niezwykle ambitny. Wyjeżdżając nie myśli o pieniądzach, lecz o tytułach – zresztą w kieszeni ma tylko 70 dolarów. Później wiele razy wspominał: “Nie miałem tak naprawdę miejsca do trenowania, sparingpartnerów, żadnego planu walk. Taka popelina” – śmiał się. Okazja do pierwszego starcia nadarza się przypadkowo, kiedy kontuzja wyeliminowała jednego z zawodników turnieju. 1 października w Rackford odbywa się pierwsza i wygrana w pięknym stylu przez nokaut w 5 rundzie, walka z Bob’em Handeganem. Marek myślał wówczas o tym, że w Polsce koledzy z AWF rozpoczynają nowy rok akademicki, a on próbuję złapać za ogon swoje szczęście.

Miejsce następnej walki to Chicago, grudzień 1988 r. Jego przeciwnik Neil Singelton cudem dotrwał do czwartej rundy, by przegrać przez techniczny nokaut. Kolejne pojedynki w ‘89 roku odbywają się również w Chicago i niezmiennie kończą się dla Marka zwycięstwami. Trzeba zaznaczyć, że od kiedy przyleciał do Stanów, od początku swojej zawodowej kariery, walczył z utytułowanymi zawodnikami, ze światową czołówką. Kolejni rywale byli bardzo popularni nie tylko w USA, ale na całym świecie. Dopiero z czasem zaczęto promować zawodników dobierając rywali o podobnym poziomie umiejętności, podobnych osiągnięciach, takich “do pokonania”. Marek, nikomu nieznany Polak, szedł jak burza, wprawiając w zdumienie cały zawodowy świat boksu i kick-boxingu. Tak jest do tych najważniejszych walk, gdzie stawką jest pojedynek o mistrzostwo. W marcu ‘89 roku Piotrowski w 6 rundzie przez TKO pokonuje Lowell’a Nasha, a dwa miesiące później staje do ringu z Larry’m Mc Faddenem, wygrywając walkę w dziesięciorundowym pojedynku. Polacy zgromadzeni na widowni głośno skandowali: DZIĘ-KU-JEMY!!! Marek w każdej walce pokazywał swój kunszt i determinację. Wyprowadzał piekielne kombinacje kopnięć i ciosów. Paraliżował przeciwników swoimi atakami, nie dając złapać właściwego rytmu i oddechu.

Kolejna, piąta walka w USA była walką o tytuł Mistrza Stanów Zjednoczonych organizacji PKC z zawodnikiem, który według ekspertów miał “kopniecie konia”. Rick “The Jet” Roufus, niepokonany na światowych ringach, bożyszcze Amerykanów i zarazem gwiazdor kolorowych gazet. Często można było zobaczyć plakaty Roufusa wiszące na ścianach nastolatków – taki kick-bokserski Mike Tyson. Walka odbywa się 19 sierpnia 1989 r. Na pierwszy rzut oka widać, że młody Roufus ma wokół siebie prawdziwych fachowców: trenerzy, masażyści, profesjonalna opieka. To nie był emigrant – on walczył u siebie. Szkoła, w której trenował miała swoją renomę, znanych zawodników: kick-bokserów, tai-bokserów i bokserów. Wytwórnia fighterów, fabryka wojowników słynna na cały świat. Dlatego Marek był z góry skazany na porażkę. Zaczęło się. Walka w szalonym tempie od pierwszego gongu. Marek idzie do przodu wyprowadzając cios za ciosem. Pojedynek z sekundy na sekundę robi większe wrażenie, a na trybunach rośnie niesamowity doping. W jednej chwili Marek przyjmuje mocne kopnięcie na głowę, a sędzia rozpoczyna liczenie. Roufus uradowany podnosi ręce do góry i biega po ringu, lecz jakie jest zdumienie, kiedy Marek kontratakuje tak, jakby przed chwilą nic się nie stało. Fachowcy byli pewni, że to właśnie Roufus zatrzyma młodego zawodnika z Polski, a tymczasem totalnie zaskoczony i zagubiony, przeniósł się do defensywy i przegrał pojedynek w dziesiątej rundzie. Totalny szok i aplauz na trybunach. Polacy zgotowali takie owacje nowemu mistrzowi, jakby byli u siebie, w Polsce.

Jest to czas, kiedy Marek walczy średnio co dwa, trzy miesiące. Tylko zawodowcy wiedzą, z jakim wysiłkiem fizycznym i psychicznym wiąże się takie tempo. Dodatkowo, każdy pojedynek to kolejne nazwisko z czołówki rankingów – prawdziwi “fighterzy”. Tak naprawdę nie ma czasu na odpoczynek, nie mówiąc o rekonwalescencji po kolejnych kontuzjach, które – oczywiście – są. Zamiast jechać na dłuższe wakacje, idzie na salę gimnastyczną ćwiczyć sparingi i trenować.

Bez mrugnięcia okiem przyjmuje następną propozycję walki z wielkim championem, Don’em “The Dragonem” Wilson’em. 4 listopada 1989 r. stara się odebrać mu Mistrzostwo Świata trzech organizacji – ISKA, PKC i FFKA. Na konferencji prasowej emitowanej w największych sportowych stacjach telewizyjnych, Marek mówi, że jest szczęśliwy, że może walczyć z takim mistrzem. Podkreśla, że jest na tę walkę bardzo dobrze przygotowany. Z kolei Don zapewnia, że nie odda mistrzowskich pasów, ale ma respekt przed Polakiem: “To będzie fantastyczny pojedynek” – mówi. I tak też było. Dwunastorundowe starcie uznane zostało za walkę roku. Komentatorzy nie szczędzili pochwał, oceniając każdą akcję Marka. “To niesamowite móc komentować takie starcie” – dziennikarze sportowi nie mogli wyjść z podziwu, po zakończonym pojedynku. Marek wygrał we wspaniałym stylu, pokazał technikę i kunszt – wszystko, na co było go stać. Don Wilson, zmęczony po wspaniałej walce podniósł do góry rękę Marka i go pocałował. Piękny gest – ukłon championa przed nowym królem ringu. Don Wilson był zawodnikiem na pewno silniejszym fizycznie, miał ogromne doświadczenie (15 lat w ringu), więc czego zabrakło? Mediom wyznał, że nie wstydzi się tej porażki, bo przegrał z prawdziwym wojownikiem, jak się wyraził “Punisherem” – i odtąd taki przydomek zyskał Marek Piotrowski, Zawodowy Mistrz Świata. Temu zwycięstwu towarzyszy ciekawa historia. Don Wilson do Chicago przyleciał w towarzystwie swoich przyjaciół – aktorów, którzy pomagali mu promować kolejny film. Nikt z jego “sztabu” nawet przez chwilę nie pomyślał, że to Polak, w środku kampanii reklamowej, odbierze mu tytuły mistrzowskie.

Po spektakularnej walce, Marek znów nie miał czasu na urlop – dostał kolejną propozycję. Tym razem o Mistrzostwo Interkontynentalne organizacji KICK. Walka miała się odbyć w legendarnym Hollywood, a przeciwnikiem polskiego Punishera był kolejny wielki profesjonalista, Bob “The Thunder” Thurman. Jak można się domyślać, na walkę przybyła hollywoodzka śmietanka aktorska, przyzwyczajona do ciężkich, widowiskowych nokautów, które fundował swoim przeciwnikom Thurman. Obecni byli również dziennikarze i sam Roufus, który nie mógł się pogodzić z porażką. Walka od początku była dyktowana przez Marka. Dany Rouse, komentując “show” dla amerykańskiej telewizji powiedział, że nigdy w życiu nie był świadkiem takiego pojedynku: “Ten Polak jest niesamowity. Skąd on bierze tyle energii? Jeszcze nikomu się nie zdarzyło tak ustawić Thurmana! Tak Bob nie oberwał nigdy!” – krzyczał do mikrofonu. Wilson był od 1982 r. niepokonany. Marek Piotrowski wygrał ten pojedynek w siódmej rundzie przez nokaut.

Miesiąc później, ma miejsce kolejny, już 25 z kolei pojedynek w historii Piotrowskiego. Jim Marina przegrał w czwartej rundzie przez KO. W lipcu przed Polakiem wrota otworzyło wielkie miasto rozrywki, Las Vegas. Cały tydzień zapowiadana walka Marka Piotrowskiego miała być wielkim wydarzeniem. Na to widowisko przybyło wielu dziennikarzy, sportowców i aktorów, m.in. Benny Urquidez, Chuck Norris, Steavy Nileham, Bob Bryns czy Mark Maninni. Punisher pozował do zdjęć, rozdawał autografy i jak zawsze był pogodny, uśmiechnięty – pewny siebie, jak prawdziwy wojownik. Pewny siebie był także Tommy Richardson, który swoją przygodę z kick-boxingiem skończył po tej właśnie walce, przegrywając przez KO w czwartej rundzie. “Punisher” stał się bohaterem tłumów. Benny Urquidez wszedł do ringu osobiście pogratulować Markowi zwycięstwa. Niesamowity widok i zarazem wielki tryumf Polaka. Co w tamtej chwili działo się w jego sercu, pewnie przez skromność Marka, nigdy się nie dowiemy.

6 sierpnia, w miesiąc po stoczonym pojedynku leci do Lake Tahoe – zgadza się, na kolejną walkę. Tym razem o Mistrzostwo Świata organizacji KICK z Mark’iem Longo. Kolejny niewiarygodny wyczyn, za który po raz kolejny trafia na czołówki gazet jako najlepszy fighter. W dwunastorundowym pojedynku jednogłośnie wygrywa na punkty i do kolekcji pasów dołącza kolejny. W tym momencie jest niekwestionowanym Mistrzem Świata najważniejszych federacji Kick-Boxingu. W październiku w Chicago dochodzi do pojedynku z Andy Brewer’em, Punisher wygrywa kolejny pojedynek przez nokaut w czwartej rundzie i jest to ostatni pojedynek w 1990 roku.

Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym

Po dwóch latach nieprzerwanych sukcesów, nadchodzi dla Marka rok kryzysu. Choć zazwyczaj niewiele mówi o sobie, widać, że przeżywa osobiste kłopoty. Trudno dziś, z perspektywy czasu mówić o tym wszystkim, ale Marek jak każdy emigrant przylatujący do Ameryki borykał się z biurokracją, nieznanymi realiami życia, języka i obcą kulturą. Piotrowski miał amerykańską wizę ważną na okres trzech miesięcy – ilu dzisiejszych emigrantów zna ten problem? Pomoc dostaje częściowo od młodziutkiej Marioli Gołoty, która po przyjacielsku tłumaczyła mu jak poruszać się w trudnych obszarach amerykańskiego prawa. Niektórzy jeszcze pamiętają, jak Marek przychodził na obiady do znanej wszystkim w Wietrznym Mieście restauracji “Staropolska” przy Milwaukee Ave. – tam właśnie pracowała Mariola, która zarabiała tym samym na studia.

Zbierając kolejne Mistrzowskie Pasy Marek obserwował na gorąco, jak powinna wyglądać prawdziwa opieka i promocja zawodnika. Thurman, Wilson czy Roufus mieli wspaniałe warunki do uprawiania kick-boxingu. Widać było pieniądze wykładane na promocję, sponsorów, ale też komfort pracy i treningów. Czy któryś z nich zostawił – tak jak wtedy Marek – dom rodzinny, wszystkich, których kochał, tysiące kilometrów za oceanem? Czy któryś z nich musiał załatwiać administracyjne sprawy w urzędach imigracyjnych? To, co osiągnął w tak spartańskich warunkach i w takim tempie, graniczyło z cudem. Jednocześnie, można było się domyślać, że w którymś momencie na młodego Polaka przyjdzie chwila kryzysu, której nie zniesie bez profesjonalnego zaplecza.

Częściowe oparcie Marek znalazł w trenerze i przyjacielu, Kevinie McClintonie, a także w nowej dziewczynie – Iwonie. Bliscy Marka wierzyli, że ona da mu prawdziwe szczęście i pomoże przetrwać trudności. Należy pamiętać, że w tamtym “złotym” okresie, Marek był u szczytu popularności; w Chicago był bożyszczem kobiet i idolem młodzieży. Często zapraszano go do polonijnego radia, publikowano wywiady w najpopularniejszej na owe czasy gazecie – Dzienniku Związkowym. Stał u szczytu. Od kiedy Marek wyjechał z Iwoną, jako swoją żoną na Florydę, stopniowo sprawy nabierały złego obrotu.

W marcu 1991 r. walka z Robertem Tooley’em zakończyła się bardzo szybko ciężkim nokautem w czwartej rundzie. Marek podnosi ręce do góry, ale na twarzy nie widać takiej radości jak zwykle. Tylko osoby z bliskiego otoczenia widziały, że z Markiem dzieje się coś niepokojącego. Oczywiście trenuje, nie oszczędza siebie ani sparingpartnerów. Nie ma dla siebie litości, ale jednocześnie zamyka się w sobie coraz bardziej. Może gdyby wtedy ktoś z bliskich Marka zwrócił większą uwagę na jego stan. Zamiast odpoczynku i wyciszenia, została zakontraktowana rewanżowa walka z Rickiem “The Jet” Roufusem, który od dwóch lat miał obsesję na punkcie odebrania tytułu Polakowi. Polski “Punisher”, 22 czerwca 1991 roku spotkał się w ringu z Roufusem, w hali “Rosemont Horizon” w miasteczku Rosemont pod Chicago. “Jet” skupiony wszedł do ringu – do tej walki przygotowywał się od 1989 r., kiedy nikomu nieznany Polak odebrał mu w niebywałym starciu zawodowe Mistrzostwo Stanów Zjednoczonych. Zdeterminowany, ogarnięty obsesją zwycięstwa, wysmarowany olejkami, jakich używają rytualni tai-bokserzy. Marek rozluźniony i jak zawsze pewny siebie. Na widowni miał pełne poparcie kilkutysięcznej widowni, wśród której przeważali rodacy. Pierwsza runda poszła dobrze. Niestety, w drugiej Marek nadział się na potężne kopniecie w głowę i padł na deski jak głaz. Prawdopodobnie już w powietrzu stracił przytomność. gdy leżał twarzą do podłoża, sala zamarła. Po chwili przy Marku było już kilka osób. Zawodnik w pierwszych sekundach nie do końca wiedział, co się stało, w końcu zadał pytanie czy przegrał. Tak przegrał. To był ciężki nokaut. Potem sam powie, że na śpiąco pożegnał się z tytułami. Przegrana walka z Roufusem była z kolei trzydziestym starciem Marka Piotrowskiego, legendy polskiego i światowego kick-boxingu. Była także punktem zwrotnym w historii jego życia, bo akurat tę porażkę – mimo tylu wspaniałych, zwycięskich walk, potraktował bardzo osobiście. Mark Mannini, przyjaciel Sama Colony powiedział wtedy: “To musiało się stać. Ale nie było wynikiem słabości, tylko przepracowania. Nawet najdoskonalszy sportowiec musi mieć czas na odpoczynek, regeneracje sił, na naładowanie baterii. Pomyśl, że masz przed sobą biegacza, który z pasją uprawia ten sport. W czasie, gdy ty siedzisz na trybunach, on nieprzerwanie biegnie. Co kilometr na bieżnię wbiega świeży zawodnik. I tak kolejny, jeden za drugim. Twój biegacz słabnie nie dlatego, że jest słaby, ale dlatego, że nie jest maszyną i musi odpocząć.”

Młody mistrz nie miał zamiaru się poddać. Teraz jego – tak jak niedawno Roufusa – ogarnia obsesja zwycięstwa, odzyskania tytułu najlepszego kick-boxera. Trenuje wszystkie style na raz: boks, kick-boxing i karate. 10 lutego 1992 roku debiutuje na zawodowym ringu bokserskim wygrywając swój pierwszy pojedynek w 4 rundzie przez KO. Szybko wraca też na kick-bokserski ring, i tego samego roku w Chicago przed swoją wierną publicznością nokautuje również w 4 rundzie, Darrell’a Banks’a. W maju wylatuje do Detroit, gdzie detronizuje w czwartym starciu Johna Cronk’a.
W lipcu 1992 roku przed Markiem stanęła kolejna ważna próba, tym razem bokserska. Zakontraktowano pojedynek o Mistrzostwo Ameryki z bardzo silnym Kanadyjczykiem Conradem Pla. Słynny trener, Sam Colona oceniał: “Marek Piotrowski to najlepszy fighter jakiego przyszło mi trenować. Uważam, a wiem co mówię, że gdyby Marek trenował tylko boks byłby niewątpliwie Mistrzem Świata w swojej kategorii wagowej. Ja miałem trudności ze znalezieniem dla niego sparingpartnerów. On po prostu zniechęcił mi paru pięściarzy do tego sportu. Śmieję się teraz, ale sam musiałem uważać, kiedy mu tarczowałem. Na początku byłem przekonany, że jako kick-bokser nie poradzi sobie w boksie, ale jego doskonałe wyczucie dystansu i umiejętne zejście z linii ciosu, z błyskawicznym kontratakiem były kompletnym zaprzeczeniem mojej teorii.” Marek wszedł do ringu bardzo skupiony, wiedział, że nie może tego pojedynku przegrać, a Conrad Pla to zawodnik bardzo silny fizycznie. Twierdził, że znokautuje Piotrowskiego bardzo szybko. Po 10 rundach “Punisher” schodzi z ringu z Pasem Mistrza Ameryki Północnej organizacji ISKA. We wrześniu w Las Vegas nokautuje również bezradnego Siergieja Parkomienko w 3 rundzie.

W końcu nadszedł moment propozycji walki z samym mistrzem, Robem Kamanem. Holender był championem w formach Low-Kick, najbardziej brutalnej odmianie kick-boxingu. Jego dotychczasowych bilans walk wynosił 98, w tym 78 zakończonych przed czasem. Czy w tak krótkim czasie Marek mógł przygotować się do takiej walki? Kaman bez większego problemu wygrywał starcia z rodowitymi thai-bokserami. Ambicja Marka znów wzięła górę. Mimo tylu niesamowitych sukcesów, traktował ten pojedynek jak walkę o wszystko.

22 listopada 1992 r. w Paryżu, w ringu staje Piotrowski i Kaman. Walka bardzo brutalna; Kaman dysponuje nie tylko potężnym kopnięciem, ale i uderzeniem. Marek cały czas atakuje. Po pierwszym liczeniu każdy na trybunach przesądził wynik walki, ale jednak Marek zadaje kolejne kopnięcia i uderzenia. Kaman czuje ciosy Piotrowskiego i zadaje brutalne kopnięcia na uda. Nie ma nic bardziej bolesnego niż low-kick. Kamanowi krwawi noga i ucho. Marek pomimo bólu idzie do przodu. Kolejne liczenie. Wiele osób ogląda pojedynek na stojąco, bo emocje są zbyt duże by usiedzieć. Marek dostaje potężne kopniecie na głowę – aż dziw, że trzyma się na nogach. Siłą woli atakuje. Na koniec 6 rundy nawet nie siada w swoim narożniku, bo wie, że jak to zrobi to już nie wstanie. Potężny ból i opuchnięte nogi. Mimo tego się nie poddaje. Ile odwagi, siły wewnętrznej, zaparcia i charyzmy trzeba wykazać, by podjąć takie wyzwanie? Marek przegrywa ten pojedynek przez TKO w 7 rundzie. Po walce ląduje w paryskim szpitalu.

Eksperci rozgorączkowani starciem twierdzą, że gdyby Marek przygotował się do tej walki i dał sobie więcej czasu – mógł ją wygrać. Sam Piotrowski przyznaje, że jednak pojedynek przyjął za wcześnie. Media zadają grad pytań: “Czy przegrana z Kamanem oznacza koniec wielkiego “Punishera”?” Dziś, kiedy mechanizm działania paparazzich i plotkarskich gazet jest już dobrze znany, być może nie miałoby to takiego znaczenia. Wówczas, Marek czuł, że gazety pogrzebują go żywcem. Na domiar złego był sam. O tym co czuje pisał w listach do najdroższej mu osoby – mamy. Bardzo przeżywał nieudany związek z Iwoną. Nagła śmierć ojca była dla niego ostatecznym ciosem.

Walka z samym sobą

Pięć miesięcy po pojedynku z Kamanem, Marek staje na zawodowym ringu kick-bokserskim. Przeciwnikiem jest Troy Huges, a walka toczy się dramatycznie, ponieważ Piotrowski nabawił się kontuzji i walczy jedną ręką. Zmaga się w walce z potężnym bólem, ale pomimo urazu nie poddaje się i wygrywa walkę na punkty. Kolejnym bardzo ważnym pojedynkiem w karierze Polaka jest walka ze znanym na całym świecie, Michael’em McDonaldem. Potężnie umięśniony czarnoskóry rywal nazywany był “niszczycielem”. Jego przydomek ” The Black Sniper ” mówi sam za siebie. McDonald przed starciem odgraża, że Piotrowskiego zniszczy bardzo szybko i udowodni, że jest najlepszym kick-bokserem. Stawką tego pojedynku są tytuły Mistrza Świata organizacji WAKO-PRO i PKL. Nadzieje “Niszczyciela” okazały się przedwczesne, bo Polak wygrywa walkę przez TKO w 11 rundzie. Jest rok 1993. W listopadzie przed swoja publicznością w Chicago, walczy o kolejny tytuł mistrzowski z bardzo brutalnym i niebezpiecznym zawodnikiem Mike’m Winklejohn’em. Mike jest Mistrzem Świata organizacji ISKA w kategorii “Oriental Rules”. Po bardzo zaciętym pojedynku Marek wygrywa ośmiorundowy pojedynek decyzją sędziów. W lutym następnego roku, w Chicago, Piotrowski staje w ringu z Roy’em McCown’em, Mistrzem Świata organizacji TBC. Jeszcze jedno zwycięstwo na koncie. Tym razem w rundzie 6. Wierni fani Piotrowskiego jeżdżą na jego walki po całej Ameryce, śpiewają Mazurka Dąbrowskiego, wiwatują biało-czerwonymi flagami.

Czterdziesty jego pojedynek w zawodowym kick-boksingu odbywa się w Polsce 15 kwietnia 1994 r. w Katowicach. Była to pokazowa lekcja dla polskich kick-bokserow. Marek ścierał się z Gary’m Jones’em, ale tylko trzy rundy. Nokaut. Następna walka ma miejsce w kwietniu 1994 r. w Kalifornii, a dokładnie w San Jose i jest zakontraktowana na 12 rund. Przeciwnikiem Piotrowskiego jest Javier Mendez uważany przez tamtejszą publiczność za wojownika i bożyszcze. Marek miał być dla niego “chłopcem do bicia”. Na widowisko, jak przystało na stan Kalifornia, przybyło grono znanych aktorów, biznesmanów, filantropów i dziennikarzy. “Punisher” pokonuje rywala raz jeszcze, ale gołym okiem widać, że Marek nie jest w formie. Ma coraz większe problemy z mową. Wie o tym, ale kompletnie się nie oszczędza. Walczy przecież nie tylko w kick-boxingu, ale również stacza swoje zwycięskie pojedynki na zawodowym ringu bokserskim w wadze półciężkiej. Tak naprawdę walczy sam ze sobą, ciągle udowadnia sobie, że jest najlepszy.

Mimo kłopotów ze zdrowiem nie rezygnuje z walk. W lipcu 1994 roku w Wietrznym Mieście pokonuje w czwartej rundzie przez nokaut, Cecil’a Simesa. W maju 1995 roku na Florydzie w Clearwater wchodzi do ringu z Wiliam’em Thompson’em – nokautuje go w rundzie drugiej.

W końcu nadszedł czas na ostatni pojedynek na zawodowym ringu kick-bokserskim . Odbywa się on w Polsce, w Krakowie 1995 roku. To jest 44 pojedynek Marka “The Punisher’a” Piotrowskiego. Stawką jest kolejny Pas Mistrza Świata w organizacji WKA. Przeciwnikiem jest Włoch Steffano Tomiazzo, który w dwunastorundowym pojedynku przegrał na punkty. Marek Piotrowski po raz drugi unifikuje wszystkie najważniejszy tytuły światowego, zawodowego kick-boksingu, w odmianie “full-contact”. Jest niekwestionowanym, 9-krotnym Mistrzem Świata ISKA, KICK, WAKO-PRO, FFKA, WKAi i TBC.
Marek absolutnie nie dopuszczał do siebie myśli o zawieszeniu rękawic na “gwoździu”. Kontynuuje wspaniałą i bogatą karierę bokserską, która przysporzyła mu również wielu fanów. Czas pokazuje jednak dobitnie, że organizm wojownika odmawia posłuszeństwa. Walczy z przeciwnikami i ze sobą. Wiele osób doradza, by dla swojego zdrowia zakończył karierę. Jednak on nie słucha. Sam nie rozumie, dlaczego tak się dzieje, dlaczego organizm stał się tak bardzo nieposłuszny. Ostatni – 21 pojedynek bokserski stoczył 13 grudnia 1996 roku w Hanowerze. Zszedł z bokserskiego ringu niepokonany. Choć szybko dostał propozycję walki z Mistrzem Świata organizacji IBF Reggie Johnsonem, w której stawką miało być ćwierć miliona dolarów, musi się wycofać. Jego ówczesny manager i trener Piotr Pożyczko, przekonuje do zakończenia bokserskiej kariery. W końcu meta.

Co się dzieje z Markiem?

Dziś, po kilku bezpowrotnie straconych latach wiadomo, że Marek nie miał w Stanach odpowiedniego zaplecza medycznego i podstawowej opieki lekarskiej. Leczenie wyniszczonego, wyeksploatowanego organizmu pożerało oszczędności zarobione na ringu. W końcu doszło do tego, że niekwestionowany król zawodowego ringu, dzięki któremu mnóstwo osób miało niegdyś nieprzeciętną pracę i zarobki, musiał podejmować różnego rodzaju zajęcia, aby utrzymać się w Ameryce. Marek Piotrowski po opuszczeniu ringu jeździł taksówką, rozwoził książki telefoniczne – imał się najdrobniejszych prac. Jak sam dziś twierdzi, walczył ze swoim życiem, tak jak wiele lat walczył z rywalami. Wiara w Boga bardzo mu pomagała, w którymś momencie nawet uratowała.
Przez pewien czas do Polonii chicagowskiej dochodziły tylko nieliczne wiadomości o tym, co dzieje się z legendarnym Markiem Piotrowskim. “Przecież Marek jest prawdziwym bohaterem i zawsze takim dla nas zostanie” – mówi Stanisław Stankiewicz, jeden z działaczy polonijnych. “Nikt nie wie, co się dzieje teraz z naszym championem” – mówi manager Centrum Sport. Niezliczona ilość osób myśli podobnie.
Marek wrócił do Polski w 2002 roku i mieszka w miasteczku Dębe Wielkie, pod Mińskiem Mazowieckim, wraz ze swoja matką i ojczymem. Jest trenerem, szkoleniowcem, pedagogiem. Przyjeżdżają do niego na zajęcia przede wszystkim miłośnicy z Warszawy, czasem razem ze swoimi dziećmi, nowym pokoleniem wojowników. Marek jest nie tylko wspaniałym sportowcem, ale i pedagogiem. Potrafi docierać do młodzieży po przez sport i wpajać jej bardzo ważne, zdrowe zasady panujące w ringu, ale też i w codziennym życiu. Bardzo zaangażował się w promocję kick-boxingu w Polsce. Jest zapraszany na organizowane w kraju gale i wydarzenia sportowe. Zaangażował się w program: “Wstań i walcz”, w ramach którego odwiedza szkoły i spotyka się z młodzieżą.
Marek pomimo tak niebywałych sukcesów jest bardzo skromnym człowiekiem. Dwukrotnie (w 1989 i 1994 roku) został uznany przez najlepszych fachowców i ojców kick-boxingu Najlepszym “Fighterem” Roku. “FIGHTER” – bardzo prestiżowy magazyn poświęcony najlepszym wojownikom ringu poświęcił Piotrowskiemu mnóstwo miejsca. To na łamach tego magazynu, Benny Urqiudez chwalił technikę i postawę prawdziwego zawodowca, Marka “The Punishera” Piotrowskiego. “FIGHTER” umieścił ranking najlepszych kick-bokserow w kategorii wagowej do 172 funtow, podsumowujący lata ‘80-te i na drugiej pozycji znalazł się nasz Polak. W 1987, 1989 i 1990 znalazł się także w dziesiątce najlepszych sportowców wybranych przez Przegląd Sportowy, dwukrotnie zajmując drugą pozycję.
Aleksander Bilik, chicagowski dziennikarz związany z “Dziennikiem Związkowym” opisuje karierę Marka Piotrowskiego do roku 1990, w książce zatytułowanej “Kickbokser” (wyd. 1991). W 2005 roku stacja informacyjna TVN 24 nakręciła reportaż o Marku Piotrowskim pt. “Wojownik”. Wkrótce potem pojawił się komiksowy bohater zamieszczony w dodatku do Gazety Wyborczej, wzorowany na postaci Marka, również pt “Kickbokser”. W 2006 roku został uhonorowany Statuetką STANLEYA. W 2007 roku Jacek Bławut, znany filmowiec i dokumentalista, zebrał materiały i wyreżyserował film (wyprodukowany przez stację telewizyjną HBO), opisujący karierę zawodową Marka Piotrowskiego. Na premierze filmu w Chicago, pojawił się sam główny bohater, a licznie zgromadzona w Copernicus Center publiczność na stojąco przyjęła go brawami.
Marek Piotrowski w filmie “Wojownik” powtarza kilka sentencji, które pomogły mu w najtrudniejszych chwilach. Pierwsza jest taka: “Módl się tak jakby wszystko zależało od Boga, pracuj tak jakby wszystko zależało od Ciebie”. Druga, to słowa nieżyjącego już przyjaciela i chyba najlepszego trenera kick-boxingu na świecie, który towarzyszył Markowi w największych sukcesach, Kevina McClinton’a: “Najważniejsza w życiu jest pasja, miłość i oddanie do tego, co robisz. Na drugim miejscu są pieniądze, które zapewniają byt tobie i twojej rodzinie. Na trzecim miejscu jest sława wynikająca niejako z dwóch pierwszych. Jest źle, jeśli zmienisz tę kolejność.”
Amerykanie w dowód uznania postawili pomnik “Rocky’emu”, słynnemu bohaterowi ringu. Na podobny pomnik wojownika zasługuje Marek Piotrowski, nasz niezwyciężony “Punisher”.

Monika Lewinska i Bogdan Węgrzynek

“WOJOWNIK”

Instalar legendas é um pouco complicado, mas com paciência, aprende-se e nunca mais esquece.
Vc pode usar três programas juntos para fixar as legendas.
O 1° é esse: http://baixaki.ig.com.br/download/Subtitle-Workshop.htm
Aqui está o tutorial de como usá-lo: http://www.legendasbrasil.com.br/Legendas_fixas/embutir_legenda.htm
Aí vai precisar de um filtro que pede no tutorial, que é esse, pra converter pro formato .SSA, que tá aqui:
http://baixaki.ig.com.br/download/DivXLand-Subtitler.htm
Agora pra gravar em dvd com a legenda pode usar o virtual dub:
http://baixaki.ig.com.br/download/VirtualDub.htm
No 1° programa vc deve sincronizar a legenda com o vídeo no qual vc quer inserir a legenda, para ela passar na hora certa, aí antes de usar ele vc usa esse programna que sincroniza a legenda:
http://baixaki.ig.com.br/site/detail18726.htm

Os críticos disseram: “o filme mais assustador da década”, “o filme mais assustador da minha vida”, “o filme mais assustador de nosso tempo”. Para algumas produções de Hollywood, citações como essas são apenas a cereja sobre uma campanha de marketing de dezenas de milhões de dólares. No caso de “Paranormal activity”, filme de terror de baixo orçamento em cartaz nos Estados Unidos, elas são a própria campanha de marketing.

Fonte: G1.com/cinema/terror

Két szálfát hoztak Ámon udvarára
és szólt a főpap: ,,Ámon, jól figyelj:
Kereszt legyen. Ne félj! Meg lesz az ára.
Durva, nehéz… Ne faragj rajt’ sokat.
Sürgős.’’ És Ámon munkához fogott.
Fejszecsapások hullottak a fára.
Akkor hajnalodott.

Felkelt az asszony is, a gyermek is.
,,Édesapám, milyen két furcsa fa!
Mi lesz belőle?’’ ,,Eriggy Salomé,
ne is kérdezd!’’ – döbben föl az apa.
Kis Salomé vidáman elszalad.
Milyen erős a nemrég béna láb!
Milyen jó volt Jézushoz vinni őt,
követve szívük halk sugallatát.
Csodálatos volt az a pillanat!

Ámon dolgozik. Készül a kereszt.
Nehéz a szíve. Ki is hordja majd?
Valami gyilkos, lator lázadó,
nyomorult emberteste függ le rajt.
Akárkié, annak nem hirdetett
bocsánatot szelíd Názáreti,
mint őneki.
A kis Salomé sírva jő megint:
,,Édesapám, ne ácsold azt a fát,
valami úgy fáj a szívem körül.’’

Ámon, az ács, verejtéket törül.
És két pribék cipeli már tova.
,,Hova, emberek? Csak azt, hogy hova,
kinek? Szóljatok! Két kérges kezem
keresztet, mást mindennap annyit ácsolt,
de soha semmit ilyen nehezen!’’
,,Eh, valami hamis próféta volt.
Jézus. Hiszen hallhattad a nevét.
Nem emlékszel rá?’’ – ,,Jaj! emlékezem.’’

,,Ámon, vidd már a pénzt. Kell a kereszt.
Durva, nehéz. Éppen jó lesz neki.
Ha igazán Isten fia, ne félj,
majd leszáll róla a Názáreti.
Őrajta lesz, nem a te válladon.’’
Ámon csak áll, csak áll, s két szót dadog
szünettelen: “Nem adom. Nem adom.”
,,Megvettük, Ámon. Mi közünk veled?
Ácsolhatsz egyet önmagadnak is.
Ma az ács fia, holnap meg az ács.’’
,,Nem, nagyurak, kérlek, ma engemet.
Énrám sújtson le ostor, kalapács!
Ártatlan Ő. Annyit vétkeztem én.
A gyermekemet gyógyította meg!
Ha vért akartok, itt van az enyém!’’
“Elég volt Ámon, vedd a pénzedet!”

Kavargó, lármás gyülevész menet.
Látni akarnak, egymáson taposnak.
,,Ni, hogy’ vérzik! Ni, már megint verik!
Odanézzetek, már megint leroskad!’’
Ki hederítne rá, hogy valaki
ott tördeli kezét a vad menetben:
,,Nem az övé! Az enyém, az enyém!
Nekem adjátok! Az az én keresztem!’’

Csak másnap reggel vetődik haza.
Semmit se szól, semmit se kérd az asszony.
A nagy kereszt ott állt a Golgotán
s ő fenn maradt, hogy álmatlan virrasszon
és faggassa a kereszt titkait,
a nagy keresztét… hiszen az övé volt…
ő ácsolta… Virrasztott végtelen,
míg el nem kezdett pirkadni az égbolt,
Most hazajött. Az asszony is remeg.
Egymásra néznek; sír bennük a bánat.
Szívükbe hasít az a kacagó,
boldog gyermekhang. Szegény Salomé,
szegény, ő mit se sejt. ,,Édesapám,
álmomba’ láttam ám édesapámat!
Ékes királyi széket faragott
két nagy-nagy fábul. S az Úr Jézus ráült.
Koronája volt. De egész olyan volt
mint amikor meggyógyította a lábom.
Fényes angyalok álltak körülötte
és uralkodott az egész világon.
Édesapám, ugye gyönyörű álom?’’

Ámon sötét szeme látóra tágul:
,,Királyi széket… faragtam neki…
És uralkodik az egész világon?
Királyi szék lesz véres keresztfábul…
A te váltságod az Ő vére, Ámon.
Igen, kis Salomém, egyetlen leányom,
gyönyörű álmod volt: próféta-álom!’’

Túrmezei Erzsébet

U ovoj zanimljivoj igrici glavni lik je posljednji samurai Nek kojemu je zadatak da ubije Dogmu i cijelu njegovu zlu vojsku koja širi nemir i zlo.

Zaigrajte igricu : Legenda o Neku!

Badai Matahari

BENCANA besar akan terjadi… Badai matahari akan menerpa bumi dalam waktu dekat. Saat badai menerpa, semua peralatan elektrik bisa rusak dan manusia kembali ke zaman kegelapan.

Laporan New Scientist edisi terbaru menyebut, ancaman itu bukan skenario ilmiah satu banding sejuta. Tapi ancaman itu sangat nyata, dan akan terjadi pada September 2012. Badai matahari dahsyat pernah terjadi pada pagi 1 September 1859.

Astronomer Inggris terkenal Richard Carrington yang sedang mengamati matahari, mendapati permukaan matahari terjadi suatu hal yang tidak biasa. Cahaya terang keluar dari permukaan matahari. Cahaya itu membentuk gumpalan besar saat menuju bumi. Hanya dalam tempo 48 jam kemudian mulai menerpa dan efeknya luar biasa.

Sebelum mencapai bumi, aurora terang muncul di langit malam. Saking terangnya, orang bisa membaca koran saat tengah malam. Di California sekelompok penambang bangun dari tidur, mengira hari sudah jajar. Padahal waktu itu baru jam 2 pagi.

Operator telegrap terkena sengatan lisrik, saat badai matahari menghantam.

Bumi layaknya dibasuh medan listrik sangat besar. Tapi pemulihan di zaman itu berlangsung sangat cepat.

Pada 1859, peralatan yang ada hanyalah mesin uap dan tenaga otot. Tapi di zaman modern sekarang, kehidupan semuanya ditopang oleh listrik. Padahal badai matahari bisa menyebabkan lonjatan tenaga lisrik hingga miliaran watt.

Yang lebih berbahaya transformer yang mengubah listrik ribuah volt menjadi 220v untuk rumah tangga akan meledak. Ribuan transformer akan rusak di semua negara.

Tanpa listrik, dunia bisa mengalami masa kegelapan. Pasokan air bersih yang menggunakan listrik akan berhenti. Komunikasi global akan rusak. Badai matahari juga bisa merusak jaringan GPS satelit yang semua penerbangan tergantung padanya.

Skema Ancaman Badai Matahari

Saat badai itu menuju bumi, akan diawali aurora paling spektakular. Namun dalam beberapa waktu kemudian, cahaya akan mencapai daratan dan listrik mulai padam. Selanjutnya semua jaringan telepon dan internet akan padam.. Begitu juga TV terestrial dan satelit hilang sinyal.

Jadi apakah badai matahari benar bisa terjadi, dan mengapa kita perlu khawatir pada 2012? Pertama badai matahari pernah terjadi pada 1859. Pada 20 tahun lalu badai sangat kecil pernah merontokkan pembangkit litrik di timur laut Kanada dan membuat jutaan orang tanpa listrik. Selain itu ilmuwan menghitung naik turun aktifitas matahari terjadi selama tenggang 11 tahun.

Saat ini matahari memang sedang tenang. Namun solar maximum atau puncak aktifitas, diprediksikan akan terjadi pada 2012. Badai super besar kemungkinan bisa menyerang pada musim gugur, karena orientasi medan magnet bumi terhadap matahari membuat sangat berbahaya.

Lalu apa yang bisa dilakukan untuk mencegahnya? Pembangkit listrik cadangan harus disiapkan. Selain itu satelit baru juga harus diluncurkan untuk mengamati apa yang terjadi di matahari.

Tapi mungkin saja, badai matahari tidak terjadi pada 2012. Tapi pada 2023 akan kembali rawan karena daur solar maximum kembali terulang. Cepat atau lambat, badai itu pasti akan terjadi. Mungkin kita harus menyiapkan lilin, jika listrik pada akhirnya untuk sementara tidak tersedia.

Tahun 2012 memang penuh dengan kontroversi. Dalam buku “Apocalypse 2012™ “ (Lawrence E.Joseph: 2007), penulis berdarah Lebanon yang menjabat sebagai Ketua Dewan Direksi Aerospace Consulting Corporation di New Mexico ini dipaparkan dengan sangat jelas dan juga ilmiah tentang kemungkinan terjadinya bencana alam di tahun tersebut.

Bencana itu antara lain :

Siklus aktivitas matahari yang memuncak di tahun 2012 yang menyebabkan panas yang luar biasa di bumi, terlebih atmosfer kita sudah mengalami penipisan dan bolong di beberapa bagian sehingga selain memanaskan bumi dengan radikal juga melelehkan es di kutub dan juga menimbulkan badai serta topan yang dahsyat.

Medan magnet bumi yang berfungsi sebagai pertahanan utama bumi terhadap radiasi sinar matahari mulai retak bahkan ada yang sampai sebesar kota California di sana-sini. Pergeseran kutub juga tengah berlangsung.

Tata surya kita tengah memasuki medan awan energi antar bintang. Awan itu mengaktifkan dan merusak keseimbangan matahari serta atmosfer planet-planet. Para ahli geofisika Rusia berpendapat bahwa ketika bumi akan memasuki awan energi tersebut di tahun 20120 hingga 2020 dan akan menimbulkan bencana besar yang belum pernah ada sebelumnya.

Fisikawan UC Berkeley menyatakan dinosaurus serta spesies lainnya telah punah akibat tumbukan asteroid raksasa 65 juta tahun silam. Menurut siklus yang diperhitungkan secara ilmiah, seharusnya hal itu sudah terjadi lagi di saat-saat sekarang.

Supervulkan Yellowstone yang memiliki siklus letusan dahsyat setiap 600 hingga 700 ribu tahun tengah bersiap untuk meletus kembali. Beberapa perhitunmgan ilmiah lainnya turut mendukung pandangan ini.

Menariknya, ramalan bangsa Maya (juga suku Hopi, Mesir Kuno, dan beberapa suku kuno lainnya) di dalam kalendernya dengan detil mengungkapkan jika tahun 2012 merupakan akhir sekaligus awal zaman baru. Bagaikan kelahiran seorang anak manusia, maka kelahiran zaman baru ini akan dipenuhi dengan darah. Suku Maya merupakan salah satu suku kuno di dunia ini yang dikenal sebagai suku yang sangat detil memperhatikan dan menghitung bintang-bintang dan benda langit lainnya.

Kitab kuno dari Cina, I Ching, juga menyatakan akan terjadi bencana besar di tahun 2012.

Beberapa ativitas modern juga terkait dengan tahun 2012, yakni dateline modernisasi besar-besaran Pentagon paska ditubruk rudal dalam peristiwa 11 September 2001, batas akhir pelaksanaan Codex Alimentarius yang berupaya mengurangi populasi manusia di bumi dengan rekayasa genetika dan makanan transgenik, dan sebagainya.

Seorang tokoh spiritual Yahudi dunia bernama Titzchak Qadduri jauh-jauh hari sudah menyerukan kaum Yahudi agar sesegera mungkin meninggalkan daratan Amerika Serikat karena menurut perhitungannya, sebuah komet atau asteroid raksasa tengah meluncur di alam semesta dan mengarah serta akan menumbuk menuju daratan Amerika.

Hari ini kita tengah menghadapi bencana nyata yakni krisis global yang sebentar lagi akan tiba di Indonesia. PHK massal, ratusan ribu pekerja sangat mungkin terjadi, juga bangkrutnya sejumlah kegiatan usaha.

Sebagai orang yang Percaya kepada TUHAN YME, apakah kita akan percaya semua itu….???

Disadur dari salah satu sumber di internet.

Kalender Maya

DALAM sejarah peradaban kuno dunia, bangsa Maya dikenal menguasai pengetahuan tentang ilmu falak yang khusus dan mendalam, sistem penanggalan yang sempurna, penghitungan perbintangan yang rumit serta metode pemikiran abstrak yang tinggi. Kesempurnaan dan akurasi dari pada penanggalannya membuat orang takjub.

Sekelompok masyarakat yang misterius ini tinggal di wilayah selatan Mexico sekarang (Yucatan) Guetemala, bagian utara Belize dan bagian barat Honduras . Banyak sekali pyramid, kuil dan bangunan-bangunan kuno yang dibangun oleh Maya yang masih dapat ditemui di sana . Banyak juga batu-batu pahatan dan tulisan-tulisan misterius pada meja-meja yang ditinggalkan mereka.

Para arkeolog percaya bahwa Maya mempunyai peradaban yang luar biasa. Hal itu bisa dilihat dari peninggalannya seperti buku-bukunya, meja-meja batu dan cerita-cerita yang bersifat mistik.. Tetapi sayang sekali buku-buku mereka di perpustakaan Mayan semuanya sudah dibakar oleh tentara Spanyol ketika menyerang sesudah tahun 1517. Hanya beberapa tulisan pada meja-meja dan beberapa system kalender yang membingungkan tersisa sampai sekarang.

Seorang sejarawan Amerika, Dr. Jose Arguelles mengabdikan dirinya untuk meneliti peradaban bangsa ini. Ia mendalami ramalan Maya yang dibangun di atas fondasi kalender yang dibuat bangsa itu, dimana prediksi semacam ini persis seperti cara penghitungan Tiongkok, ala Zhou Yi. Kalendernya, secara garis besar menggambarkan siklus hukum benda langit dan hubungannya dengan perubahan manusia.

Dalam karya Arguelles, “The Mayan Factor: Path Beyong Technology” yang diterbitkan oleh Bear & Company pada 1973, disebutkan dalam penanggalan Maya tercatat bahwa sistim galaksi tata surya kita sedang mengalami ‘The Great Cycle’ (siklus besar) yang berjangka lima ribu dua ratus tahun lebih. Waktunya dari 3113 SM sampai 2012 M. Dalam siklus besar ini, tata surya dan bumi sedang bergerak melintasi sebuah sinar galaksi (Galatic Beam) yang berasal dari inti galaksi. Diameter sinar secara horizontal ini ialah 5125 tahun bumi. Dengan kata lain, kalau bumi melintasi sinar ini akan memakan waktu 5125 tahun lamanya.

Orang Maya percaya bahwa semua benda angkasa pada galaksi setelah selesai mengalami reaksi dari sinar galaksi dalam siklus besar ini, akan terjadi perubahan secara total, orang Maya menyebutnya, penyelarasan galaksi (Galatic Synchronization). Siklus besar ini dibagi menjadi 13 tahap, setiap tahap evolusi pun mempunyai catatan yang sangat mendetail. Arguelles dalam bukunya itu menggunakan banyak sekali diagram-diagram untuk menceritakan kondisi evolusi pada setiap tahap. Kemudian setiap tahap itu dibagi lagi menjadi 20 masa evolusi. Setiap masa itu akan memakan waktu 20 tahun lamanya.

Dari masa 20 tahun antara tahun 1992-2012 itu, bumi kita telah memasuki tahap terakhir dari fase Siklus Besar, bangsa Maya menganggap ini adalah periode penting sebelum masa pra-Galatic Synchronization, mereka menamakannya: The Earth Generetion Priod (Periode Regenerasi Bumi). Selama periode ini bumi akan mencapai pemurnian total. Setelah itu, bumi kita akan meninggalkan jangkauan sinar galaksi dan memasuki tahap baru: penyelarasan galaksi.

Pada 21 Desember 2012 akan menjadi hari berakhirnya peradaban umat manusia kali ini, dalam perhitungan kalender Maya. Sesudah itu, umat manusia akan memasuki peradaban baru total yang tidak ada hubungannya sama sekali dengan peradaban sekarang. Pada hari itu, tepatnya musim dingin tiba, matahari akan bergabung lagi dengan titik silang yang terbentuk akibat ekliptika (jalan matahari) dengan ekuator secara total.. Saat itulah, matahari tepat berada di tengah-tengah sela sistem galaksi, atau dengan kata lain galaksi terletak di atas bumi, bagaikan membuka sebuah “Pintu Langit” saja bagi umat manusia.

Mulai 1992, bumi memasuki apa yang oleh bangsa Maya disebut ‘Periode Regenerasi Bumi”. Pada periode ini, Bumi dimurnikan, termasuk juga hati manusia, (ini hampir mirip ramalan orang Indian Amerika-Utara terhadap orang sekarang ini), subtansi yang tidak baik akan disingkirkan, dan substansi yang baik dan benar akan dipertahankan, akhirnya selaras dengan galaksi (alam semesta), ini adalah singkapan misteri dari gerakan sistem galaksi kita yang diperlihatkan oleh bangsa Maya.

Sejak tahun 1992 sampai 2012 nanti, bagaimana terjadi “pemurnian” dan bagaimana pula terjadi “regenerasi” pada bumi kita ini, tidak disebutkan secara detail oleh bangsa Maya. Dalam ramalan mereka pun tidak menyinggung tentang apa hal konkret yang memberikan semangat manusia untuk bangkit dari kesadaran dan bagaimana bumi mengalami permurnian, yang ditinggalkan oleh mereka kepada anak cucunya (barangkali tidak tercatat). Lantas, fenomena baru apa yang sudah bisa kita lihat sejak tahun 1992 sampai sekarang yang bisa kita kaitkan dengan ramalan bangsa Maya yang beradab itu?

Mungkin sudah diatur, bahwa kalender Maya tidak hilang dan sejarah manusia, dan harus diuraikan dengan kode oleh manusia sekarang. Namun ia tetap saja harus dilihat, apakah umat manusia yang terpesona oleh konsepsinya yang trerbentuk sesudah kelahiran dapat menembus batas-batas untuk mengingatkan dan memahami kebenaran yang melampoi sistim pengetahuan kita..

Sebenarnya,jika ditinjau dari beberapa penelitian yang telah dilakukan saat ini.Memang pada beberapa dua dasawarsa belakangan ini,bumi sedang mengalami suatu siklus yang dinamakan pembalikan daya magnet kutub.

Pembalikan daya magnet kutub adalah proses yang terjadi pada waktu kutub utara dan kutub selatan saling bertukar posisi. Ketika ini terjadi, untuk beberapa saat medan magnet bumi mencapai Gauss nol, yang berarti bumi pada waktu itu punya daya magnet nol. Ketika ini terjadi bersamaan dengan perbalikan orbit sebelas tahunan kutub matahari, masalah besar akan terjadi.

Menurut perhitungan computer Hyderabad , pembalikan kutub Bumi dan Matahari dapat mengakibatkan masalah besar selain elektronik tidak bekerja dengan semestinya, burung yang bermigrasi kehilangan haluan, dan bermacam macam:

1. Sistem ketahanan tubuh semua hewan dan termasuk manusia akan banyak melemah.
2. Lapisan luar bumi akan mengalami pertambahan gunung berapi, pergerakan tektonik, gempa bumi, dan tanah longsor.
3. Medan magnet Bumi akan melemah dan radiasi alam semesta berasal dari matahari bertambah berlipat ganda mengakibatkan bahaya radiasi seperti kanker dan sebagainya tidak dapat dihindari
4. Benda-benda angkasa akan tertarik masuk ke Bumi
5. Daya gravitasi Bumi akan mengalami perubahan meskipun tidak diketahui bagaimana ia akan berubah

Jika anda menambahkan semua skenario bencana yang mungkin terjadi, anda dapat dengan mudah mengatakan dengan kalimat sederhana ini, Bumi dapat menjadi tempat yang tidak cocok untuk ditinggali peradaban manusia pada 2012 ataupun mereka yang hidup dekat lapisan luar bumi. Hal ini mungkin saja dapat terjadi pada Mars jutaan tahun yang lalu.

Mungkin benar adanya apa yang dikatakan Bangsa Maya mengenai kehancuran perdaban manusia di tahun 2012 esok,hal tersebut tentunya dapat kita lihat dari sifat-sifat manusia zaman sekarang yang tau sendirikan bagaimana moralnya,kelakuan,dll, dan alam-pun kelihatannya semakin tidak bersahabat dengan kita.

Yang lebih menarik lagi kali ini saya coba mengutip pernyataan si Mama Louren (tau kan,peramal yang suka muncul di Tipi itu lo).Kata dia,”pada tahun 2012 nanti jumlah penduduk di Indonesia ini tinggal 40%”.Lalu ketika ditanya apa penyebabnya,dia menuturkan ,”pada tahun itu sebuah bencana besar akan melanda Bumi secara Global,mungkin pada setiap negara nantinya hanya menyisakan 30%-40% kehidupan untuk kembali membangun kehidupan baru”.

Ramalan serupa juga diutarakan oleh Beberapa Biksu di Tibet yang terkenal pengan penguasaan clairvoyance-nya yang sangat baik.Mereka mengatakan pada awal tahun 2012 merupakan tahun paling mendebarkan bagi umat manusia di muka Bumi,dimana pada permulaan tahun,beberapa fenomena aneh akan banyak bermunculan.Namun dalam penutupnya,Para Biksu mengatakan Bumi akan terselamatkan oleh sebuah kekuatan besar yang melindungi mereka secara kasat mata,sehingga memungkinkan peradaban manusia tidaklah sepenuhnya musnah.

Kalau menurutku pribadi,tidak ada seorangpun yang bisa meramalkan kapan tepatnya kiamat itu datang.Tapi dilain sisi, saya percaya akan regenarasi suatu peradaban yang diramalkan para Orang Bangsa Maya ditahun 2012 nanti.Ini bukanlah suatu kehancuran Alam semesta secara keseluruhan (Jadi belum bisa diartikan kiamat yang sebenarnya),mungkin nantinya secuil para manusia-manusia yang terselamatkan dari bencana akan kembali membangun tonggak peradaban baru yang lebih baik dan lebih bermoral daripada kita.Wallahualam bi shawab.Tapi intinya,mau kiamat itu datangnya kapan,pokoknya mulai sekarang kita harus wajib bertobat dan lebih mendekatkan diri kepada-Nya.

Disadur dari salah satu sumber di internet.

Ktuk… ktuk… ktukktuk! Tiba-tiba Siboru Deak Parujar menghentikan alat tenunnya. Pekerjaan sehari-hari Siboru Deak Parujar memang lebih banyak bertenun. Selain bertenun, terkadang merasa lelah karena duduk berlama-lama menyelesaikan tenunannya. Namun untuk melepaskan rasa lelah dia pergi ke bawah pohon Tumburjati.

Pohon kehidupan itu terasa rindang bagi semua penghuni Banua Ginjang atau kahyangan. Letaknya dari beberapa hunian di kahyangan tidaklah sesunyi Porlak Sisoding, taman tersembunyi yang menyimpan hal-hal rahasia. Pohon Tumburjati kelihatan selalu ramai seperti ranting dan daunnya. Di sanalah mereka mendapat pengetahuan atas berbagai hal, termasuk kodrat masing-masing. Kalau daun Tumburjati gugur, semua penghuni kahyangan langsung dapat mengartikannya. Daun-daunnya yang menangkup ke lapis langit pertama dan tertinggi seakan memohon agar tidak gugur sebelum waktunya. Namun ada kalanya dari daun termuda terpaksa jatuh bersama ranting yang patah.

Di puncak ketinggian pohon kehidupan itu hinggap seekor unggas bernama Manuk Hulambujati. Tidak terbayangkan ketinggian pohon kehidupan itu. Sehingga ada kalanya nama pohon itu disebut Hariara Sundung di Langit, yang artinya beringin yang condong di langit. Manuk Hulambujati tentu selalu hinggap di puncaknya pada waktu-waktu tertentu; di suruh atau tidak. Namun unggas itu adalah induk tiga telur besar yang pernah mengandung Batara Guru serta dua dewa lain yang bernama Debata Sori dan Mangalabulan. Suatu ketika juga Manuk Hulambujati bersedia mengeramkan tiga telur lagi; kelak yang dikandungnya adalah pasangan ketiga sang dewa. Siboru Parmeme menjadi pasangan Batara Guru, Siboru Parorot untuk Debata Sori, dan Siboru Panuturi untuk Mangalabulan. Siboru Deak Parujar adalah putri bungsu Batara Guru

Berkali-kali pergi ke bawah rindang Tumburjati, Siboru Deak Parujar selalu sempat melihat Manuk Hulambujati bertengger. Cara hinggap unggas itu seperti cahaya bintang-bintang yang berkejaran. Moncongnya berpalang besi, kukunya bergelang kuningan, dan sosoknya sebesar kupu-kupu raksasa nan berkilau. Terkadang tanpa perduli Siboru Deak Parujar menghalau unggas itu agar berkenan turun dan mau bercengkerama dengan dia.

“Wahai, Manuk Hulambujati. Mengapa engkau tak mau turun untuk bersamaku di sini? ” Terketus ucapan itu dari Siboru Deak Parujar karena sang unggas tak pernah turun dari puncak pohon. Sebenarnya dia tidak perlu mengeluarkan ucapan serupa karena ada larangan dari Batara Guru. Manuk Hulambujati benar-benar bukan sembarang unggas. Tidak ada yang dapat menyuruh Manuk Hulambujati turun dari puncak pohon, kecuali Ompung Mulajadi Nabolon.

Ompung Mulajadi Nabolon, sebagai Sang Pemula Akbar dari segala yang ada, telah mencipta dan menetapkan kodrat tertentu bagi Manuk Hulambujati. Unggas itu merupakan salah satu suruhan Mulajadi Nabolon, di samping nama lain seperti Leang-leang Mandi, Leang-leang Nagurasta, dan Untung-untung Nabolon. Masing-masing diciptakan Mulajadi Nabolon sebelum Tumburjati dan sesuai dengan fungsinya. Leang-leang Mandi atau layang-layang mandi menjadi pelayan inti dan penyampai pesan kalau Manuk Hulambujati membutuhkan bantuan Mulajadi Nabolon. Demikian kelak perannya bagi siapa yang membutuhkan bantuan dari Mulajadi Nabolon. Sedangkan Leang-leang Nagurasta hanya sahabat Leang-leang Mandi. Manuk Hulambujati ada kalanya mirip dengan Untung-untung Nabolon. Manuk Hulambujati bagi semua penghuni kahyangan cukuplah dipandang saja dari jauh dan saat bertengger karena fungsinya sudah selesai mengawali kehidupan manusia di Banua Ginjang.

“Ibunda,” tiba-tiba Siboru Deak Parujar mendekat pada ibunya. “Mohonlah terangkan mengapa daku tak bisa mengajak Manuk Hulambujati bercengkerama.” Keingintahuannya masih bernada memaksa. Namun jawaban dari Siboru Parmeme tetap seturut pesan yang mereka terima bersama Batara Guru. “Jangan. Pantang. Awas terlanjur!” Itulah pesan keramat yang diterima untuk menghormati Manuk Hulambujati.

Akhirnya Siboru Deak Parujar tak lagi memaksa diri. Pasti dia tahu suatu waktu soal Manuk Hulambujati. Setiap kali kembali ke bawah rindang Tumburjati, diam-diam dia mendengar cerita yang bisa muncul di situ. Diapun lama-lama menjadi seperti penghuni yang lain di lapis kedua Banua Ginjang. “Lebih baik kunikmati saja kebahagiaan seperti apa adanya di kahyangan ini,” pikirnya. Perhatiannya pun semakin biasa memperhatikan keturunan dewa lain. Maklum, Siboru Deak Parujar mulai remaja.

Suatu ketika dia terdorong kembali ke bawah pohon Tumburjati. Namun tidak sendirian. Dia sengaja mengajak Siboru Sorbajati. “Ayolah, kakakku. Temani aku menikmati suasana di bawah pohon Tumburjati.”

“Baiklah, adinda,” jawab si putri sulung atau anak kedua Batara Guru itu. “Akupun sudah agak lama tidak ke sana.” Sebelum beranjak, mereka berdua tak lupa merapikan letak hulhulan, penggulungan besar untuk benang tenunan. Nampaknya mereka berdua sama-sama kurang bersemangat mempersiapkan tenunan baru. Sebelum tiba di sekitar pohon Tumburjati, mereka mulai memperbincangkan kelak pasangannya. Siboru Deak Parujar tidak berani menunjuk siapa gerangan yang menarik hati dari antara keturunan dewa.

“Kita semua di lapis kedua kahyangan ini keturunan dewa. Siapapun yang menjadi pasanganku nanti, lebih baik daripada tidak ada.” Begitulah kata Siboru Sorbajati dan meneruskan: “Seandainya ayah kita berkenan juga menjodohkan aku dengan Siraja Odap-odap, aku akan turut juga.”

Perkataan terakhir bagi Siboru Deak Parujar terasa menyindir. Sudah lama nama tersebut ingin disingkirkannya. Namun Mulajadi Nabolon sudah mengatur semua kalau keturunan ketiga dewa mengambil pasangan dari antara mereka. Keturunan laki-laki Batara Guru mendapat pasangan dari putri Debata Sori. Anak laki-laki Debata Sori dari Putri Mangalabulan. Sedangkan anak Mangalabulan harus mendapatkan pasangannya dari putri Batara Guru.

“Ah, berpapasan saja aku tidak akan mau dengan anak Mangalabulan itu!” Siboru Deak Parujar melepaskan ketakutannya berpasangan dengan Siraja Odap-odap. Siboru Sorbajati sebenarnya sudah pernah ditawarkan perjodohan itu. Namun dia merasa lebih baik melompat dari balkon rumah dan ingin menjadi batang enau daripada melihat wajah Siraja Odap-odap. Tadinya dia memang hanya ingin mengetahui perasaan adiknya.

“Baiklah kita tidak meneruskan langkah ke sekitar Tumburjati. Mungkin Siraja Odap-odap sedang menunggu kita di sana.”

Mereka pun kembali meneruskan gulungan benang tenunnya sampai memulai tenunan baru. Ktuk… ktuk… Ktukktukktuk! Ktuk… ktuk… ktukktukktuk…. Berhari-hari dan berbulan-bulan.

Batara Guru dari bagian biliknya nampak tidak sabar lagi untuk mendesak salah satu putrinya untuk dipersunting Siraja Odap-odap. “Kemarilah kalian berdua,” panggil Batara Guru.

“Aku masih meneruskan tenunanku!” Sahut Siboru Deak Parujar. Siboru Sorbajati akhirnya melangkah sendiri memenuhi panggilan Batara Guru. Namun sebelum bertemu muka dengan sang ayah, dia sudah mendengar suara-suara yang menanti di halaman rumah. Pikirnya, pasti mereka itu keluarga Mangalabulan sambil menghantar Siraja Odap-odap. Lalu tanpa perlu ketemu lagi dengan Batara Guru, Siboru Sorbajati benar-benar melakukan niatnya dengan melompat dari balkon rumah sambil menyumpahi diri agar menjadi batang enau saja.

Kejadian itu mengejutkan keluarga Mangalabulan. Namun mereka masih berharap dengan satu lagi putri Batara Guru.

“Siboru Sorbajati lebih suka mengutuk dirinya daripada patuh kepada ajar. Satu lagi putri kakanda yang sangat turut pada ajar, pastilah itu Siboru Deak Parujar.” Begitulah Mangalabulan menyampaikan harapan kepada Batara Guru agar segera meresmikan perjodohan dengan anaknya, Siraja Odap-odap. Mendengar harapan itu Batara Guru segera memanggil Siboru Deak Parujar.

“Tidak, ayahanda. Lagi pula tenunanku belum selesai,” begitulah selalu reaksi Siboru Deak Parujar setiap kali Batara Guru mendesaknya. Sampai-sampai Batara Guru mulai merasa malu kepada keluarga Mangalabulan. “Selesai atau tidak tenunanmu,” tegasnya ke arah Siboru Deak Parujar, “engkau harus bersedia menerima Siraja Odap-odap. Engkau tak perlu melihat rupa dan mencari alasan.” Perkataan Batara Guru itu membuat Siboru Deak Parujar mulai gemetar. Berkali-kali dia mencari alasan dengan tenunan yang belum selesai. Besok hari sebelum matahari terbit Batara Guru memaksanya menikah dengan Siraja Odap-odap.

“Ah!” desahnya dalam hati. “Simuka kadal itu dijodohkan jadi suamiku?” Benar-benar dia tak mau terima. Lalu tekanan itu mendorong dia merencanakan sesuatu. “Biarlah aku terjun seperti kakakku Siboru Sorbajati.” Demikian dalam hatinya. Namun dia masih tetap berpikir ke mana akan terjun. Sebelum ditemukan caranya untuk menyingkir besok hari, Siboru Deak Parujar mengalihkan perhatian kembali pada tenunannya. Ktuk… ktuk…ktukktukktuk….

Sampai menjelang pagi dia mengeluarkan bunyi alat tenunnya itu sambil menikmati. Tiba-tiba dia terpikir melemparkan hasoli, salah satu dari alat tenunnya. Di dalam hasoli itu masih tergulung benang yang dipindah dari hulhulan. Sebelum matahari terbit benar-benar akan dilemparkannya ke arah tempat gelap.

Semalaman Batara Guru tetap berjaga agar putrinya tidak melarikan diri. Tiba-tiba bunyi alat tenun Siboru Deak Parujar didengarnya mulai berhenti. “Putriku, Deak Parujar!” Dicoba dari biliknnya memanggili. Namun sekali saja Siboru Deak Parujar menyahut panggilan Batara Guru, dia sudah bergayut pada benang yang menjulur entah sampai ke mana. Perlahan dia semakin turun, nampaknya dunia bawah tidak jelas dan sangat gelap. Angin kencang dan lebih dahsyat kacaunya dari sebelum penciptaan kahyangan. Angin kencang itu membuatnya terayun-ayun dan hampir terlempar.

Sampai terang matahari sedikit menyinari bawah kahyangan itu, dia melihat semuanya nun di bawah tanpa tempat berpijak. “Leang-leang Mandi, Untung-untung Nabolon…!” Dipanggilnya pesuruh Mulajadi Nabolon itu sambil berteriak. “Kumohonkan agar engkau meminta sekepul tanah untuk tempatku berpijak di bawah sana! Aku tak mau kembali ke Banua Ginjang.” Mulajadi Nabolon tidak menolak permintaan Siboru Deak Parujar karena tidak ingin menghukum. Namun ketika sekepul tanah yang dikirimkan Mulajadi Nabolon ditekuk Siboru Deak Parujar, langsung terhamparlah tempat berpijak yang sangat luas dan menjadi awal terjadinya bumi atau yang disebut Banua Tonga.

Belum sempat merasakan keberhasilan melarikan diri dari Banua Ginjang dan mencipta Banua Tonga, Siboru Deak Parujar tiba-tiba merasa oleng dan terlempar ke bumi yang dipijaknya. Dia merasa tanah yang ditekuknya itu cukup tipis dan tidak kukuh. Dia ingin memanggil Leang-leang Mandi. Namun suaranya tertahan karena guncangan besar. Guncangan itu menghancurkan bumi yang ditekuknya. Seekor raksasa besar bernama Naga Padoha ternyata si pelaku guncangan besar itu. Entah bagaimana caranya Naga Padoha sekonyong-konyong dapat berada di bawah tanah sebelum melakukan guncangan besar. Konon Naga Padoha dianggap masih dari garis Mangalabulan dan pernah frustrasi disebabkan jodohnya tak pernah berhasil dengan Nai Rudang Ulubegu. Mungkin juga Naga Padoha merasa lebih baik melamar Siboru Deak Parujar.

“Ompung Mulajadi Nabolon, mohon kirimkan kembali sekepul tanah lewat pesuruhmu Leang-leang Mandi!” Permohonannya itu tidak lama sampai untuk ditekuk kembali, lengkap dengan sebilah pedang dan tutup kepala. Tutup kepala itu untuk dipakai Siboru Deak Parujar menghindari terik delapan matahari yang diciptakan Mulajadi Nabolon untuk sementara mengeringkan banjir air di Banua Tonga. Sedangkan sebilah pedang itu digunakan untuk menaklukkan Naga Padoha.kalau guncangan besar masih selalu dilakukan. Pedang itu sempat ditancapkanya ke bagian kepala Naga Padoha ketika tekukan kedua itu beberapa saat masih diganggu.

Bumi sudah tercipta oleh Siboru Deak Parujar. Naga Padoha pun sudah ditaklukkan. Begitupun, sesekali Naga Padoha masih akan mengguncang dari Banua Toru, tempat segala kegelapan, kejahatan, dan kematian yang dikuasai iblis itu. Namun penangkal untuknya sudah cukup dilakukan oleh Siboru Deak Parujar dengan cukup menyerukan: “Suhul! Suhul!” Artinya meneriakkan gagang pedang itu saja Naga Padoha akan merasa takut dan segera menghentikan guncangan.

Terciptanya Banua Tonga oleh Siboru Deak Parujar membutuhkan jenis-jenis kehidupan lain. Lalu dia masih melakukan permintaan kepada Mulajadi Nabolon agar mengirimkan bibit-bibit tumbuhan dan hewan. Mulajadi Nabolon memasukkan semua bibit itu ke dalam potongan batang bambu sebelum Leang-leang Mandi melemparkan ke hadapan Siboru Deak Parujar. Namun satu hal di antara segala jenis bibit itu, Siboru Deak Parujar tidak mengetahui satu hal. Dia baru tahu kemudian setelah semua jenis bibit itu disebar ke seluruh penjuru, di antaranya bercampur jasad Siraja Odap-odap yang dicincang teramat kecilnya. Menunggu tiba waktu dan rasa kesepian muncul dalam diri Siboru Deak Parujar, jasad Siraja Odap-odap yang terberai itu menyatu kembali atas perkenan Mulajadi Nabolon. Dihampirinya Siboru Deak Parujar di sebuah pancuran yang dihalangi rimbun tetumbuhan. “Ohhh!” Siboru Deak Parujar hanya terkejut sejenak.

Pertemuan Siboru Deak Parujar dengan Siraja Odap-odap di Banua Tonga tak bisa lagi ditolak. Mulajadi Nabolon memberkati mereka hingga melahirkan manusia pertama di bumi. Manusia pertama itu adalah Raja Ihat Manusia dan pasangannya bernama Itam Manusia. Setelah melahirkan manusia itu Siboru Deak Parujar dan Siraja Odap-odap harus kembali ke Banua Ginjang. Mereka naik ke Banua Ginjang melalui seutas benang. Sempat manusia di bumi itu terikut menaiki benang. Namun kemudian terputus. Perpisahan ini sungguh menyedihkan. Namun Siboru Deak Parujar masih berujar kepada Raja Ihat Manisia: “Kalau kalian rindu kepadaku, terawanglah purnama bulan. Di situlah aku kelihatan kembali bertenun.”

Dari beberapa sumber

Va rog votati cu Steaua ‘86 si Steaua ‘89 la acest link!

Multumesc anticipat pentru vot.

Estudante decide se reinventar, costurar uma fantasia e se tornar um super-herói no mundo real. Kick-Ass, codinome usado pelo inocente garoto, parece fadado ao fracasso por não ter o tipo físico dos heróis e nem as habilidades especiais até perseguir bandidos com suas armas de verdade.

Mais um lançamento do subber, trazendo novamente as PERFUME,nossas lideres de audiencia aqui ^^.Sem muito o que comentar do pv, ainda mais porque foi um trabalho solo da Lyn, aproveita o PV.

E aguardem que possivelmente teremos mais novidades.E ainda procurando pessoas pro Jstation Subber, principalmente tradutores japa/pt-br, timming e edição.

Ps:Por favor comentem nem que seja um vlw, foi o primeiro, e principalmente críticas construtivas sobre nosso trabalho, digo isso porque traduzir um video(não importa,se clipe ou etc) da trabalho e vamos apenas continuar com esse projeto se tivermos returnos dos fan.Se quiserem algum clipe em questao para traduzirmos é só dizer ai.

Ps2:Não o video game ^^, estamos procurando pessoas para trabalhar no fansubber qualquer ajuda é validade

Ps3:Por favor se forem upar em qualquer lugar antes por favor nos avisar, e NUNCA upe no youtube e nem vendam ou aluguem este video(básico ne gente).

Syahdan di Pulau Majethi hidup seorang satria tampan bernama Ajisaka. Ajisaka berilmu tinggi dan sakti mandraguna. Dia mempunyai dua orang pengikut: Dora dan Sembada. Kedua punggawa itu sangat setia kepada Ajisaka dan sama sekali tidak pernah mengabaikan perintahnya.

Pada suatu pagi yang basah, Ajisaka meninggalkan Pulau Majethi. Ia hendak berkelana melanglang buana. Ia ditemani Dora. Sedangkan Sembada tetap tinggal di Pulau Pulo Majethi karena menjaga pusaka milik Ajisaka. Sebelum berangkat, Ajisaka berpesan kepada Sembada agar tak menyerahkan pusaka tersebut kepada siapa pun kecuali kepada Ajisaka sendiri — apa pun taruhannya. Sembada menyanggupi akan melaksanakan perintahnya.

Ketika Ajisaka berkelana itulah, di tanah Jawa waktu itu ada kerajaan yang terkenal makmur, tertib, aman, dan damai. Kerajaan itu namanya Medhangkamulan dan dipimpin oleh Prabu Dewata Cengkar, seorang raja yang luhur budinya serta bijaksana.

Pada sebuah siang yang lengas, Sang Prabu menanti santapannya. Tapi yang ditunggu tak datang-datang. Rupanya ada kecelakaan. Jari juru masak kerajaanterbabat pisau hingga terlepas. Juru masak tidak menyadari bahwa potongan jarinya tercebur ke dalam hidangan yang akan disuguhkan kepada Sang Prabu.

Ketika tanpa sengaja memakan potongan jari tersebut, Sang Prabu serasa menyantap daging yang sangat enak, sehingga ia mengutus Sang Patih untuk menanyai juru masak. Setelah mengetahui bahwa yang disantap tadi adalah daging manusia, sang Prabu lalu memerintahkan agar setiap hari dipersembahkan kepadanya salah satu rakyatnya sebagai santapan.

Sejak saat itu Prabu Dewatacengkar mempunyai kegemaran yang menyeramkan: menyantap daging manusia. Wataknya berbalik seratus delapan puluh derajat, berubah menjadi bengis dan senang menganiaya. Negara Medhangkamulan berubah menjadi wilayah yang angker dan sepi karena rakyatnya satu per satu dimangsa rajanya. Sisanya kabur menyelamatkan diri. Sang Patih pusing memikirkan keadaan, karena sudah tidak ada lagi rakyat yang bisa dihaturkan kepada rajanya.

Pada saat itulah Ajisaka bersama punggawanya, Dora, tiba di Medhangkamulan. Keduanya heran dan bertanya-tanya. Mengapa kerajaan itu begitu sepi dan menyeramkan itu. Mereka lalu mencari tahu penyebabnya. Setelah mendapat keterangan mengenai apa yang sedang terjadi di Medhangkamulan, Ajisaka lalu menghadap Rekyana Patih dan menyatakan kesanggupannya untuk menjadi santapan Prabu Dewatacengkar.

Pada awalnya Sang Patih tidak mengizinkan karena merasa sayang bila Ajisaka yang tampan dan masih muda harus disantap Sang Prabu. Namun Ajisaka sudah bulat tekadnya, sehingga akhirnya iapun dibawa menghadap Sang Prabu. Sang Prabu tak habis pikir, mengapa orang yang sedemikian tampan dan masih muda mau menyerahkan jiwa raganya untuk menjadi santapannya.

Ajisaka mengatakan bahwa ia rela dijadikan santapan sang Prabu asalakan ia dihadiahi tanah seluas ikat kepala yang dikenakannya. Selain itu, harus Sang rabu sendiri yang mengukur wilayah yang akan dihadiahkan tersebut. Sang Prabu menyanggupi permintaannya.

Ajisaka kemudian mempersilakan Sang Prabu menarik ujung ikat kepalanya. Sungguh ajaib, ikat kepala itu seakan tak ada habisnya. Sang Prabu Dewata Cengkar terpaksa semakin mundur dan semakin mundur, sehingga akhirnya tiba di tepi laut selatan. Ikat kepala tersebut kemudian dikibaskan oleh Ajisaka sehingga Sang Prabu terlempar jatuh ke laut. Seketika wujudnya berubah menjadi buaya putih.

Berkat keberhasilannya menyingkirkan Dewat Cengkar, Ajisaka diangkat sebagai Raja Medhangkamulan. Rakyat Medhangkamulan bersuka cita. Tapi Ajisaka merasa ada yang kurang. Ia memerintah kerajaan tanpa pusaka andalannya. Maka, diperintahkannyalahDora pergi kembali ke Pulo Majethi menggambil pusaka yang dijaga oleh Sembada.

Setibanya di Pulo Majethi, Dora menemui Sembada dan menjelaskan bahwa ia diperintahkan untuk mengambil pusaka Ajisaka. Sembada tidak mau memberikan pusaka tersebut karena ia berpegang pada perintah Ajisaka ketika meninggalkan Majethi. Sembada yang juga melaksanakan perintah Sang Prabu memaksa meminta agar pusaka tersebut diberikan kepadanya.

Akhirnya kedua punggawa itu bertempur. Karena keduanya sama-sama sakti, peperangan berlangsung seru, saling menyerang dan diserang, sampai keduanya sama-sama tewas.

Kabar mengenai tewasnya Dora dan Sembada terdengar oleh Sang Prabu Ajisaka. Ia sangat menyesal mengingat kesetiaan kedua pengikut setia dan kesayangannya itu. Tapi Ajisaka tak larut dalam kesedihan. Untuk menghormati pengabdian dan pengorbanan Dora dan Sembada, Ajisaka menciptakan sebuah risalah dalam huruf Jawa.

Ha Na Ca Ra Ka Ana utusan (ada utusan)
Da Ta Sa Wa La saling berselisih pendapat)
Pa Dha Dha Ja Ya Nya (sama-sama sakti)
Ma Ga Ba Tha Nga (sama-sama mejadi mayat)

Kelak, risalahnya itu menjadi cikal bakal aksara Jawa.

Dongeng Ajisaka dan dua pengikutnya, Dora dan Sembada, yang masyhur itu mengingatkan saya pada tragedi yang tengah menimpa dua institusi penegak hukum kita. Mereka saling bertikai, sama-sama kuat, dan ada kemungkinan sama-sama kalah. Siapakah yang menang? Tiada lain, tiada bukan para tikus-tikus serakah itu ….

:: Cerita tentang Ajisaka di atas diadaptasi dari situs ini.

>> Selama hari Senin, Ki Sanak. Apakah sampean rela kehilangan kedua lembaga yang mestinya kita hormati itu?

Sinopse: Em 500 anos a humanidade estará migrando do Planeta Terra pois ele estará morrendo. É quando dois homens acordam em uma nave espacial. Sem saber onde estão, o que estão fazendo lá e quanto tempo se passou uma sensação imediata de vazio é substituída pelo medo que logo se tornará em algo inimaginável. Com as poucas lembranças de fatos passados nas suas vidas eles terão que lutar pela sobrevivência de toda a raça humana.

Informação:
Tamanho:770MB
Gênero:Terror
Duração:01h48min
Formato:R5
Qualidade de Audio:10
Qualidade de Vídeo:9
Idioma:Inglês

Download Pandorum
Download Legenda
Download KMPlayer Plus 2009

Debata Mulajadi Nabolon

Setelah Debata Mulajadi Nabolon selesai menciptakan tempat dan segalanya yang lain, dan yang diciptakannya telah ramai, oleh karena itu ia menyuruh Leangleangmandi untunguntung na bolon untuk memanggil Siborudeadparudjar untuk pulang ke langit ke tujuh. Karena Mulajadi Nabolon mengerti dan memahami bahwa Siborudeakparudjar sendiri amat kesepian dan terasing tinggal di bumi yang ia ciptakan itu.
Ketika perintah dari Debata Mulajadi Nabolon itu disampaikan oleh Leangleang mandi, maka Siborudeakparudjar hanya berkata,
“ Sampaikan kepada ompung Debata Mulajadi Nabolon , bahwa hatiku tidak suka lagi untuk saat ini kembali ke langit, lebih baik perasaanku di tanah Sianjurmulamula ini, bila aku sudah bosan maka aku akan kembali!”
Apa yang dikatakan oleh Siborudeakparudjar tersebut disampaikan oleh Leangleang mandi, yang mana setelah didengar oleh Mulajadi Nabolon membuat ia marah karena itu ia berkata pada Raja Odapodap.
“ Aku sudah mengatakn pada Leangleangmandi untuk menjemput calon istrimu Siborudeakparudjar, akan tetapi ia tidak mau. Oleh sebab itu pergilah ke bumi untuk menemuinya, akan tetapi jangan terlalu buru-buru untuk bertemu dengannya karena hati kalian masih labil, sesungguhnya harus ada pertalian kasih antara pria dan wanita agar bisa menjalin cinta.”
Maka Leangleangmandi membawa Raja Odapodap untuk terbang ke tempat dimana Siborudeakparudjar berada, akan tetapi dia diturunkan di tempat yang tersembunyi seperti yang diperintahkan Mulajadi Nabolon supaya nanti Siborudeakparudjar tidak ketakutan melihat ada orang sejenisnya di bumi yang ia ciptakan.
Pada saat yang lain ketika Siborudeakparudjar berjalan-jalan di bumi, dan sesekali melihat tumbuhan serta apa yang ada di tanah , dia terkejut kala melihat bekas telapak kaki yang mirip dengan telapak kakinya. Melihat hal itu ia sangat terkejut dan membuat ia merenung, dalam hati ia bertanya,
“ Siapakah yang melewati tempat ini tanpa sepengetahuan ku?”
Akan tetapi karena tidak ada tempatnya untuk bertanya, maka semua itu dipendam di dalam hatinya tentang siaa sebenarnya pemilik bekas kaki itu. Dengan rasa penasaran yang sangat dalam, maka ia sangat berharap agar melihat siapa sebenarnya pemilik bekas kaki itu. Dalam rasa penasarannya itu, tanpa ia ketahui dan sadari sejak dulu, maka dia berjumpa dengan pemilik bekas kaki itu, dan tidak lain tidak bukan itu adalah Raja Odapodap calon suaminya,
“ Ternyata di sini rupanya dirimu kekasihku? Kamu yang selalu kurindukan, yang selalu mengganggu pikiranku”
Dengan sinis si borudeak parudjar menjawab,
“ Semua itu hanya omong kosong yang datang dari hatimu yang busuk?”
“ Kamu tidak tahu kalu aku sangat kesepain, tujuh tahun aku kesepian menanggung rindu, sepuluh tahun kesepian sendirian hanya untuk menunggumu”, kata Raja Odapaodap
Setelah pertemuan itu, maka Siborudeakparudjar sangat gusar hati, karena menurutnya Raja Odapodap tidak layak bagi dirinya karena wajahnya lebih rupawan. Dengan putus asa dia memanggil Leangleangmandi.
“ Tolong bawa diriku kembali ke langit karena aku sangat rindu kepada ayahanda Bataraguru.”
Namun Leangleangmandi menolak,
“ Aku tidak mungkin membawamu tanpa aku melapor kepada Debata Mulajadi Nabolon”
Leangleang mandi dengan cepat melaporkan keinginan dari Siborudeakparudjar kepada Debata Mulajadi Nabolon,
“ Katakan padanya, selama ini aku sangat berharap ingin dia kemabali ke langit, akan tetapi ia ingin di bumi. Biarkan dia di situ!, untunglah kamu tidak membawanya ke sini, seandainya kamu membawanya maka kamu akan saya hukum”
Kemudian Leangleangmandi menyamapiakan apa yang dikatakan Debata Mulajadi Nabolon kepada Siborudeakparudjar, sehingga membuat ia diam berpikir dan merenungi akan nasibnya.
“ Tidak ada gunanya tinggi hati menolak apa yang bila hal ini memang sudah menjadi takdir.”
“ Jangan terlalu bersedih, karena apa yang du0lu kita benci kadang memang harus kita terima untuk menjadi bagian dari diri kita meski kita tidak menyukainya. Jodoh itu tidak bisa ditolak.”
Mendengar itu, Siborudeakparudjar menangis dan memohon pada Lelangleangmandi,
“ Tolong sampaikan kepada Debata Mulajadi Nabolon agar memberkati kami, mungkin Raja Odap sudah menjadi jodohku”
Leangleangmandi pergi untuk menyampaikan permintaan itu kepada Mulajadi Nabolon , akan tetapi Mulajadi nabolon menolaknya,
“ Biarakan dia saja yang memberkati dirinya sendiri, sesungguhnya dia tidak lagi memiliki alasan untuk menghindar sehingga ia menuruti apa yang aku katakan. Dia akan bahagia, akan tetapi dia akan terkena hukuman atas perbuatannya yang tidak menuruti perintahku”
Hal itu disampaikan leangleangmandi maka Siborudeakparudjar,
“ Jika aku kena hukum, maka aku tidak mau menikah dengan Raja Odapodap, akan tetepi bila Debata Mulajadi Nabolon memberitahukan apa yang jadi hukumanku maka aku akan menurutinya”
Maka Debata Mulajadi Nabolon memberi tahu apa yang menjadi hukumannya,
“ Dia akan susah dalam menjalani hidup, dan mencari makannanya untuk kelanjutan hidup, dan akan menderita selama ia hidup !”
Setelah itu mereka jadi menikah di bumi yang hanya mereka mendiami awalnya. Seiring waktu Siborudeakpariudajar mengandung, maka ia meminta agar Debata Mulajadi Nabolon memberikan jimat “pagar” untuk menjaga ia dan kandungannya itu. Setelah Leangleangmandi membawanya, maka ia memasukkanya ke dalam baju dan bantalnya supaya tidak diganggu setan. Oleh karean itu maka dikatakan bahwa orang yang mengandung di orang batak disebut “humunti pagar”
Mulajadi Nabolon memerintahkan kepada leangleang mandi untuk menyampaikan perintahnya kepada Siborudeakparudjar,
“ Katakan pada Siborudeakparudjar, apa yang akan lahir kelak dari rahimnya itu adalah sisa sisa tanah yang ia gunakan memabangun dan membentuk bumi yang ia tempati itu.”
Mendengar hal itu maka Siborudeakparudjar amat gundah hatinya dan menyesali apa yang terjadi dan ia perbuat dulu.
Tak beberapa lama, maka lahirlah apa yang ada di rahimnya itu, akan tetapi yang lahir adalah segumpal daging yang tidak memiliki kaki, tidak memilki tangan, dan juga tidak memiliki kepala. Melihat itu ia menjadi heran, maka Siborudeakparudajar memohon agar menyampaikan apa yang terjadi ini kepada Mulajadi Nabolon dan apa yang lahir dari rahim Siborudeak parudjar telah mati.
“ Wahai ompung, pesan dari Siborudeakparudjar!, apa yang terjadi padanya bukan seperti yang ia inginkan, yang datang tidak manusia yang tidak memiliki kaki, tidak memiliki tangan, dan tidak memiliki kepala, apa maksudnya ini.”
“ Itu bukan masalah yang perlu dia risaukan, hendaknya apa yang keluar dari rahimnya itu ia kubur. Setelah selesai tujuh hari maka gumpalan itu akan pecah, dan akan menciptakan rerumputan, tulang belulangnya akan menjadi batu, dagingnya akan menjadi tanah liat, dan darahnya akan menjadi magma.”
Setelah melewati hari-harinya sekian lama, maka Siborudeakparudjar mengalami kehamilan kembali, dia melahirkan anak 2 orang yang kembar akan tetapi berbeda jenis kelamin. Nama yang pria adaah “Raja Ihatmanisia” atau yang bergelar”Tuan Mulana” dialah awal mula dari ayah manusia. Nama dari manusia perempuan pertama itu adalah “Boru Itammanisia” awal dari ibu dari manusia.
Setelah keduanya beranjak dewasa kedua anaknya itu, Siborudeakparudajar menyampaikan kepada leangleang mandi agar menyampaikan kepada para saudaranya yang dari langit untuk memberkati kedua anaknya yang telah beranjak dewasa tersebut.
Debata Mulajadi Nabolon, Debata Sori, Balabulan, Debata Asiasi dan yang lainnya turun dari langit yang paling atas, dari langitnya langit, dengan menggunakan benang yang dulu dipakai oleh Siborudeakparudjar untuk membentuk bumi. Maka mereka sampai ke puncak dari bukit Pusuk buhit, dari sanalah mereka melangkah ke tempat di mana asal dari manusia dulu berawal, yaitu kampung Sianjurmulamula (Sianjurmulajadi, Sianjurmulatompa) yang membelakangi jauh dan berhadapan dengan Toba, bermata air yang jernih, berpingkirkan pohon beringin, tempat bercuci muka pagi hari, dan tempat mandi malam hari.Yaitu tempat yang diapit oleh dua cabang dari sumber air danau toba. Yang mana menjadi tempat keramat yang disegani dan tidak boleh sembarangan.
Setelah Debata Mulajadi Nabolon sampai ke tempat Siborudeakparudjar, maka ia dan kedua anaknya diberkati. Kemudian ia mengajarkan kepada mereka yang diberkati apa yang patut dilakukan dan yang tidak patut dilakukakn. Debata Mulajadi Nabolon juga menyampaikan bagaimana mereka agar bisa bergaul dan meminta sesuatu kepada mereka yang ada di langit, yaitu melalui persembahan dan tumbal.
Tumbal yang akan diberikan untuk memanggil Debata Mulajdi Nabolon adalah kuda putih yang terpilih, kepada Bataraguru adalah kuda silintong, kepada Debata Sori adalah kuda si bara, kepada Balabulan adalah tumbal persembahan berupa kuda sibaganding tua.
Untuk persembahan kepada Mulajadi Nabolon adalah ayam mira yang besar, sasagun, dan banebane beserta daun sirih yang terbuka.
“ Apabila kalian yang di bumi ini ingin bergaul dengan kami yang ada di langit, maka segala perlengkapan yang ada untuk menyiapkan persembahan itu harus bersih kalian persiapkan”
Itulah awal permulaan maka setiap persembahan dalam adat Batak diolesi minyak pada saat masih berlaku ada pemberian tumbal dan kepada setiap orang harus mengingat untuk membersihaknnya dari segala yang mengitorinya termasuk kaki kudanya supaya tidak sakit. Janganlah kuda itu memakan tanaman siapapun, janganlah kuda itu diusir ataupun dipukul bila hewan itu masih berada di sekitar tempat yang memiliki kuda tersebut.
Bila sekumpulan keluarga memiliki kuda seperti ini, hendaknya mereka menjaga kuda itu bersama, dan biaya untuk membeli segala biaya unutuk mengurus kuda ini maka segala biaya itu harus di bagi rata baik yang kaya maupun yang miskin. Kiranya jangan ada yang melebihi dan jika itu dapat terwujud maka iatu adalah kesenangan yang luar biasa baginya.
Bila ingin menyampaikan tumbal ini hendaknya setiap keturunan dari yang ingin menyampaikan itu mengadakan pesta dengan musik dan tarian tor-tor dan kuda itu diikat di tengah halaman. Mereka hendaknya menari sambil mengelilingi kuda itu. Setelah selesai dikelilingi hendaknya kuda itu didokan. Daging kuda itu harus dibagi secara merata. Mereka harus mengingat bila hendak mempersembahkan itu segenap keluarga harus bersih dan berpuasa dari memakan daging babi. Rumah dari yang mengadakan itu harus bersih dan di bawah rumahnya harus disiapkan tikar.
Setelah Debata Mulajadi Nabolon menyampaikan semua apa yang harus dilakukan manusia itu, maka mereka kembali ke langit dengan menaiki bukit Pusukbuhit. Akan tetapi karena kaki Debata Asiasi pincang, maka ia tertinggal di belakang dengan Raja Ingotpaung. Si borudeakparudjar dan Raja Odapodap kembali ke langit, tetapi anak mereka dititiokan supaya dirawat oleh Debta Asiasi dibantu dengan Raja Ingotpaung.
Ketika mereka kembali naik ke langit, maka kedua anaknya selau ingin ikut bersama orang tua kandung mereka, akan tetapi hal itu tidak bisa mereka lakukan karena tali untuk naik ke langit dipotong oleh siborudeakparudjar. benang itu terbang ke arah delapan mata angin, itulah awal dari pencarian hari baik bagi para dukun.
Hanya temapat yang bernama Batu nanggearjati yang menjadi jalan satu satunya ke langit, dan Debata Asiasi yang menjadi pengganti Leangleangmandi untuk menyampaikan apa yang terjadi di tanah ini dan sampai saat ini tidak ada seorang pun yang bisa melihat Debata Asiasi.

A piada pronta do Economist é beeeeeeem mais sutil que a emancipação de Pirituba:

(The Economist – 12/11/2009)

Dzisiaj dłużej i lepiej

Źródło, public domain

The Beatles to niewątpliwie jeden z najbardziej znanych zespołów muzycznych na świecie. Niewątpliwie też krążą wokół niego pewne legendy. Dziś przyjrzę się jednej z nich.

Paul nie żyje – tak brzmi tytuł miejskiej legendy. Mówi ona, że Paul McCartney, jeden z Beatlesów został zastąpiony sobowtórem, a sam zginął w wypadku samochodowym.

Jak to było?

Wszystko zaczęło się w roku 1969 (oj, dawno), kiedy to pojawiły się pierwsze oznaki śmierci McCartney’a. Podobno w rewersie utworu Revolution 9 można było usłyszeć słowa Turn me on, dead man. Nie wiem, czy te słowa mają jakikolwiek sens

Wykorzystam tu fragmient z Wikipedii, który doskonale przedstawia domniemane wydarzenie [źródło]

9 listopada 1966 roku po pokłóceniu się z pozostałymi członkami The Beatles McCartney opuścił studio i odjechał swoim Aston Martinem. W pewnej chwili na chodniku zauważył kontrolerkę parkometrów o imieniu Rita, która przykuła jego uwagę na tyle, że wjechał na skrzyżowanie na czerwonym świetle i spowodował wypadek samochodowy, a jego samochód zapalił się. Wskutek tego McCartney odniósł poważne i rozległe obrażenia głowy, ale mimo to nie umarł na miejscu. Nazajutrz w gazecie ukazał się artykuł o wypadku, ale został on ocenzurowany, a nakład wycofano.

Tutaj już rzuca mi się w oczy pewnien kwiatek: Jak gazeta mogła zostać ocenzurowana, a jej nakład wycofany? Czyżby nie zachował się ani jeden jej egzemplarz? No i który z Beatlesów chciałby ocenzurowania medów? Jest to chyba sprzeczne z ich ideami.

Druga rzecz jest taka, że nie zachowały się żadne ślady (np. zdjęcia) z wypadku. Z tymi zdjęciami oczywiście przesadziłem, bo nie każda komórka miała wtedy aparat, ale mogłyby się uchować chociaż jakieś inne ślady. A tu nic…

Ukryte treści są wszędzie

I wszyscy się ich doszukiwali. Jak nie w piosenkach, to na okładkach płyt. A jeśli nie na okładkach płyt to w piosenkach puszczanych od tyłu. W obejrzeniu okładek płyt znowu odsyłam do Wikipedii, bo nie chciaem ich wrzucać do siebie (żeby potem nie było, że łamię prawa autorskie ), w każym razie tam wszystko jest. Łącznie z opisami.

Dziwi mnie jednak jedna rzecz. Płyta Rubber Soul powstała w roku 1965. Wypadek rzekomo miał miejsce w roku ‘66, czyli rok później. Czyżby muzycy zajrzeli do szklanej kuli, czy wyobraźnia poniosła kogoś za daleko?

Coś jednak w legendie jesat prawdą

Paul miał wypadek motorowerowy w roku 1965. Doznał blizny na wardze oraz uszkodzenia zębów.