“Love Blurts”

December 8th, 2009

Better Off Ted came out of nowhere. It was a mid-season comedy on a network that didn’t do comedy, from the creator of a previous comedy that everyone liked but very few people watched. There was nothing inherent in its premise that really drew me in, and while its cast wasn’t bad on paper it didn’t seem like something that I would actively tune in to see on a regular basis.

And then I watched it, and it was one of my favourite new shows of the year.

The show was never even close to a hit, pairing with Scrubs and drawing decent but uneventful ratings. And then, after a surprising renewal, the show’s remaining first season episodes were burned off in the dead of summer to even worse ratings. It was a strange journey through the show, but through it all my love for the show carried me through.

And yet, Better Off Ted returns out of somewhere. It returns with expectations from viewers and critics alike who fell in love with the show, and it also emerges on a network that does do comedy and actually draws quite spectacular ratings for said comedy. As such, the stakes are now significantly higher, and debuting against the Biggest Loser’s finale and airing out of a deflated Scrubs is not going to help matters.

“Love Blurts” is a solid episode of the show that suffers based on these expectations, as I spent much of the episode imagining how the situation the show was presenting would have been better if they had done this, or implemented that, or gone back to past episodes and did what they did there. The show has become its own curse, and it leads to a premiere that kept me at a distance while doing more than enough to remind me why I missed this show and why I will continue to suggest it to anyone and everyone.

If I had to rewrite this episode, I would make one single change: rather than having Ted head off on a story of his own with the bland and uninteresting Danielle, I would instead place Ted where it seemed like the episode was heading towards, trapped between Phil, Lem, Linda and Veronica’s demands. Jay Harrington is not unfunny, but the show is never at its best when he is at the centre of its humour. Sure, making up fake Indian names is funny once, but it felt like the gag just kept going to the point where it wasn’t contributing anything to the episode either comically or in terms of his character. For Ted Crisp to pull a Ted Mosby (saying “I Love You” on the first date) implies that he is in fact crazy, whereas almost every one of the show’s best episodes have been those that teach us (and Ted) that he is there to keep things relatively sane around Veridian Dynamics, and when he becomes a participant (like when he became part of the underground medieval fight club) it becomes awkward. And while it’s fine if the show acknowledges that Ted being weird is weird, here the show seemed to accept that Ted is the one who is crazy, and it wasn’t comically or emotionally interesting enough to really sustain throughout the episode.

It’s clear that Fresco wanted to be able to offer an introduction to all of the characters, and a premise that could effectively involve all of them. As a result, the edible moss project never really went anywhere and the “Wee! Genetic Matchmaking” story was the only bit of Veridianness to be found in the half-hour. And don’t get me wrong, it’s a really fun story idea and had some nice ramifications overall, but it seemed to spread a bit too thin amongst the characters without really bringing them together. I never entirely bought Veronica’s involvement in the story, even though I loved nearly every word that came out of Portia de Rossi’s mouth. And I thought Phil and Lem’s stories were both funny in their own ways, but neither really clicked with their characters in a truly substantial way, and the characters were better when interacting with Ted (which would have happened more often in my own version of the episode). And Linda, although perhaps most comfortable in her spinoff from the central premise of the episode alongside guest star Taye Diggs, is at her best when interacting with Phil/Lem/Veronica, which the episode didn’t allow.

I think it captures just how awkward a position the show was in. For fans of the show, we have certain expectations of what an episode should do, and this episode didn’t necessarily live up to them. However, for new viewers, the show was trying to ease them into its style of storytelling, trying to situate Ted within an emotional spectrum (content but ultimately alone(ly)) and provide a sense of who these characters are and what they represent. For us older viewers, this feels unnecessary, and seems to almost dilute the show’s charm. And, most problematically, for new viewers, the episode doesn’t show the series at its very best, forced to represent everything as opposed to just giving it all up and going whole hog on a particular idea: it could in fact play better for us because of our nostalgia for the characters informing us in ways new viewers wouldn’t have. Heck, as far as I saw, there wasn’t even a fun “Veridian Dynamics” ad during the episode to help draw you into the show’s world, which seems like it runs contradictory to what drew people into the show earlier this year.

Of course, the episode still had a number of great lines, and the wonderful character interaction that was there from the very beginning was on occasion at full force. There is nothing here that convinces me that the show has fundamentally changed, or that it can’t be as good this year as it was last, but rather signs that in its attempt to mediate its way through an awkward re-entry into ABC’s lineup it has made a few compromises too many for it to be operating to its full potential. Hopefully, in the weeks ahead, the show finds its path to comic genius, but in the meantime the show makes me happy just remaining on the air.

Cultural Observations

• The plan right now is for Scrubs and Better Off Ted to serve as filler between seasons of Dancing with the Stars, so admittedly the ratings expectations are fairly low: the shows aren’t going to break out, and they really can’t with just 13 episode orders.
• However, I was still disappointed the show didn’t try to launch Better Off Ted out of Modern Family (perhaps airing a special Tuesday Cougar Town and creating a Bill Lawrence block) – the two shows aren’t wholly compatible, no, but anything that could give Better Off Ted a boost would be a nice step in the right direction for the show.
• Seriously, Portia de Rossi killed this episode: anything to do with Veronica’s sister has become one of my favourite running gags on the show.
• Full disclosure: Alan Sepinwall’s review already “spoiled” that the first two episodes aren’t super awesome, so perhaps that coloured my view of “Love Blurts.”

He seguido la producción de esta película muy de cerca desde hace un tiempecillo, y había cosas que aún sabiéndolas, por eso que se llama “secreto profesional” no he podido desvelar antes, y todo esto generó una serie de expectativas sobre la película, que para mi desgracia no se han cumplido. La peli más cara de la historia del cine español (y eso que el guionista y las voces originales son americanas) y se han limitado a hacer un refrito (que algunos se limitarán a decir que son homenajes como ya pasó con Monstruos vs. Alienígenas) de pelis de “marcianos” pero a la inversa. Pero que conste que no está tan mal como podrias pensar según mis palabras anteriores.

Como todos sabeis (y como se ha encargado A3 en informarnos continuamente sobre la peli), un astronauta llega a un planeta de aliens que tienen una vida normal aunque anclada en lo que sería nuestros años 50. Lo demás…….pues las mismas historias que hemos visto una y otra vez en el cine en otras pelis de ciencia-ficción pero cambiando los papeles, y sustituyendo a los actores reales por animación.

Y sí, la animación esta genial, los aliens son perfectos (me quedo sin lugar a dudas con el perro, una gran idea) y su mundo cincuentero, esos cadillacs voladores, esas diferencias en las caras de cada alien, si si, todo perfecto, pero el guión cogea de muchos muchos sitios. Y esto significa, que esos 50 millones que ha valido la película, se la ha llevado el famosísimo Joe Stillman que hizo su gran obra con Shrek, pero que desde entonces cualquier cosa le vale, y no es así, o por lo menos yo no lo veo así, y más si tenemos en cuenta que los aliens tienen un cierto parecido con el ogro verde (hasta las antenas……).

Eso sí, la BSO estupenda pero porque estoy condicionada a que me encanta la música de los 50-60, y siempre que alguna de esas canciones aparezca en una película, pues como que la llevaré mejor por pelin cansina que me resulte, porque la verdad, es que no se cuantas veces he visto ya el homenaje de la bici-et-humano-luna, y sinceramente ya cansa.

Menos mal que la peli es para los niños, y estoy convencida que a ellos les gustará, ya que al ser tan pequeños, ocupan sus horas viendo series supuestamente indicadas para ellos y no tantas películas como hayamos podido ver nosotros (eso sin hablar de la telebasura que les meten, pero eso es otra historia y demasiado larga). Por lo tanto, creo que se lo pasaran en grande con las aventuras de Lem y Chuck, que sacarán la moralina que nos intenta enseñar la peli (más que mil veces vista, y sino vuelvo a recurrir a Shrek, ya que es la misma moraleja) y que les parecerá divertida y en ocasiones desternillante (aunque no creo que el chiste de la antena de Chuck lleguen a entenderlo), pero a diferencia de otras pelis de animación en la que niños y mayores disfrutábamos, en esta no es que los mayores disfrutemos tanto como nos hubiese gustado, desde que los chicos de Ilion Studios se pusieron manos a la obra para llevar este film a la pantalla grande.

Para leer la ficha de la película, pincha aqui

Karelia

]]> http://vierocollection.wordpress.com/2009/11/28/lem-bakar/ Sat, 28 Nov 2009 01:48:25 +0000 vierocollection http://vierocollection.wordpress.com/2009/11/28/lem-bakar/

Kode  : VCPT-LB014

Harga : Rp. 50.000,- / kg (+/- 128 pcs)

Pembelian minimal : 1/2 kg (+/- 64 pcs) dengan harga Rp. 25.000,-

Kode : VCPT-LT013

Harga : Rp. 50.000,- / pcs

Dapatkan Diskon 10% untuk pembelian minimal 3 pcs (grosir)

charles chuck baker and lem planet 51 2009 the idea girl says dwayne johnson justin long

Lem is the main character that helps out the astronaut Charles Chuck Baker, stay alive, while the little Martian army hunts him down on the planet, in hopes of catching him and studying his species.

Justin Long did a great job and was very enthusiastic with his lines. He was very enjoyable to listen to.

SonyPictures provided this video on youtube.
Watch Behind the Scenes footage & interviews with Planet 51 stars Dwayne Johnson, Jessica Biel, Justin Long & Seann William Scott. See Planet 51 In Theaters 11/20 and visit http://planet51.com/ for more information.

pochette du (mini) lp « jacno » en 1979

/
/
avant-hier soir tard, un e-mail de mon ami – et désormais collègue – david m’apprend la mauvaise nouvelle : denis quilliard (mieux connu sous son pseudonyme de fumeur de gauloises, jacno) est mort, avec au compteur à peine plus de la moitié de l’âge auquel claude levi-strauss vient de nous quitter il y a quelques jours. cinquante-deux ans ; saloperie de cancer ! la « grande presse » française (libé, le monde…), « très inspirée »,  copicolle les 460 puis les 1.500 caractères (espaces compris) des deux dépêches de l’agence france presse – telles quelles, tristes curriculum vitae, sans un gramme d’intervention ou de réaction personnelle… froid et clinique comme un carrelage de morgue.

/
pas très compliqué de comprendre pourquoi ! de la part des bien pensants [*], il pèse sur la musique de jacno (en solo, ou en duo avec elli medeiros) la suspicion de superficialité qui plane au-dessus de toute la pop. mais, encore accentuée ici – dans le cas de cet hybride mutant de chanson, de « variète » et d’esprit do-it-yourself issu du punk que représenta elli & jacno au tout début des années quatre-vingt – par le caractère à la fois électronique et minimal de leur musique. il est entendu que deux pouêt-pouêts de synthé ne peuvent faire œuvre… et si c’étaient justement cette économie, cette retenue, l’absence de rideaux de fumée cache-misère qui étaient – et demeurent aujourd’hui – osés   bouleversants et dérangeants ? sur un pont en béton armé même les hippopotames peuvent défiler ; sur les quelques millimètres de glace d’un petit ruisseau gelé il s’agira au contraire d’être délicat et subtil…

/
un qui, en 1984, – bien qu’ayant alors plus du double de leur âge – ne s’y est pas trompé, c’est maurice schérer (mieux connu sous son pseudonyme d’admirateur d’erich von stroheim et du père littéraire du dr. fu manchu, éric rohmer) qui confia à elli & jacno la musique des « nuits de la pleine lune ».

/
ce qui atténue – un peu – la tristesse liée à la disparition du musicien, c’est de savoir qu’il y a eu « passage de témoin ». le petit frère spirituel de jacno est bruxellois et se dévoile depuis quelques années en solitaire sous le pseudonyme de lem. depuis hier matin, je me repasse en boucle – en me prenant ses paroles « dans la gueule » comme jamais auparavant – sa reprise de boomerang en duo avec la délicieuse mymi sur son lp « soulstreet » (dokidoki, 2009) :

« les couteaux de la haine n’attirent jamais l’amour
comme des boomerangs qui font l’aller-retour
ce que tu as donné te revient dans la gueule
faux désirs faux besoins, égoïsme bien rance
bonne action-alibi, et vraie indifférence
ce que tu as donné te revient dans la gueule
faut payer quand on fait de la peine
dans chaque petite maison chacun cherche sa chacune
pendant que des millions agonisent à la une
si tu ne donnes rien, il faut rien espérer
et tous ces gens qui souffrent font de très bons sujets
on les regarde en famille le soir à la télé
si tu ne donnes rien, il faut rien espérer
chacun pour soi c’est personne pour toi

chaque pensée, un boomerang
et chaque geste, un boomerang
et les coups que tu prends me font mal

nous sommes des engrenages
dans la même machine
abimer son voisin
c’est le début du suicide
ce que tu as donné te revient dans la gueule
et l’amour que tu donnes est un gilet pare-balles
qui se referme sur toi le jour où ça va mal

si tu donnes rien, faut rien espérer
chacun pour soi, c’est personne pour toi

chaque pensée, un boomerang
et chaque geste, un boomerang
et les coups que tu prends me font mal

si tu donnes rien, faut rien espérer
chacun pour soi, c’est personne pour toi

chaque pensée, un boomerang
et chaque geste, un boomerang
et les coups que tu prends me font mal

les couteaux de la haine n’attirent jamais l’amour
comme des boomerangs qui font l’aller-retour
ce que tu as donné te revient dans la gueule
faux désirs faux besoins, égoïsme bien rance
bonne action-alibi, et vraie indifférence
ce que tu as donné te revient dans la gueule
faut payer quand on fait de la peine

chaque pensée, un boomerang
et chaque geste, un boomerang
et les coups que tu prends me font mal

chaque pensée, un boomerang
et chaque geste, un boomerang
et les coups que tu prends me font mal

chaque pensée, un boomerang
et chaque geste, un boomerang
et les coups que tu prends me font mal »

(texte : elli medeiros – musique : jacno – 1982)

/
alors ? superficiel ? fuckers !!

/
si, dans dix jours, dans la rotonde du botanique, nicolas (lem) trouve le courage et la partenaire pour chanter ce morceau sur scène, pas de doutes : ça nous mettra dans un drôle d’état…

/
/
lem (bel) ~ keiki (bel)
mardi 17 novembre – 20h – le botanique (rotonde)
236 rue royale – 1210 sant-josse – 10 / 13 eur

/
/
lem (bel)
vendredi 20 novembre – 20h – le salon
19 rue ville basse – 7830 silly – 4 eur

/
> (superbe !) vidéo de anne cherchait l’amour – si quelqu’un sait quel cinéaste l’a réalisée…
> je t’aime tant – une de mes cinquante chansons préférées de tous les temps !
> scène musicale des « nuits de la pleine lune » d’éric rohmer
> plastic faces des stinky toys à la télévision en 1977
> birthday party des stinky toys en 1979

/
/
[*] soyons honnêtes : le peu de disques d’elli & jacno – encore – présents dans les collections de la médiathèque est le symptôme d’exactement la même méconnaissance hautaine !

I was thinking about moon rocks and NASA sending probes to other planets and how we abandoned the lunar excursion module (LEM) on the moon. Boy, if there is life on the moon they are already thinking what a bunch of low lifes we are as we have already abandoned a car in their neighborhood.

Then I started thinking about the Martians and such and all the probes we have sent to their planets and abandoned there. What if our probe is nothing more than a garbage can full of garbage to them and we have sent it there and dumped it. Maybe we have outstanding tickets all over the solar system for parking and unauthorized dumping? Didn’t we have a probe explode trying to get to Jupiter? They might think we are trying to bomb them. “It was a drone”, they’ll say.

Then a thought occurred to me. The solar system has been compared to atomic structure. What if these things we are taking and leaving all over the solar system are putting it out of balance? Let’s simplify. The tire on your car is relatively big compared to that little weight that puts it in balance. And the planets are spinning around the Sun like a tire around a hub. If we go putting weights all over the place where they don’t belong, what will the result be? Galactic blowout? I think even a little wobble could be catastrophic. Maybe that’s why Pluto isn’t a planet anymore, no one ever did explain that to my satisfaction.

Antonio Marcos Pereira é um nome comum: pra confirmar se sou eu mesmo quem você procura, saiba que nasci em Salvador e morei muitos anos em Belo Horizonte, onde fiz quase toda minha formação: a UFMG é minha alma mater.

Minha principal atividade profissional é ensinar: assim ganhei a vida quase a vida inteira. Já fui professor de Inglês, e também lecionei por vários anos as disciplinas ligadas a cultura e sociedade – Antropologia, Sociologia da Comunicação, Realidade Brasileira, etc – no curso de Comunicação de uma IES privada. Além do ensino, houve um breve período em que trabalhei em uma loja de discos e outro período em que quis ser DJ – esses itens pertencem a uma época remota, mas adicionam certo glamour à biografia, por isso estão aqui. Mais recentemente trabalhei com muito empenho e alegria em uma ONG, como redator de projetos e uma espécie de consultor genérico para assuntos aleatórios. Também me esforcei aqui e ali como tradutor Inglês/Português – durante anos acreditei que ia investir em carreira dupla, mas pouco a pouco a tradução foi ficando pra trás (é um trabalho do cão), e hoje só faço isso muito eventualmente, e mais como revisor técnico do que propriamente como tradutor. Desde 2007 sou Professor Adjunto no Departamento de Letras Vernáculas do Instituto de Letras da UFBA,  faço parte de um grupo de pesquisa que ajudei a criar e serei até 2011 tutor do grupo PET do Instituto.

Trabalho principalmente como um linguista interessado em questões metodológicas na área que conecta linguística e antropologia e, por essa via, nos problemas que circundam essa coisa que chamamos de “texto” (o que é, como se faz) e esse negócio que chamamos de “leitura” (o que é, como se faz e, em particular, como se fez: gosto muito de estudos históricos e comparativos das práticas de leitura e escrita): esse pacote é tipo o carro chefe de meus interesses profissionais. Mas também escrevo resenhas e comento literatura para o caderno Prosa & Verso do Globo, sou um entusiasta e orgulhoso membro fundador da Copa de Literatura Brasileira e pesquiso – isto é: exploro de um jeito mais ou menos consistente e sistemático, que quer ser organizado – a produção ensaística contemporânea manifesta no trabalho de alguns autores que curto, como Saer, Piglia, Sebald, Marías, Bolaño, Aira, Barthes, Lem, Borges, Bernardo Carvalho. Mas há muitos autores que admiro – como Tchekhov, Kafka, Sherwood Anderson, Carver, James Agee, Di Benedetto, Munro, Cheever, Cormac McCarthy, Bowles, Tiptree, Joseph Mitchell, Heródoto – que não cabem nesse tipo de trabalho: esses eu “só” leio. O fato é que gosto muito de literatura, e desde que me entendo por gente gosto de estar perto de coisas e pessoas que tem a ver com livros e leitura, e isso define bem meu espaço ideal de trabalho e minhas predileções. Se você quer informações mais tecnicamente precisas a respeito do meu trabalho, vai encontrar aqui.

Escrevi de 2003 a 2009 um blog que ficava aqui nesse endereço, o Ozu: foi produzido inicialmente como uma tentativa de publicar, no sentido mais óbvio e rasteiro possível, alguns resultados de umas tantas oficinas de criação literária que fiz. Para aproveitar a leveza de outro significante e o fato de que gosto mesmo de escrever essas coisas mais casuais e sem muita cobrança de procedimentos, escrevo agora de vez em quando mais ou menos sobre os mesmos assuntos de sempre (ficção, memória, música, trabalho, amigos) aqui, no ensaio.

Estou no orkut, no facebook, no twitter: eu gosto dessas coisas. E aqui vai meu email – mas dê um desconto na hora de esperar resposta urgente (isso vale especialmente se você é meu aluno ou aluna e está desejoso pela resolução de um problema ou por uma nota: por favor, dê um tempo, em geral eu respeito a demanda e respondo).

É isso.

a píšu první normální příspěvek. Byly tu ještě dva za sebou, které nevidíte, jelikož jsou divné a tudíž striktně soukromé. Nejdřív krize, potom ještě krize… nasrání na nejblížší okolí a následovně na celý svět:))

Náš matikář si nějak libuje ve vystavování naskenovaných domácích úkolů na fóru, což je sic ok, ale nemůžete pohodlně počítat (= vleže, na posteli), když jednotlivé úkoly opisujete z obrazovky… Jinak, zjistilo se, že onen matikář píše celkem obstojné básně a vystavuje je na netu.) DD nabídla, že bychom mu některé mohli zarecitovat na narozeniny… velmi promyšlený způsob sebevraždy:D

Začala jsem číst Summu technologiae. Zatím dobrý. Hlavně komentáře překladatele…

Předevčírem sněžilo. Pak to celé roztálo. Teď prší a je mlha a odporný vítr. Wasabi v tubě, co se prodává v Ránu (jako ráno, ne rána), je málem prošlé, takže zase život bez té zelené věcičky. Ach jo. To, co jsme kupovali v Praze, je jen obarvený křen, sladký:P A obyčejné jídlo mě začíná štvát čím dál tím víc, jelikož je celé nasládlé. Maso, brambory s masem, kuře, rýže, kečup, salám… Člověk to jí jen aby neumřel hlady. Ještě černý chleba by šel. A ulomský bílý – nevím, jak to dělaj, ale mohu se po něm utlouct. Hlavně po té kůrce nahoře… Z druhé strany, čisté řasy jsou taky odpornost. Myslím tamty zelenomodré, poloprůhledné. Chutnají jak zkažená ryba…

Na Devu je pár fotek z nedělního rána, když jsme byli na chatě. Námraza. Na kytkách i mrtvých mouchách… Noc před tím bylo nádherné počasí, minimum osvětlení (chata u lesa, sousedi spí. Ne jako ve městě), a mně právě došla baterka na foťáku. Doprotonu. Dosud nemám pořádnou fotku s hvězdičkama…

nello scrivere queste poche pagine di ricordi mi è parso abbastanza inquietante di aver spesso avuto l’impressione di rappresentare non dei fatti, ma solo delle versioni già esistenti e già in possesso di una qualche veste letteraria. in fondo ho iniziato il tempo non perduto a partire dall’infanzia del protagonista e alla fine ho deciso di eliminare completamente quella parte introduttiva del libro, dopo averla riscritta e rielaborata molte volte. era proprio là che si trovava la maggior parte dei materiali costituiti dai ricordi della mia infanzia. inoltre diversi frammenti di quella parte sono andati a sparpagliarsi anche in altri libri, dunque mi trovo nell’ingrata situazione di una persona che non può semplicemente ricorrere a una riserva di fatti accaduti, magari anche mescolati in maniera assolutamente caotica, ma che deve strapparli quasi a forza alle più svariate costruzioni, dove possono essere stati ricorperti da perfette imitazioni della verità. una variante ironica del destino del discepolo di un mago o anche semplicemente di un bugiardo che inizia a confondersi tra le sue stesse invenzioni.

stanislaw lem

(Zdjęcie z materiałów TR dostępnych na stronie teatru, fot. Jacek Domiński)

Zgodnie z przewidywaniami “Solaris” Lema świetnie sprawdza się w teatrze. I co więcej, teatr potrafi wydobyć z powieści to, czego nie dało rady kino – w teatrze fabuła jest pretekstem, a prawdziwym tematem jest niemożliwość kontaktu z Obcym, niemożliwość poznania w ogóle. Twórcy spektaklu w TR Warszawa dali radę zachować klimat sf, a zarazem sięgnęli w głąb i moim zdaniem całkiem udatnie zajęli się kognitywistycznymi dylematami opisanymi przez Lema.

Scenografia daje złudzenie stacji kosmicznej – scenę od widowni oddziela pleksiglasowa rama, kojarząca się ze śluzą na statku, taka sama forma powtórzona jest w głębi sceny, otaczając ekran, na którym pojawiają się projekcje. O nich słów kilka – wielokrotnie na ekranie wyświetlane są przyspieszone, zmontowane a la Koyaanisqatsi, ujęcia zapełniającej się ludźmi widowni TR – sugestia, że tu my-widzowie pełnimy rolę oceanu-obserwtora i eksperymentujemy na zamkniętych w stacji naukowcach. Poza tym w ramach projekcji wyświetlane są fragmenty “Lotu na księżyc” Meliesa – pierwszego w historii filmu o lotach w kosmos, oraz futurystyczno-naukowe graficzne formy. Inne rekwizyty sf to mrożone, prasowane mięso jedzone przez astronautów; kosmiczny kombinezon w którym na scenę wkracza Kelvin – bardzo podobny do skafandrów stosowanych w misji Apollo; wiszące pod sufitem wentylatory i szafy-tuby z materiału; szelki pomagające poruszać się w nieważkości noszone przez Snauta.

Oprócz nawiązań do tradycji sf reżyserka mnoży inne cytaty, odwołania, tropy interpretacyjne. Murzynka Gibariana wygląda jak wyjęta z filmów Felliniego, w scenie przekazywania komunikatu oceanowi na ekranie LCD pojawia się obraz Holbeina “Ambasadorowie” (znakomity kontekst dla dzieła Lema, symbol bezradności wobec przemijania, daremności wszelkich wysiłków zmierzających do porozumienia), Snaut paraduje w surducie i peruce przypominającej Mozarta, a podesty stacji kosmicznej podparte są stertami książek. Nie braknie także popiersia Sokratesa (najsłynniejszego wątpiącego – “wiem, że nic nie wiem”), wypchanego sokoła, innych niepozornych, a znaczących drobiazgów.

Scenografia i projekcje już same w sobie przywołuja temat trudności z poznaniem i kontaktem  (choćby wspomniani “Ambasadorowie”). Sartorius w swoim laboratorium podglądany jest cały czas przez kamerę, obraz zarejestrowany przez nią widzimy na dużym ekranie LCD z boku sceny. Zanim Sartorius pojawi się na scenie, odbywa się rytuał jego przygotowań do wyjścia – a potem łomot zbliżających się po schodach kroków. Przy którymś z kolei razie kamera podąża za nim i widzimy, jak aktor udaje ten tupot, stapając wyłącznie po dwóch stopniach, które ukryte są w kulisie. Obnażanie złudzeń, kwestionowanie scenicznej rzeczywistości – powróci także w wielu innych wariacjach.

Kluczowym dla mnie problem z adaptacjami Solaris było: jak pokazać “gości” tworzonych przez ocean tak, ażeby byli rzeczywiście obcy. W Warszawskim przedstawieniu udało się to znakomicie w przypadku Harey. Aktorka gra w zasadzie ciało wypełnione szczątkową, niepełną świadomością, a pełnia obcości wydobywana jest w fizycznych kontaktach z Kelvinem – zamiast dotyku, czułości, bliskości mamy męczący, dziwaczny taniec współczesny, choreografię bardziej przypominającą walkę niż jakikolwiek kontakt. Postać Harey składa się z przebłysków, w których mówi i zachowuje się jak zdezorientowana, naiwna dziewczyna oraz dziwnych, bolesnych, ekspresyjnych ruchów, jakby testujących możliwości i elastyczność sztucznie stworzonego ciała – i ta choreografia skutecznie przekonuje, że Harey jest Obcym.

Fabularnie mamy tu wierne i dokładne odtworzenie książki, świetne aktorsko, wciągające i dramatycznie wybrzmiewające sytuacje. Warto zobaczyć tę inscenizację powieści Lema, chyba najwierniejszą intencjom autora.

 ¿Qué significa LEM06?

Lem06 hace referencia a un grupo de amigos que se graduaron de la universidad en 2006, egresados de la carrera de Licenciados en Mercadotecnia. La banda, como se dicen llamar, se compone de   15 integrantes: Aldo, Inishe, Karla, Dani, Leslie, Lesly An, Mara, Mauricio, Tato, Titis, Nacho, Karla, Héctor Borracho, Héctor Ortíz y Giovana.

Cena de gala

Fotos cena mayo 2006

Amigas

Ixtapa

Fiesta

Fiesta

Alberca

Todos

Despedida Mara

Todos

Banda…próximas vacaciones a Madrid…

Próximas Vacaciones

Más información en Wikipedia

Do you remember when NASA landed a ship on the moon and sent out the “LEM”? That was a really big deal for all of us. As an artist it seemed like a perfect subject to comment on through a creation of art. There were pictures all over the web at that time which happened to be public domain (’cause we all spent millions of dollars of our tax money gassing the little robot around the lunar dust!) so I grabbed one and began experimenting in photoshop.

Sometimes I imagine what it must have been to be in a control room on Earth watching through a camera lens where the little robot was going and how strange that must have been because of the extreme “game-like” format it must have took on for the operator yet he was playing a multi-million dollar game not so much for fun but for gathering information for future expeditions. Really, could you imagine a new game called “LEM” and just copy the scenario from real life except insert a few “Moon-Monsters” running across the lens looking rather dangerously at the little LEM-Bot. OOOOhhh…good name: “LEM-Bot”!

Sometimes art comes from the strangest and most unusual situations…why not from out of this world?

Nous sommes très heureux de vous présenter les premiers extraits vidéos issus d’une série d’entretiens que nous avons réalisé au cours de l’année passée (2008-2009). Se sont d’ores et déjà prêtés au jeu et sur la base d’une même grille de questions: Bernard Paulré, Giovanni Dosi, Nadia Jacoby, Angelo Secchi, Mauro Sylos Labini, Marco Grazzi, Federico Tamagni, sans oublier Jacques Lesourne.

Hebdomadairement (sic), nous publierons les réponses vidéos respectives de nos interviewés à la question bi-hebdomadaire (sic-sic à préférer à “semi-mensuelle” pour l’avantage certain de 9 points au scrabble). Notez que, durant cette période où nous vous soumettrons nos archives, nous poursuivrons l’exercice en réalisant de nouvelles rencontres filmées sur des thématiques que nous voudrons associées à la dynamique du capitalisme et de l’industrie.

Pour l’heure, veuillez vous installez confortablement pour découvrir les “3 vies” de Bernard Paulré et le célèbre “Here I am !” de Giovanni Dosi :

Au plaisir de vous présenter nos prochains extraits et peut-être de vous avoir sous nos projecteurs…

DCI

Sedligheten, moralen. Det var ju den han företrädde, ja inte bara det; han hade gjort den till en mask han bar. Lugn, genomtänkt, medkännande. Frågan var om det ens var en mask, det kanske var själva essensen av honom som låg klistrad kring giporna. Men ändå, nu höll något på att hända.

Fundament skakade och allt det som människor under århundraden hade grundat sina liv på kunde rasa samman. Livet, så som vi kände det, kanske inte vore detsamma i morgon. Här krävdes åtgärder. Pekpinnar, förklaringar, förlöjliganden. En vän opinionsartikel i det stora mediumet i vilken hans varma stämma klingar genom bokstäverna ut i småbyggden och de kristna fundamentalister med vilka han kände sådan samhörighet med.

För visst måste det vara så att den lilla människan ska gå före samhällets bästa. Låt interaktionen och relationen förtvina i sin egen självförstörelsedrift, så länge kaffet står serverat klockan tre och frun släpper till framåt småtimmarna är allt i sin ordning. Han hade aldrig hört någon klaga på hur det var ordnat, hans egen fru var nöjd med hur deras liv hade utvecklat sig och visst var det vackert hur han kunde försörja henne medan hon ombesörjde mathållning och lemtömning.

Nöjd satt han vi frukostbordet, läste sina egna ord och tänke att nu, nu går man ur huse för att sluta upp bakom mig och mitt söndervittrade parti. Nu kommer vändningen. Demokratin kan vänta.

Han log och smuttade på det svalnande kaffet som hans fru gjort i ordning redan innan han vaknat. För hans inre syn såg han löpen ett år framåt. Göran Hägglund ledde KD till valseger på gamla hederliga värderingar.

STOPP

Världen gråter

Excellent site !!! SUPERBE !!!. Merci D.E

On a marché sur la Lune

Was passiert, wenn Allen Ginsberg, William S. Burroughs (Naked Lunch), Thomas Mann, Hermann Hesse, Hermann Melville, Michel Houellebecq, Stanislaw  Lem, Philip K. Dick, John Brunner (Morgenwelt) und Anthony Burgess (Uhrwerk Orange) einen Draufmachen und beschließen, einen gemeinsamen Roman zu schreiben? Dann könnte genau das herauskommen, was David Foster Wallace (Gott hab ihn selig) mit Infinite Jest / Unendlicher Spaß (in der Übersetzung von Ulrich Blumenbach) zu gelingen scheint. Nichts anderes als der Roman des Jahres, wenn nicht des Jahrzehnts, auch wenn das Original noch aus dem letzten Jahrtausend stammt, was man diesem größenwahnsinnigen, drogenumhüllten, in der Zukunft angesiedelten Meisterwerk denn auch an und ab anmerkt. Okay, ich habe zwar erst 100 Seiten gelesen und rund 1450 Seiten (inkl. Fußnoten) stehen mir noch bevor. Aber ich werde jede Seite, ach was, jede Zeile, dieses vollkommen durchgeknallten, sperrigen, genialischen Abgesangs auf die Zivilisation genießen. Wundervolle Wortkreationen a la Lem, gigantische Schachtelsätze, die selbst Thomas Mann erblassen lassen, eine Ideenvielfalt und Beschreibungskreativität, die eines Melvilles würdig sind. Es empfiehlt sich, ein Fremdwörterbuch dabei zu haben . Infinite Jest könnte tatsächlich ein unendlicher Spaß werden, zumindest noch 2632 Tage !

A reader sent me a link today to another Lunar Lander game, as a follow-up to my blog post last month. This version from PlanetInAction.com requires the Google Earth plugin for your browser, and takes a side-scrolling approach to landing on the moon, using the Google Earth maps of the actual landing area of Apollo 11.

If you com across any more fun Lunar Lander type games, send them my way!

Hello, my name is Alex Andreyev. I’m an artist living in Saint – Petersburg.
I’ve been draving, painting and doing graphic design over last 20 years.
Now I’m creating the concept art to the Kin-Dza-Dza animation movie.
You can buy all my picters in a high resolution for print – just mail me andreevbox@gmail.com

source: www.alexandreev.com

behance

Skończyło się. Temat od dłuższego czasu kisił mi się na wątrobie, ale miarka przebrała się, gdy pewien znajomy znajomej zaczął ze mną rozmowę telefoniczną od magicznego słowa “Pan”. Szybkie wyprowadzenie go z “błędu” nie zdążyło zatrzeć uczucia, że gdyby chlasnąć mnie w dekiel, z bujnej (wciąż!) czupryny, posypało by się wapno. Skoro jestem dinozaurem, to dziś o dinozaurach będzie.

Delikatna pijatyka, jaka wczoraj miała miejsce, była przyczynkiem do całkiem ciekawej rozmowy nt. (szeroko pojętego) rozwoju gier. Jak to zwykle, po spożyciu, bywa, mało co z niej miało sens, prócz kilku wątków, które postaram się przytoczyć.

Teza #1 – Od wczesnych lat 90tych, większość gatunków nie ruszyła się z miejsca.

Swego czasu, w swoich rozważaniach Stanisław Lem, ustami Golema, poruszył całkiem ciekawy temat “ewolucji z gradientem ujemnym”. Rzecz jest o tyle ciekawa, że doskonale ilustruje wiele tendencji rozwojowych, wielu branż – nie tylko tej okołogrowej. Z grubsza, Golem przyrównuje człowieka go organizmu jednokomórkowego. Inicjalnie, człowiek przedstawiony jest jako twór wysoko rozwinięty biologicznie, o fenomenalnych możliwościach “naddanych”, niezrównanym potencjale intelektualnym i tak dalej. W czym że, ów jednokomórkowy organizm miał by być od człowieka lepszy? Otóż, gdyby wspólny mianownik uplasować w jedynym słusznym celu egzystencji organizmu – jego biologicznym przetrwaniu, jesteśmy niedoskonali, jak cholera – wystarczy jedna zapchana “rurka” i mamy zawał. Jednokomórkowiec się podzieli i będą dwa.

Gdyby zestawić tę dość kryptyczną tezę z grami i postarać się znaleźć wspólny mianownik w postaci minimalnego “nakładu”, skutkującego maksymalną “radochą” – dzisiejszym grom do podobnej wyrafinowanej prostoty… daleko.

Pong był jednokomórkowcem. “Ruskie jajka” były jednokomórkowcem. Tetris był jednokomórkowcem. Dune 2 była jednokomórkowcem. Wiele innych gier, o których mało kto dziś pamięta, nim było.

Od 1972 roku (data powstania Ponga), gry ewoluowały. Pytanie czy “do przodu”?

Czy wyrafinowanie technologiczne dzisiejszych gier nie jest samo w sobie usprawiedliwieniem ich egzystencji? Gdzie się podział “element jednokomórkowy”? Weźmy na tapetę wspomnianą wcześniej Dune 2 – przez wielu (w tym i mnie) uznawaną za mamusię wszystkich RTSów. Jaki element “jednokomórkowej” mechaniki rozgrywki zmienił się od 1992 roku? Śpieszę z pomocą:
- Zaznaczanie jednostek za pomocą box’a (rewolucyjna zmiana)
- Zdobywanie doświadczenia przez jednostki (imho, również)
- Korzystanie z zasłony terenu przez jednostki, w czasie rzeczywistym (chociaż w D2 miało to poniekąd miejsce, w postaci “chowania się przed czerwiem”), na modłę Company of Heroes

Rozwijając moją wcześniejszą teorię “gry są budowane naokoło ficzerów, a nie ficzery naokoło gier” (patrz Endwar, bez kontroli głosem) – weźmy na tapetę nadchodzącego R.U.S.E.’a. Co oferuje się nam 17 lat po premierze Diuny?
- Support dla Surface Microsoft’u
- Dowolne oddalanie i przybliżanie obrazu, skutkujące większym uczuciem immersji
- Zagrywki taktyczne (tytułowe “ruzy”, które w zasadzie można podciągnąć pod “speciale”. W D2 też była bomba atomowa )

Są to jedyne cechy szczególne tego tytułu. Sama gra to Dune 2, opleciona naokoło przybliżania obrazu! Co z tego, że grafika jest piękna. Grafika interesuje mnie mniej niż gameplay. Co gorsza, każą nam czerpać przyjemność z tego, że gra wygląda fajnie… niekoniecznie dlatego, że jest fajna. Każą myśleć, że skoro mogę oddalać obraz i nagle znaleźć się w sztabie, gra jest tak zajebista, że jest kolejnym krokiem rozwoju w dziedzinie RTS’ów. Na miłość Bogów! Endwar jest kolejnym, dość dobitnym przykładem tego, o czym mówię.

Weźmy pierwszą z brzegu klasyczną samochodówkę: Test Drive na Amigę.
- Morderczy kaktus z pierwszego poziomu
- Licencjowana fura
- Kręcenie kierownicą
- Widok z kokpitu
- Model zniszczeń “na” samochodzie

Weźmy Gran Turismo (przeze mnie uważaną, choć wyścigówek nie lubię, za jedną z najlepszych gier tego typu ever).
- Dodanie tzw. slipstreamu (tunel powietrzny za pojazdem) – ciekawa nowość
- Replay’e – ciekawa nowość
- Tuning – ciekawa nowość

Oprócz tego, wszystko wygląda i brzmi lepiej. Czy na tylko tyle można wpaść od 1987 roku (data premiery pierwszego TD)? Dlaczego w kwestii konceptualnej nie zmienia się absolutnie nic? Dlaczego, jako szczaw, bawiłem się wielokrotność razy lepiej przy entym wbijaniu fury w kaktusa, niż przy… well… dowolnej ścigałce obecnych czasów? Przesyt? A może “jednokomórkowość” przysypał ogrom niepotrzebnej, w dużej mierze graficznej, ewolucji? Do dziś pamiętam motyw muzyczny z Lotus’a. Ktoś pamięta OST z Gran Turismo?

Jasne, że należy zaopatrzyć się w dużą dozę przymrużenia oka, aby powyższe argumenty uznać za pozbawione wad. Niemniej, proszę Cię o to – a nóż zobaczysz to, co ja. Jasne również, że powstało wiele ciekawych cross-over’ów “staroszkolnych” gatunków gier. Strategie z RPG’ami, sandboxowe strzelaninio-racery, FPSy też od czasów DN3d i Q poszły w ciekawe strony, ale “core concept” jest wciąż ten sam. Pytanie, czy gry mogą się w ogóle rozwijać w “dobrym” (w tym aspekcie postrzegania) kierunku? Czy człowiek i jego “wielokomórkowość” jest (biologicznie) w jakiś sposób uzasadniony? Czy może sami uzasadniamy swoje istnienie, tym, że istniejemy? Czy nabywanie nowych “cech graficznych” przez gry, jest właściwą drogą? Jest inna? A może pora zupełnie zmienić postrzeganie? Na jakie? Niestety, gdybym znał odpowiedź na to pytanie, pewnie byłbym dziś bogatym człowiekiem. Finansowo .

Teza #2 – Gry są, jak dziewczęta w białych kozaczkach – ładne i proste

Kolejna rzecz. Po raz kolejny wspomnę o latach, kiedy dinozaury biegały po podwórku . Dlaczego taki szczawik jak ja mógł wziąć takiego Harpoon’a i totalnie nie rozumiejąc o czym w zasadzie jest ta gra, metodycznie, krok po kroku nabywać pierwszych szlifów? Dlaczego mogłem niezliczoną ilość razy rozpoczynać Moonstone’a czy Alcatraz’a od początku i za każdym razem było tak samo rajcownie? Jak jest dziś? Idiotycznie prosto. Zbyt przystępnie. Niewymagająco. Niech jakiś 14latek natknie się na bossa, którego nie może pokonać w trzech pierwszych podejściach. Gra momentalnie jest “głupia” i “jakaś zbugowana”. Wszyscy przecież znamy takie sytuacje. W przypadku Internetu mówi się o dzieciach NEO. W przypadku gier, ukułem sobie termin “pokolenie next>next>next”.

Kto się jeszcze dziwi dlaczego, w świetle powyższego, gry stały się takie, jakie się stały? Jacy odbiorcy, takie gry. A co z Nami?

Tez było jeszcze kilka, ale wraz z progresją czasu, sami wiecie .

Suma summarum, do głowy przychodzi mi jeszcze jedna -potencjalna- przyczyna. A może to wszystko jest powodowane dysonansem starca? Może naturalną koleją rzeczy dla dinozaurów jest wyginąć bez zadawania pytań? Tylko które stworzenie chce dobrowolnie “oddać życie”? Może jesteśmy wszyscy kolejnym wcieleniem naszego dziadka, który zwykł mawiać, że “młodzież już nie ta co za moich czasów”? Wszyscy chyba zgodnie przyznamy, że dziadek racji nie miał? Miał? A może wyrażany przez niego pogląd, jest dokładnie tym uczuciem, które nas teraz trawi?

Jestem skłonny przyklasnąć. To… plus kac, pod którego wpływem powstał ten tekst .

Gdzie się podziały tamte prywatki? Jak zwykle, zachęcam do dyskusji w komentarzach.