Catholic historian and author, Fr. Malachi Martin, offers interesting observations concerning the nature of political movements and leaders.  In his book, The Jesuits – The Society of Jesus and the Betrayal of the Roman Catholic Church, Fr. Martin compares and defines two well-known historical figures.

“[They shared] a clear perception of the only means by which history can be deliberately made, and human destinies can be materially altered.  Gold or pleasure won’t do the trick; not for long, at any rate.., it is not blind economic forces or weight of numbers or even access to power that enables men to make history.  Only an ideal does that.  An ideal by which the wills of individuals can be won.  An ideal for which people are convinced it is worth fighting and sacrificing everything – even life itself.  It is men under the complete control and all-abiding influence of such an ideal accepted without reserve.  Men, in other words, whose ordinary self-interest is transformed by an ideology into an all-absorbing devotion shot through with a high romanticism.“

The two individuals refered to above are V. I. Lenin and Ignatius Loyola, the founder of the Jesuits.

Regardless of how we feel about their respective accomplishments, Fr. Martin gives us an important insight.  Diametrically opposed in goals, both men, nevertheless, keenly understood human motivation and how to exploit it.  Whether motivated by secular humanism or ‘other-worldy’ idealism, the mechanics of political agitation and organization remained the same.  Both employed similar techniques to create and command large numbers of dedicated cadre.

Although separated by approximately 350 years, both Lenin and Loyola understood that it was an organization with military style discipline, supported and guided by a unifying ideology, that would prove succesful in effecting sociopolitical change.  

As we move forward in our struggle for freedom, however, the organizational challenge to bring down tyranny will be different.  An acknowledgement of past organizing strategies, balanced with thinking embracing a new paradigm of freedom will be called for.   It will call for creativity and originality.  Indeed, the voyage into the new era will be into uncharted waters.  Unity, singleness of purpose, and maintaining an integral ideology, must be reviewed and reinterpreted within a context that excludes group mind-control methods of past political leaders and movements.  Less hype, idealism, and romanticism, and more independent analytical thinking will be the key.

The strategy of a leaderless resistance will be become more practical and effective.  The advanced communications ability of this era will favor independent and spontaneous action.  Regimented orchestration from a central leadership will become less necessary.  The Internet has provided a means for open discussion and non-local coordination of activity.  A unifying ideology will still be available, but with the enhancement of more democratic input with less time to ossify – the gap between theory and practice can lessen with virtual realtime empirical testing.  The roles of leader and cadre can become more fluid to meet the challenge of the multi-tentacled and multidimensional New World Order.

Terror by Quota–State Security from Lenin to Stalin

It was a morning dog walk much like every other morning dog walk, though Leeloo, Otto and I stepped out onto the porch to find conditions on the damp side.  Light rain and overcast skies set a rather melancholy tone for our 6:15 a.m. journey around Sonoma Plaza, a change from the previous morning’s clear and frosty weather.  As a rule, the dogs prefer the feel of crunchy frozen grass under paw, but are not impartial to piles of soggy leaves, provided they’re gathered sufficiently high to facilitate vigorous redistribution via aggressive hind leg action.

Going against common wisdom, I tend to actively pursue cognitive dissonance in my life, above and beyond the ample supply heaped upon us by everyday existence.  And so it was last night when, following the conclusion of Sherlock Holmes’ “The Last Vampyre” (1993, Jeremy Brett, Edward Hardwicke), I retired to bed to catch up on some reading.  To supplement the online course materials for my MBA class on Research Methods, I find myself slogging through Marketing Research (McDaniel and Gates, 2007) and Multivariate Data Analysis:  With Readings (Hair, et al., 1995), neither of which are quite the page-turners that I find Alan Furst’s novels of Eastern European espionage and political intrigue in WWII to be.

After a dozen or so pages on programmatic, selective, and evaluative research, it was time for a stiff shot of cogdiff so I reached for my copy of Revolution at the Gates:  Žižek on Lenin – The 1917 Writings and thumbed through the remainder of Lenin’s second “Letter from Afar” (March 22, 1917), written from Zurich to his revolutionary colleagues back in Russia on the topic of the provisional revolutionary government and the proletariat.

Now, of course, there’s more than enough cognitive dissonance to go around here.  The transition from learning how to sell more stuff to consumers to understanding why the provisional revolutionary government’s efforts to reach compromise with the Tsarist supporters of Nicholas II, in order to protect the interest of Russian land owners, the bourgeoisie, Western European investors, and war profiteers, could only be accomplished at the expense of workers’ and peasants’ freedom and economic well-being, is not exactly an effortless one to make.

Yet it is precisely by juxtaposing contemporary marketing practices against Bolshevik political discourse that we are forced to look at the two things in a different light than we would ordinarily do.  And this is setting aside what is probably the more dissonant experience of even reading Lenin’s writings at all, in this post-Communist / post-revolutionary age.  For isn’t it commonly received wisdom that Lenin is one of the arch-villains of history, the father of the original “Evil Empire” that was ultimately vanquished by the triumphant forces of capitalism and democracy, but only after the suffering and death of millions of innocents?  What could possibly be learned from reading anything Lenin ever wrote?  Indeed…

In fact, what is striking about Lenin’s letters – as Slavoj Žižek points out in his forward to the collection – is his intuitive grasp of the revolutionary conditions of possibility which emerged as a result of the incipient failure of the initial revolt against tsarist rule in 1917 (itself a continuation of the failure of the 1905 uprising).   As Lenin observed, most commentators surveying the events of early 1917 interpreted the situation as portending either the gradual transition from autocratic monarchy to constitutional liberal democracy (should the revolution succeed) or the restoration of monarchical power, albeit with some provisions for limited democratic expression (should the revolution fail).  Lenin, on the other hand, understood that conditions were unfolding under which the power of a unified coalition of workers and peasants – a coalition which did not yet exist but would have to be forged by the Bolshevik Party and it’s allies – could sweep away both the tsarists and the parties of established wealth and privilege, and the lay the foundation for a truly transformational society.

Well, we all know how that turned out.  And yet, at 6:30 a.m. on a damp and foggy morning, it’s hard (for me) not to reflect on current conditions, here at the “end of history”.  We’re being told by our leaders that threatened economic collapse has been avoided and that we are slowly on the road to recovery, despite ample evidence all around us that the situation remains dire and the underlying systemic causes of the melt-down remain unaddressed.

Meanwhile, as the dogs stopped to inspect what to my untrained nose was yet another indistinguishable patch of grass, I noticed someone, warmly bundled against the chill, standing in the shadows by the duck pond, distributing bread crumbs to several large ducks.  Once upon a time, chickens and ducks roamed Sonoma Plaza freely, and a pond had been constructed to provide suitable “natural” habitat for the migratory ducks and geese who dropped in for seasonal visits.  Like many good deeds, this one had unintended consequences, as the feathered visitors flocked to enjoy the new amenities, and warm-hearted residents were more than happy to provide snacks.  Eventually the chickens were banished from the Plaza, in 1999, allegedly out of concern for their own safety.  The ducks, who were reconsidering their migratory status and contemplating a more settled lifestyle, were periodically “culled” – an interesting euphemism – in order to keep their numbers under control.

My overactive imagination wondered whether this scene wasn’t ripe for some kind of critical analogy about homelessness, illegal immigration, bleeding heart liberalism, welfare, or any number of political hot button issues bombarding us these days.  I confess to actually looking around to see if there might be someone of a different ideological persuasion lurking in a car, hammering away furiously on a laptop his or her latest inflammatory outburst of righteous indignation.  I didn’t see anyone though, so the dogs and I proceeded around to the other side of the Plaza.

My take away from the metaphorically-overdetermined bird feeding scene is that there’s nothing easier than building simple analogies from complex assortments of facts.  Feeding migratory birds apparently reduces their inclination to migrate and renders them dependent on the kindness of strangers to subsist through the months of inclement weather.  Better to let them fly away south for the winter, to warmer environs.  Thanks for the visit, see you next spring.  And so too migrant farm workers and homeless people, n’est-ce pas?  When I lived in Santa Barbara, free bus tickets to Long Beach were used to promote the orderly process of seasonal migration.

The morning walk was almost done, as we prepared to cross the street to where the Subaru was parked in front of the Ledson Hotel.  I noticed how the view down First Street East of the old First Baptist Church, built in the late 19th century, was partly obscured by the telephone poles arrayed like fence posts from one corner to the next.  It occurred to me that when electricity and telephones were first introduced, the presence of these poles and wires must have been experienced as signs of modernity and progress – of the spread of civilisation and all its conveniences.  Of course, there were no doubt Luddites who bemoaned the passing of an earlier age, but the benefits of these new technologies far outweighed romantic nostalgia or aesthetic considerations.   But in 2009, I’m struck by how unsightly these things are, and how they’ve lost whatever earlier sense of the new and modern they might have conveyed.  The fact that the more affluent parts of town have removed all external traces of these things – save for the occasional gray fiberglass “rock” signifying the location of an access point to underground utility cabling – speaks volumes to where we are today.

With the dogs snug in the back of the car, we concluded our walk and drove home, to reflect on the things we’d seen this morning and to eat some kibble.

English

Russia

De Verenigde Communistische Partij baseert zich op het wetenschappelijk socialisme zoals dat door Marx, Engels en Lenin is ontwikkeld.

Het communisme is de laatste decennia in diskrediet geraakt. In een niet aflatende stroom beschuldigingen en verdachtmakingen trachten de aanhangers van de vrije marktideologie communisme op één lijn te plaatsen met fascisme en nationaalsocialisme. Men gaat er aan voorbij dat fascisme en nationaalsocialisme ongelijkheid, uitbuiting en geweld legitimeren en zelfs verheerlijken en zich daarmee bestempelen tot criminele ideologieën.

Ook al is een begrip als klassenstrijd in het wetenschappelijk socialisme van wezenlijk belang, dat houdt niet in dat mensen bij voorbaat zouden worden uitgesloten. Ook de klassieke klassenvijand heeft recht op een menswaardig bestaan.

De beschuldigingen en verdachtmakingen richting communisme zijn overigens niet de hoofdoorzaak van het teloor gaan van het reële socialisme in de vroegere Oostbloklanden en het verdwijnen van de CPN in Nederland. Het zijn voornamelijk communisten die het communisme benadeeld hebben. Communistische partijen in het vroegere Oostblok waren door en door corrupt. Toen in Nederland de CPN onder vuur kwam te liggen, toonden maar weinig kaderleden zich bereid om hun rug recht te houden. Vaak werd er gekozen voor inmiddels goed betaalde baantjes in het bestuur die via de CPN waren bemachtigd.

De VCP is dan ook geen nostalgische partij. Eén van de uitgangspunten van Marx, Engels en Lenin is dat de wereld steeds in beweging is. En die beweging hoeft niet per definitie positief uit te pakken. De ontwikkelingen binnen veel communistische partijen in binnen- en buitenland waren dat zeer zeker niet.

De VCP is een communistische partij die met beide benen in de tegenwoordige tijd staat. We treden met de taal van deze tijd de problemen van deze tijd tegemoet.

Dat neemt niet weg dat we eerbied hebben voor onze oudere kameraden die in tijden waarin het communisme onder grote druk stond, standvastig bleven. Zonder anderen tekort te doen mag hier wel de naam van Roele Meins genoemd worden. Hij verdedigde in 1956 met gevaar voor eigen leven de drukpersen van de communistische krant De Waarheid toen deze door opgezweept gepeupel vernield dreigden te worden. Door zijn latere politieke optreden heeft hij er voor gezorgd dat het communisme in de gemeente Scheemda en heel Oost-Groningen behouden bleef.

Het is vreemd dat het communisme door zijn tegenstanders steeds maar weer opnieuw dood wordt verklaard. Zelfs in Oost-Groningen, waar het communisme toch tot op de dag van vandaag onder de mensen leeft, grijpt men iedere gelegenheid aan om te stellen dat het nu toch wel echt is gedaan met die in hun ogen verwerpelijke ideologie. De realiteit is uiteraard geheel anders. De VCP heeft zich als een moderne communistische partij een eigen plek verworven binnen de lokale politiek in het Oldambt.

Het steeds opnieuw dood verklaren komt voort uit het besef dat het “spook” nog steeds rondwaart. (“Een spook waart door Europa – het spook van het communisme.” De beginzin van het Communistisch Manifest van Karl Marx en Friederich Engels.)

Zeker nu, onder invloed van de financiële en economische crisis, steeds meer mensen vraagtekens gaan zetten bij het waarheidsgehalte van de vrije marktideologie, klinkt de roep om alternatieven luider en luider. Marx en Engels zijn weer terug van weggeweest. Men kan er niet omheen dat zij al in de 19e eeuw hebben voorzien dat kapitalisme van crisis naar crisis holt en uiteindelijk zijn eigen graf graaft.

Dat wil echter niet zeggen dat het vanzelf allemaal beter wordt. De huidige tijd laat veel overeenkomsten zien met de dertiger jaren van de vorige eeuw zoals economische crisis, opkomst van extreemrechtse en zelfs fascistische partijen, het zich nestelen van extreemrechtse en fascistische ideeën in bestaande partijen, isolationisme en protectionisme in de buitenlandse politiek en toenemende oorlogsdreiging. Nederland heeft zelfs weer een minister-president die net als zijn voorganger en geloofsgenoot Colijn uit de 30e jaren (“U kunt rustig gaan slapen, Nederlanders”) enerzijds de mensen probeert te sussen en anderzijds geen vinger uitsteekt om betere omstandigheden in het leven te roepen.

Het valt op dit moment niet te voorspellen in welke coalities de bestaande economische en imperialistische machtsblokken China, Rusland, VS, EU, Japan en eventuele nieuwkomers zoals Brazilië en India elkaar de steeds schaarser wordende grondstoffen en afzetgebieden gaan betwisten. Maar de huidige bewapeningswedloop laat vermoeden dat men, net zoals dat in de eerste en de tweede wereldoorlog plaatsvond, de economische crisis wil oplossen door de boel maar kapot te bombarderen. Zowel aan oorlog als aan wederopbouw valt immers veel geld te verdienen. En oorlog ruimt tevens heel wat overbodige arbeidskrachten op. De VS hebben al druk geoefend in Irak!

Over de binnenlandse ontwikkelingen valt meer te zeggen. Toenemende overheidscontrole en repressie zijn oude koek in tijden van economische neergang. Moderne technologieën maken het mogelijk dat niemand nog een vinger kan bewegen zonder dat dit geregistreerd wordt bij een overheidsinstelling. Big Brother is allang onder ons. Er wordt dagelijks wel door een of ander politicus geschreeuwd dat er harder moet worden opgetreden. Om de angst om wegvallende sociale voorzieningen en de onvrede onder de bevolking in “goede” banen te leiden heeft men als vanouds zondebokken nodig. Het valt een beetje slecht om daar de joden weer voor te gebruiken. Dus neemt een fascistische partij als de PVV nu voor de verandering maar eens de moslims. Maar in wezen gaat het om hetzelfde.

Leert de mens niks van de geschiedenis? Communisme gaat er van uit dat de mensheid wel degelijk vooruit kan gaan. Daar moeten mensen zich dan wel voor inzetten. Het komt ons niet aanwaaien. De communistische dichter Bertolt Brecht zei het zo:

Wie nog leeft, zeg niet: nooit
Het zekere is niet zeker.
Zo, als het is, blijft het niet.
Wanneer de heersers gesproken hebben,
Zullen de onderdrukten spreken.
Wie waagt het te zeggen: nooit?
Aan wie ligt het, als de onderdrukking blijft?
Aan ons.
Aan wie ligt het, als ze gebroken wordt?
Ook aan ons.
Wie verloren is, vecht!
Wie zijn positie door heeft, hoe is die op te houden?
Want de overwonnenen van vandaag zijn de winnaars van morgen,
En uit nooit wordt: vandaag nog!

Bron: VCP

‘Pido a este I Congreso Extraordinario del Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV) que incluya en su agenda de debate, la propuesta de convocar a los partidos políticos y corrientes socialista a crear la Quinta Internacional Socialista como una nueva organización que se adecúe al tiempo y a los desafíos que vivimos, y se convierta en un instrumento de unificación y articulación de la lucha de los pueblos para salvar a este planeta’, señaló el presidente del PSUV, Comandante Hugo Chávez Frías.

En el acto de instalación del I Congreso Extraordinario de la tolda política, en la Sala Ríos Reyna del Teatro Teresa Carreño, el Jefe de Estado, hizo, además, alusión a la declaración final, denominada Compromiso de Caracas, firmada por los partidos de izquierdas que se reunieron en la ciudad capital.

En esta declaración final, los partidos acordaron aprobar la propuesta realizada por el Comandante Chávez, en relación con la creación de la V Internacional Socialista.

Al respecto, el presidente del PSUV dijo: “Me da mucho gusto que el encuentro internacional de partidos de izquierdas haya aprobado esta decisión especial que no estaba en la agenda del encuentro pero que se ha incorporado como un acuerdo con una importancia que se pierde en el horizonte”.

En este sentido, el acuerdo establece la aprobación de los partidos de izquierdas de recibir dicha propuesta para convocar a la V Internacional Socialista como una instancia de los partidos y corrientes socialistas y movimientos sociales del mundo, en la que se armonice una estrategia común en la lucha contra el imperialismo, la superación del capitalismo por el socialismo, y la integración económica solidaria.

Además, el acuerdo dispone, a los efectos de concretar esta propuesta al corto plazo, crear un grupo de trabajo conformado por aquellos partidos y corrientes socialistas que suscriben esta incitativa para preparar una agenda en la que se definan los objetivos contenidos y mecanismos de esta instancia mundial revolucionaria.

Para ello se convocó a un primer encuentro previsto para el mes de abril del año 2010 en la ciudad de Caracas.

Aquellos partidos y corrientes que aún no se han expresado sobre la propuesta, someterán la iniciativa a la consideración de sus órganos legítimos.

El presidente Chávez recordó que la convocatoria a esta V Internacional Socialista tiene el espíritu de aquellas que la precedieron del pensamiento de Carlos Marx, Federico Engels, y Lenin, conjugadas con el pensamiento de latinoamericanos como: Simón Bolívar; de los antiimperialistas Francisco Morazán y César Augusto Sandino.

Destacó que cada una de estas tuvieron su contexto y fueron cuatro experimentos que nacieron desde Europa para lograr la unidad de los partidos y corrientes sociales.

“Pero se quedaron en el camino por distintas razones. Algunas tomaron fuerzas y otras se apagaron con el tiempo, pero ninguna sirvió ni pudo avanzar hacia los grandes fines de los grandes convocantes. Además todas fueron convocadas desde Europa, donde nació con fuerza esa tesis del socialismo científico al calor de grandes luchas populares,obreras, y el dominio de la burguesía”, recalcó.

Por otra parte, el Comandante Chávez, presidente del PSUV, apuntó que otro de los temas que deben ser abordados en el I Congreso Extraordinario de la organización política tiene relación con la crisis mundial ecológica.

Ello, considerando que el sistema capitalista ha logrado imponer ese modo de producción y desarrollismo destructivo que está acabando con el planeta y que pone en riesgo la supervivencia de la especia humana en la tierra.

“Allí están los informes científicos que muchos no quieren ver. La hegemonía mundial de los medios de comunicación manejados por el imperio estadounidense ha logrado esconder buena parte de estas informaciones que indican que la temperatura del planeta sigue subiendo, los grandes glaciares continúan desintegrándose, los casquetes polares se parten producto del recalentamiento de la tierra, el nivel de las aguas de los mares sigue subiendo”, enfatizó.

En este orden de ideas, Chávez subrayó que los grandes países capitalistas como Estados Unidos son los grandes culpables del desequilibrio ambiental, y pese a ello no quieren asumir responsabilidades.

Precisó que los debates que se generen en el Congreso del PSUV no deben encerrarse en si mismo. Por el contrario, deben trascender al pueblo, a las organizaciones sociales, y demás formas de participación popular del país.

Fuente: ABN. Venezuela

Todayat the SBL in New Orleans I had to present two papers back to back – five hours of sitting through sessions in which I participated (you know, the polite thing to do, hang around).

Anyway at the second one, where I rattled about Louis Althusser and Burton Mack, I was told later that the following coversation had gone on in the back row. 

‘Is that Lenin on his T-shirt’, asked one man,

The other leaned over, looked more closely and said, ‘Yes, I think so’.

‘The bastard’, said the first man, and promptly stood up and walked out.

I was, of course, wearing my Lenin T-shirt:

Specia politrukului bolşevic, al propagandistului care este plătit să manipuleze publicul se pare că este nemuritoare. Franckenstein-ul creat de Lenin în laboratoarele sale, dăinuie peste secole. Aşa cum diavolul îşi schimbă mereu înfăţişarea tot aşa şi politrukul devine în fel şi chip în funcţie de epoci. Azi, când vorba vine trăim în democraţie, avem o nouă specie de agitatori. De regulă ies de sub mantaua aşa ziselor instituţii non guvernamentale, (ONG).

Unul dintre cei mai exponenţiali politruci de şcoală nouă este Cristian Pârvulescu care până în octombrie anul acesta a condus asociaţia Pro Democraţia, timp de opt ani. Deşi a condus un ONG soţia sa lucrează în guvern din 1992 pe un salariu de ministru. Dar ce contează, etica este pentru săraci nu pentru marii guru ai civismului democratic. Realizările domnului Cristian Pârvulescu în societatea românească sunt majore. Dacă vă uitaţi la actualul parlament uninominal vă uitaţi greşit pentru că trebuie să întoarceţi capul spre Cristian Pârvulescu, autorul variantei de vot uninominal contra naturii. Acest vot uninominal creat pentru a veni în ajutorul PNL-ului prin săltarea celor cu mai puţine voturi în Parlament se bate cap în cap cu principiile democraţiei care promovează întâietatea majorităţii.

Partea ipocrit ticăloasă a acestor organizaţii este că ele caută mereu să treacă de graniţa non guvernamentală pentru a putea influenţa decizia politică. La rândul lor politicienii întră în cârdăşie cu aceste structuri de manipulare şi propagandă pentru a-şi însuşi sprijinul mediatic al unor voci publice din rândul ONG-urilor. Dacă nu demult o aveam pe Alina Mungiu Pipidi ca lideră a societăţii civile acum i-a venit rândul lui Pârvulescu care dintr-un analist politic plat şi şters a câştigat cu timpul ascendent ajungând acum să se manifeste chiar agresiv şi uneori împotriva democraţiei pe care se laudă că o apără cu dinţii. Aparent blajinul domn Pârvulescu simte nevoia ca purtător de barbă să dea glas şi laturii autoritar masculine din sine ce părea slab pronunţată. De curând comisarul societăţii civile şi-a îndreptat arcanul spre internet invocând o libertate de exprimare mult prea mare în spaţiul virtual. Drept urmare ne propune înfiinţarea unui Consiliu Naţional al Internetului care să monitorizeze site-urile şi să dea sancţiuni. De la bun început manifestarea de opinie virtuală a creat panică în rândul celor care cred că au monopolul de opinie şi care s-au simţit astfel ameninţaţi. Oricum de reţinut că propunerea de-a crea un fel de miliţie virtuală vine de la marele militant Pro Democraţia.

E cunoscut deja faptul că aceste ONG-uri susţin o propagandă agresivă pentru căsătoriile homosexualilor, feminism, şi în general minorităţi de tot soiul, religioase, etnice, patologice. Având o orientare anti-familie şi anti-tradiţie era firesc ca aversiunea ong-iştilor să se canalizeze către Biserica Ortodoxă. Ne aducem aminte de scandalul din 2006 în care se cerea scoaterea icoanelor din clase  pentru a nu crea discriminare faţă de atei sau alte religii. Slavă domnului că această bătălie a fost pierdută. Tot în continuarea demersului anti – ortodoxie, de curând, în plină campanie electorală Cristian Pârvulescu face urticarie pentru că nu suntem un stat suficient de laicizat pentru ateismul său. Iată ce l-a deranjat pe politrukul de şcoală nouă:  “În momentul în care preşedintele României, deci al tuturor românilor, îi sărută mâna patriarhului ortodox, el pune statul într-o situaţie de subordonare faţă de Biserică”. Păi da măi bolşevic ateu convertit în comisar cosmopolit, reprezentatul statului se închină în faţa patriarhului bisericii ca orice alt om în faţa preotului şi al lui Dumnezeu. Gestul preşedintelui de-a se închina patriarhului este unul omenesc, spiritual şi simbolic, dar asta e prea mult pentru un producător de poliloghii. Dar să zicem că fiecare are dreptul la opiniile sale, nu asta ar fi problema, ci faptul că non guvernamentalul şi apoliticul Pârvulescu face de fapt un atac de campanie împotriva unuia dintre candidaţi. Duplicitatea, impostura şi oportunismul caracterizează din plin demersul acestor ong-işti bine ramificaţi în spaţiul politic. Toată demagogia lor civică şi neutralitatea de faţadă ascund interese personale bine alimentate prin finanţări externe şi interne.

Exemplele de mai sus sunt elemente care compun portretul noului comisar al poporului, dar nu epuizează nici pe departe demersurile acestuia. Iată o altă mostră a duplicităţii ong-iste. Patru ONG-uri, Centru de Resurse Juridice, Agenţia de Monitorizare a Presei, Transparency International România şi Pro Democraţia au decretat sus şi tare că alegerile de anul acesta vor fi fraudate de către Traian Băsescu. Să ne aducem aminte că Pro Democraţia prin Cristian Pârvulescu susţinea acum cinci ani, alături de Traian Băsescu,  mascarada fraudării alegerilor de către Adrian Năstase. Sesizând schimbarea de direcţie din care bate vântul puterii “onorabilul “ domn Pârvulescu se execută acum pro oportunist prin  pro demagogia.

Acesta este unul din multele produse care ar fi făcut o carieră strălucită la Academia de Partid “Ştefan Gheorghiu”, dar n-a ratat nicio ocazie pentru că demna urmaşă a şcolii de partid, Şcoala Naţională de Studii Politice si Administrative (SNSPA) pe lângă faptul că a absorbit foştii politruci a vechii şcoli,  a şi creat politrucii de şcoală nouă care mişună prin ONG-urile patriei şi dincolo de ele.

È incredibile trovare e leggere certi ridicoli articoli in internet. La rete o network che si voglia, è veramente un muro dove chiunque può scrivere quello che vuole, condizionando i navigatori, modificando la storia e le culture. Anche questo è un sistema per uccidere l’uomo e crea confusione o, nel peggiore dei casi, aspettative che non hanno nessun fondamento, proprio come la visita del Presidente degli Stati Uniti d’America in Cina.
Sappiamo tutti che da quando è salito al potere l’attuale numero uno cinese Hu Jintao la situazione dei diritti umani in Cina è peggiorata. Abbiamo saputo di molte persone che sono state arrestate, rinchiuse in prigione e nella maggior parte dei casi hanno subito violenze. I cittadini, ma soprattutto gli oppositori di Hu Jintao subiscono molta più pressione rispetto al passato, infatti l’attuale regime comunista cinese controlla i media, blocca internet e limita la libertà d’espressione.
Aspettarsi o essersi aspettati che il pur bravo Presidente Barack Obama fosse andato in Cina a cambiare le sorti dei cinesi mi sembra un pò troppo! Ho letto un’articolo che sostiene che la gente si aspettava che Obama avrebbe fatto qualcosa per i diritti umani in Cina, legittimo tutto questo, ma sappiamo tutti che non sarebbe stato possibile. È per questo gli è stato dato del fallimento! Ho letto sullo stesso articolo che si tratta di un fallimento perché in passato le pressioni esercitate da Washington hanno avuto i loro effetti: Pechino ha paura della diplomazia americana basata sui diritti umani. Ma chi scrive queste cose non si sente assurdo? Pechino ha fatto solo la sua politica che è stata quella di espandersi nel mondo e mettere nicchie di cinesi in ogni angolo del globo! I cinesi sono falsi, sono persone di basso livello e di conseguenza si sono comportati. Ed ora che sono riusciti nell’intento, che hanno quote di partecipazioni nelle più importanti società americane ed europee, per quale motivo dovrebbero essere intimoriti dagli USA?
Il Presidente americano ha detto e lasciato ai cinesi frasi importanti, parole che potrebbero avere un peso in futuro e non certo subito, come qualcuno ha sostenuto in rete. Frasi che potrebbero muovere certe coscienze ed i cuori del popolo cinese in futuro, ma probabilmente ci vorranno una, due o chissà magari più generazioni.
“We do not seek to impose any system of government on any other nation, but we also don’t believe that the principles we stand for are unique to our nation.”
“These freedoms of expression and worship, of access to information and political participation, we believe are universal rights.”
“They should be available to all people, including ethnic and religious minorities, whether they are in the United States, China or any nation.”
“That makes our democracy stronger because it forces me to hear opinions that I don’t want to hear, it forces me to examine what I’m doing.”
“We have known setbacks and challenges over the last 30 years. Our relationship has not been without disagreement and difficulty. But the notion that we must be adversaries is not predestined.”
Uno dei motivi principali del viaggio di Barack Obama, in realtà, era il tasso di cambio fra il dollaro e lo yuan, infatti sembrerebbe questa la chiave per ridurre il deficit commerciale fra Usa e Cina, un deficit che è arrivato alla cifra record di oltre 268 miliardi di dollari. Molti americani sanno che questo è dovuto al fatto che il governo cinese manipola l’attuale tasso di cambio, e che questo va ad aggiungersi a un ingiusto sistema commerciale. Come ha detto il senatore americano Charles Schumer, “l’intera crisi economica è partita con la manipolazione, da parte di Pechino, della propria valuta. Se non risolviamo questo problema, è inutile affrontare gli altri”.
La verità del – forse, chi lo sa in futuro? – non riuscito viaggio di Barack Obama è dovuto a due fattori, il primo la grande forza interna dell’attuale governo cinese che non vuole lasciare il controllo del suo destino all’Occidente, e come secondo punto potrebbe essere vero che l’attuale amministrazione americana non conosce la Cina.
Comunque le relazioni tra i due paesi non si basano soltanto sull’economia e nemmeno sui diritti umani. In passato, Hitler e Stalin non furono in grado di sciogliere il sistema democratico occidentale, e ora il Partito comunista cinese cerca di realizzare il desiderio di Lenin: fare in modo che l’imperialismo americano sia l’ultimo stadio del capitalismo. Va detto che, fino ad ora, sembra aver avuto successo. Ed è per questo che l’ultima visita in Cina di un presidente americano ha ricevuto così tanta attenzione dalla popolazione: questi non si curano soltanto di scambi commerciali e disoccupazione. La gente è preoccupata dal fatto che l’America possa essere sconfitta dalla Cina. Probabilmente è in questo dato che si vuole far passare per fallito il viaggio di Obama, mentre personalmente credo che più di quello che è stato fatto non poteva essere fatto! Il Presidente USA ha provato a forzare la mano, ma da persona intelligente ha preferito fare un passo indietro, ha mandato qualche segnale, ha lasciato qualche frase di speranza al popolo cinese, ma soprattutto ha imparato la Cina, il suo governo ed il suo popolo. Ora spetta al suo entourage preparare le prossime mosse, e queste si che sarebbero di fallimento se non andranno in “porto”, almeno parzialmente! Un fallimento per tutto il mondo Occidentale, che in futuro potrebbe sconvolgere il sistema che abbiamo conosciuto. Un passo alla volta e tutto cambia, quando succede è troppo tardi per tornare indietro. Meditate gente, meditate, ed invece di guardare il Grande Fratello, continuate a meditare.

Robert Service’s new biography of Trotsky is reviewed in today’s Wall Street Journal. Having read Service’s excellent biography of Lenin a few years ago, this seems like a book worth reading. Joshua Rubenstein’s thoughtful review touches on some thoughts about socialism and socialists.

Socialism had three major failings. The first is what economists study most closely. It is the impossibility of economic calculation under socialism, because of the rejection of prices and money as a medium of exchange. Whether you support socialist ideals or not, it is literally impossible to achieve. Do away with prices and currency, and they will emerge in a different form. They are part of human society.

The second aspect of socialism intrigues philosophers: socialism genuinely sought to change human nature itself. People as they currently are are in no shape to realize Marx’s vision of communist society. So part of the communist program was to actively mold and change people so that vision could one day become a reality.

Before Marx came along, Plato’s Republic and Thomas More’s Utopia were also written about societies with a fundamentally changed human nature. More, knowing his ideal to be impossible, coined the word “utopia,” which literally means “no place.” His book is a pleasant dream (for a collectivist at least), but More knew it was one that could ever come true. We are they way we are. And we’re stuck that way, for better or worse.

This leads us to the third aspect of socialism, which most concerns Trotsky. This is, for me, the most remarkable part, and the most chilling. It is the sheer violence that accompanied Marxism-Leninism everywhere it was tried. And I mean everywhere. Every single country to adopt communism had a checkered human rights record. No exceptions. Not one had anything resembling freedom of speech or press, or due process, or property rights.

Most historians now estimate that communist governments killed around 100,000,000 people. Mostly their own citizens. At no other point in human history have governments been so murderous of their own people. No other ideology has had consequences so bloody as Marxism and its variants.

One reason for the violence is that it allowed the governments to maintain power; resistance is less likely when the prevailing climate is of fear. Another is that human nature is stubborn. If it is to be changed, force is required. But, of course, the basic tenets of humanity are immutable. We are who we are.

Communist leaders, including Trotsky, were simply chilling. Many of them come off as sadists. They seemed to actually enjoy bloodshed. Revel in it. Yet Trotsky still has his admirers today. They need to answer for why they look up to someone who would even have thoughts like the following, let alone give voice to such brutish impulses in public speeches:

“The strength of the French Revolution,” he shouted to a group of revolutionary sailors, “was in the machine that made the enemies of the people shorter by a head. This is a fine device. We must have it in every city.” And have it they did. Once in power, Trotsky advocated show trials and the execution of political prisoners; he suppressed other socialist parties and independent trade unions; he pushed for the censorship of art that did not support the revolution; and he created the institutions of repression that were later turned against him and his followers.

What is Totalitarianism? Part II

In the first part of this essay, we defined totalitarianism as the state-orchestrated dissolution of the private sphere, initiated by an ideologically-driven political organization with the goal of exercising total control over the population of a country. In the words of the father of Italian fascism, Giovanni Gentile, the totalitarian state seeks “total representation of the nation and total guidance of national goals.” While this control is most obvious and pronounced under a dictatorship, it is not entirely absent in democratic republics. A legislature may vote in favor of a totalitarian state just as easily as a dictator may impose one.

Read the entire column…

“In French it means “hobby horse”. In German it means “good-bye”, “Get off my back”, “Be seeing you sometime”. In Romanian: “Yes, indeed, you are right, that’s it. But of course, yes, definitely, right”….The word, gentlemen, is a public concern of the first importance.” -From the dada manifesto read by Hugo Ball at the first public Dada event on July 14, 1916

And with that declaration, Hugo Ball launched one of the most influential and important (anti-) art actions of all time, Dada.

Zurich of 1916 was the gathering place for refugees from war-torn Europe, a place where people came to find peace and stability.  It was also a relatively permissive environment that had a history of accepting the revolutionary ideas of Europe’s disillusioned intellectuals, including Lenin who was preparing his own revolution in 1916.  Therefore, it’s no surprise that artists, political activists, intellectuals, and regular citizens weary of the fighting and death in their native lands swarmed to Zurich, getting together at bars and cafes, planning new revolutions (political and otherwise) and discussing till all hours of the night the “future society”.

Among these refugees were Hugo Ball, his soon-to-be wife, Emmy Hemmings, Tristan Tzara, the Janco brothers, (Marcel, George, and Jules), Arthur Segal, Jean Arp, and Richard Huelsenbeck, the future founders of Dada and its home, the Cabaret Voltaire.  Many of the group’s original members were Romanian Jews escaping the ultranationalist and anti-Semitic tendencies rapidly taking shape in Romania, while others were Germans escaping the war.  They were united by their conviction that the horrors around them, the death and destruction, were rooted in outdated bourgeois values that still governed Europe, and that that societal order, with its inequalities and brutality, needed to be destroyed for another, more human, to be created.

And it was with this desire to destroy accepted values and tradition that Hugo Ball went to the owner of a bar in the old town of Zurich, the Hollandische Meierei, to ask its owner, Ephraim Jan, for the back room, to be used for a new project: a cabaret with singing, theatrics, music, visual art exhibitions, and all sorts of other performances that would disturb bourgeois sensibilities.  It was called the Cabaret Voltaire after the French philosopher who once had also challenged the status quo with his enlightened ideals, it opened for the first time on February 5, 1916.

This first event was not much different from the cabarets or soirees that Ball had organized before in Berlin.  Most artists involved came from an expressionist or futurist background, while the music was relatively tame and mainstream in those modern art circles.  But with time, the performances became more and more daring, pushing the limits of respectability to the ultimate climax on July 14, 1916, when the first soiree essentially dada took place.

Most of these artists, specifically Ball, Tzara, the Janco brothers, and Huelsenbeck, were well read in contemporary political theory, and sympathized with anarchic ideals.  Hugo Ball was a great admirer of the Russian anarchy theorist Mikhail Bakunin, who had also spent time in Zurich , but a few decades earlier in the 1870s.

Influenced by Bakunin’s ideas, Ball and his friends started to apply his theories, which Ball considered “to be Dada in political disguise”[1], to their new mode of art creation, whose name they also conceived anarchically, by chance.  The legend goes that the name for what they were doing was adopted by randomly sticking a knife into a dictionary and finding under the blade the noun dada, hobby-horse in French.  Conveniently enough, the name also means “yeah, yeah” in Romanian, or “yeah, right”, an obvious slap in the face to the tradition of “isms” epitomizing theory, order, and reason in the early 20^th century. Once dada became an international phenomenon, with adherents in all major world cities, artists started debating the origin of the name, claiming it as their own finding.

In the introduction to the first and only issue of the publication called the Cabaret Voltaire, where the idea of dada first appeared formally at the end of May 1916, Ball wrote a humorous account of the process of launching the cabaret, “When I founded the Cabaret Voltaire, I was of the opinion that there ought to be a few young people in Switzerland who not only laid stress, as I did, on enjoying their independence, but also wished to proclaim it. I went to Mr. Ephraim, the owner of the “Meierei” restaurant and said, ‘Please, Mr. Ephraim, let me have your hall. I want to make a cabaret.’ Mr. Ephraim agreed. So I went to some friends of mine and asked them, ‘Please, let me have a picture, a drawing, an engraving. I want to have an exhibition to go with my cabaret.’ And I went to the friendly press of Zürich and said, ‘Write a few notes. It shall be an international cabaret. We want to do some beautiful things.’ And they gave me pictures, and they wrote the notes. … It is to exemplify the activities and the interests of the cabaret, whose whole endeavour is directed at reminding the world, across the war and various fatherlands, of those few independent spirits that live for other ideals. The next aim of the artists united here is to publish an international periodical. This will appear at Zürich and will be called ‘DADA Dada Dada Dada Dada.’”

Unfortunately, the cabaret soon closed in June 1916, but dada was just beginning.  The Dadaists, despite an internal conflict brewing among them, rented a room for one night at the Waag Hall and there they held the historic July 14 Dada Soiree, which officially launched dada with Ball’s first version of the manifesto (anti-manifesto), Tzara reading his own manifesto, Huelsenbeck reading his phonetic poem, more wild performances, absurdist literary readings, avantgardist works of art, and general chaos.  Every gesture and every move was calculated for the most impact and shock in the audience, thus ensuring the group’s aim of destruction and negation of acceptability, aesthetic, and reason.  If art until then had been based on aesthetic, then dada was anti-art, and these performances were hideous and disturbing, like the war around them.

After the closing of the Cabaret Voltaire when Mr. Jan could no longer take the madness, the artists associated with dada moved on, first hosting regular exhibitions at Galerie Dada in Bahnhofstr 19, which also closed soon thereafter in June 1917, then to other cities bringing dada ideas with them and establishing local dada branches.  Those that didn’t remain Dadaists went on to create great work in other movements, particularly Surrealism.  However, Hugo Ball, who actually separated himself from Dada in early 1920, turned to Christianity and retired to Ticino until his death.  Tzara went on to establishing the Dada school of thought and become its main promoter and leader.

Since its closing in 1916, the building housing the Cabaret Voltaire on Spiegelgasse 1 has gone through many transformations.  In 1989, the space was a Teen ‘n’ Twenty disco, with only a plaque with the word dadaismus on the building, commemorating the cultural revolution’s origins.  But in 2002, while the building’s owner was considering turning it into offices, a group of artists, among whom Mark Divo, a conceptual artist now living in Prague, squatted the building and started a series of dada performances and festivals to raise awareness of its history and importance.

The excitement generated by these events were noticed by Swatch CEO Nick Hayek, and along with the Zurich City Social-Democratic Party and architecture magazine “Hochparterre”, petitioned the city government to open an arts center dedicated to dada at the location.  Swatch promised a few million francs in funding over a five-year period, with the expectation to sell its dada watches in the center’s shop.

And thus, in 2004, Cabaret Voltaire, funded by the city of Zurich and private funders, opened its doors as an institution.  What would have thought the fanatically anti-establishment dadaists about this institution dedicated to what cannot be institutionalized?  In one of his letters to Tristan Tzara after his break with Dada’s  direction under Tzara’s leadership, Hugo Ball, the original co-founder of the movement wrote, “I have another system now. I want to do it differently….I declare hereby that Expressionism, Dadaism and other “isms” are the worst type of bourgeoisie.  All are bourgeoisie, all bourgeoisie.  Evil, evil, evil” (Ball, Briefe, September 15, 1916, p 62-63).

Louis Althusser was a central (and often divisive) figure in the intellectual circles of the left in the 1960s and 1970s. In common with the ideas and analyses he studied, his work became unfashionable during the brief period after Gorbachev’s liquidation of the Soviet system in which it appeared liberal-democratic capitalism had conquered the world both intellectually and in really existing terms.

Read the full review here.

Varför? Föråldrad – ofta – och felaktig – för det mesta – information om dimensionerna av förtrycket under Sovjet-tiden florerar trots att tillförlitliga uppgifter har funnits fritt tillgängliga i drygt tjugo år. Här presenteras, på svenska, baserad på interna uppgifter, statistik från den sovjetiska förtrycksapparaten, dess rättssystem och säkerhetstjänster, 1921-1953. (Se ref-länkarna för de tabeller som har varit min omedelbara förlaga.) Det här är del ett av två. Del två finns nu här.

Tabellerna har anpassats huvudsakligen från Viktor N. Zemskov:s artiklar (1991-) på basis av de öppnade sovjetiska arkiven.  Ytterst härrör mycket av informationen från Hruščiov:s undersökningar som låg till grund för det berömda talet 1956 som fördömde hans föregångare. Distanseringen från Stalin började ju redan med de omfattande amnestierna från och med 1953, samma år som Stalin dog.

Man bör på intet sätt tolka Zemskovs publiceringar som att sista ordet härmed var sagt, men det enda vetenskapligt godtagbara förhållningssättet har varit, är och förblir att utgå från dem.

Tabellerna öppnar i nytt fönster:

VČK-OGPU-ärenden under 1921-1929

OGPU-NKVD-ärenden under 1930-1936

NKVD-ärenden under 1937-1938

Ärenden under 1921-1938 (sammanställning)

Ärenden under 1939-1953

Antal fångar i fängelser i Sovjetunionen 1939-1948

Fångar i fängelser i Sovjetunionen 10 maj 1945 efter kategori

Antal fångar i GULAG 1934-1953 (översikt)

Ref:

http://soviet-history.com/doc/prison/1953_12_11_spravka_mvd.php

http://soviet-history.com/doc/prison/gulag_tab1.php

http://www.hrono.info/statii/2001/zemskov.html

So, how are things going?

I have completed my first transfer in country. Elder Wadsworth has been transferred out. I was not transferred out, but they moved me over to the other branch in Makeevka (so I no longer live in my area).

My new companion (Elder Narsisian) is interesting. He is actually Armenian, but when he was 8, his family moved to England. His Russian is very good, because Armenia is part of the former Soviet Union (Armenian is actually a separate language, but he heard a lot of Russian when he was small). Of course, his English is perfect, but he speaks it with a British accent, which is cool.

Russian is going fine. Meaning, that I still rarely hear a sentence and recognize every word, but am making small progress. Since we are whitewashing into the other branch, we are meeting with all of the members this week, and that should be interesting practice.

As a note, due to the shipping time, it really is better to send me mail via my email, rather than dear elder. I don’t get dearelder stuff until I go to Donetsk, so it can be several weeks before I get it. I get enough email time now that it really isn’t a problem.

I think that I can count my last transfer as a success. We left a girl who we had been working with a lot. Just as we left, she really started progressing, and we expect that she will end up joining the Church (of course, now both me and Elder Wadsworth are transferred out, so we won’t get to see it…but whatever). Everything is going fine out here.

I will try to see if I can get a good art picture, but besides from statues of Lenin, there really isn’t any art in Makeevka. It’s a coal town. Not much art here-

Well, everything is going great, and I will talk to you next week.

Elder Belyeu

Neşe Düzel’e konuşan Taha Akyol, Atatürk’ün Kürtlerle, dinle, komünizmle, silah arkadaşlarıyla, muhalefetle, demokrasiyle, Cumhuriyet’le ilgili gerçek görüşlerini anlattı.

Gazeteci-yazar Taha Akyol, Lenin’e “Bolşevik rejim kuracağım” diye haber gönderen, Milli Mücadele’de “Abdulhamit’ten daha İslamcı” davranan, Büyük Taarruz öncesi “Türkiyeliler” derken kazanınca “Büyük Türk milleti” demeye başlayan, dönemindeki 16 Kürt isyanı karşısında “sertlik yanlısı” ve asla eleştirilemeyen, otoriter Atatürk’ü Neşe Düzel’e anlattı.

“Atatürk sorunların çözümünde daha çok askeri metotlara alışkın olduğu için radikaldir. ‘İdare-i maslahatçılar, esaslı inkılâpçı olamazlar’ diye sözü var Atatürk’ün.”

“Kemalizm halka dayanan bir rejim değildi. Demokrasi değildi. Rejimin halka değil silaha dayandığını Kemalist Yakup Kadri de, Falih Rıfkı da söyledi.”

Röportaj: Neşe Düzel

NEDEN: TAHA AKYOL

CHP’li Onur Öymen’in, Kürt açılımında kullanılan Atatürk’ün “yurtta sulh, cihanda sulh” sözünün, böyle bir barış girişimine uymayacağını ima ederek Dersim örneğini vermesi, Atatürk’ün “yurtta sulh” konusundaki gerçek görüşlerinin merak edilmesine yol açtı. Bize okullarda okutulan “resmî” Atatürk portresinin dışında bir başka Atatürk portresi daha olabileceği düşüncesiyle, bu konuda titiz araştırmalar yapmış ve Ama Hangi Atatürk? adıyla bu konuda çok kapsamlı bir kitabı yayımlanmış olan ülkenin önde gelen entelektüellerinden Taha Akyol’la görüştük. Şu sıra Atatürk’ün kişiliğinin ve yetişme tarzının politik görüşlerine nasıl yansıdığını anlatan gene çok ayrıntılı ikinci bir Atatürk kitabını yazmakta olan gazeteci yazar Taha Akyol, bize, Atatürk’ün Kürtlerle, dinle, komünizmle, silah arkadaşlarıyla, muhalefetle, demokrasiyle, Cumhuriyet’le ilgili gerçek görüşlerini anlattı. 12 Eylül döneminde MHP İdare Kurulu Üyesi olarak ünlü MHP davasında idamla yargılanan ve 14 ay hapis yatan Taha Akyol’un ayrıca Medine’den Lozan’a, Mezhep ve Devlet adıyla yayımlanmış kitapları var.

* * *

NEŞE DÜZEL: CHP’li Onur Öymen’in Atatürk dönemindeki Dersim katliamından söz etmesi, Atatürk’ün dönemini yeniden tartışmaya açtı. Onur Öymen, Atatürk’ün “yurtta sulh, cihanda sulh” sözünü değil, Dersim’deki uygulamalarını örnek almak gerektiğini söyledi. Böylece karşımıza söyledikleriyle yaptıkları çelişen bir Atatürk çıktı. Atatürk çelişkileri olan bir lider miydi?

TAHA AKYOL: Bütün liderler gibi Atatürk’ün de belirli bir dönemdeki sözü ve uygulamasıyla, bir başka dönemdeki sözü ve uygulaması arasında çelişkiler, birbirine zıt ifadeler ve davranışları vardır.

Atatürk’ün hangi konularda çelişkileri vardı?

Mesela Milli Mücadele’de Atatürk Abdülhamit’ten daha İslâmcıdır. Halkı etrafında toplamak için Abdülhamit’ten daha İslâmi bir dil kullanmıştır. Tamamen politik bir davranış bu. Ayrıca Birinci Dünya Savaşı’nda dışarıdan yardım alabilmek için de Mustafa Kemal, hem İslâm’a hem sosyalizme oynadı. Hatta “ben komünistim” anlamında sözler söyledi. Lenin’in Ankara’ya gönderdiği büyükelçiye, “Biz zaferden sonra sizin gibi Bolşevik bir rejim kuracağız. Zaten bizim Meclis’imiz de halk tarafından seçildiği için Bolşevizm’e yakın” dedi. Büyükelçi, “Sizin Meclis’iniz hacılarla, hocalarla dolu. Proletarya yok orada. Nasıl Bolşevik olacaksınız?” deyince de, “Zaferden sonra ben onları temizleyeceğim” cevabını verdi.

Nitekim Anadolu’da kurulan rejim, Sovyet sistemine benzer tek partili totaliter bir rejim olmadı mı?

Atatürk, Meclis’i, kendi tayin ettiği üyelerden oluşturdu ama bunu proletaryayı iktidara getirmek ve Bolşevizm’i kurmak için değil, Kemalist rejimi kurmak için yaptı. Atatürk’ün bir politikacı olduğunu dikkate almak lazım. Yoksa Atatürk’ün dünya görüşü kapitalizme çok yakındır. Milli Mücadele devam ederken, Amerikalılara Chester imtiyazını verdi. Eskişehir’den Musul’a kadar bir demiryolu kurulacak, etrafındaki belli bir arazide de Amerikalılara petrol ve maden arama ve işletme hakkı verilecekti. Amerikalılar iktisadi bulmadıkları için bu imtiyazdan kendileri vazgeçtiler. Milli Mücadele sırasında genellikle sosyalist terminolojiyi kullanan Atatürk, zafer kazandıktan sonra kapitalist bir dille konuştu.

Ne dedi?

Milli Mücadele zamanında yabancı sermayenin sömürücü olduğunu söylerken, zaferden sonra, mesela İzmir İktisat Kongresi’nde, “yabancı sermaye istiyoruz” dedi. Çünkü Lozan’da İngilizleri yumuşatması gerekiyordu. Atatürk’ün hem mevcut şartlara göre politik manevra olarak söylediği sözler vardır hem de ilerisi için özlem olarak söylediği sözler vardır.

Peki… Atatürk neden o kadar sert bir şekilde bastırdı Dersim’de ayaklanmayı?

Milli Mücadele’ye ve Türk milliyetçiliğine önderlik edenler öncelikle Balkanlı Türklerdir. Bunlar, çocukluklarında Balkanların kaybedildiğini gördüler. Bilhassa Müslüman Arnavutların isyan edip Osmanlı’dan kopmasıyla bir şok yaşadılar. Balkan faciasından sonra bunların hepsinde “mütecanis olmayan milletler çöker” düşüncesi oluştu. “Türklerden mütecanis bir toplum yaratmalıyız” fikri gelişti. Gerçi Atatürk, Milli Mücadele sırasında Kürt unsurunu dikkate alarak, “Türkler ve Kürtler” dedi. Kürtlerin kendilerini geliştirme hakkının olacağını söyledi. Amasya belgelerinde Salih Paşa’ya, “Kürtler kendi kültürlerini geliştireceklerdir. Bunu bilsinler ki, düşmanın propagandasına kanmasınlar, bize katılsınlar” diye ifadeleri var ama… Milli Mücadele kazanıldıktan sonra…

Atatürk’ün Kürt politikası değişti mi?

Milli Mücadele kazanıldıktan sonra, memlekette Dersim gibi çok acı olaylara yol açan çok radikal bir Türkleştirme programı uygulandı. Bu Türkleştirme politikasının ilk işaretleri Lozan anlaşması imzalandıktan sonra ortaya çıktı. Lozan’a dek ülkede İslâm vurgusu daha güçlüydü ve Türk kavramı daha azdı. Mesela Sakarya Savaşı günlerinde, Büyük Taarruz’a hazırlanırken, “Türkiyeliler” diye beyanatlar yayınlayan Mustafa Kemal, İzmir’i kazandıktan sonraki beyanatına, “Büyük ve asil Türk milleti” diye başladı. Ayrıca Meclis’te de giderek daha fazla Tük kavramı kullanıldı. Ve Kürt milletvekilleri de bu Türk vurgusuna itiraz etmediler.

Kurtuluş Savaşı’nda ihtiyaç duyulan Kürtlere, savaş kazanıldıktan sonra artık ihtiyaç kalmadığı düşüncesiyle mi Türk vurgusu arttı?

Bu düşünce baştan beri var ama giderek daha belirginleşti. Şeyh Sait İsyanı Anadolu’da Türkleştirme politikasının radikalleşmesine yol açtı. O güne dek, devlette Türklük söylemi artmış olsa da, Kürtlerin de Türkleştireceği yönünde bir işaret yok. Ama Şeyh Sait İsyanı patlayınca, bunların zihinlerinde, hafızalarında Arnavut İsyanı canlanıyor. “Memleket bölüşülecek. Bölüşülmemesinin yolu da Kürtleri Türkleştirmektir” diye düşünülüyor. 1925’teki bu isyanla birlikte çok sert ve otoriter bir Türkleştirme politikası başlıyor. Kısacası Şeyh Sait İsyanı, Kemalizm’i etnik Türkçü bir milliyetçiliğe tahrik eden bir sonuç doğurdu.

Şeyh Sait İsyanı etnik bir isyan mıydı yoksa dinî bir ayaklanma mıydı?

Şeyh Sait İsyanı hem İslâmi’dir hem de etnik anlamda bir Kürt hareketidir. 1924’te hilafetin kaldırılması büyük şok yarattı. Çünkü hilafet Türklerle Kürtler arasında güçlü bir bağdı. Devletin giderek değişen Türk vurgulu dili karşısında Kürtler kendilerini yabancılaşmış hissediyorlardı. Bir de Güneydoğu’da halkı ayaklanmaya hazırlayacak olan network de zaten hazırdı. Şeyhlerin ve feodal ağaların, Cumhuriyet’in Türkçü ve laikleşmeci karakteriyle problemi vardı. Şeyh Sait işte o düğmeye bastı! İrili ufaklı birçok Kürt isyanı oldu. Bunların üçü çok önemlidir. 1925 Şeyh Sait, 1930 Ağrı, 1937 Dersim İsyanları…

Atatürk döneminde 16 Kürt isyanı yaşandı. Atatürk sertlik yanlısı bir lider miydi?

Buna şüphe yok. Atatürk sorunların çözümünde daha çok askerî metotlara alışkın olduğu için radikaldir. “İdare-i maslahatçılar, esaslı inkılâpçı olamazlar” diye bir sözü var Atatürk’ün. Jakobenizm budur zaten! Problemlere kesin çözümler getirmek, problemlerin kökünü kazımak, sadece Kemalizm’in değil, bütün devrimlerin tabiatında var. Fransız devrimi de, Bolşevik devrimi de, milliyetçi devrimler de hep böyledir. Dünyada şiddete başvurmayan bir devrim var mı? Bunlar, Balkan faciasının zihinlerindeki izleri yüzünden bölünmekten çok korkup çok fazla kuvvet kullanıyorlar. Zaten Kemalizm otoriter bir rejimdir. Kemalizm’in demokratik olduğu söylenemez. Hele liberal olduğu hiç söylenemez. Oysa liberal olması demokratik olmasından çok daha önemlidir.

Demokrasi ve liberallik birbirini tamamlayan şeyler değil mi?

Demokrasi, yönetimin halka dayanmasıyla ilgili bir kavramdır. Liberalizm ise doğrudan doğruya özgürlüklerle ilgili bir kavramdır. Bu yüzden bir demokrasi ancak liberal olduğu zaman özgürlükçü olabilir. Yoksa otoriter ve totaliter demokrasiler de var. Atatürk’ün rejimi liberalizme biraz açık olsaydı iyi olurdu. Atatürk’ün rejimi hem liberal değildi, hem de demokrasi değildi. Cumhuriyet Halk Partisi’nin genel sekreteri Recep Peker’in “liberalizm vatan hainliğidir” diye bir konuşması var. Recep Peker o dönemin sadece parti genel sekreteri değil, inkılâp dersi veren hocaların da başta gelenidir.

Bu rejim halka dayandığını iddia ediyordu. Halka dayanmıyor muydu?

Halka dayanmıyordu tabii. Kemalist rejim halka dayanan bir rejim değildi. Demokrasi değildi. Demokrasi olmayarak, özgürlüklere belli bir hoşgörü gösterebilirdi ama onu da göstermediği için liberal de değildi. Bunu bugün söylediğiniz zaman Kemalistler, düşmanlık gibi algılıyorlar. Ama rejimin halka dayanmadığını, silaha dayandığını yazan Kemalist Yakup Kadri Karaosmanoğlu’dur. Rejimin halka dayanmadığını, devlet kuvvetlerine dayandığını yazan Falih Rıfkı Atay’dır. Çankaya adlı kitabında Falih Rıfkı, “Hakiki milli egemenliği isteyenler terakkiperverdir. Yani Karabekir ve arkadaşlarıdır. Biz ise ordu ve devlet gücüyle ayakta durarak inkılâpları yapmak zorundaydık” diyor.

Peki, Atatürk’ün “yurtta sulh” sözüne uygun davranışları var mıydı?

Biz bugün sulh kavramını daha demokratik bir içerikle anlıyoruz ama o zamanki “yurtta sulh”, yurtta itaatin sağlanması, çatışmanın olmaması anlamına geliyor. Onlar şiddet yönteminin sulhu sağlayacağını düşünüyorlar. Atatürk en şiddetli edeplendirme, uysallaştırma politikalarını da, en şiddetli bastırma politikalarını da, “inkılâpları yerleştiriyorum, böylece yurtta sulhu, huzur ve sükunu sağlıyorum” düşüncesiyle yaptı. Ancak 1946 yılına gelindiğinde, İsmet İnönü, Faik Ahmet Barutçu’ya “Atatürk’ün şiddet metotlarıyla artık bu memleket idare edilemez. Kanun devrine (yani hukuk devletine) geçmemiz lazım” dedi.

İsmet Paşa da otoriter bir kimlik değil mi?

Atatürk kadar otoriter değil. Atatürk’e yöneltilemeyen eleştiriler İsmet Paşa’ya yöneltildiği için İsmet Paşa Atatürk’ten daha otoritermiş gibi bir imaj oluştu. Mesela Serbest Fırka’nın kapatılmasına İsmet Paşa karşı çıkmışken, genel kanaat partiyi onun kapattırdığıdır. Ayrıca “Atatürk kendisini değişmez genel başkan ilan etmedi ama İsmet Paşa etti” denir. Bu da doğru değil. Cumhuriyet Halk Fırkası’nın tüzüğüne ebedî genel başkanlık Atatürk döneminde 1932’de girdi.

Atatürk’ü tabulaştıranın ve Atatürk’ü öne sürerek ülkede otoriterliği koyulaştıranın İnönü olduğu söylenmez mi?

Bu da yanlıştır. Atatürk’ün ölümünden sonra İsmet Paşa’nın kurdurduğu Refik Saydam hükümetinin programında Atatürk’ün adı geçmez ama Celal Bayar’ın 1937’deki hükümet programında Atatürk’ün adı ulu önder, ulu gazi, ebedî şefimiz diye 42 kez geçer. Çünkü İsmet Paşa’nın hem orduda hem partide gücü vardır. Ama Celal Bayar’ın yoktur. Bugünkü Atatürk imajının oluşmasında Celal Bayar’ın rolü daha fazladır. Atatürk’ü kullanmanın yolunu Bayar açtı. İnönü ise 1950’lerden itibaren Demokrat Parti’ye karşı Atatürk’ü kullanmaya başladı. Ahaliden oy alamayınca, Atatürk kavramı öne çıkarıldı ve orduya mesajlar verildi.

Atatürk Kurtuluş Savaşı’ndan sonra Kürtlere herhangi bir konuda söz vermiş miydi?

Kurtuluş Savaşı sırasında iki ayrı halk oturmuşlar mukavele yapmışlar diye bir şey yok. Ama Atatürk, Kürtlerin 1920 yılına kadar sahip oldukları serbestîlerinin, Kurtuluş Savaşı’ndan sonraki Türkiye’de de devam edeceği izlenimini verdi.

Kürtler açısından 1920’lere kadarki tablo nasıldı?

1920’lere kadarki tablo “Türkler ve Kürtler” tablosudur. Lozan’da, İsmet Paşa “biz Türkler ve Kürtler” diye konuşuyordu. Meclis’te çok sık olmamakla beraber Türkler ve Kürtler kavramı kullanılıyordu. Kürtlerin zor kullanılarak Türkleştirilmeleri ise Şeyh Sait İsyanı’ndan sonra oldu. Türkleştirme politikaları sertleşti ve bugünkü sonuçlar ortaya çıktı. Osmanlı’nın bir Kürt meselesi yoktu. Osmanlı devleti Müslüman kavramına dayandığı için Türk, Kürt diye bir ayırım yoktu. Ayrıca Kürtler coğrafi ve tarihî sebeplerle kendilerini temsil edecek bir aydın sınıf da ortaya çıkaramamıştı. Kürt meselesi, Milli Mücadele’yle, devletin laikleşmesiyle ve Türkleşmesiyle gündeme geldi.

Atatürk, bir basın toplantısında, Kürtlere özerklik verileceğine dair sözler etmedi mi?

O basın toplantısı Ocak 1923’tedir. Lozan’da Kürtlere muhtariyetin tartışıldığı dönemdir bu. İzmit basın toplantısında Atatürk, “Haymana’da bile Kürtler var. Türklerle Kürtleri ayıramayız” dedikten sonra, “Muhtariyetten bahsediyorlar. Bizim anayasamız bütün vilayetlere bir tür muhtariyet –özerklik- veriyor. Bu anayasayı uyguladığımızda, bütün illerin muhtariyeti çerçevesinde Kürtler de kendi kendilerini yönetmiş olacaklardır” diyor. Atatürk burada hem politika hem diplomasi yapıyor.

Kürtler Atatürk’ün bu sözlerini bir özerklik vaadi olarak algılamakta haksızlar mı?

Tarihsel olarak haksız değiller. Bu sözler öyle algılanır ama bu sözleri bugünkü bir etnik federasyonun veya özerkliğin gerekçesi sayarlarsa haksız olurlar. Atatürk’ün 24 Nisan 1920’de yaptığı çok önemli bir konuşma daha var. Meclis açılalı bir gün olmuş ve “Türkiye sadece Türk değil. Sadece Kürt değil. Sadece Çerkez değil. Bunların elbette hakları olacak. Ama şu zaferi bir kazanalım, ondan sonra bunu görüşelim. Şimdi yaparsak birbirimize düşeriz” diyor. Zaferi kazanınca da zaten bildiği gibi yapıyor.

Atatürk, Şeyh Sait ayaklanmasını, muhaliflerini susturmak için kullandı mı?

Kesinlikle… Atatürk’ün başvekili Fethi Bey bile Takriri Sükûn Kanunu’nun ve sıkıyönetimin sadece isyan çıkan illerde uygulanmasını savunuyor. Atatürk ise İsmet Paşa’yı başbakanlığa getirerek İstanbul’da bile Takriri Sükûn Kanunu’nu uygulatıyor. Gazetecileri, muhalif basını tamamen susturuyor.

Atatürk’ü yüksek sesle eleştirebilen hiç kimse kaldı mı 1926’dan sonra?

Hayır kalmadı. Atatürk’ü artık çok alçak sesle bile eleştirmek mümkün değildi. Bunu Nutuk’ta da görüyoruz. Dünün Şark Fatihi olan, Sevr’in şark ayağını kırarak, Doğu’yu kurtaran Kazım Karabekir, Nutuk’ta Atatürk tarafından en hain dimağlar olarak niteleniyor.

Atatürk’e Kurtuluş Savaşı’nda liderlik yolunu açan Karabekir değil midir?

Evet. İnönü, Abdi İpekçi’ye, “Atatürk, 1927’de Meclis’te Nutuk’u okuduğunda Milli Mücadele’deki yol arkadaşlarına kendisine muhalefet ettikleri için çok öfkeliydi. O kızgınlıkla bunları hain olarak niteledi. Eğer Nutuk’u sonra okusaydı, öfkesi yatışmış olurdu ve daha yumuşak bir dil kullanırdı” diyor. Burada önemli olan, Nutuk’un, İsmet Paşa’nın tanıklığıyla, Atatürk’ün çok öfkeli olduğu bir zamanda söylenmiş olmasıdır. Dolayısıyla Nutuk, ezelî ve ebedî bir kitap değildir. Tarihin, 1927’deki Atatürk’ün stratejilerine göre dizayn edilmesidir Nutuk.

YARIN:
Atatürk’ü eleştirmenin cezası neydi?
Atatürk, neden demokrasi kurmaya cesaret edemedi?
Saltanatı yıkmak ve cumhuriyeti kurmak kolay mıydı?
Atatürk yaşadığı dönemde tabu muydu?
Atatürk’ün dinle ve din adamlarıyla ilişkisi nasıldı?

Kaynak: Taraf

Haideti sa va vorbesc ceva despre istorie ,preferata mea.Astazi am sa vorbesc despre Comunism.

Comunismul a aparut in Rusia in 1917 dupa lovitura de stat bolsevica,si se intalneste in timpul lui Stalin(1928-1953).Are la baza o ideologie de clasa,considerand proletariatul clasa progresivista.

Comunismul urmarea construirea societatii socialiste in care scop urma sa distruga lumea burgheza .Spre deosebire de nazism ,comunistii isi propun schimbarea societatii dar nu in mod fatis adica pe fata ci in mod disimulat,ei afirma idealuri umane general valabile cum ar fi libertatea,egalitatea,actionanad de fapt impotriva acestora.

Instaurarea comunismului in Romania s-a efectuat in patru etape toate aflandu-se bineinteles sub controlul total al sovieticilor:

-impunerea guvernului condus de Petru Groza controlat de PCR in 1945

-falsificarea alegerilor in favoarea comunistilor in noiembrie 1946

-dizolvarea membrilor partidului national taranesc PNT si procesul liderilor sai (inscenarea de la Tamadau)

-si ultima a fost abdicarea silita a regelui Mihai in 1947

Cam atat despre comunim mai sunt foarte multe de zis dar eu v-am facut doar o prezentare.

Hay grandes personalidades de la historia que se han hecho famosos junto con sus bigotes, pero ahora los amigos de English Russia nos enseñan como serían algunos de ellos sin su entrañable mostacho.

Albert Einstein

Charles Chaplin

Ernesto "Che" Guevara

Dali

Adolf Hitler

José Stalin

Vladímir Lenin

Vía: English Russia