Hallo,

mit Schrecken habe ich festgestellt, dass es mehr als 4 Wochen her ist, dass wir uns mit einem kurzen Bericht bei Euch gemeldet haben. Aber es ist auch nicht wirklich viel passiert.

Wie geplant, hat uns Dimitris unsere Sachen gebracht. Wir haben dann drei sehr schöne Abende mit ihm verbracht, während wir tags über damit beschäftigt waren, alles wieder in unserem Schiff zu verstauen. Als wir nach einigen Tagen auslaufen wollten, wurde Wolfgang von Montezumas Rache erwischt. Nach 4 Tagen gingen wir auf Dimitris Rat hin in die Ambulanz eines Krankenhauses, wo Antibiotika verschrieben wurden. Die halfen sehr schnell und wir konnten nach zwei weiteren Tagen auslaufen.

In schönen Tagestouren segelten wir bis Mykonos und dann erneut in einem Overnighttoern nach Leros, wo wir auf auf Mario mit der Amaltea warten wollten. Die Ankunft von Mario verzögerte sich etwas, so dass wir dort eine ganze Woche zubrachten, davon drei Tage mit der Amaltea.

Gestern sind wir dann 23 Meilen gesegelt und sind in Turgut Reis in der Türkei (an der Spitze der Halbinsel, an deren Südküste Bodrum liegt) angekommen. Hier empfing uns eine gepflegte und teure Marina. Beim Einlaufen hörte der Bugstrahl auf zu arbeiten. Wolfgang hat das Vorschiff ausgeräumt und baut weitere Sachen aus, um die Sache in Ordnung zu bringen. Da der Propeller noch am Getriebe ist, sucht er innen am Motor nach der Ursache.

Heute haben wir ausserdem in die Türkei einklariert (auf dem Transitlog – einer Art Segelerlaubnis – sind die Stempel von vier Behörden einzuholen, deren Reihenfolge genau vorgeschrieben ist).

Morgen wollen wir nach Marmaris weitersegeln, um uns nach einem guten Automechaniker umzusehen. Schon seit langem wollte ein Zylinder von Gottlieb (unserem Motor) nicht mehr richtig seine Arbeit tun, seit einiger Zeit hatte Wolfgang dann den Eindruck, dass er gar nichts mehr tat. Wolfgang hat dann die Druckleitung dieses Zylinders an die Rückölleitung angeschlossen und nun hinken wir – wenn motort werden muss – auf drei Zylindern durch die Gegend. Wir hoffen, in der Türkei Handwerker zu finden, die sich auf alte Mercedesmotoren verstehen. Von deutschen Seglern, die schon lange in diesen Gewässern segeln, ist uns besonders ein Mechaniker in Marmaris empfohlen worden. Wir wuenschen uns, dass sie Recht haben und uns dort schnell geholfen wird.

Danach müssen wir uns um einen Winterliegeplatz kümmern. In der Türkei, wo wir gerne bleiben würden, sollen die meisten guten Plätze ausgebucht sein und es sollen z.Teil lange Wartelisten bestehen. Mal sehen, wo wir bleiben können. Sobald das geklärt ist, können wir auch unsere Flüge buchen.

Ihr seht, es ist wirklich nichts berichtenswertes in den letzten vier Wochen geschehen. Vielleicht noch ein Wort zum Wetter: wir haben seit September angenehmes Sommerwetter (so um die 25 bis 27 Grad), abends kühlt es so ab, dass man eine leichte Jacke anziehen muss. Gelegentlich hat es geregnet, es war aber auch dann immer angenehm warm.

Liebe Gruesse von der Stella Maris

Die Gemeinde Aschheim hat Partnerschaften mit den Gemeinden Leros, Jedovnice und Mougins abgeschlossen. Um diese Partnerschaften kümmert sich neben der Gemeindeverwaltung ein eingetragener Verein, der Gemeindepartnerschaftsverein. Er gewährt unter anderem Zuschüsse, wenn Bürger aus einer Partnergemeinde nach Aschheim kommen oder wenn Aschheimer Bürger in eine Partnergemeinde fahren oder fliegen und dort die freundschaftlichen Beziehungen pflegen.

Gelinde gesagt erstaunlich ist, dass die Höhe der Zuschüsse nicht der Vorsitzende, der Vorstand oder die Mitgliederversammlung des Vereins bestimmt, sondern dass der Gemeinderat per Beschluss festlegt, wie viel der Verein, der ja nicht etwa eine Unterorganisation des Gemeinderats oder eine Abteilung des Rathauses ist, im Einzelfall als Zuschuss gewähren darf.

Paróquia São José da Vila Zelina

Eu trabalho em casa e isso é bom.  Não me vejo obrigada a tomar  ônibus lotado, não pego trânsito e chego atrasada ao escritório, vou de pijamas para o computador e, se quiser, assim fico, inclusive com a Marta no colo. Mas bom, mesmo, é ter tempo para o café da manhã, que religiosamente tomo todos os dias na padaria “A Praça” , na companhia de duas amigas. Quando eu ainda trabalhava como jornalista (e mesmo depois, dando aulas), saía correndo de casa, quase que levando junto o copo de café com leite. Agora não. Agora subo até a padaria, encontro as amigas, faço o pedido para o Fábio e como. E converso. Como e converso. Depois, sim, tem início minha labuta diária.

O bairro onde moro, a Vila Zelina, é uma ilha de tranquilidade numa cidade confusa e barulhenta como São Paulo. Aqui os velhinhos se encontram na praça para jogar damas e falar de futebol (suspeito que também falem de política e de mulheres, mas não posso provar), as velhinhas e os  “jovens” participam das missas e das atividades da paróquia (foto acima), os comerciantes conhecem os clientes e os clientes conhecem os comerciantes… E a turma se junta na padaria para ver o jogo do Palmeiras (os jogos dos outros times também, admito),  o Rubinho fazer bobagem (ou não, quem sabe…), para falar mal (ou bem ) do padre e seu séquito … E para tomar café da manhã, que é o que faço todos os dias, com a Dany e a Síria.

A Dany é funcionária da farmácia onde faço as compras do mês  (depois de uma certa idade, quase que se vai à farmácia com a mesma frequência com que se vai ao supermercado), porém nossa amizade foi sendo construída a partir de encontros casuais  na padaria. A Síria é psicóloga, trabalha no bairro, e foi na própria padaria que nos conhecemos:  primeiro, falamos mal da Suzana Vieira (a foto dela com o novo namorado estava estampada numa revista sobre o caixa),  depois conversamos sobre trabalho, já que reviso textos, e ela, na época,  escrevia um livro, e então ficamos amigas.

Somos, nós três, muito diferentes, mas também iguaizinhas. Somos diferentes porque temos histórias de vida diferentes, visões políticas bastante divergentes, muitos gostos incompatíveis… Mas somos iguais porque fundamentalmente queremos as mesmas coisas:  começar o dia com bom humor, acolher aquela que, por alguma razão, não esteja bem e, se possível, trocar experiências para que nossos problemas não nos  sejam tão pesados e nossos sonhos não nos pareçam tão malucos.   Tudo isso com café, pão na chapa, o sorriso do Toninho (um dos donos – português, é claro)  e o buon giorno do seu Giovanni, que não esconde sua predileção pela da Síria.

Às vezes tenho vontade de viver  em outro lugar. No exterior, talvez em Londres, talvez em Munique, cidades em que já morei e de onde guardo lindas lembranças e para onde penso em voltar. No Brasil, obviamente em Porto Alegre, que amo, amo, amo…  Mas não posso me queixar do lugar onde moro. Ou, pelo menos, das minhas manhãs no lugar onde moro.

GIAMPIERO MUGHINI E CESARE PACIOTTI
L’Eros
Tuttoingioco
Civitanova Marche Alta (Mc) 28 agosto 2009

Reisebericht der Stella Maris Crew.

Lange haben wir uns nicht gemeldet, es scheinen genau drei Wochen zu sein. In dieser Zeit haben wir mit den Potsdamern einige der Inseln in der Aegaeis besucht. Wie angekündigt, sind wir von Syros nach Tinos und dann nach Delos und Mykonos gesegelt. Delos war ein überwältigendes Erlebnis. Eine kleine Insel vollgebaut mit alten griechischen Heiligtümern und später dann mit vielen römischen Bauten. Die Insel scheint hell weiss von all dem zerbrochenen Marmor und Kalkstein, der den Boden vollständig zu bedecken scheint. In einem kleinen Museum sind einige der gut erhaltenen Fundstücke ausgestellt. Vieles ist aber auch ins Ausland oder nach Athen abtransportiert worden. Mykonos ist eine Touristenhochburg, aber auch ein ausgeprägtes Beispiel für die Architektur der Kykladen. Sehr enge Gässchen, kleine Häuser, alles weiss gekalkt, so dass die schmalen Gassen sehr hell und freundlich erscheinen. Hierdurch drängeln sich auch noch kleine Autos, die an den engsten Stellen den Aussenspiegel einklappen müssen.
Ab Mykonos begleitete uns der Meltemi, der aus für uns unerklärlichen Gruenden zwischen vielleicht zwei und sechs bis sieben Bft schwankt und meistens aus NW kommt, manchmal aber auch aus N oder NE. Unser Ziel nach Mykonos war dann Leros, eine Insel im Dodekanes (unter der türkischen Kueste), wohin wir über Nacht segelten.Versuche, die Insel zu erkunden, scheiterten, da es weder Motorroller noch ein Auto zu mieten gab. Die öffentlichen Verkehrsmittel luden nicht zu einem Ausflug ein. Ein Auto zu mieten gelang uns fast nie, da wir immer nur kurz Station machten und im August meistens alles ausgebucht ist. So hielten wir uns vorwiegend in den Hafenstädten auf oder machten Ausflüge mit Taxen, die hier wirklich preiswert sind. Von Leros segelten wir nach Kos, ca. 6 sm vor der türkischen Kueste (nach Bodrum verkehrten laufend Fähren).
Jetzt mussten wir an die Rückkehr denken. Wir kreuzten einen Tag nach Levitha, wo wir erst im Dunkeln ankamen und morgens mit dem ersten Licht wieder ausliefen. So versäumten wir es bei den einzigen Einwohnern frischen Fisch zu essen.
Die nächste Insel war Amorgos, bekannt fuer ein berühmtes Kloster, das wie ein Schwalbennest an einem Berghang klebt.
Nun hatte der Meltemi ein Einsehen mit uns und wechselte von NW (wir hatten alles aufgekreuzt) auf N. Hoch am Wind konnten wir in einem Nachttoern den saronischen Golf und den Hafen Ermioni an der Ostküste auf der Peleponnes erreichen. Danach noch zwei Tagestoerns, zunächst nach Aigina und am Montag nach Kalamaki, (da sind wir noch), von wo die Potsdamer heute Morgen zum Flughafen fuhren. In der Marina in Kalamaki kann man als Besucher nur von Montags bis Freitags sein, an den anderen Tagen ist die riesige Marina voll mit Charterbooten, die hier den Crewwechsel durchführen. Das gleiche galt für die Marina auf Kos.
Morgen werden wir Dimitris auf Aigina treffen, um unsere Sachen wieder entgegen zu nehmen. Weitere Pläne haben wir noch nicht.

Grüße von der Stella Maris 25. August 2009

Devo me ausentar por alguns dias (espero que poucos).

Estou com um trabalho enorme, que deve ser enviado para a editora na próxima segunda-feira, dia 20, mas estou atrasada (como sempre).

Volto logo.

Eric Rondepierre

Li hoje, em algum lugar, que as pessoas de meia-idade que vivem sozinhas têm mais chance de desenvolver demência (mal de Alzheimer). Bem, ainda não cheguei à meia-idade, mas pretendo chegar, e como não há a menor possibilidade de contrair matrimônio até lá e/ou passar a dividir meu lar com algum(a) amigo(a), comecei a ficar preocupada com meu futuro. Louca sim, demente não!

Mas eis que uma voz do além vem em meu auxílio: “Ritinha, minha flor, você é tradutora de alemão e trabalhar com essa maldita maravilhosa língua é um exercício diário para ativar o cérebro e evitar sua degeneração.” Será, mesmo, que posso dormir tranquila? É assustador pensar que um dia todo o passado poderá desaparecer,  que não haverá lembrança alguma, que não se saberá quem é a pessoa ao lado, que a foto do Bono não representará nada, que aquela no espelho é uma desconhecida… É a morte em vida.

Vou voltar correndo para o meu Schopenhauer, que nunca me pareceu tão atraente quanto hoje!

Acabou-se o que era doce: estou de volta, Porto Alegre ficou para trás e, agora, só no ano que vem.

Antigo Hotel Majestic, hoje Casa de Cultura Mário Quintana

Minha estada foi curta, apenas três dias, mas consegui fazer uma montanha de coisas. Visitei museus (o ano da França no Brasil está rendendo belas exposições em Porto Alegre), fui  ao cinema (assisti ao “W”, biografia de George W.Bush, dirigida por Oliver Stone, que estava em cartaz na Casa de Cultura Mário Quintana ), ao teatro São Pedro (assisti à comédia “Ensina-me a viver”, com a Glória Meneses – comprei o ingresso mais barato, então me juntei aos morcegos, lá no alto, mas valeu a pena), descobri cafés maravilhosos, comi os famosos doces de Pelotas, comprei bugigangas no Mercado Público, fui ao brique da Redenção (feira de artesanato no parque Farroupilha, mas que é chamado de Redenção), comprei um dicionário de alemão da Porto por apenas dez reais num sebo super legal, perturbei os gremistas no hotel… Ou seja, a viagem foi ótima.

O Parque da Redenção é um dos lugares preferidos para a turma que quer se manifestar contra ou a favor de alguma coisa ou de alguém. No último domingo, o friozinho gostoso e o dia ensolarado animaram os portoalegrenses, que lotaram o parque e, para variar, acontecia lá uma dessas manifestações, dessa vez contra a governadora tucana Yeda Cruzes… Oops, Yeda Crusius.

O negócio no Rio Grande está feio, a governadora está atolada em trocentos escândalos de corrupção e até hoje não conseguiu explicar (não quis, é claro) como comprou uma mansão sem que tivesse dinheiro para tanto.  Pois bem. Aproveitando os festejos juninos, o sindicato dos professores armou duas brincadeiras: em uma, as pessoas eram convidadas a “pescar” uma foto de um dos deputados estaduais e, em seguida, dizer se a criatura havia ou não assinado um pedido de CPI que está circulando na Assembléia. Na outra brincadeira, o alvo para uma bolinha era a Yeda. Nos dois casos, o prêmio era uma “visita à casa da Yeda” para saber o que há lá dentro.

Conversei  com alguns dos professores, trocamos informações sobre os governos tucanos (o da Yeda e o do… vocês sabem quem) e rimos muito, já que a todo instante surgia alguém mais furioso com a governadora e capaz de um comentário ainda mais ácido.  Um senhor até tentou defendê-la, dizendo que ela havia recebido um estado falido, que o havia livrado dos “comunistas” (acho que se referia ao governo petista) etc, etc, mas não dá para defender o que é indefensável, então ele logo pegou seu banquinho e saiu de mansinho.

Por que digo tudo isso? Porque esta é uma das (muitas) razões do meu interesse pelo RS, por Porto Alegre em particular: essa gente sabe que política é coisa séria e a trata, embora com bom humor, com seriedade. Lá se discute verdadeiramente política, seja no parque, nos sindicatos, nos bares, nos cafés, no táxi… E são tomadas ações políticas, seja pare eleger e reeleger o PT, por exemplo, seja para experimentar a alternância de poder e eleger o candidato de outro partido, ou para (ao menos tentar) afastar um governante corrupto. Aquele papinho “Hebe Camargo” ou “Datena” de que político é “tudo igual”  parece que não pega tanto em Porto Alegre. Que inveja!

Hoje, 19 de junho, é aniversário de Chico Buarque.  65 anos. Por motivos diversos é praticamente impossível criticar o  “moço”. Bem, falo isso por mim, claro. Gosto dele, de suas canções, de alguns de seus livros, de sua opção política… E de seus olhos, é claro.

Em 2006, quando fiz 40 anos e resolvi comemorar meu aniversário tal qual a Rainha da Inglaterra comemora o dela,  ou seja, com uma festa/presente/celebração a cada mês, durante todo o ano, me presenteei com o ingresso para o show do Chico aqui em São Paulo. Acho que foi no Tom Brasil, não me lembro, mas me lembro de ter adorado, tanto o show quanto a companhia (a Ivania, sua filha Mel e a Marina).

A única coisa que realmente me incomoda no Chico, ou melhor, em sua produção artística é a música “A Rita”. A música é fofa, a letra é bacana, mas a questão é que as pessoas só se lembram da frase “A Rita levou meu sorriso” e, assim que descobrem qual é o meu nome, disparam a cantarolar o verso, quase sempre desafinados, desafinados…

Uma vez, em Londres, conheci um sujeito que era amigo do amigo de uma amiga minha, cujo nome (acho) era Marcos e que se dizia fã de Chico Buarque.  Ele era chato, muito chato, terrivelmente chato. E por ser tão chato, sempre cantava “A Rita levou meu sorriso” no exato momento  em que me encontrava. Um dia, depois de ter escorregado e me estatelado no meio da estação de metrô Tottenham Court Road, de ter descoberto que o rapaz que eu paquerava há meses era gay e conhecido uma brasileira in-su-por-tá-vel, que teimava em dizer que eu não morava no sul de Londres porque o prefixo do meu telefone não era do sul (ou seja, ela me dizia que eu não sabia onde era a minha casa), dei de cara com o tal Marcos em Marble Arch. Ele, claro, cantou o mesmo trecho de sempre, “A Rita levou meu sorriso”, e eu, com um humor daqueles, lhe pedi para não ser tão repetitivo, já que eu estava cansada de, há meses, ouvir o mesmo verso da mesma música (um simples “oi, Rita, tudo bem?” bastaria, não acham?).

Mas chato é chato, então ele sorriu, se desculpou e, a partir daquela dia, passou a me cumprimentar com “A Rita matou nosso amor”, que é outro verso da mesma música. E com direito a um gingado meio ridícula. Bem, voltei a encontrar o sujeito dezenas de outras  vezes, sempre ao som do “A Rita matou nosso amor”, e o resultado disso é que não suporto ouvir a música, não suporto sequer ouvir falar dela.

Mas continuo adorando o Chico e, por isso, lhe desejo muitos, muitos anos de gloriosa vida.

(Ivania: inspirada em você, criei uma nova categoria para o blog, a “Leros”.)

Η Λέρος ένα όμορφο πράσινο νησί που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας στα Δωδεκάνησα δεν απέχει πολύ από την Κω και τη Ρόδο. Κατά τα τελευταία χρόνια, η Λέρος έχει καταστεί δημοφιλής τουριστικός προορισμός λόγω του ότι εχει πολλες φυσικές ομορφιές. Ένας άλλος λόγος είναι ότι η Λέρος έχει κρατήσει τα δικο της χαρακτήρα και παράδασοση και δεν έχει αλλοιωθεί από τον τουρισμό, όπως κπολλά άλλα ελληνικά νησιά. Η Λέρος είναι ένα από τα 12 κύρια Δωδεκάνησα, και βρίσκεται ανάμεσα στην Πάτμο και την Κάλυμνο στο Νοτιοανατολικο Αιγαίο. Η επιφάνειά της είναι περίπου 54 τετραγωνικά χιλιόμετρα με μήκος 15 χλμ και πλάτος τουλάχιστον 1,5 χλμ. περίπου. Η ακτογραμμή είναι περίπου 46 χιλιόμετρα, υπάρχουν μερικά μικρά νησιά όπως γύρω από τη Λέρο και την Πατμο η Λειψοί, Αρκιοί και Μαράθι, όπου μπορείτε να κανετε εκδρομες απο τη Λερο. Το νησί διαθέτει πολύ καλή υποδομή που καθιστά εύκολο για τον επισκέπτη να μεταβεί στο νησί με αυτοκίνητο που μπορειτε να νοικιάσετε απο τις ενοικιασεις αυτοκινητων στη Λερο, ή με μηχανακι.Η Λερος είναι το πράσινο νησί της Δωδεκανήσου. Πολλά δεντρα Λεμονιες, Πορτοκαλιες και πεύκα, κήπους με τριαντάφυλλα και μπουκαμβίλιες καθιστώντας τη Λέρο ενα παράδεισο στο Αιγαίο πέλαγος. Το ταξιδι για Λέρο μπορει να γινει είτε από την Αθήνα με αεροπλάνο ή με πλοίο τον Πειραιά, σε καθημερινή βάση.
Το νησί έχει καθημερινή σύνδεση από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο με γρήγορα πλοία (ιπτάμενα δελφίνια) με τα άλλα γύρω νησιά των Δωδεκανήσων όπως η Πάτμος, η Κως, η Κάλυμνος, η Σύμη, η Νίσυρος, Λειψοι Ρόδος και Σαμος. Είναι ένα ήσυχο μικρό νησί με πολλά γραφικά τοπία και καταγάλανα νερά. Το Καστρο ειναι το συμβολο της λερου.Έχει πολλους μικροσκοπικους όρμους και παραλιες. Δεν θα βρείτε πολλές αμμώδεις παραλίες στη Λέρο (εκτός απο Αλιντα Παντέλι Βρωμολιθο και Γουρνα), αλλά το θαλασσινό νερό είναι καταπληκτικο επίσης δεν θα βρειτε οπως στην Ροδο η Κως ξενοδοχεια γιγάντια και πολυοροφα αλλά ξενοδοχεια άνετα και μοντερνα για μια ευχαριστη διαμονη στη Λερο. Η Λέρος έχει το δικο της αεροδρόμιο που βρίσκεται στο Παρθένι. Οι πτήσεις προς Λέρο εξυπηρετούνται από τις Ολυμπιακές Αερογραμμές. Το αεροδρόμιο της Λέρου είναι 2 χιλιόμετρα από το τουριστικό κέντρο της Λέρου Άλιντα όπου θα βρείτε τα περισσότερα από τα ξενοδοχεία του νησιού και 3 χιλιόμετρα από την κύριες πόλεις της Λέρου Πλάτανος και Αγία Μαρίνα.

Ο Σαραβάκος χτύπησε πάλι με μια καινούργια ιστοσελίδα για τη Λερο. Η ιστοσελιδα ειναι στα ελληνικά ονομαζεται www.λεροσ.com. Ειναι ισως μια απο τις καλύτερες δουλειές που εχει κάνει με σκοπό τη διαφήμηση του νησιού. Στην σελίδα ο επισκέπτης θα βρεί πληροφορίες για την παράδοση, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, τα καταστήματα της Λέρου (οποιος φαίνετε οτι ξέχασε να βάλει ο Γιώργος (Σαραβάκος) στη σελιδα ας του στειλουν ηλεκτρονικο ταχυδρομιο στο skeparni@ymail.com με τα στοιχεια της επιχειρησης και τηλέφωνα για να μπουν στη σελιδα. Στη σελιδα επίσης υπάρχουν και ολα τα καταλύματα της Λέρου και πληροφορίες για διαμονη στη Λέρο και ξενοδοχεια στη λερο. Πολλές φωτογραφείς και δορυφορικό χαρτη του νησιού. Εφτιαξε και ενα αφιέρωμα για το νοσοκομείο τοης Λέρου κατι που δεν το εχει κανει ακομη κανείς. Στο Μπλογκ της σελίδας εχει αρχίσει διάφορα αρθρα γενικού περιεχομένου. Οσοι θέλουν να γράψουν αρθρο μπορουνε να το στείλουνε στην παραπανω διευθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομίου για να δημοσιευθή. Το καλοκαίρι πλησιάζει και ο τουρισμός απο εξωτερικό φαίνετε χλωμός για αυτό το λογο ειναι καλο για το νησί η δικτυακη διαφήμηση στα Ελληνικά.
Ηδη ο Γιώργος εχει κάνει αρκετή καλή δουλειά για το νησί οπως το αναγνωρίζουν όλοι στο διαδύκτιο με αλλες πολλές σελίδες και ξέρει πως να χειρίζεται το θέμα οπως οι καλοί ψαράδες ξέρουν που θα πάνε για καρτέρι και που θα καλάρουνε.
Η σελίδα ειναι απλή χωρίς μπιχλιμπίδια και τζαρτζάβαλα για να διαβάζεται ευκολα και να κατεβαίνη γρήγορα.
Καλωσορίζουμε λοιπον την καινούργια σελιδα www.λεροσ.com

Στο χάρτη της Λέρου βλέπουμε ολα τα χωρια του νησιού. Στα νοτιοδυτικά ειναι ο κόλπος και το κυριο λιμάνι της Λερος  το Λακκί,  ο Πλάτανος, το Παντέλι και  η Αγια Μαρινα ειναι στο κεντρικο ανατολικο τμημα του νησιου ενω τα Αλιντα βρίσκονται στην ανατολικη πλευρα της στενης λωριδας που χωριζει την Λερο σε δυο τμηματα, στα δυτικα της λωριδας ειναι η παραλια της Γουρνας και ενδιάμεσα η Καμάρα.

Στα βορεια του νησιού βρίσκεται το Αεροδρόμιο, το Παρθένι και η παραλια Πλεφουτι. Στα νοτια του νησιου ειναι ο Ξηρόκαμπος.  Στο χαρτη της Ελλαδας μπορειται να δειτε την ακριβη θεση της Λέρου στα Δωδεκάνησα.

ΧΑΡΤΗΣ ΛΕΡΟΥ

Η Λέρος απεχει περίπου 140 μιλια απο το νοτιότερο άκρο της Αττικής στο Σούνιο και 170 απο τον Πειραιά. στα βόρεια ειναι η Πάτμος και στα νοτια η Κάλυμνος.

Τα εστιατόρια της Λερου δεν εχουν τιποτε να ζηλέψουν απο τα εστιατορια στην Αθηνα. Εδω θα βρειτε λαχταριστες τοπικές σπεσιαλιτέ και φαγητά απο την ελληνική κουζίνα. Μεγαλη ποκιλία απο μεζέδες και γλυκά για ολα τα γουστα. Σχεδον σε καθε περιοχη της Λερου θα βρειτε ταβερνάκια, εστιατόρια, ουζερι και καφενεια. Τα περισσότερα βρισκονται στο Παντέλι και στα Αλιντα.

Το εστιατόριο Ψαροπούλα βρίσκεται στο παραδοσιακό ψαροχωρι Παντέλι δίπλα δίπλα με τα κύματα. Έχοντας τραπέζια στην παραλία θα δώσει την ευκαιρία στους πελάτες μας για ένα ενα απολαυστικό γεύμα ή δείπνο με θεα τις ψαρόβαρκες, την μαρινα, και τον ορμο του Παντελιου και την ακτή της Καλύμνου με τα μικρά νησιά της Αγίας Κυριακής και Πηγιανουσας.

το εστιατόριο Ζορμπάς είναι ένα από τα παλαιότερα παραδοσιακά εστιατόρια στη Λερο. Βρικεται την γραφική παραλία του Παντέλιου δίπλα στη θάλασσα. Απολαύστε παραδοσιακα Λερικα πιάτα σε μια φιλική ατμόσφαιρα.

Το Εστιατόριο Δροσιά βρίσκεται στο Παντέλι, δίπλα στη θάλασσα και τις ψαρόβαρκες. Ελληνική Κουζίνα και φρεσκα ψαρια από τη Φωτεινή που ειναι και η ιδιοκτήτρια. Δοκιμάστε τις ντομάτες γεμιστές, το κοκκινιστο αρνάκι, το φιλετο κοτόπουλο στη σκάρα με σαλτσα μανιτάρια και τον Μουσακά.

Το εστιατόριο Πατιμένος δίπλα στη θάλασσα και τα καικια καλο ψάρι και κρεατα σπεσιαλιτέ από τον ιδιοκτήτη Πατιμένο με επιδορπια καρπουζι , χαλβα και τουλουμπες, και γιαουρτι με μελι

Το Καστελο είναι το στολίδι παραλίας στο Παντέλι. Βρίσκεται ακριβώς στην αρχή της παραλίας και είναι ένα από τα πιο όμορφα εστιατόρια μπαρ της Δωδεκανήσου. Προσφέρει ποτά, πρωινό, ελαφρά γεύματα, σνακ, και ελληνικά πιάτα. Το καλοκαίρι το Καστελο διοργανώνει πολλές εκδηλώσεις και βραδιές με ζωντανή ελληνική μουσική.

Το Καφενειο του Μιχάλη και της Μαρίας βρίσκεται στο Παντελι ακριβώς πίσω από το εστιατόριο Ζορμπάς . Κατω απο την πέργκολα μπορείτε να απολαύσετε αριστης ποιότητας ψαρια και αλλες λιχουδιές από τη Μαρία και τον Μιχάλη στις χαμηλότερες τιμές. κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού θα πρέπει να κλεισετε τραπέζι για το βράδυ!

Το νέο εστιατόριο Πυροφάνη επίσης στο Παντέλι προσφέρει φρέσκο ψάρι και κρεατικά μαζι με διαφορους μεζεδες μπροστά στην παραλία.

Στο Παντέλι θα βρείτε σουβλάκι και εξοχικό στου Γιάννη την Ψησταριά στην παραλία, ειδικεύεται στο κρέας στην σχάρα, Γυρο και Σουβλάκι.

Στο καφενειο Τζουμας, όπου μπορείτε να απολαύσετε τοπικους μεζέδες και ψημένο χταπόδι και κολιους, τραπέζια πάνω στην παραλία.

Στα Σπηλια βρισκεται το εξαιρετικό μεζεδοπολίο του Δημήτρη με απιθανους μεζέδες και μαγικη θεα στη θάλασσα.
Στο Βρομόλιθο θα βρείτε ζωντανή ελληνική μουσική στην ταβέρνα Παράδεισος και λιγο πιο περα θα βρείτε το εστιατόριο Πηγάδι και στην παραλία την ταβερνα Φλαγκος.

Στην Αγία Μαρίνα προτίνουμε τον Μυλο και στο Κριθώνι της Εσπερίδες. Στα Αλιντα στην αυλή του Ξενωνα Μαυράκη βρίσκεται ενα απο τα καλλίτερα φαγάδικα στη Λέρο με θεα στη θάλασσα.

Το επεισοδιο με την πεθερά απο τη Λερο Κατια Δανδουλάκη στο Οι Εφτά θανάσιμες πεθερές αυτη τη φορα γυρίστηκε στη Λέρος. Οπως καταλαβαινετε αυτο σημαίνη μια μεγάλη διαφήμηση για το νησί μας. H υποθεση ειναι καπως ετσι..Σα μπόμμπα φτανει η είδηση, ότι η Ελπίδα έρχεται στο νησι της Λέρος από την Αιγυπτο, όπου ζούσε με τον άλλον της γιο για πολυ καιρο . Η Καλυμνιά νύφη Λελα αναστατωνετε μιας και η κόντρα με την πεθερα τη δεν είναι κάτι καινούργιο….. η συνεχεια στο δεωτερο επεισοδειο αυτη τη βδομαδα.

Καλα θα ητανε τα επεισόδεια να προβάλονταν κατα την Ανοιξη αλλα και παλι πρέπει να ειμαστε ευχαριστημένοι που προβληθηκαν εστω και τοσο νωρις. Ελπιζουμε οτι το καλοκαίρι που μας ερχεται ο Πειραιας η Αθηνα η Ροδος, Κως, Θεσσαλονικη Βορεια Ελλαδα και πασης Ελλαδος οι τουρίστες να ερθουνε στη Λερο. Ετσι κι αλλιως τη περασμενη χρονια εγινε μια καλη διαφημηση της Λερου μεσα απο την τηλεόραση.

Πρωτα ξεκίνησε πριν καμποσα χρονια με το Γάμο καποιας γνωστης ηθοποιου απο τηλεοπτικη σειρα του Μεγκα με ενα Λεριο στην Αγια Κυριακη και γλεντι στου Πατημενου, με νταουλια και βιολια και πυροτεχνηματα , μετα ο τηλεοπτικος σεφ Ο Μαμαλάκης μας εκανε τη τιμη να παρπουσιαση τη Λερο στην εκπομπη του (μονο το φαι της γεμιστης σπλινας που διαλεξε δεν ηταν και πολυ πετηχημενο), καλα δεν μπορουσε να παει στη κυρα Αννα να του δειξη πως μαγειρευουνε στη Λερο. Τελος και διαφημιστικη καμπάνια του Δημου Λερου με σποτ στην ελληνικη τηλεόραση ειχε καλα αποτελέσματα. Ας ελπισουμε οτι αυτη η θετικη προβολη διαφημηση της Λερου θα συνεχιστη με επιτυχια και την προσεχη σαιζον. Εμεις απο το μετεριζη μας τη διαφημιζουμε στο ιντερνετ.

Δειτε και το Βιντεακη που τραβήξαμε απο την Αγια Μαρινα με μια σκηνη της Κατιας Δανδουλάκη στην Αγια Μαρινα.

Mia

Η Λερια πεθερα Κατια Δανδουλάκη στην Αγια Μαρινα.

και το πρωτο επεισοδιο απο τη γνωστη σειρα με τη πεθερα απο την Αθηνα

Δειτε ολο το πρωτο επεισοδιο απο της εφτα πεθερες εδω

Περιμενουμε το επισοδειο με τη Πεθερα απο τον Πειραια

Οπως φαινετε μετά απο μια αποτηχημένη τουριστικη σεζον οπου τα Δωδεκάνησα και οι Κυκλάδες επεσαν καμποσές ποσοστιαίες μονάδες ηρθε η ωρα τηε κριτικης και αυτοκριτικης. Πρωτος παράγοντας για τη πτώση ειναι φυσικά η ακρίβεια και η παγκοσμια οικονομική υφεση , οι υψηλές τιμές οχι τόσο στα Ξενοδοχεία και στη διαμονη γενικά ,αλλά κυρίως στα ναυλα πλοιων και αεροποτικων εταιριών, οι υψηλές τιμές στα εστιατόρια και στα κεντρα διασκεδασης μονο αρνητικα αποτελέσματα μπρουν να φέρουν. Οπως εγραφε προσφατα το Εθνος η το Βημα δε θυμαμε ακριβως, κλασικά νησια υψηλης τουριστικης κινησης οπως η Παρος, η Σαντορίνη , η Μύκονος στις Κυκλαδες ειχαν πτωση του τουρισμου απο αλλες χρονιές , ενω αντίθετα η Χαλκιδικη ειχε αυξηση 15 της εκατο λογω της αυξημενης τουριστικης κινησης απο την Ρωσια.
Ενας απο τους βασικους παράγοντες του τουρισμου ειναι η φθηνη και ευκολη μετακινηση του τουριστα, για τα μικρα νησιά ομως που δεν εχουν μεγαλα αεροδρόμια ο τουρισμος βρίσκετε στο ελεος των ανέμων και των ακτοπλοικων εταιριων. Για πολλα χρόνια τωρα τα ελληνικά πολιτικά κομματα δεν εχουν βρει καποια βιωσημη λυση για τα νησια της άγονης γραμμης.
Ειδικα τα βορεια Δωδεκάνησα οπως η Πατμος, Λειψοι, η Λέρος, Καλυμνος πασχουν απο γρηγορα πλοια και μερικες φορες το ταξιδι απο Πειραια για Λερο μπορει να κανη και 15 ωρες, ουτε το Κατερινη και το Ελλας εκαναν τοσες ωρες πριν 40 χρονια.
Μια οικογένεια 4 ατομων με αυτοκινητο θελει γυρω στα 500 εβρο μονο για εισητηρια σε οικονομικη θεση…
Πως λοιπον περιμενουμε τουρισμο με τετοιες τιμες.Μηπως οι δημαρχοι Πατμου , Λερος και Λειψων θα επρεπε να σκεφτουν την αγορα ενος γρηγορου πλοιου που θα κανει καθημερινα δρομολογια πλοιων απο Πειραια για τα τρια νησιά με ανταγωνιστικές τιμες. Εινα δυσκολο μια κοινη εταιρια λαικης βασης με καποια χρηματοδοτηση απο την Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
Φέτος θα δούμε πως θα πάνε τα πράγματα.

Οι Λειψοί είναι ένα μικρό νησί της Δωδεκανισου  στα της Πάτμου ανατολικά και βόρεια της Λέρου ανήκει γεωγραφικά και διοικητικά στο Νομό Δωδεκανήσου.
Το Έδαφός της είναι κατασκευασμένο από χαμηλούς λόφους που δεν υπερβαίνουν τα 277 m. Γύρω της υπαρχουν τουλάχιστον 27 νησίδες και βραχονησίδες.Υπάρχει ένα μικρό εκκλησιαστικό μουσείο της πόλης, όπου συγκεντρώνονται τα εικονίδια απο το δέκατο έκτο και δέκατο έβδομο αιώνα.
Οι Λειψοί  εχουν μερικες ωραιες παραλιες οπως ο Πλατις Γιαλός , η Χοχλακουρα, η Κατσαδια και το μονοδέντρι απέναντι απο τα ασπρονήσια. Για φαγητο θα βρείτε πολλα ταβερνάκια στο λιμάνι και στο χωριό καθως και στη παραλια της Κατσαδιας. Για Διαμονη θα βρείτε ενοικιαζώμενα δωμάτια και στούντιος καθώς και μερικα καλα ξενοδοχεία .
Ξενοδοχείο Αφροδίτη

Στουντιος Αννα

 Περισοτερες πληροφοριες για διαμονη θα βρειτε στη σελιδα Lipsi Hotels

Leros
“All I know about Leros is in this book. I know that this is another story about crazy people, many crazy people, more than 4,000 at first. I know that ‘Leros’ means dirty and that they came to this island from all over Greece, chosen from among the worst cases, the ones they’d given up on in the psychiatric hospitals. I know that they were housed in an ex-military base on the island, which had previously been used as a jail for all political prisoners. I know that the islanders began working in the new psychiatric hospital. I know that soon Leros’ story began to be associated with its psychiatric hospital and that the world knew nothing about it. I know that inside the asylum you didn’t live, you survived.” Alex Majoli’s first book is a stunningly mature reportage on the lives of the inmates of the psychiatric hospital on the Greek island of Leros. For nearly 20 years, Leros was taken over for the purpose of housing mental patients. This book documents the severity of the conditions and treatment of the inmates; their daily lives both inside the hospital and outside it when they were freed in the 1990s upon closure of the hospital. (Magnum Photos)

Alex Majoli – Leros
Publisher: Trolley (London, 2002)
ISBN-13: 978-0954207922
Amazon

I do not remember their names,

but they are still present to me.

This, I beleive, has been  “our job” in Leros.

Have a look to the pages….

open this door to discover what happend in the old psychiatric hospital…

dear people who worked ( and work) in Leros and for Leros: feed this blog with your photos, emotions, thoughts, souvenirs, analysis…

we can try to create a public space for a collective, shared memory

you are welcome