Gisteren keek ik op mijn blog naar wie hem zo’n beetje bekeken hadden.

Dat is toch leuk dacht ik zo.

En op zich vind ik dat nog steeds, ook na mijn grote verbazing waar ik angstig van heb wakker gelegen.

Ik kwam zo op het blog terecht van een kale kerel, ik noem geen namen, want ik wil niet dat zijn blog meer bekeken gaat worden als die van mij, en naar alle waarschijnlijkheid kunt u hem herkennen aan zijn tong.

Want lieve mensen, het betreft hier een fanatiek rimmer, een zogezegd anus likker, dan wel anus kusser.

Het zag er op de foto’s uit, alsof hij met zijn toch wilde ontdekken of de persoon die hij flink aan het rimmen was nu wel of geen blindedarm operatie had ondergaan.

Nu rimt men waarschijnlijk al eeuwen, zonder er echt een leuke naam voor bedacht te hebben, waarschijnlijk dacht men, och ik ben toch bezig, laat ik het sterretje ook eens doen.

En dan wilde je daar na de verdere seks niet meer aan terugdenken, laat staan er een naam aan geven.

Nou de rimmers denken daar anders over, die rimmen wat af, en hebben het er waarschijnlijk aan de bar van de voetbal kantine over, hoe spectaculair het rimmen de avond voor de wedstrijd wel niet was, laat staan wat er in de douche van FC Cockingen allemaal niet gebeurd is.

Zelf denk ik dat de naam bedacht moet zijn  tijdens het trimmen van het haar rond de anus, de bedenker dacht, na het trimmen en tijdens het rimmen, ik haal er een T af, en klaar is kees.

Toch denk ik niet dat ik mij verder in het rimmen ga verdiepen, ik hoop dat men de kont goed blijft afvegen, en niet met vochtig toilet papier, dat geeft waarschijnlijk een nare smaak.

We zouden rimmers in kunnen zetten bij politiek gerichte actie’s, ik bedoel in plaats van een heerlijke taart in pak hem beet het gezicht van onze Minister president, een rimmer op hem af te sturen, tijdens een belangrijke redevoering. De rimmer besluipt Jan Peter van achter, trekt zijn broek omlaag, grijpt zijn heupen vast, en zijn tong doet de rest.

Of er iets zal veranderen in Nederland, doet er niet toe, het is in ieder geval weer eens iets anders.

Ik ga lekker een rondje trimmen.

Iedereen wil gelukkig zijn. Hoe krijgt u het voor elkaar dat u gelukkig wordt? Door uw gedachten te trainen, door te doen, te accepteren wat u voelt, daarna evalueren en eventueel aanpassen. Het is een bewustwordingsproces. Bewust worden van uw gedachten, uw gevoelens en uw gedrag. Als u iedere dag oefent zult u merken dat het u veel oplevert en u steeds gelukkiger wordt. Wat kost het? Niets! Het is gratis. U investeert in uzelf, u plukt er ook zelf de vruchten van! Daarnaast heeft ook uw omgeving er profijt van. Er zijn alleen maar winnaars!
Iedere week schrijf ik tips in mijn gratis e-zine, op mijn website kunt u zich hiervoor inschrijven. U kunt de tips in willekeurige volgorde gebruiken. De tips zijn bedoeld om u aan het denken te zetten over uw eigen leven. Wat wilt u veranderen? Hoe kunt u dit veranderen? Wat wilt u en hoe krijgt u dit voor elkaar? Hoe gaat u met uzelf en anderen om? Wat maakt u gelukkig?

Glimlachen.

Vorige week hebben we het over lief zijn gehad. Wat hierbij ook goed helpt is glimlachen. Glimlachen naar uzelf als u voor de spiegel staat. Glimlachen en of groeten naar de mensen die u op straat tegenkomt. U zult zien dat als u vriendelijk bent u ook positieve en vriendelijke reacties terugkrijgt. Glimlach als u bijvoorbeeld kinderen leuk met elkaar ziet spelen en dit bij u een prettige herinnering oproept. Glimlachen naar onze geliefden. Als we glimlachen worden er spieren aangespannen die ervoor zorgen dat ons gezicht er ontspannen en vriendelijk uitziet, maar er worden ook stoffen in onze hersenen vrijgemaakt die ons een prettig gevoel geven! Probeert u maar eens uit: Als u merkt dat u boos of gefrustreerd wordt: glimlach! En houdt deze glimlach vast. U zult merken dat het niet mogelijk is om boos te worden! Maar ook als u voelt dat u verdrietig of depressief wordt: glimlach! Het helpt. Vaak is er geen reden om boos te worden. U kunt gewoon zeggen wat u niet bevalt en aangeven hoe u het graag wenst. U houdt het gesprek gaande en de ander zal beter bereidt zijn naar u te blijven luisteren! Boos worden levert veel stress op voor ons lichaam en veel stress is niet goed voor ons. Stress hebben we alleen nodig als er gevaar dreigt. Als u verdrietig bent omdat u een bijvoorbeeld dierbare verloren heeft, is het normaal om verdrietig te zijn. Huilen op dat moment helpt ons om ook deze soort van stress af te bouwen. Maar als u niet weet waarom u eigenlijk verdrietig bent: glimlach! Als u niet weet waarom u een beetje zwaarmoedig bent: glimlach! Het glimlachen helpt ook, door de stoffen die vrijkomen, om een keerpunt te bereiken en weer actief te worden. Glimlachen doen  we  ook als een manier van medeleven, bedankje, herkenning en erkenning. Glimlachen werkt ontwapenend en levert voordeel op. Als we gemeend glimlachen worden we bijna automatisch als een vriendelijk persoon ervaren en ontvangen. We krijgen meer voor elkaar. U heeft dit vast wel eens in de praktijk meegemaakt. Glimlachen werkt ook na. Het is niet alleen op het moment zelf als u glimlacht, dat u er voordeel van heeft. De stoffen die vrijkomen werken even daarna nog door. Het is ook een soort beloning voor ons. Immers het geeft ons een prettig gevoel. En dat willen we vaker hebben! Dus met glimlachen belonen wij onszelf ook, wat tot gevolg heeft dat we meer gaan glimlachen!

Succes en een warme groet van,
Henrice Kupper

Voor meer informatie: www.deditio.nl

©2009 Henrice Kupper – alle rechten voorbehouden.

Carry zelf belde me vanochtend op. Van haar moeder had ze gehoord dat die mij lastig had gevallen per post. Ik zei dat het niet zo erg vond en dat ik eigenlijk hele gezellige gesprekken had met haar moeder. ‘Maar mijn moeder is gek,’ zei Carry. ‘Die is als kind in een pot met toverdrank gevallen en zegt sindsdien hele gekke dingen.’ Ik verzekerde haar dat ik het helemaal niet erg vond. Dat ik het ook wel spannend vond dat iemand mij op mijn eigen website de les leerde. Moest ik ook maar niet zeggen dat Carry Slee lesbisch is. ‘Maar ik bén lesbisch,’ zei Carry. ‘Ja, dat weet ik,’ zei ik, ‘en dat was ook helemaal niet de essentie van mijn blogje indertijd, maar ja, je moeder dacht daar anders over.’ Ik vroeg Carry – nu ik haar toch aan de telefoon had – hoe zij dat had afgehandeld met haar eerste liefde die ze na dertig jaar weer had ontmoet. ‘O,’ zei ze, ‘die heb ik gewoon een boek van mezelf in haar handen geduwd en er toen in onleesbare krabbels een opdracht voor haar dochter in gezet. En daarna heb ik nooit meer iets gehoord.’

‘Goh,’ zei ik, ‘je moeder zei iets heel anders.’ Carry lachte hard en schel. Ik moest haar moeder nooit geloven en haar eigenlijk ook niet. Ik bleef in verwondering achter.

Ich habe gerade auf Graphische Novellen die Review des Batwoman Arcs “Elegy” (Detective Comics #854-856) gelesen, welche mich zu ein paar Gedanken bezüglich homosexueller Comic-Helden/Heldinnen angeregt hat.

Nachdem die Autorin – nennt sich „irgendeine-Userin“ aber ich glaube es handelt sich hier eh um die ComicLeserin – Greg Ruckas Arbeit schon vor dem Lesen Rosen gestreut hat, überrascht mich weniger, dass sie den Arc positiv beurteilt hat, sondern viel mehr die Argumentation weshalb ihr dieser Arc so gefallen hat.

(Zur Erinnerung: In diesem Arg ging es um Batwomans Comeback und ihre Fehde mit Alice. Während das Artwork von J.H. Williams III abgefeiert wurde, bekam Ruckas Story verhaltene Reaktionen. Auch hier von mir…)

Im Gegensatz zur allgemeinen Meinung meint irgendeine-Userin nun:

Batwoman ist erstens eine Frau.
Zweitens ist sie eine Lesbe!

Im Mainstream der Superheldengeschichten sticht allein dies schon hervor.
Und die Hefte führen ihren Namen im Titel: Batwoman in Detective Comics.

Ich bin ja sonst keine Marktschreierin, aber wenn das nicht außergewöhnlich ist, dann weiß ich nicht…

Ich gebe der ComicLeserin nur bedingt Recht. Vielleicht würde dieses Argument bei jedem anderen Autor zu Recht zutreffen, aber gerade Greg Rucka ist berühmt/berüchtigt für seine starken Frauen die nicht selten auch lesbisch sind.

Auch da sich auch andere Autoren wie Bendis, Dini, Simone etc. schon seit längerem ernsthaft mit weiblichen Charakteren auseinandersetzen und sie nicht nur als Dekoration oder ewiges Opfer einbauen, spricht gegen das Argument, dass eine Heroine alleine schon etwas Besonderes wär. (Auch wenn ich diese Gruppierungen von Heldinnen wie bei „Gotham Sirens“ oder „Marvel Divas“ nicht unbedingt klasse finde…)

Was ihre Homosexualität betrifft: Klar begrüße ich jeden neuen homosexuellen Charakter, besonders wenn es eine prominente Figur wie Batwoman ist, aber ich finde nicht, dass ein lesbischer Haupt-Charakter alleine schon ausreicht um eine Story automatisch gut zu finden. Sollte es auch nicht, denn sonst passiert genau das, was bei Elegy passiert ist. Wir bekommen weibliche/lesbische Charaktere die nur zum Selbstzweck zu existieren scheinen und bei denen es daher ausreicht sie in eine maue Story zu verpacken.

Um dies weiter zu spinnen, wage ich zu prophezeien, dass diese Hefte auf Dauer – vorausgesetzt es läuft wo weiter – niemand kaufen würde und der Verlag die Figur/Serie aus dem Programm verschwinden lässt. Vermutlich noch mit der Vermutung dass die Zeit für eine (lesbische) Superheldin noch nicht reif sei…

Stichwort Ms. Marvel. Carol Danvers hätte so viel Potential und sollte ja eigentlich das feministische Aushängeschild von Marvel sein. Stattdessen wurde sie vergewaltigt (um anschließend mit dem Vergewaltiger zusammen zu leben), wurde eine Alkoholikern, mehrmals entmachtet oder sogar ermordet und für ihre Figur (!!!) beschimpft! Ms. Marvel! Für ihre Figur! Also das man bei den 90-60-90 wirklich noch Lookism einbauen kann topt wirklich alles… (Noch erschüttender ist aber das es Bendis war der Doom so entgleisen lies, der sie in Folge auch als “Whore” bezeichnete)

Besonders die letzten Monate unter Brian Reed hatte ich als Fan gelitten und bin nur dran geblieben weil ich mir eben dachte, dass irgendwer den Scheiß ja kaufen muss damit er im Programm bestehen bleibt.

So gesehen wäre es das Beste wenn Ms. Marvel demnächst eingestellt wird (worüber es ohnehin immer schon Gerüchte gab und gibt), denn vielleicht hat Marvel in ein paar Jahren endlich mal eine starke Autorin in den Reihen die der Superheldin zu einem ordentlichen Relaunch verhilft.

Aber wieder zurück zu den Graphischen Novellen der Review:

Irgendeine-Userin freut sich am Ende dann doch über die durchschnittlichen Reviews die Batwoman erhalten hat:

Aber ist ja schön, dass lesbische Superheldinnen nun zum Standard in den Comics geworden sind, so dass nur noch der Story Arc zu betrachten ist…

Sie hat zwar Recht, doch ist diese Betrachtungsweise schrecklich einseitig. Ja, lesbische Heldinnen sind schon so gut wie im Mainstream angekommen, bzw. werden sie von der männlich dominierten Leserschaft der Comics nicht als störend, sondern als mehr als „sexy“ wahrgenommen. Doch wie sieht es aber mit den schwulen Helden aus?

Auch wenn es im DC Universum mit Achilles unlängst erst ein Outing gegeben hat, ist dieser nur eine Nebenfigur die in keinster Weise Aufregung verursacht hat, ja nicht mal wirklich wahrgenommen wurde. Die queeren Hauptcharaktere schiebt man dann doch lieber aus Vorsicht auf die Wildstorm und Vertigo Imprints ab.

"Of Course not. I would never..."

Dass sie für diesen mutigen Schritt vielleicht zu Recht zu feig sind, zeigte sich unlängst erst mit Shatterstar bei Marvel. Aber auch hier muss ich sagen, dass Peter David sicherlich zurückgepfiffen worden wäre, wenn nicht X-Factor schon seit Ewigkeiten nur von einer kleinen, treuen Stammkundschaft gekauft wird, die sich von Homosexualität nicht abschrecken lassen, ja sie im Gegenteil sogar begrüßt.

Während lesbische Superheldinnen also sicherlich bereits im Mainstream angekommen sind, haben es schwule Helden noch immer schwer um Akzeptanz zu kämpfen.

Fairerweise muss ich dazu sagen dass ich nicht schwul bin und auch keine schwulen Kumpels habe die Comics lesen, während sich Graphische Novellen mehr oder weniger als „lesbischer Comic Blog“ sieht. Es ist nur logisch das queere Leser, sich mit queeren Helden/Heldinnen besser identifizieren können und daher den Batwoman-Arc allgemein positiver reviewen werden als z.b. ich es gemacht habe. Nehme ich zumindest mal an. Wie gesagt, ich habe ich niemanden den/die ich dazu befragen kann.

Zum Abschluss will ich noch etwas Anderes zu dem Thema queere Helden anmerken, was aber nichts mehr mit der Review, aber dennoch mit dem Graphischen Novellen Blog zu tun hat. Die Comic-Leserin merkt nämlich auch an:

… weil nicht immer Lesbe drauf stehen muss, wo Lesbe drin ist.

Dem kann ich nur 100 prozentig zustimmen! Das Schrecklichste was ich mir vorstellen könnte ist, dass ein Mainstream-Superhelden-Comic mit „Queer Comic“ gebrandet wird, so wie es bei den Mangas z.b. ein eigenes Genre von Shonen Ai gibt. (Witzigerweise wird das aber meines Wissens von Frauen für Frauen gemacht…)

Einen Comic den man explizit als „schwul/lesbisch“ bewirbt, halte ich für äußerst kontraproduktiv und würde auch nie die Hetero-Zielgruppe erreichen. Auch wenn Comics schon lange nicht mehr nur von Kids gelesen werden, würden diese niemals ein Comic kaufen von dem jeder weiß dass es einen schwulen Helden hat. Schon alleine aus Angst dass sie von ihren Kollegen gemobbt werden…

Um dem entgegenzuwirken muss ein(e) coole(r) homosexueller Held/Heldin entweder erst langsam in das Universum eingebracht werden (fabelhaft gemacht mit Midnighter bei Stormwatch der ja später auch ne eigene Serie bekam) oder es muss sich eine wirklich wichtiger Charakter outen.

Midnighter im Krieg...

...und in der Liebe

Auf Letzteres können wir aber wahrscheinlich ewig warten, denn seien wir ehrlich, würde Bendis seinen Luke Cage nicht so sehr pushen, hätten wir nicht mal eine schwarze Hauptfigur mit einer zentralen Rolle. (und nicht mal Cage hat einen eigenen Titel sondern mischt nur bei den New Avengers kräftig mit)

Ich glaube auch nicht, dass Batwoman eine große Rolle im DC Universum zu kommen wird und zumindest vorerst mal abgegrenzt vom Rest der Welt laufen wird. Und um hier auf Dauer zu überleben, und danach den Sprung zu einem richtigen Main-Character zu schaffen, braucht das Heft eben auch ne tolle Story die der Heldin erlaubt sich zu entwickeln und den Leser dranbleiben lässt.

Batwoman hat gut begonnen, sackte dann aber enorm ab und es gibt nicht wenige die der (meiner Meinung nach sogar noch schwächere) Question (ebenfalls eine Lesbe) Back-Story den Vorzug gaben.

So gesehen glaube ich also nicht, dass Batwoman der queeren Comic-Community nur irgendwie weiterhilft und sehe die Serie im besten Fall neben dem normalen DC Universum dahintrotten. Und das kann’s ja auch nicht sein…

PS: Sorry, wenn ein paar Formulierungen etwas verschachtelt klingen. Bin gerade krank und lese die Artikel generell nie Korrektur bevor ich sie online stelle…

Ik ken een man die recensies schrijft voor de krant. Op een dag kreeg hij een brief van de moeder van Geert Wilders. Hij had iets onaardigs geschreven over het haar van Wilders en de moeder was woest. Ze wenste de man die ik ken naar de hel. En dat hij er maar lang mocht branden. De man die ik ken moest er om lachen, maar toen hij de volgende dag niet alleen iets onaardigs schreef over Wilders, maar ook over de moeder van Wilders, kwamen de bom- en poederbrieven met de regelmaat van de postbode.

Ik was de man en de bombrieven al bijna vergeten, toen ik een mailtje kreeg van de moeder van Carry Slee. Het kan ook de moeder van Maren Stoffels zijn geweest, want ze schreef me onder pseudoniem. Ze was woedend over een blogje dat ik dit najaar had geschreven. Ik had niets onaardigs over de andere schrijfsters geschreven, maar de moeder van Carry Slee – of de moeder van Maren Stoffels – dacht daar anders over. Ze stuurde me nare mails en noemde me ‘doos’. Dat vind ik om allerlei redenen een lelijk woord en alleen daarom al verbaast het me niets dat de moeder van Carry Slee – of de moeder van Maren Stoffels – zelf nooit is doorgebroken als schrijfster.

Ik verwijderde braaf de verwensingen die ze me stuurde en kreeg toen bijval uit onverwachte hoek. Eerst sprong mijn eigen moeder voor me op de bres en daarna de moeder van Geert Wilders. Samen trokken ze naar Den Haag en spraken een hartig woordje met de moeder van Carry Slee – of de moeder van Maren Stoffels. Die beloofde dat ze het nooit meer zou doen.

En zo liep alles toch nog goed af. Of althans, bijna alles.