Ja, i dag har jeg lett, og jeg har funnet. Problemet er bare at jeg ikke har funnet det jeg lette etter! Jeg har funnet masse annet rart som jeg ikke engang visste at jeg hadde!!!

Jeg er rimelig irritert akkurat nå. Jeg vet at jeg har liggende en cd med singback til endel flotte julesanger. Men nå har jeg ingen anelse om hvor den kan ligge. Jeg har lett på alle tenkelige steder.

Trøsten er at jeg sikkert finner den når det begynner å nærme seg sommer og jeg leter etter ungenes armringer…

 Hoje só as sapatilhinhas, lindas e cutes que vc pode usar junto com as dicas do post aterior aqui só as que eu considero como melhores ;D Xoxo Gors bec, JOIN!

Estampas continuam com tudo ;p

Bichinhos - Angela Carvalho 270,00

Da Cantão 199,00

Cores fortes - neons - essa é da Djean|29,90

Angela Carvalho 320,00

Com laços - arezzo 169,00

. não peguei a marca nem o preço, pardon!

Arezzo 159,00

Trizy 294,00 - com 'botões'

Soulier 99,00

 Pros que não exatamente curtiram os preços, que no geral são o básico pra sapatos bons, pode dar uma pesquisada e investir nas tendencias semana que vem tento mostrar coisas pessoais e que n custaram muito

Kate Moss a enfin trouvé un titre où pousser la chansonnette sans se couvrir de ridicule. Il aura fallu des années avant que la belle qui s’inscrustait régulièrement auprès de Pete Doherty ( “la Belle et la Bête” ) ou de son nouveau boyfriend pour sussurrer en public (et agacer les collègues de travail de ses différents lovers), trouve une chanson à la mesure de sa beauté. C’est le veinard Evan Dando, estampillé beau gosse n°1 du rock indie US (et accessoirement ex-ex de la Brindille [suite ici]

L’école est finie et vive les vacances! ah! quel sentiment de joie et de libeté!

Pour rigoler un peu suivez le lien musical l’école est finie!

School’s out, summer is the best time, to play outside!

follow the music link, for fun l’école est finie!

MONTRÉAL, PARC LAFONTAINE!

L’ÉCOLE EST FINIE

(Paroles : André Salvet, Jacques Hourdeaux / Musique : Claude Carrère,   1963)

Sheila (France)

Donne-moi ta main et prends la mienne

La cloche a sonné ça signifie

La rue est à nous que la joie vienne

Mais oui Mais oui l’école est finie

Nous irons danser ce soir peut-être

Ou bien chahuter tous entre amis

Rien que d’y penser j’en perds la tête

Mais oui Mais oui l’école est finie

Donne-moi ta main et prends la mienne

La cloche a sonné ça signifie

La rue est à nous que la joie vienne

Mais oui Mais oui l’école est finie

J’ai bientôt dix-sept ans un cœur tout neuf

Et des yeux d’ange

Toi tu en as dix-huit mais tu en fais dix-neuf

C’est ça la chance

Donne-moi ta main et prends la mienne

La cloche a sonné ça signifie

La rue est à nous que la joie vienne

Mais oui Mais oui l’école est finie

Donne-moi ta main et prends la mienne

Nous avons pour nous toute la nuit

On s’amusera quoi qu’il advienne

Mais oui Mais oui l’école est finie

Au petit matin devant un crème

Nous pourrons parler de notre vie

Laissons au tableau tous nos problèmes

Mais oui Mais oui l’école est finie.

Har du noen gang leita lenge etter noe og ikke funnet det før etter du har gitt opp å finne det du leita etter? Det har i alle fall jeg opplevd. Senest i dag leita jeg etter den trådløse musa til netbooken min, og i det jeg gav opp og skulle nøye meg med mousepad på tastaturet. Der og da fikk jeg en en kort innskytelse om å flytte på vuggen som stod noe nær stolen jeg skulle sitte på, foran skatollet vårt. I det jeg flytter på vuggen ser jeg musen ligger mellom vuggen og bokhyllen, gjemt godt fordi det lå mye klær på vuggen (rot i systemet).

Det har skjedd før, jeg lurer på om du har opplevd lignende?

Kan det være at du rett og slett ikke har peiling på hvor du skal lete og trenger at noen gir deg et hint? Slik som innskytelsen er et hint som fører meg til det jeg leita etter? Det hadde nok ikke dukket opp om jeg ikke hadde prøvd å lete i det hele tatt.

Jeg har mistet nøklene mine. Det vil si, jeg vet ikke hvor nøklene mine er. Det betyr jo ikke nødvendigvis ikke at jeg har mistet de, men jeg må innrømme det blir stadig mer sannsynlig. Særlig etter jeg brukte en halv dag på å endevende leiligheten. Når jeg trakk pusten eller gikk tom for banneord, ga imidlertid leteaksjonen meg litt tid til å tenke. Til en forandring, ville pappa ha skutt inn her.

Det første som streifet meg er hvordan vi mennesker alltid leter etter noe. Ofte vet vi ikke en gang hva det er , men leter gjør vi likevel. Etter oppskriften på suksess, etter meningen med livet, gud, kjærligheten, sopp, multer og billigste flybillett vekk herfra eller veien hjem igjen. Når vi finner det vi leter etter leter vi allerede etter noe annet.

De aller fleste av oss bruker oppskriften vi har lært siden vi var små. Hvor hadde det det sist? Har du sjekket lommene? Hva med mellom sofaputene? Der har jeg funnet nøklene før, men ikke denne gangen. Andre ting vi leter kan være vanskelig å finne med denne metoden. Med mindre du har lykken i lomma selvfølgelig. Eller husker hvor du hadde meningen med livet sist.

Mens vi leter og fomler oss frem gjennom livet tviholder de fleste på denne systematiske, logiske, forståelige og forsvarlige tenkemåten. Vi følger oppskriften på leting etter de samme tingene. Først tar man tre egg og knekker de i en bolle. Grunnskolen, ungdomsskolen, videregående. Så tilsetter man noen kopper mel. Universitetsutdannelse. Noen gram sukker. Kjæreste, forlovede, fremtidig kone. En skje salt. Første jobb, stasjonsvogn, hund, gifteplaner. Tynn ut med melk, og rør godt rundt for å unngå klumper. De fleste av oss ender med cirka samme resultatet: en røre som kan brukes til pannekaker på en tirsdag. Misforstå meg ikke; det er fantastisk, men når helga kommer leter vi gjerne etter en restaurant hvor de serverer noe annet.

På samme måte har vi et system for å unngå å miste noe. Vi er livredd for å miste noe. Husk å merke tingene dine ellers blir de stjålet, husk å melde adresseendring ellers får du ikke posten din, husk å parre sokkene dine ellers blir de borte i oppvaskmaskinen, husk å legge nøklene dine et sted du finner de igjen. Slike rutiner leter vi også etter. Vi leter etter hvordan vi kan være mest mulig effektive, flinke og feilfrie.

Når jeg hadde vært igjennom alle lommene og sprekken mellom sofaputene. Når jeg hadde gått igjennom alle rutinene og dobbeltsjekket alle punktene på lista begynte jeg å ta bøkene ut av bokhylla for å sjekke om nøklene hadde falt bak der. Det tok litt tid, for det ver mange bøker hjemme hos oss. I et øyeblikks innsikt så jeg meg selv stå der og nappe ut forfattere og tekster. Paolo Coelho, en guide til Paris, Jamie Oliver, Stieg Larsson, tusenvis av sider med inspirasjon, drømmer og minner. Midt i haugen sto jeg og lette etter noe som kan åpne dører.

Det var en passende metafor i mine øyne, for som bibliofil leter jeg alltid i og etter bøker. Det er min metode. Mens haugene av bøker vokste rundt meg visste jeg at jeg aldri ville finne nøklene mine i bokhylla. Jeg har aldri lagt de der. Men jeg tror fortsatt at det er der jeg skal finne det jeg leter etter. Noe som kan åpne dører.  For er det ikke slik at hvis man vil lage noe annet enn pannekaker må man kaste pannekakeoppskriften. Jeg har sjekket lommene mine. Nå skal jeg lete etter nøklene andre steder.

iturria: wikipedia, http://eu.wikipedia.org/wiki/Xabier_Lete

Biografia

Gazterik hasi zen idazten, eta bere artikuluak ohiko bihurtu ziren Zeruko Argia aldizkarian. 1965ean, Mikel Laboa, Benito Lertxundi, Joxe Anton Artze, Jose Anjel Irigarai eta Lourdes Iriondorekin batera, Ez Dok Amairu taldea abian jarri zuen. Sasoi haiek gogoan, zera esan du Letek: «Kantarien lana, errekuperazio lan bat zen, beste ezer baino lehen. Kantatzeko era herrikoi baten errekuperatzearekin batera —kanta zaharrak ere jasoz—, hizkuntzaren eta herri kontzientziaren errekuperazioa. Kanta, nola edo hala borrokarekin lotzen da. Herri batek irauten jarraitzeko zeraman borroka larriarekin, hain zuzen». 1972. urtean, Ez Dok Amairu taldea desegin zen; Letek ordurako emazte zuen Lourdes Iriondorekin batera kantagintzan jarraitu zuen. 1968an argitaratu zuen Letek lehen poemategia. 2005. urtean, kolpe latza jaso zuen; bere emazte Lourdes Iriondoren heriotza gaixotasun baten ondoren.

[aldatu] Abesgintza

1965ean, Ez Dok Amairu proiektuan parte hartzen du. Taldearen izena Jorge Oteizak aukeratu zuen; euskal kultura berreskuratze aldera, diziplina artistiko guztiak bilduko zituen mugimendua sortzea zuen amets eskultore ezagunak, eta kantagintzaren kasuan, Ez Dok Amairu-ren eskutik, xede horrek izan zuen erantzunik. Francoren diktadura urteak ziren, garai ilunak zalantzarik gabe. Egoerari buelta emateko gogoa nabaria zen euskal gizartean, eta nahi horri erantzunez kantua oihu bilakatu zen. Lehengo zein talde kideek beraiek osaturiko kantak plazaratu zituen Ez Dok Amairu-k, kanta konprometituak eta landuak, taldeko partaideen irudiko konpromisoa ezin baitzitekeen zabarkerian erortzeko aitzakia gisa hartu —eta uste bera mantenduko du Letek bere ibilbide poetikoan—. Baina artista plastikoak biltzen zituzten Gaur, Hemen eta Orain taldeekin gertatu bezala, Ez Dok Amairu-ri ere iritsi zitzaion desagertzeko unea: 1970ko hamarkadan gertatu zen hori, Baga, biga, higa ikuskizuna aurkeztu ostean.

Beste zenbait kantariarekin kolaborazioak ere egin zituen, hala nola Antton Valverderekin, zeinarekin Lizardiren poesiei eta Txirritaren bertsoei ahotsa jarri zien 1975-78 urte bitartean. Antzerkia ere jorratu zuen euskal teatro modernoaren oinarriak finkatzeko asmoarekin, eta bilaketa horretan Eugenio Arozena izan zuen lankide. Kolaborazio horretatik sorturiko obrak Oiartzungo Intxitxu antzerki taldeak eszenaratu zituen.

Leteren abesgintzan bere olerkiek eta hitzek dute garrantzirik handiena, nahiz eta musika ere sarri berak konposatua izan. Hitz propioez gain beste olerkari batzuen hitzak ere kantatu izan ditu Letek, esaterako Lizardi edo Jacques Brel; baita hainbat bertsolariren lanak ere. Era berean, hainbat abeslarik musikatu eta kantatu izan dituzte Leteren olerkiak eta abestitzak; horien artean daude, esaterako, Mikel Laboa, Lourdes Iriondo, Antton Valverde, Imanol Larzabal, Benito Lertxundi…

[aldatu] Olerkaritza

1968an argitaratu zuen Letek lehen poemategia: Egunetik egunera orduen gurpillean.Gabriel Arestiren poesia sozialaren oihartzuna, Harri eta Herri-n bildutakoa batez ere, antzeman zitekeen aipatu lanean eta, ildo horretan, bidegabekeriak salatzeko erabili zuen Oiartzungoak hitza. Hitza, bai, zeren poetaren egitekoa zein izan behar ote duen bere buruari behin eta berriro galdetu ostean ondorio horretara iritsiko baitzen. Horregatik, kritikatu egingo zituen botereari men egiten zioten poetak zein errealitatea alboratuta jokuo estilistiko hutsaletan erortzen ziren sortzaileak. Maribel Sánchezen aburuz, «Letek ez du beharrezkotzat jotzen inondik ere poeta iraultzaren aitzindari eta mezulari izatea, baina ezin du begiak errealitatearen aurrean itxi, hots, ez dago poeta ez poesia inuzenterik, ez dago zikintasunik gabeko poesia. (…) Poetak, gizonaren sozial-izatearen kontzientziaz osaturik eta azpimarraturik egon behar du. Sozialtasun horren adierazpen nagusia herri baten izan nahi eta ezin izate minberakor eta argi-ilun adieraztean legoke, guzti hori herri urratu eta bortxatu baten testuinguruan. Honelako testuinguruan badira “dena ala ezer ez” politika ekintza lehen arautzat dutenak, baina Lete “ahal denean ahal den guztia” lema duten gizonen alde agertuko da». Poesia mailu bat dela esaten zuen Arestik, kontzientziak astintzeko akuilua. Ados zegoen Lete, baina bere ustez konpromisoa norbere buruan hasten zen eta horrek esan nahi du poetak ezin dituela bere sentimenduak alboratu. Zeren Sánchezek gogorarazten duen bezala, «Leterentzat poesiaren iturburu lehena sentimendua da, bestela ez dago poesiarik, eta geroxeago arrazoi, subjektuak mundu euskaitz guzti hori, taxutu, lotu, izentatzeko erabakia hartzen duen une berean baina ez lehenago. (…) Guzti honek baieztapen bat egitera eramaten du poeta: “Sentimendu eta sufrimendurik gabeko poesia erretorika hutsa da, berdin zait erretorika soziala edo erretorika-preziosista» 1974arekin heldu zen Bigarren poema liburua. Obra horretan Letek poetaren rola aztertzen jarraitu zuen, baina aurreko lanarekin konparatuta poesia askozaz intimoagoa, barnerakoiagoa osatu zuen. Frantziako filosofia existentzialistaren eraginez, poetak tarte handiagoa eskaintzen zien bizitzari eta heriotzari buruzko gogoetei. Hurrengo poemategian, Urrats desbideratuak (1981; Irun hiria literatur lehiaketa saritua izan zen), nabarmenagoa zen bilakaera. Hizkuntza gogortzeaz gain, ezkortasuna eta etsipena zerien poemei. Sánchezen aburuz, «Letek idatziriko poema liburuetan garapen argi bat ikusten dugu. Lehenengoan, poeta gazte, gartsu eta inguruarekiko kezkaz beteriko poeta azaltzen da, bere inguru-giroa aldatzeko beharra sentitzen duen horietariko bat, halaber borroka hortan aritzeko gai sentitzen da. Bigarrenean, esperientzia gehiagoko gizona da, gizon helduagoa. Ideia berberak mantentzen dira baina nolabaiteko zalantza ere nabaria da, bizi izan dituen garaiak utzitako arrastoek erreflexionatzera eramaten dute; eta erreflexio horren ondorioz sortzen da aipatutako zalantza hori: kontzientziazioaren arazoa. Hirugarrenean dezepzioa agertzen da nagusi, bizitzaz azken batean ezer onik itxaroten ez duen gizona bezala agertzen da, nahiz eta oraindik askatasunaren kezka nolabait mantendu. Honetan bi alde agertuko dira, borrokaren beharra eta etsipena»

Urrats desbideratuak-eko poemetan existentzialismoaren eraginak indarrean jarraitzen du, baina jadanik ez da poetak aintzat hartzen duen ikuspuntu bakarra; beste filosofo baten esanak ere darabiltza orain buruan Letek, Nietzscheren esanak. Esther Zarrauak azaltzen duenez, «ihesean dago salbaziorako bidea, aukerarik dramatikoena ere kontuan hartuta, hau da, heriotza. [Poeta] mundu honekin nekatuta dago, eta ihes egin nahi du. Nolabaiteko aldea dago 66an pentsatzen zuenaren eta oraingo jarreraren artean. Egunen batean hilko den kontzientzia duelako, edozein unetan heriotza bidera aterako zaiola-eta nahi duena gauzatzeko aukerarik ez duela izango jakin badakielako, itxaropenik ez duen gizaki existentzialistarekin parekatzen da. Baina badu gizakiaren egoera etsipengarri hori konpontzeko bidea, eta bide hori maitasuna da, zeinak Jainkoan sinistera eramaten duen, hura baita maitasuna bizirik mantendu dezakeen bakarra, heriotza ostean ere»

Politika gaixotasunak zirela medio utzi ondoren, osasunak hobera egitearekin batera heldu zen Oiartzungoaren hirugarren lana, Zentzu antzaldatuen poemategia (1992), zeinarekin Euskaltzaindiako Felipe Arrese Beitia olerki saria jaso zuen. Gerora, edizio berritu batean, aipatu lanak Biziaren ikurrak izenburua hartu zuen. Iñaki Aldekoaren esanetan, «Urrats debideratuak-i tonua ematen zion jarrera existentzialistak bizitzaren ikuspegi barnerakoiago batekin bat egiten du» azken poemategian. «Poetak publizitate eta ideologiari loturiko leloetatik at ikusten du bere burua; arreta bere osasun fisikoarentzat eta, zergatik ez, espiritualarentzat ezinbestekoa den horretatik desbideratu dezakeen edozein errealitate sozialetik kanpo dago. Zentzu horretan, bizitzarekin esker onekoa den poesia idazten du Xabier Letek, eta bertan ez da urtaroen joan-etorrian existentziaren “miraria” ospatzen duen begirada behatzailea baino ezer sublimeagorik: poesia bat da zeinetan kantua otoitzarekin nahasten den. (…) Bizitzaren gorabeherak irrika bako begirada ezkorrarekin behatzen duenaren ahots tonua da, eta betidanik heriotza gertu sentitu duenaren kontzientziaz tradizionalki balore kristauak izan diren apaltasun, erruki eta barkamenari dei egiten die»

Giuseppe Arcimboldo

One of the most  intriguing artists I know of went by the name of Giuseppe Arcimboldo (also known as Arcimboldi, 1527 – 1593). A series of four paintings hangs in the Museé du Louvre in Paris and every time I see the paintings, I wish they belonged to me.

This Italian artist painted these Mannerist masterpieces — representing the four seasons of the year —  in 1573 for his patron, the Holy Roman Emperor,  Rudolf II. The fine brushwork and realism encourage the viewer to sense that with a quick grab at an apple or a pear, when the guards aren’t watching, mid-morning hunger could be satisfied with a fleshy fruit. Plucked from the painting like the real thing from a leafy tree. Colors, shapes, textures — all witness the relentless passage of time.

Along the way, the faces formed by the fruits and vegetables age through the seasons of humankind’s earthly life.

As Kenneth Bendiner says,  “food is almost always joyful.”

It is, at least in art, anyway. Or is it?

What a joy it would be to wake up in the morning, looking at Le Printemps,

brewing thick coffee, savoring the bounty of Spring berries!

Or what about L’Été? The sheer abundance of Summer makes hands itch with a longing to cook.

L’Automne brings regrets of the lost opportunities of Spring and Summer as the autumn days grow colder.

But there’s still much to savor yet before winter comes.

And L’Hiver? What can winter render other than sausages and cabbage? Arcimboldo shows us.

For more about food in art:

Don’t miss the Art-in-the-Picture Web site: an introduction to art history, the site is accessible by tags and FOOD & DRINK is one of  the categories. Scroll down to various links ranging from paintings featuring absinthe to wine. (A “Thank you” to Bruno Dillen for alerting me to this site!)

Take a look at Food in Painting: From the Renaissance to the Present, by Kenneth Bendiner and Art, Culture, & Cuisine: Ancient & Medieval Gastronomy, by Phyllis Pray Bober.

And see my previous post on art and food in France, “Food for Art’s Sake.”

© 2009 C. Bertelsen

Je commence sérieusement à trouver l’hiver trop long …c’est pas toujours facile de garder le moral…Alors pour notre bonheur à tous… Je me suis dis, je vous propose de publier tout comme moi des photos de l’été! J’ai hâte de voir vos photos de l’été 2008! En passant le thème n’est pas le rose mais l’été!!

I really feel that winter is having and effect on my mood, please say you feel the same way! So to deal with this never ending winter let’s share some beautiful 2008 summer photos, I can’t wait to see yours! This theme doesn’t have to do with pink, but with summer!!

L’été la liberté!

un point de vue si joli sur les échinacées!

I can’t wait to make new memories of summer 2009!

les pieds dans l’herbe ou les pieds nus…c’est un signe de l’été!

au coeur de l’hiver… je rêve à l’été pour ses couleurs vives, énergisantes, pour le bonheur de ressentir les rayons du soleil qui chatouillent nos épaules presque nues, pour la liberté que cette saison me donne! En attendant je regarde les magazines de déco!

Winter is a slow season for me, sometimes I feel trapped by all the snow and the cold… But today enjoy a breeze of summer, for the colors this season brings and the feeling of pure liberty!

L’été c’est coloré!

Hina invited Peter and me to the rehearsal of Ms. Nikaido Kazumi, an up-and-coming singer from a record label Kakubarythm above Hina’s No.12 Gallery. Ms. Kazumi arranges all her shows by herself, and even after she became popular, she still prefers a small concert to interact with the audience. The cafe “lete” in Shimokitazawa she selected that night accommodated only 20 people but was very nicely decorated.

Nika-san (her nickname) was tuning up her guitar when we arrived at the cafe. She started singing right away without hesitation. Since Hina, Peter and I were the only audience, I felt embarrassed sitting right in front of her and catching her eyes. Soon my embarrassment vanished and I was drawn into her world. Her clear and pure voice were mesmerizing. Because Hina always boasted about her music, I was actually skeptical until I heard her live music. However, when she started singing “Lovers Rock”, I had a chill in my back . If Hina did not start weeping next to me, I would have been the one who was moved to tears. It was not the lyrics that moved me. I loved the fact that she was singing from her heart. I thanked Hina for giving me such an opportunity to see her live concert.

We left the bar before the actual concert started and headed to the train station. I used to come to Shimokitazawa when I was in school, so I walked up the main street with nostalgia. While I was being sentimental, Peter was taking a photo of doner kebab stand. For German, to spot a doner stand in Japan must be as unusual as a Takoyaki (octopus dumpling) stand in Germany for Japanese.

Sí, basta contemplar una noche de Provenza, una colina perfecta, percibir el olor de la sal, para advertir que todavía hay que hacerlo todo. Tenemos que volver a inventar el fuego, que volver a organizar los oficios para apaciguar el hambre del cuerpo.

El Verano

Albert Camus

(1946)