Wat is het pijnpunt van deze maatschappij, vraagt een mens zich al eens af. Het is crisis, Opel zal wellicht zijn portieren sluiten (wat we al jaren zien aankomen), cronisch tijdsgebrek, etc. Is het ene oorzaak van het andere, maar gelatenheid is toch een van onze grootste kwalen. Kijk, gisteren was er ‘opnieuw’ de eedaflegging van Leterme en hoe regaeert dit Belgenlandje? NIET. Mensen laten begaan, halen hun schouders op, denken dat ze er toch niks mee te maken hebben en dat dit selecte clubje van would-be politici toch alleen maar handelt vanuit hun eigen goeddunken. Stel je eens voor dat dit in het bedrijfsleven zou gebeuren… Een ceo die dergelijke fouten maakt, die zijn ploeg niet kan leiden, die de ene frats na de andere uithaalt,… Ja, die smijten ze met klieken en klakken buiten. Finito. En dan gaan ze niet een jaar later smeken (uit gebrek aan beter) om met geit en al terug te keren. In België kan dat wel en de bevolking laat het begaan. Ik zeg het u: gelatenheid. Het geloof in de politiek is nog nooit zo laag geweest, dat kan niet anders.

Maar een bepaalde kliek profiteert van die situatie en nestelt zich in deze neerwaartse maatschappelijke spiraal. Het is ook eigen aan de christen-democraten om geen stelling in te nemen, om te schipperen, om te laten begaan, om geen vooruitgang te boeken. Ik spreek uiteraard in karikaturen hé… Maar ook toegegeven, strategisch slim bekeken, maar niet getuigend van ballen. Kunnen we hen dat eigenlijk kwalijk nemen? Neen. Het is aan de bevolking om het tegendeel te bewijzen, om op te staan, om te zeggen dat het niet goed is, om voor anderen te kiezen. Gelukkig is het hier nog zo erg als in Italië waar Berlusconi zelf nieuwe wetten neerlegt om aan zijn vervolging te ontlopen. Wie slikt dat, denk je dan? Gelatenheid.

In Waregem is het soms niet veel beter. En dan heb ik het niet over Berlusconi natuurlijk. Wel over de gelatenheid van de lokale bevolking die de huidige situatie laat begaan. Dat we hiervoor binnen 10, 20 jaar het gelag moeten betalen is wellicht iets voor later, denkt men. Waar gaan we met Waregem naartoe? Welke visie heeft het stadsbestuur om van Waregem opnieuw een levendige, bloeiende stad te maken? Ik ken ze niet en u ook niet. Wellicht zijn er wel enkelingen die het willen, maar wederom door een interne tweestrijd worden tegengewerkt. Niet iedereen wilt immers vooruit. Jammer voor onze kinderen zeker.

Gelukkig zijn er hier en daar wel een paar initiatieven van inwoners die vinden dat het zo niet verder kan. Laten we die steunen en in een positieve geest streven naar een andere mentaliteit, waar creatieve gedachtenwisselingen niet gesmoord worden in een vat van eigenwijsheid.

Hier gaan we opnieuw en niemand reageert

Dehaene ontvangt eerst delegatie Jongeren.

Deze voormiddag is een eerste delegatie ontvangen bij Koninklijk opdrachthouder Dehaene. Dehaene werd gisteren aangesteld om een oplossing te bedenken voor BHV. Op die manier wil men Premier Leterme tijdelijk ontzien. Leterme is de 4^e premier in 2 jaar tijd die België zal proberen te besturen.

Dehaene koos, in tegenstelling tot de rest van de politieke klasse, resoluut om niet aan de slag te gaan met de oude generatie politici. De laatste jaren werden de oude coryfeeën steeds vaker van stal gehaald (Martens en Dehaene).  De huidige generatie politici heeft zichzelf onbekwaam getoond in het oplossen van grote problemen (economische, ecologische en staatkundige crisissen).

Daarom ontving hij deze morgen een delegatie jonge mensen met frisse ideeën. Ook uw vaste blogauteur was erbij (rechts op de foto). “Het is belangrijk dat de politici uit het verleden een brug slaan naar de toekomst” stelt Dehaene. De huidige bestuurders van ons land durven geen keuzes meer maken. Keuzes maken veronderstelt durf en die durf hoopt hij te vinden bij de jongeren. “Een goeie keuze” zo vindt ook uw vaste blogger. “de gevolgen van het huidige beleid voor de toekomstige generaties zijn niet te overzien. De staatsschuld blijft groeien, het klimaat gaat naar de haaien en steeds meer mensen verliezen hun werk” gaat hij onverstoorbaar verder.

Toch wil Dehaene niet lang stilstaan bij deze uitdagingen. De echte uitdaging voor onze politieke klasse in 2009 is te situeren in Brussel-Halle-Vilvoorde. Op dat dossier wil hij zich dan ook helemaal concentreren. “First things First” vindt Dehaene.”Enkele 100den mensen per week die hun job verliezen en een staatsschuld die elke dag aangroeit is van ondergeschikt belang”.

Uw blogger kon niet anders dan vaststellen dat Leterme, Dehaene en de andere politici van de federale meerderheid niet bezig zijn met de echte uitdagingen van morgen maar enkel met de waan van de dag.

Opmerkelijk voorstel:

In de marge van het overleg stelde uw blogger ook voor om vervroegde verkiezingen te organiseren. Zo kan dit land eindelijk weer op een ernstige manier bestuurd worden en kunnen de huidige meerderheidspartijen afgerekend worden op hun daadkracht.

Voor alle duidelijkheid: deze tekst bevat een vleugje ironie en is dus niet geheel waarheidsgetrouw. Dat was blijkbaar niet voor iedereen duidelijk.

Er was mij gevraagd om Koninklijk Alfabeteur te worden.. Albert belde me hierover omdat den Yves wéér eerste minister wil worden nu de Van Rompuy Europees president wordt..

Mijn functie zou zijn om het gebrabbel van Martens en co in duidelijke verstaanbare taal om te zetten.. dit was nodig omdat geen kat nog begreep waar ze het in MijnNaam over hadden.. De koning smeekte en smeekte.. hij was zelfs bereidt om Fabiola ritueel te offeren.. maar ge kent mij.. ik ben ne eenvoudige mensch.. en heb gezegd dat als ze al eens naar de coiffeur zou gaan ik al content zou zijn.. alleen de puntjes er afbeitelen  ofzo.. een madameke op die leeftijd moet nu ook niemeer gaan experimenteren met nieuwe kapseltjes.. nee..

Ik heb overwogen en besloten om het niet te doen.. Den Albert was lichtjes teleurgesteld.. en Paola vloog me daar in een Italiaanse colére.. daar kunnen de Fransen nog iets van leren.. ik ben er nog nie goed van.. in ieder geval weet ik wel dat het momenteel vrij stillekes is op het Paleis..

Ik heb wel voorgesteld om op den Yves zijn geiten te gaan passen.. en de kindjes van Martens eens bij te houden als het nodig is.. tzijn altijd de kindjes en de geitjes die de dupe zijn.. ocharm.. 

En daarbij ik heb werk genoeg.. met vanalles en mezelf.. ik zal me nog is gaan bezig houden met zever in pakskes naar iets deftig om te zetten.. ik ben Sinterklaas niet hé..  of toch nie altijd..

The possibility of the impossibility never makes sense. But when it does, you’ve outscored the competition.

Recently it became clear that Herman Van Rompuy, our prime minister, is going to become the first European President. This implies that somebody has to step up to take his place. Now a lot of people expect his fellow party-member and predecessor Yves Leterme to claim the stage. This prospect has sparked fierce debates among politicians, citizens and journalists.

The entrance and exit of Leterme

Leterme, who got 800 000 personal votes in the last national election (a record!), failed to overcome the differences between dutch-speaking and french-speaking parties. Leterme and his government chose confrontation over reconciliation which turned into escallation and mutual distrust. Not really a recipe for success especially when you’re facing a lot of economic and social turmoil.

After a turbulent trial over the sale of Fortis where legal officials suggested that politicians had to influence judges, Leterme had to step down. This must have been a huge blow for his pride and ego which had already taken a severe beating in the preceding months. After his resignation Leterme was resentful and bitter. Not a great way to make friends if you ask me.

Anyway. Herman Van Rompuy took over and managed to create a more constructive climate. But now Van Rompuy is gone and Leterme is ready to step back up.

Why the worst may be the best

I don’t know if this is a good thing or not. What I do know is that Leterme can have a huge advantage in comparison to everyone else. He has been through a terrible experience no one has ever been through before. True, it was humiliating, true, it must have made him bitter, but it has also been a tremendous opportunity to learn. If – and let me stress that again – if he has learned anything, it will give him an advantage which might make him the best prime minister we’ll ever have.

Why? Because he has made these mistakes AND was able to overcome them. Most people will only be able to avoid them, which is of course smart and highly intelligent, but is it always an advantage?

You tell me.

Innovative politics?

Also, offering people a second chance is a great opportunity to make the most of people’s personal experience. If not, how could we ever learn and evolve?

If we’ve ever evolved, it’s by making mistakes and overcoming them, not by just avoiding them. How can you seriously claim that creative and innovative companies have to allow mistakes when in politics mistakes shouldn’t be forgiven? Seriously?

What if Leterme is able to overcome his mistakes? Wouldn’t that make him stronger? Wouldn’t that give him that little extra we might need when things get rough?

It may. It may not. Personally I don’t feel much sympathy for him since resenful politicians are likely to end up in creating conflicts instead of steering away from them or transforming them into something better.

But I’m not willing to share the opinion that just because he messed things up he shouldn’t get a second chance. Even when there’s a lot at stake.

Call me stupid, call me naive. That’s what I think.

And you?

Just a little afterthought: I like to believe that leaders aren’t born as leaders, they become leaders and remain leaders during the act of leading.

Herman Van Rompuy is het geworden: “president” van Europa. In feite president op z’n Frans: voorzitter. Het klinkt in het Nederlands natuurlijk leuker als president. Ah ja, laten we daar maar niet over vallen. Van Rompuy heeft een zeer mooie job gekregen, vol prestige. Macht misschien niet, maar dat hoeft misschien ook niet. Hij wordt een van de gezichten van Europa, naast Barroso. België heeft als stichtend lid zo erkenning gekregen voor al wat het land betekent voor Europa. Denk maar aan Brussel, dat steeds meer een Europese dan een Belgische (laat staan Vlaamse, wat een belachelijk idee!) stad is. Van Rompuy, het ga je goed.

De redenen waarom Van Rompuy gekozen werd, zullen ons wel nooit helemaal duidelijk zijn. Volgens mij speelt vooral zijn imago van conservatief politicus. Dat hij Duits en Frans kent, zal Sarkozy en Merkel wel hebben doen inzien dat een Belg het beste is om hun beider posities te verdedigen, zonder nadeel voor de bevriende partner. België is Europa in het klein. Hij komt niet uit een land dat schoothondje speelde voor de VS. Zijn rustige vastheid maakt hem voor conservatieven een geschikte persoon. Hij is ook lid van de EVP, de Europese koepel boven de CD&V, de partij die de verkiezingen won. Een socialistische Brit die de VS steunde? Nee, niet nodig. Maar zelfs de Britten moeten ergens wel blij zijn met Van Rompuy, want hij is niet de man die zo hard vooruit wil. Hij is meer de man van het nu. Europa uitbreiden is niet zijn grootste bekommernis, integendeel. Turkije lid maken wees hij al af. Het moet vele conservatieven als muziek in de oren klinken. Ja, hij zal wel de man zijn die de stem van vele mensen in Europa vertegenwoordigt. Hij is trouwens inderdaad de rust zelve, maar kan daarbij heel gevat uit de hoek komen. Zijn intelligente ironie maakt hem grappig én duidelijk. Een duidelijk standpunt maken, daar kan niemand tegenop, zeker niet als het vol ironie zit. Hij is er een kei in het parlement. Hij beantwoordt vragen met ironie, de oppositie lacht, maar kan er niet tegenop. Als dat lukt in Europa en de wereld: prima. Dat zal de eenheid vooruit helpen.

Maar wat met België? Van Rompuy kan geen premier blijven, maar wie komt in zijn plaats? Er zijn enkele mogelijkheden:

• Yves Leterme: omstreden aan beide kanten van de taalgrens, maar toch dé grote winnaar van de verkiezingen. Daardoor niet te onderschatten. CD&V gelooft in hem en dat zullen we geweten hebben. ALS de CD&V de premier mag leveren, dan lijkt hij de enige kandidaat. CD&V is ook de grootste partij.
• Didier Reynders (ook bekend als deejay Reynders, als je sommige mensen zijn naam hoort uitspreken): zeer omstreden aan Vlaamse zijde, ook regeringspartij PS zal hem niet zien zitten. Maar de liberalen zijn wel de grootste familie. Hun komt in die zin het recht toe om de premier te leveren.
• Elio Di Rupo: maakt geen kans zonder sp.a in de regering. Bovendien zijn de socialisten samen niet bepaald sterk genoeg. Aan Vlaamse zijde zal Di Rupo ook niet snel geaccepteerd worden.
• Guy Verhofstadt: de enige Vlaamse liberaal die kans maakt om premier te worden. Helaas: hij is fractieleider in het Europees Parlement en binnen de Open Vld ligt zijn generatie al maanden onder vuur. Wel is het een liberaal die in heel België goed in de markt ligt. Zowel binnen als buiten zijn partij.

Dat is het eigenlijk. Feitelijk is geen enkele kandidaat onbesproken genoeg. Van Rompuy was dat enkele maanden geleden wel. Toen heette dat nog een nadeel, maar de geschiedenis wijst uit dat het beter ging zo dan met Leterme.

Ik vind dat nu wel straf. Ons land stikt van de politici, maar geen enkele lijkt geschikt genoeg om het land te leiden? CD&V lijdt inderdaad aan armoede. Alle anderen uit die partij zijn intussen op de achtergrond verdwenen. Kris Peeters niet, maar die stapt niet op. Dus wie is er anders dan Leterme? En wie komt dan in de plaats van Leterme op Buitenlandse Zaken? Ongetwijfeld een liberaal, want dat is een belangrijke post. Geen premier, dan zeker de minister van Buitenlandse Zaken, zo lijkt het wel. Maar dan moet een andere liberale post weg en die zal dan weer bij CD&V komen. Voor Vervotte? Wegkwijnend in de Kamer.

Een liberaal aan de macht? Het kan, maar ik veronderstel dat Reynders het dan wel zou moeten worden. Een slecht idee gezien de schandalen waar hij blijkbaar altijd wel ergens iets mee te maken heeft, maar wat nooit bewezen wordt. Dan is de post van financiën vrij en die zal Leterme dan zeker willen. Wie wordt dan minister van Buitenlandse zaken? Een liberaal misschien, maar misschien een CD&V’er weer. Maar dan moet er een andere liberaal respectievelijk christendemocraat weg.

Een stoelendans dringt zich op dus. Het land lijkt weer in een crisis te belanden, hetzij omdat er geen machthebber aangeduid kan worden, hetzij omdat er een slechte aan de macht komt.

Misschien moeten we wel weer een grijze muis aan boord halen. Een politicus met een goede naam, maar een achtergrondfiguur. Wie? Geen idee, ik ken die mensen ook niet zo goed. Misschien een Duitstalige, die geen last heeft van Franstalig of Vlaams te zijn? De ideale consensusfiguur. Maar wie dan? De socialisten zijn sterk daar, maar niet in het parlement.

Wat een miserie. Wie had dat ooit gedacht: dat ons land niet verder zou kunnen zonder Van Rompuy? Maar ah, ons land komt er altijd wel doorheen. Zeker weten. De labiliteit van de regeringen in België maken het land net zo stabiel: alleen de echte machtige mensen blijven op den duur over en komen ooit wel boven. Ooit.

De vogels schijtten normaal gezien nooit voor de deur van Herman Van Rompuy. Maar gisteren deden ze dat wel.
De dag begon al niet goed, nog voor hij opstond; zijn oude Alcatel Gsm trilde op het gietijzeren offerblok dat hij dertig jaar gelede nog gekregen heeft van Vader Wilfred.
Dat getril maakte zo’n pijnlijk hard geluid dat Herman er wakker van sprong. Twee uur te vroeg wakker. Terwijl hij sowieso maar twee uur te slapen had, na de nachtelijke onderhandelingen over het asielbeleid.
Soms denkt Herman nog altijd; had ik maar in de jaren ‘60 een andere keuze gemaakt. Zat ik nu als goedbetaalde hippe intellectuele vijftigplusser in een loft in Antwerpen te praten met hippe intellectuele studentjes over alles behalve een regering die onderhandelt over fucking asielbeleid.
Maar dan bijt Herman zich vast. Kin omhoog. Hij is de consequente staatsman, en we leven in de beste van alle werelden.
Op zijn gsm wachtte een berichtje van zijn voorzitster, Marianne. Hij kon nooit echt goed omgaan met haar, maar sinds de jongere, knappere Kris zo vaak met haar omging, werd hij wel jaloers, en begon hij te twijfelen of hij nog zo belangrijk was voor haar. Hij is toch de premier?
‘Den Yves zit aan mijn kop te zagen. Hij komt naar uw regering.’
‘Godverdomme,’ dacht Herman, ‘den Yves.’
Herman en Yves gaan al een lange tijd terug in de CVP. Op het gebruikelijke Trivial Pursuit halfuurtje op de partijraad was Yves altijd degene die het altijd beter wist. Zelfs al wist Herman zeker dat hij de vraag juist had beantwoord. Zelfs al stond het antwoord op de achterkant van het kaartje. ‘Ik bel naar die gasten van Trivial Pursuit!’ riep hij altijd. Herman blijft er altijd erg rustig bij, want zo is hij. Maar op een bepaald moment riep hij iets terug naar Yves, en daarvan begon Jo Vandeurzen te wenen. Sindsdien is het nooit echt meer goed gekomen tussen Yves en Herman. Zeker niet nadat Herman de job van Yves heeft over gepakt.
Op de ontbijttafel had zijn levensparter Geertrui naar gewoonte zijn favoriete thee klaar gezet. Vroeger schreef hij wel eens gedichten over die thee. Zijn Alcatel gsm ging af, nog voor hij een sipje van zijn thee kon proeven. Het was den Yves.
Herman trok de antenne uit de gsm en antwoordde.
‘Zeg Herman, ‘t is den Yves hier hé. Voor vandaag, wa moet ik allemaal meeneme?’
‘Ge wordt buitenlandminister Yves, kunt ge da nie beter vragen aan de Karel?’
‘Ik ben daar wa bang voor, ik had eigenlijk gehoopt dat gij mijn instructies via bilaterale contacten kunt verkrijgen.’
Herman weet dat hij de goedheid zelve is, dus doet hij het. Hij belt naar Karel en dan terug naar Yves. Het duurde een half uur. Zijn thee was hij vergeten en was koud.
Hij vond dat erg. Zijn thee was één van de weinige punten op zijn dagelijkse routine waar hij nog eens zijn echte glimlach kon gebruiken. Maar dan bijt Herman zich vast. Kin omhoog. Hij is de consequente staatsman, en we leven in de beste van alle werelden. Daar is hij overtuigd van.
De bel. De chauffeur voor naar zijn gebruikelijke rit naar de 16. Hij stapte in de bewuste vogelkak, en bekeek verwonderd naar het witte goedje; ‘Vandaag wordt zever.’ wist hij…
Onderweg dacht Herman aan de dag. Hij is op weg naar de 16. Een heel leven lang heeft hij in de schaduw gewerkt van ‘grotere’ politici zoals Martens, Tinemans en Dehaene. Hij was altijd prominent aanwezig, maar nooit in de grote spotlichten. En nu wel. Hij moest er zelfs geen 800.000 voorkeurstemmen voor halen. Hij wou het zelfs niet. Hij heeft op de partijvergadering nog een uurtje in de hoek zitten wenen omdat Marianne het hem opdwong. Hij wou geen premier worden. Niet zoals dit. Niet nu. Maar nu is het Eerste Minister. Herman bijt zich vast. Kin omhoog. Hij is de consequente staatsman, en we leven in de beste van alle werelden. Toch?
Om zes uur in de ochtend speelt Klara rustige klassieke muziek, en dat vindt Herma prima. Die ochtend stond Klara op. Het nieuws van zeven uur. Herman wist dat er met deze dag iets vreemd aan de hand was. Hij hield zijn hart vast.
‘de PS stuurt Michel Daerden naar de federale regering’
Dat is het het laatste wat Herman zou horen voor hij in een soort comatueuze toestand witter dan bleek verbleekte. Zijn leven vloog voor zijn ogen voorbij. Al zijn grote momenten in de schaduw van grote monumenten, zijn erfenis. Herman pinkte een traantje weg.
Elio Di Rupo, de Italiaanse strandjanet stuurt de kwaadaardige versie van de zatte nonkel op hem af.
In zijn hoofd speelde hij het themalied van The Third Man van Carol Reed. Anton Karas en zijn citer maakten hem altijd rustig.
‘We hadden niet eens de verkiezingen mogen winnen, met al wat we gedaan niet gedaan hebben.’
Herman liet zijn hoofd eventjes hangen. ‘Leven we in de beste van alle mogelijke werelden? Vroeger dacht ik dat dat een optimistisch gezegde was.’
Herman pakte een papier en schreef in haikuvorm zijn afscheidsbrief.

sudouest.com, Rémy Dodet, le 22 Juillet 2009

MONTESQUIEU. Sous la férule d’Évelyne Leterme, le Conservatoire végétal recense et valorise les espèces fruitières de la région

Fruits défendus à la pelle Pratique

Alors qu’il se promène dans cette verdoyante vallée de la Garonne, soudain, une pomme bien mûre lui frappe violemment la tête… Détrompez-vous, point d’Isaac Newton et de gravitation universelle, cette scène est courante pour les visiteurs parcourant les allées fleuries du Conservatoire végétal régional de Montesquieu.

C’est Évelyne Leterme qui, en 1980, fonda ce dernier sur le domaine de Barolle après avoir constaté que certains arbres fruitiers étaient en voie de disparition : « L’objectif était de rechercher les variétés anciennes plantées dans nos campagnes. » En 1996, c’est encore elle qui dota le lieu d’un verger musée dans l’idée de sensibiliser le public à sa noble cause : protéger et valoriser le patrimoine végétal aquitain. On la soupçonnerait presque, le vin en moins, d’avoir du sang dionysien dans ses veines. Depuis 2006, cinq passionnés l’assistent à plein-temps pendant que les 737 bénévoles de l’association de soutien lui apportent une aide précieuse.

Une diversité spectaculaire

De nombreux vergers annexes du Conservatoire sont éparpillés aux quatre coins de la région, mais seul celui de Montesquieu peut se targuer d’offrir aux papilles des curieux l’ensemble des ressources fruitières régionales. Sur un éventail de 16 espèces, pas moins de 550 variétés fruitières et 140 cépages locaux sont répertoriés dans le verger musée. Les pommiers, pruniers, cerisiers, abricotiers et pêchers voient pousser sur leurs branches des douceurs dont les visiteurs se délectent en toute impunité ! Comme à l’époque des Romains, fruitiers et vignes se côtoient sur les mêmes rangées et nous rapprochent un peu plus des racines de l’agriculture locale.

Le fruit dicte sa loi

À Montesquieu, le fruit dicte sa loi. Et l’injonction de manger cinq fruits et légumes par jour fait sourire. Même les haies ceignant les vergers sont ornées de cerises, noisettes et autres amandes : « Les parasites se concentrent sur les haies et s’attaquent moins aux cultures, ce qui limite nos besoins en insecticides » explique la propriétaire du lieu, fière de promouvoir une « agriculture moderne aux techniques traditionnelles ».

Vendre pour diffuser

L’exploitation n’est financée par les fonds publics qu’à hauteur de 30 %. Elle assume le reste grâce aux visites et par la vente de fruits, de livres et de 30 000 arbres à l’année. Pourtant, la fondatrice n’a cure des considérations mercantiles inhérentes à toute exploitation agricole : « la vente d’arbres constitue le seul moyen de les sortir de l’oubli ». Si les nécessités financières sont évidentes, le Conservatoire vend surtout pour diffuser ses variétés.

La pêche Roussane de Monein illustre à merveille cette volonté de sauver des espèces menacées. Bien connue dans le Béarn au XIXe siècle, elle avait quasiment disparu jusqu’à ce que le Conservatoire accoure à sa rescousse. Seul détenteur des quatre pieds mères de la variété, il permit à des viticulteurs jurançonnais d’en planter 5 000. La fête de l’arbre et des fruits d’antan, qui attire habituellement six mille personnes au domaine de Barolle, aura lieu le dernier week-end de novembre. Ventes d’arbres, conférences, expositions et dégustations seront au programme. En attendant, il est vivement conseillé de croquer ces fruits défendus.

Le verger-musée est ouvert jusqu’au 31 octobre, du lundi au vendredi, de 9 h à 12 h et de 13 h 30 à 17 h 30. Tarifs : 4,50 € par personne ; gratuit pour les enfants de moins de 12 ans. Renseignements au 05 53 47 29 14.

De Wever ging zijn huis binnen. Hij keek even in de ouderwetse spiegel die in de hall stond. Hij zag er moe uit. De stress van de laatste weken had steeds meer make-up geëist bij de talloze tv-optredens en debatten. Gelukkig had hij dat hier niet nodig. Hij haalde zich het beeld van zijn eigen gezicht voor de geest, maar dan zonder de wallen en de rimpeltjes, en concentreerde zich er op. Toen hij zijn ogen terug open deed keek hij recht in het gezicht van een jongere, tevreden glimlachende Bart.

Morgen was het zover. De verkiezingen. Het had vandaag weer lang geduurd eer zijn afgepeigerde lichaam de slaap kon vatten. De Wever was opgelucht dat hij eindelijk terug hier was, in deze wereld, die zo veel makkelijker was. Het was een groot geluk geen fysisch lichaam te hebben, en hij kon het weten. De anderen zagen je hier hoe je jezelf voelde, waardoor het voor sterke persoonlijkheden mogelijk was hun uiterlijk naar believen aan te passen. Hij nam zichzelf voor om niet aan de komende dag te denken. Dat voornemen werd echter meteen de grond in geboord toen hij de woonkamer binnen stapte.

‘Bart! Nog altijd last van die slapeloosheid, precies?’ Zoals gebruikelijk deed de bezoeker alsof hij thuis was: hij lag met zijn sokken op de tafel languit in de zetel.
‘Ik had eigenlijk op een rustig avondje gerekend, zonder politiek en met mijn familie, Yves,’ zei hij met een verwrongen glimlach. Hij wisselde een blik met zijn vrouw. Zo te zien was zij ook niet echt blij met de onverwachte gast.
‘Welnee, samen is het veel gezelliger! Ik had echt geen zin om op zo’n belangrijke dag, euh… nacht, alleen te zijn.’ Leterme bleef vrolijk. Wat een verschil met de Yves van overdag, dacht De Wever. Zoals zo velen had Leterme ’s nachts een helemaal andere persoonlijkheid. Doordat men zich overdag niets kan herinneren van het nachtelijke tweede leven maar wel omgekeerd, heeft men ’s nachts herinneringen van een dubbel zo lang leven. Hoewel de dagelijkse Leterme eerder teruggetrokken en verbitterd was, had de nachtelijke Yves leren relativeren en het leven van de zonnige kant te bekijken.

‘Waarom niet?’ verzuchtte De Wever. Hij keek verontschuldigend naar zijn vrouw en zag gelukkig geen negatieve gevoelens meer in haar ogen.
‘Zo mag ik het horen! Zeg Bart, hoe zou het zijn met…’ De Wever luisterde maar met een half oor. Zonder het te willen dwaalden zijn gedachten steeds weer af naar de volgende morgen en de wekker die hem binnen een paar uur alweer naar de wereld zou trekken.

Belgium’s Last Chapter

(A slightly different version first appeared on Libertarian.be on 17/12/07. The version below was later published on www.generation-europe.eu.com.)

The summer holidays are coming to an end, politicians are coming back from the beach and Belgium’s Prime Minister, Yves Leterme, has returned from his bout as sports columnist in Beijing. Once more all Belgians can look forward to months of futile, and rather absurd (Belgian surrealism at its best) discussions between Walloon and Flemish politicians on a senseless constitutional reform.

For nearly one and a half century Belgium constituted a nation state with a centralised government based in Brussels. It was only in the seventies, under Flemish nationalist pressure, that the country embarked on the slippery slope of de-facto federalism. It is common knowledge that federalism as a result of antagonism (rather than consensus) should be approached with caution… but five state reforms later and all caution is out of the window! The last forty years saw the end of most vital national institutions such as political parties and the national television and radio stations, having all regrouped on linguistic basis. As a result of five successive state reforms aimed at pleasing everyone, the Belgian political scene has become an unintelligible mess for politicians, citizens and visitors alike.

Since 1993 Belgium is officially a federal state – with remnants of a federal government – consisting of three language communities, with roughly six million Dutch speakers in the North of the country and a minority in Brussels, 4 million French speakers in the South and a majority in Brussels, as well as a German-speaking community, which has about 70.000 inhabitants. Each language community has its own parliament and government, responsible for the control of culture, education and some aspects of public health care. Besides that, to make matters more complicated, Belgium has three non-congruent (regions and communities overlap but do not coincide) regions with their own competences such as economic development, infrastructure/transport, environment, housing, agriculture, some aspects of employment, energy and water distribution, etc… Belgium would thus have seven governments and seven parliaments, were it not for the propitious merger of the institutions of the Dutch-speaking community and the Flemish region, leaving it with only six!

With no federal political parties to speak of and the impossibility for the voter to vote for candidates from another linguistic community, political agendas on a federal level are increasingly influenced by regional interests and petty Flemish nationalism. As if five futile reforms were not enough, the majority of the Flemish electorate and the overwhelming majority of the Flemish mandarins would like to see a sixth one, just for good measure…

As it stands today, negotiations on a federal level have reached an impasse over two issues. On the one hand the Dutch-speaking parties are calling for a new state reform granting even more autonomy and powers to the regions/communities, as well as reducing the economic “solidarity” from Flanders to Wallonia, which the French-speaking community is loath to concede. On the other hand the Flemish are seeking to split the electoral district of “Brussels – Halle – Vilvoorde (BHV)”. Currently people living in Brussels or the surrounding communes (part of Flanders and not of Brussels) can vote for French and Dutch speaking parties alike… since many of those communes have a majority of French-speaking inhabitants. However, in
order to protect the “Flemish culture and language “, Flemish parties are asking for the electoral district to be split and allow only Flemish parties to be represented in the communes around Brussels. This is another demand from the Flemish that the French-speaking community is not willing to give into without something in return. (Such as, for instance, the expansion of Brussels to include some surrounding communes…).

Whereas the constitutional reform and BHV may be the high-profile issues that currently divide the country, they are merely symptoms of a much deeper malaise. Carefully exploited Flemish nationalism as a result of a generalised inferiority complex, in combination with the Flemish economic ascendancy of the last decades, have convinced the Dutch-speaking population that they should protect themselves from francophones and immigrants, whilst safeguarding their “hard-earned” wealth instead of watching it disappear in a big black hole. To be fair, the sheer incompetence of the political elite in Wallonia should carry half of the blame… but one thing is sure, solidarity has left the house!

Today Belgium stands with its back against the wall and the situation calls for drastic measures. Half-baked solutions will only increase current frustrations, as the country slowly grinds to a halt. The disposition of Belgium is such that it either exists or it doesn’t, and nothing in between. It is often said that in Belgium you can either be a federalist (emphasis on the federal state), a con-federalist (emphasis on the member states) or a separatist… This is simply wrong.

It is time to realise that the con-federalist path has taken Belgium’s politicians to the edge of a cliff and can no longer be pursued. The confused politicians and citizens of Belgium now have to choose between grabbing the separatists by the hand, closing their eyes and jump; or heed the distant sounds of the moderate federalists that were left behind at the crossroads all those years ago and try to find their way back across treacherous country.

Wallonia and Flanders are like a married couple that is growing apart and sleeping in separate bedrooms, blaming each other for all that went wrong with increasingly bitter resentment. Like in any failing marriage, the parties involved are faced with two choices: rekindle the passion or file for divorce. Saving a marriage is hard work and significant concessions from both parties are called for if a continued Belgian union is to be guaranteed. Such is the reality of marriage. Separation, on the other hand, may appear as the easier solution, but the custody battle over Brussels could turn nasty… or simply impossible to resolve. Such is the reality of divorce.

In reality the two issues at hand, BHV and the constitutional reform, present Belgium with a unique opportunity to resolve their marital issues, once and for all. Any decision taken on these two issues will be indicative of all decisions to come, so rather than attempting yet another useless, aggravating and confusing constitutional reform towards more autonomy for the regions, the current issues could be put to good use and provide the ideal opportunity for moderate federalists to grab the bull by the horns.

Yves Leterme, the current incompetent Prime Minister, is anything but a “moderate federalist”… He is a fervent “con-federalist”, if there ever was one, and his party has been in bed with the separatist N-VA since before the elections. He will continue to insist on a version of the state reform that will remain unacceptable to the French-speaking community.

The country is in need of a substantial constitutional reform. But rather than following the logic of the past 40 years, heading towards ever more regional autonomy, a reform should be proposed that will reinforce the federal government and restore some of the country’s fiscal and economic unity. The same thorough constitutional reform could also solve the issue of BHV by allowing all Belgian parties, whatever their origin, to be eligible on electoral lists nation-wide, offering voters the possibility to vote for French- or Dutch speaking parties alike, whether they live in Wallonia, Flanders or Brussels.

To grant legitimacy to such a constitutional reform, and solve the Belgian question for once and for all, a draft constitution should be put to the people in a referendum. Should the reform be deemed unacceptable by the majority of the Belgians and the draft be rejected by popular vote, it would be a very clear sign on the wall that the political elite could and would not ignore. It would force them to act accordingly and declare the end of Belgium. Should there, however, be wide support for the draft state reform, the federal state of Belgium would emerge victorious, strengthened and invigorated.

The current situation in Belgium is unlivable and the current setup unworkable. No amount of constitutional reforms or splitting of electoral districts will change anything about this and it is time that the Belgians (but
especially the Flemish) faced the music: to BE or not to BE.

Wat er al een tijdje zat aan te komen is gisteren op het partijcongres in Antwerpen officieel bevestigd. Guy Verhofstadt wordt door Open-VLD naar voren geschoven om ons land uit de economische crisis te helpen, iets dat moet gebeuren via Europa. Volgens de partij is het oplossen van die crisis de grote inzet van de verkiezingen op 7 juni.

Ik begrijp perfect dat de liberalen Guy Verhofstadt opnieuw lanceren want tot nader order is er niemand die zo populair is als hij. Zeker na het débâcle op federaal niveau van Leterme werd er luid geroepen om zijn terugkeer, zelfs door mensen die niet meteen de liberalen genegen zijn. Van de andere kant is het weer een teken aan de wand als je als partij moet terugvallen op boegbeelden uit het verleden. Dat betekent in se dat er geen andere charismatische figuren aanwezig (zouden) zijn in onze partij. In de toekomst zit er nochtans zeker potentieel in bv. Mathias De Clercq. Maar die zal wellicht nog zijn kans krijgen in de toekomst samen met enkele andere youngsters.

Het positieve nieuws is dat Verhofstadt de uitdaging wil aangaan. Hij heeft lang genoeg aan de zijlijn gestaan om te observeren en te zien wat er fout loopt. Nu wordt het tijd om terug naar de gunst van de kiezers te dingen en te laten zien dat hij het verschil kan maken. En daar loert net het gevaar. De hele liberale équipe zal in zijn sterkst mogelijke opstelling moeten aantreden en eensgezind campagne moeten voeren binnenkort. Maar hopelijk legt men niet alle druk op Guy Verhofstadt, want dat zou niet verstandig zijn! Tot nader order is hij nog steeds geen wonderdokter. De crisis is mondiaal voelbaar, dus zal heel Europa een degelijk beleid moeten uitstippelen.

Jan Callebaut is een omstreden man. Midden de jaren 90 gaf hij als toenmalig hoofd van Censydiam mee vorm aan de nieuwe VRT. Met zijn nadruk op cijferwerk en marktstudies werd hij de vleesgeworden marketingduivel. Iedereen die iets te verkopen had bleef een beroep op hem doen. Zo ook Yves Leterme (ja, nog maar eens, ik heb een fixatie op die man) en de CD&V, die Callebaut inhuurden voor de kiescampagne van 2007.

En hoe die verkiezingen zijn afgelopen, weten we nog maar al te goed. Yves Leterme werd premier met 800 000 stemmen.

Volgens goed ingelichte bronnen bleef Callebaut ook na juni 2007 de man achter de premier. Tot er een breuk kwam en Callebaut overstapte naar het kamp Kris Peeters.

De hele campagne was opgehangen aan de tegenstelling tussen “wij” en “ik”. Wat we ook mogen denken van onze individualistische maatschappij, onze samenleving hecht nog steeds veel belang aan de collectiviteit.

In de maanden voor de start van de campagne werd een studie gemaakt naar de onderstroom in de samenleving. Wat leeft er bij de mensen? Wat zijn hun idealen? Wat verlangen ze? Zo werden er veertig of vijftig relevante thema’s onderzocht bij dat deel van de bevolking dat openstaat voor de CD&V  (zo’n 40 à 50%).

Heel concreet betekende dit dat, als iemand van de partij aan een debat moest deelnemen, die exact wist welk standpunt hij of zij moest vertolken.

Callebaut moest vaststellen dat het veel politici ontbreekt aan gestructureerde kennis ontbreekt. Ze weten niet steeds wat de mensen van de politiek verwachten. Er wordt ook te veel gedacht vanuit de waan van vandaag.

Een van de sterke punten van Leterme was zijn geloofwaardigheid. Die werd ruimschoots uitgespeeld tijdens de campagne.  Maar wat blijft daar nu nog van over?

Callebaut maakt er zich vanaf met een vage: “Iedere mens is de optelsom van wat hij is en wat hij doet. “

Leterme heeft een paar problemen: Het is gemakkelijker om met 33 000 stemmen premier te zijn dan met 800 000. Je krijgt een sterk mandaat en men verwacht dat je alles op je eentje kan oplossen, maar regeren is teamwerk en vergt de nodige psychologische en diplomatische capaciteiten, zeker in de federale regering waar je een botsing van culturen krijgt die je niet hebt op puur Vlaams niveau.

Callebaut geeft toe dat marketingcommunicatie de loop van de geschiedenis niet kan veranderen. Het kan wel helpen om beter na te denken. Vele mensen worden een beetje nerveus wanneer politiek en marketingcommunicatie in een zin worden gebruikt omdat men marketingcommunicatie nogal eens durft associeren met misleiding en manipulatie. De essentie is en blijft echter: beter begrijpen.

Volgens Callebaut communiceert Leterme alleen wanneer hij de goedkeuring van de bevolking nodig heeft. Hij laat zich niet sturen door de perceptie van buitenaf. In onze samenleving moet je echter continu bezig zijn met communicatie. Je hoeft zeker niet alleen te verkondigen wat het publiek wenst te horen, je mag echt wel een eigen opinie verkondigen, maar dat mag dan niet naief of onbezonnen gebeuren. Je moet je steeds bewust blijven van de impact.

Alors que les Pays-Bas annoncent 6 milliards d’euros pour lutter contre la crise, que la France met le paquet avec 22 milliards, contre 32 milliards pour l’Allemagne, notre Premier ministre n’ose pas livrer de chiffre et préfère s’en remettre à cinq groupes de travail !

En effet, comme le faisait remarquer le journal L’Echo, «sous la pression du gouvernement flamand, Yves Leterme a strictement balisé l’action de ces cinq groupes de travail», dont les moindres réflexions ne doivent pas empiéter sur le sacro-saint «respect scrupuleux des compétences de chaque niveau de pouvoir».

Là encore, l’analyse de L’Echo est juste : «Tracer des perspectives pour l’économie belge, cela revient à tracer des perspectives pour la Belgique.» Or, qui peut ou veut porter un projet national, dans un pays où des partis différents se chamaillent ‘

Alors même que, dans d’autres pays, le débat porte sur le nombre de milliards et la manière de les injecter dans l’économie, en Belgique, on se montre plus malin que nos voisins.

Source: http://www.trends.be/fr/chronique-economique/12-1285-46665/comment-leterme-sauverait-il-la-belgique-avec-le–trouillometre-a-zero—.html

De politiek is een boeiende leermeester voor demeeste beinvloedingstechnieken; dagdagelijks vind je een overvloed aan voorbeelden. Vorige week kregen we een aardig staaltje van hoe je een beschadigd imago probeert te herstellen. Nee, we hebben het niet over SP.A, die hebben nog de handen vol met de vraag of ze wel een imagoherstel willen; we denken aan de subtiele pogingen van CD&V om ex premier Leterme terug op de juiste sporen te brengen. Drie technieken distilleren we uit de recente gebeurtenissen:

1. Kies uw momenten.
   Begin januari is de tijd van de totemhappenings, de nieuwjaarsrecepties en allerhande feestjes. CD&V maakt van de gelegenheid gebruik om uitvoerig de voormalig premier te prijzen om wat hij allemaal gedaan heeft. gelukkig hoefde de voorzitster niet te veel in detail te treden, want dat zou wel eens moeilijk kunnen uitgevallen zijn. Ook premier Van Rompuy maakte van de gelegenheid gebruik op een recente persconferentie te wijzen op het enorme potentieel naar de toekomst dat de ex premier nog heeft. We zien hem dus zeker terug, laat dat maar zeker zijn.
2. Herhaal het positieve uit het verleden
   Hoeveel miserie Leterme heeft meegemaakt, en hoeveel hij zer zelf heeft gecreëerd met onzorgvuldige uitspraken, standpunten en met een wat aparte vorm van emotionele intelligentie, wordt nergens meer vermeld. Hij wordt opgevoerd als halve martelaar, die zich heeft opgeofferd daar waar men hem nodig had. En nu kan hij ook zelf op zijn vele politieke vrienden rekenen. Politiek en vriendschap: een zeer bizar verhaal met steeds weer nieuwe verrassingen.
3. Creëer mogelijkheden, forceer niet
   In alle communicatie rond de figuur Leterme wordt gewag gemaakt van mogelijkheden, waarschijnlijkheden maar echte engagementen komen er niet. Het lijkt wel of men de publieke opinie en de politieke opinie wil aftasten en zien hoe die reageert op mogelijke scenario’s. constante is dat er wel steeds nieuwe scenario’s opduiken, en die maken het dus waarschijnlijk dat het wel ooit eens prijs zal zijn.

Niet zo gek die politici: ze inspireren ook mensen uit het bedrijfsleven. Organisatiepolitiek heeft soms ook van die duistere kanten, en echte doetjes zijn die bedrijfsmensen ook niet. De bovenstaande technieken zou je ook wel eens zelf kunnen ervaren in je directe professionele omgeving. Yes, you (also) can!

Ex-minister Vervotte

Het ging Leterme niet voor de wind sinds hij zijn overstap van de Vlaamse naar de federale regering maakte. Dit is een understatement, voor alle duidelijkheid. Na veel geruzie en wantrouwen tussen N-VA, PS, openVld, CD&V, CDH en MR (en aanhangsel FDF) is de (schijn)regering eindelijk gevallen! Plots was iedereen geschrokken en moest de regering koste wat het kost terugkomen, liefst nog tot 2011. Zonder Leterme en Vandeurzen, want door hun fout (?) is de regering gevallen. Al was dat de spreekwoordelijke druppel natuurlijk.

Het lukte wonderwel in weinig tijd: openVld krijgt een extra postje – premier Van Rompuy (CD&V) laat zijn post als parlementsvoorzitter na en die is voor openVld – en 4 ministers worden vervangen. In een paar dagen tijd, jawel. Grote verrassingen zijn dat niet alleen Leterme en Vandeurzen (CD&V) opstappen, maar ook Patrick Dewael (openVld, wordt die parlementsvoorzitter) én Inge Vervotte (CD&V). Niet-zo-vlotte-Vervotte laat o.a. op haar website weten dat ze er de brui aan geeft. Ze kan er niet mee om dat ze haar collega’s-vrienden Vandeurzen en Leterme moet zien gaan en dat er geen nieuwe verkiezingen komen, in juni 2009. Vlaams minister Steven Vanackere (CD&V) mag haar opvolgen, zoals hij dat ook al in de Vlaamse regering deed, vorig jaar pas. De man beleeft wat men noemt een blitzcarrière: van totale onbekendheid naar redder in nood.

Hamvraag: quid Vlaamse regering? Alweer laat CD&V de Vlaamse regering in de steek. Voormalig minister-president Leterme zei nochtans zelf bij de eedaflegging dat de ploeg de 5 jaar volledig zou doen. Daar slaagt iedereen in, behalve… ja, Leterme’s eigen CD&V-ministers, hijzelf inclusief. Hoe snel een mening kan veranderen. Maar misschien is dit hét uitgelezen moment om zijn belofte van destijds weer na te komen? Zowel hij als Vervotte zijn nu vrij. Er zijn nog enkele postjes open bij de Vlaamse regering. De post van ex-minister Bourgeois (N-VA) is nog steeds niet ingevuld. Vlaams minister-president Peeters heeft de bevoegdheden voorlopig op zich genomen, maar die man was al voor heel wat bevoegd. Nu openVld een extra post te pakken heeft, is het misschien de beurt aan CD&V op Vlaams niveau? Dus daar zijn nu twee vacante jobs: die van Vanackere en van Bourgeois. En twee ex-ministers van de Vlaamse regering zijn vrij… Hm? Hangt de comeback van Leterme soms in de lucht? Moet Kris Peeters plaats ruimen of wordt Leterme nu net zìjn ondergeschikte? De comeback van Leterme zou er wel eens vroeger aan kunnen komen dan we tot nog toe dachten.

Leterme weer op Vlaams niveau: het ging hem bijzonder goed af. Zelfs niet-CD&V’ers waren vol lof over zijn rechtlijninge aanpak. Hij verbrandde zich aan de overstap. Zijn imago moet dringend opgepoetst worden. En waar kan hij dat imago meer verbeteren dan waar hij zijn goede imago ooit maakte? Inderdaad, op Vlaams niveau! Nog net wat punten scoren, ook als redder in nood, net voor de volgende verkiezingen. Wie weet waar het dan nog op uitdraait…

Wordt vervolgd, vrijdag waarschijnlijk, volgens de laatste geruchten. Na de nieuwjaarsfestiviteiten dus. Geniet daar maar van en tot volgend jaar!

Laten we eens een korte, en helaas onvolledige, balans opmaken van het ons beloofde “goed bestuur”:

• de regering is gevormd moeten worden door Guy Verhofstadt;
• de federale regering regeert, of doet toch alsof, met een Vlaamse minderheid, waarbij sociaal-democraten zowel in meerderheid als oppositie zitten;
• de informateur om de federale regering een zoveelste doorstart te geven is 72 jaar;
• de formateur, en waarschijnlijk toekomstig premier, is 61 jaar;
• de staathervorming is zelf niet geblokkeerd, ze is zo goed als verdwenen;
• de begroting zal (g)een tekort hebben, interpretatie mogelijk naarmate uw partijpolitieke voorkeur;
• de scheiding der machten is niet gerespecteerd;
• er zal (g)een onderzoekscommissie komen naar de schending van de scheiding der machten, interpretatie mogelijk naarmate uw partijpolitieke voorkeur;
• de regering trekt zich verder van schandaal naar schandaal, van crisis naar crisis. Nepotisme triomfeert weeral, enige vorm van beleid ontbreekt.

Qua goed bestuur kan dit tellen. Stel je voor dat ze slecht zouden besturen… Gelooft u deze mensen nog?

Het enige wat blijft werken zijn de regionale niveau’s. Tijd om de enige mogelijke conclusie te trekken: België moet barsten.

Wie maakten in 2008 in goede of slechte zin het nieuws in de wereld? Ik heb er pakweg 10 mensen uitgepikt, 5 uit het binnenland en 5 uit het buitenland. Het is mijn persoonlijke keuze, iemand anders had waarschijnlijk voor andere mensen geopteerd.

10. Yves Leterme, de redder des vaderlands?

Al meer dan anderhalf jaar niet uit de actualiteit te branden, deze man uit Ieper. Van 800.000 stemmen in juni vorig jaar, 2 keer een mislukt formateurschap, tijdelijk afgelost worden door Guy Verhofstadt en op 20 maart dit jaar uiteindelijk toch premier. Op 20 juli dient hij opnieuw zijn ontslag in bij de koning, die zijn ontslag echter niet aanvaardt. Hij lijkt daarna de Fortiscrisis te kunnen bezweren, maar dit dossier wordt uiteindelijk zijn ondergang. Balans: geen staatshervorming, geen splitsing van B-H-V, geen 5 minuten politieke moed, … Wie gelooft die man nog?

9. Barack Obama, de redder van de US of A?

Democratisch presidentskandidaat die op 20 januari a.s. zal worden ingehuldigd als de 44ste president van de VS. Voerde campagne met slogans als ‘Yes, we can’ en ‘Change we can believe in’. Obama was één van de weinige mensen die al vanaf het begin tegen de oorlog in Irak was. Verder is hij voorstander van een belastingvermindering voor de middenklasse en de arbeiders, maar geen belastingvermindering voor de hogere inkomens. Obama wordt de eerste zwarte president in de VS.

8. Ingrid Betancourt, 6 jaar in gevangenschap bij FARC

Colombiaans senator Ingrid Betancourt werd op 2 juli na 6 jaar gevangenschap door de FARC, de revolutionaire strijdkrachten van Colombia, bevrijd door het Colombiaanse leger. Toen ze met de FARC in dialoog wilde gaan werd ze samen met haar campagneleidster ontvoerd.

7. Hugo Claus, schrijver die zelf voor euthanasie koos

Dichter, schrijver, filmmaker en schilder Hugo Claus koos ervoor om zelf de stekker eruit te trekken. Claus leed al enkele jaren aan Alzheimer en op 19 maart koos hij voor euthanasie. Hierna laaide een debat op met voor -en tegenstanders van euthanasie. Claus was de meestbekroonde auteur uit het Nederlands taalgebied. Hij werd 78 jaar.

6. Michael Phelps, allround zwemtalent

Won dit jaar liefst 8 gouden medailles op de Olympische Zomerspelen in Peking. Zwom meteen landgenoot Mark Spitz naar de geschiedenisboeken. Is houder van 7 wereldrecords op de lange baan. Nog altijd maar 23 jaar.

5. Josef Fritzl, het monster van Amstetten

In 2006 had Oostenrijk al de zaak Kampusch, maar deze zaak was zo mogelijk nog gruwelijker. Een vrouw vertelde de politie dat ze 24 jaar opgesloten in de kelder van haar huis had geleefd waar ze voortdurend werd mishandeld door haar vader. In die kelder kreeg ze 7 kinderen waarvan er eentje kort na de geboorte stierf. Drie kinderen werden opgevoed door Fritzl en zijn vrouw, de drie andere kinderen zagen tot hun bevrijding nooit het daglicht. Fritzl heeft de feiten bekend en wordt aangeklaagd voor ontvoering, verkrachting, incest, slavernij en moord.

4. Tia Hellebaut, goud bij het hoogspringen op de OS

Tia Hellebaut behaalde in Beijing opnieuw atletiekgoud, het was van Gaston Roelants in 1964 geleden dat dit nog eens gebeurde. Ze versloeg in de finale de onklopbaar gewaande Blanka Vlasic, die 34 wedstrijden op rij ongeslagen was. Met 2m05 verbeterde Hellebaut ook haar eigen Belgisch record. Op 5 december kondigde ze het einde van haar carrière aan, zij en haar partner/coach Wim Vandeven verwachten medio 2009 hun eerste kind.

3. Peter Van de Veire, de redder van Donna?

Bezige bij Van de Veire scoort ondertussen niet alleen op de radio, maar op EEN. Bekend van de Grote Peter Van de Veire Ochtendshow op Studio Brussel samen met sidekick Sofie Lemaire. Moet van nieuw opgerichte zender MNM een luisterhit maken die het oude Radio Donna kan doen vergeten en Q-Music naar de kroon kan steken.

2. Morgan Tsvangirai, co-premier van Zimbabwe

Tsvangirai was zowel mede-oprichter als leider van eeuwige oppositiepartij MDC in Zimbabwe. Een van de meest effectieve oppositieleden die de strijd aangingen met dictator Robert Mugabe, die sinds de onafhankelijkheid in 1980 aan de macht was. Sinds september heeft Zimbabwe een regering van nationale eenheid met zowel Mugabe als Tsvangirai aan het roer.

1. Ignace Crombé, zelfverklaard missmaker

Krijgt het niet enkel aan de stok met bepaalde media, tevens met zijn ex-Miss Nele Somers, met undercovermiss Kirsten Mertes en er is nog de affaire met Miss Mol, waarvoor hij zijn vrouw Myriam in de steek liet. Als daar geen dagelijkse soap van te maken is weet ik het ook niet meer. Niemand die dit jaar zoveel aandacht kreeg in de ‘boekskes’ als hij. Wellicht niet de aandacht waarvan hij droomde.

Het lijkt wel alsof het koninklijk paleis van Laken dezer dagen dienst doet als dierentuin. Oude krokodillen als Martens verschijnen aan de poorten, de naam van Jean-Luc “the beast” Dehaene circuleren om Leterme op te volgen, een fossiel als Van Rompuy is precies ook goed om de zaak recht te trekken. Zoals vandaag te horen was op TerZake: “Dit is niet Werchter, dit is Rimpelrock.” Het lijkt wel alsof ze in Laken hun adressenboekje niet meer vernieuwd hebben na de laatste regering van Dehaene. Om dan vervolgens te denken; “Hmm, welke politicus, die minstens al tien jaar van het Vlaamse of Belgische niveau is verdwenen, kunnen we nog zoal bellen?”  Al hoop ik oprecht dat men niet zo redeneert, want dan staat binnen de korste keren Tindemans terug aan de poorten.

De analyse die in Terzake werd gemaakt, is echter voor een deel correct. Het zijn de politici van de vorige generatie die als enigen nog Belgisch kunnen denken en handelen. De rest heeft hun machtsbasis op een regionale basis opgebouwd, zeker bij CD&V is dit merkbaar. Banden met CDH hebben zich de laatste jaren beperkt tot “Stop met uw NON!” en het zijn enkel de liberalen nog die, puur uit machtspolitieke overwegingen, nog Belgisch denken.

De sociaal-democraten weten het allemaal niet meer zo goed. Ze willen deelnemen aan de regering, althans toch de mensen rond Vande Lanotte, maar hebben een tijdje geleden wel zowat de regering en haar (weinige) beleidsmaatregelen tot op de grond afgebroken. De openVLD had gelijk met te stellen dat de SP.a een bocht aan het nemen is die men op Francorchamps niet durft nemen uit veiligheidsoverwegingne. PS weet het allemaal niet meer zo goed, ze willen niet in de regering, ze willen niet in de oppositie. Ze willen niet met Reynders regeren, ze willen hem echter ook niet het staatsmanschap gunnen.

En nu is “koninklijk verkenner ” Wilfried Martens uitgestuurd. Niet om een regering te vormen, maar om het “veld te verkennen.” Eerder om de gemoederen bedaren en om tijd te kopen. Maar wie moet in godsnaam die regering gaan rechttrekken en wie moet dan in die regering komen? De CD&V-kopstukken willen zich er niet meer mee moeien, de SP.a zal enkel meedoen als de “aangebrande” liberale ministers niet meer meedoen, wat dan weer onaanvaardbaar is voor de liberalen en ga zo nog maar een tijdje door.

Nee, het is genoeg geweest. Ontbind dit land gewoon. Het is duidelijk geworden dat enkel de oude fossielen nog denken op een Belgisch niveau. “Sterft gij oude vormen en gedachten” indachtig, zeg ik; “Sterft, Belgische staat, zodat dit geknoei eindelijk kan stoppen.”

Le premier ministre belge Yves Leterme et son gouvernement ont démissionné vendredi 19 décembre. Le roi des Belges Albert II a accepté cette démission hier lundi 22 décembre mais n’a nommé aucun successeur, faute de trouver une personnalité faisant consensus. Il a confié à l’ancien premier ministre Wilfried Martens (chrétien-démocrate flamand comme Yves Leterme, et qui était à la tête du gouvernement de 1979 à 1992), une mission de consultations pour former un nouveau gouvernement.

Alors que son mandat courait jusqu’en 2011, Yves Leterme, 48 ans, a démissionné à la suite de son implication dans l’« affaire Fortis », du nom de la banque belgo-néerlandaise. Il a affirmé qu’il ne jouerait aucun rôle dans un prochain gouvernement.

Elu en juin 2007 sur des promesses de croissance et d’indépendance accrue pour les Flammands, Yves Leterme a mis neuf mois à réussir à former un gouvernement (lire l’info du jour du 19 décembre 2007). En septembre 2008, il a essayé de sauver la banque Fortis en injectant 4,7 milliards d’euros en échange d’une prise de participation à hauteur de 49 %. Puis, en octobre, il a décidé de vendre la banque et son volet d’assurance (toujours entièrement privé) à BNP Paribas pour 14,5 milliards d’euros.

Les actionnaires minoritaires de la branche assurance ont cependant bloqué l’opération, estimant qu’ils ont été court-circuités dans le processus de démantèlement de Fortis. Des membres du cabinet d’Yves Leterme auraient fait pression sur la justice d’abord en approchant un représentant du parquet du tribunal de commerce, puis en appel, en approchant cette fois le conjoint de la juge en charge de l’affaire. C’est la cour de Cassation qui a mis cette affaire en lumière, indiquant qu’elle a des « indications importantes » mais pas de « preuves juridiques ». Yves Leterme a nié toute pression personnelle sur la justice.

Mise à jour du 29 décembre 2008

C’est le flamand Herman Van Rompuy, âgé de 61 ans et considéré comme étant modéré, qui a finalement été désigné dimanche 28 décembre pour former un nouveau gouvernement.

Références
Dépêches
LeMonde.fr avec AFP
Libération avec AFP
LeFigaro.fr avec AFP
LeFigaro.fr avec agences

Articles
Le JDD.fr : « Fortisgate: La Belgique à tâtons »
WSJ : « Belgium Searches for a New Premier »
RFI : « Albert II accepte la démission du Premier ministre »
Le Figaro : « L’affaire Fortis tourne au scandale politique en Belgique »
20Minutes.fr : « Royaume en crise cherche Premier ministre. Poste à durée déterminée. »

Een tijdje geleden werden twee politici als mekaars tegenpolen in de media opgevoerd.Guy Verhofstadt en Yves Leterme, beide ex-premiers van ons landje. Ze waren a.h.w. mekaars tegenpolen; de ene deed er alles aan om als een ontspannen sympathieke Toscaanse rentenier over te komen; de andere sloeg wild om zich heen en spaarde zelfs de soortgenoten van zijn eigen partij niet. De ene houding is al meer overtuigend dan de andere.

Yves Leterme was aan zijn terugkeer aan het timmeren en vond het nodig om rancuneus af te rekenen met al wie hem iets in de weg had gelegd; de media schilderden hem af als een reuze calimero, die leed aan zelfbeklag en anderen probeerde te beschadigen; het is zeer de vraag of dat ook maar iemand een goed gevoel heeft. Ondertussen is hij er wijselijk mee gestopt en zal hij allicht een andere tactiek uit zijn mouw moeten schudden wil hij terug schitteren in de verkiezingen van juni. een “loser” is niet direct iemand aan wie men zich wil verbinden. Frustratie en negatieve kritiek wijzen op machteloosheid, en dat zou je van een staatsman toch niet verwachten.

De tactiek van Guy Verhofstadt was des te interessanter. hij kwam na een jaar sabattical zeer ontspannen en goedlachs op het tv-scherm, sprekend over alles behalve politiek en vol optimisme de toekomst tegemoet ziend. Hij leek duidelijk klaar om de toekomst aan te pakken. Mensen met een positieve spirit liggen veel gemakkelijker in de markt. Ze zijn als politicus veel meer “verkoopbaar”, ongeacht de inhoud van hun boodschap.

Voor bedrijfsleiders in tijden van economische crisis schuilt ook hier een interessant recept. Zorg dat je ontspannen blijft en positief ten opzichte van de toekomst. Met negatieve energie koop je niets, met een positieve spirit kan je anderen misschien wel over de brug halen; ze zullen in elk geval makkelijker geneigd zijn om de leider te volgen. Bedenk dat het hele lichaam eenzelfde boodschap dient uit te stralen. het komt er dus niet alleen op neer om de ogen wat anders te wenden; de rest moet ook volgen en in onderlinge harmonie zijn.

Mijn gebash op de CD&V zal velen werkelijk op de zenuwen werken, en ‘t is misschien wat zielig dat ik zo lang op Leterminator zit te kakken, maar dit kon ik niet laten liggen.
(bron)

In de bankencommissie van Kamer en Senaat heeft voormalig premier Yves Leterme (CD&V) alle “politieke vragen ontweken”, zo heeft een commissielid achteraf gezegd. Ik kan mij nooit laten mezelf af te vragen; waarom zou ik er op staan dat hij antwoord? Waarom geraakt Yves er mee weg? Is iedereen dan zo bang van hem? Heeft hij bloed langs zijn mond lopen van te veel politici op te vreten? Leterme, tijdens zijn hoorzitting druk in de weer met zijn gsm, was “bijzonder grof” en “weigerde te antwoorden op de vragen van de oppositie”, aldus verschillende commissieleden. De meeste mensen zouden zich nogal gekleineerd voelen als ze voor een comissie zouden moeten getuigen. Stel u zelf voor: een kale kamer, jij in ‘t midden, rond om u vele kwade politici, met een overdosis injectie leedvermaak. Iedereen zou op de grond liggen en in een psychose belanden. Waarom hij niet? Ademt hij zwavel uit? Lijkt zijn gezicht op dat van Siegfried Backe Marc Dutroux? Ik bedoel; zijn onze politici dan zo ‘feeble’ dat ze zich laten doen?

Eindrapport
Alle hoorzittingen zijn nu achter de rug. Op een maand tijd werden onder meer de Nationale Bank, CBFA, de (ex-)topbankiers en de ex-kern gehoord, net als de sociale partners en de leden van de stuurgroep die de regering begeleidde in de bankendossiers. Na het paasreces zal de commissie in openbare zitting van maandag 20 april tot woensdag 22 april het eindrapport opstellen op basis van het rapport van de experts. Die zullen op dinsdag 14 april hun vaststellingen overmaken. Vrijdag 17 april volgen hun aanbevelingen. Na de drie dagen in de commissie verhuist het dossier naar Kamer en Senaat die op woensdag 29 april in een speciale zitting elk apart de aanbevelingen van de commissie zullen behandelen. (belga/bf)

En nu hou ik er mee op. Volgende keer zal ik een ander politicus op de korrel nemen. Maar ‘t is gewoon verslavend, ‘k zou zelfs zeggen; stem op die man! Dan kan ik nog ‘ns lekker kwaad en pissig worden!

(Zeker checken!, evenals: De JijtubePaginaOverLeterme!)

Kon in 1,5 jaar de zelfuitgeroepen ‘vijf minuten politieke moed’ niet tonen. Zong de Marseillaise in plaats van de Brabançonne op de Belgische nationale feestdag. Joeg de Walen tijdens onderhandelingen weinig subtiel het harnas in. Hield vast aan economische groei, toen het vooruitzicht op stagnatie al gemeengoed was. Ging roemloos ten onder naar aanleiding van mogelijke betrokkenheid bij een inbreuk op de scheiding der machten. Zijn naam is Leterme… Yves Leterme.

Vandaag kondigde de West-Vlaamse geitenhoeder niet alleen ongepast en arrogant zijn comeback aan -’Anderhalf jaar geleden heb ik een mandaat gekregen. Dat is nu halfweg’. Hij schoffeerde in één beweging ook huidig premier en partijgenoot Van Rompuy door te stellen dat onder hem de staatshervorming er ook niet komt. Vervolgens wees hij de vinger naar de magistratuur die hij verwijt het CD&V-programma niet gerealiseerd te willen zien.

Na de lijdensweg en val van Leterme I, met getrokken mes opnieuw het politieke toneel betreden, in een zo al delicaat economisch en politiek klimaat? Kim De Gelder kan er een puntje aan zuigen.

Leterme vergaloppeert zich nog voor hij in het zadel zit. Yves, alstublief!

Ik word soms kwaad van wat er in de kranten staat.
Zoals de grote Dylan Moran het zei: the news is the best thing, because it can make you bored and angry at the same time.

Zozo, we horen weer iets van de geitenloper, de man die mana beloofde aan zijn volk, maar hen anderhalf jaar and counting antipolitiek bracht. Yves Leterme, de verpersoonlijking van le vieux CVP, de brutale gevallen voorman. Laten we horen wat hij te zeggen heeft.

Ex-premier Yves Leterme sluit een nieuw premierschap niet uit. Ik sluit een porsche niet uit in mijn leven. Na het lezen van deze zin had ik direct goesting om een Facebook groep op te richten: Kandidaat Premiers Van België. Kan Leterminator zich daar uitleven. Dat zegt hij in een interview met de West-Vlaamse regionale zender Focus/WTV. “Ik sluit niet uit dat ik ooit nog premier word. Alleen stel ik vast dat een aantal dingen mij door sommige mensen gewoon niet gegund worden. Vrij vertaald: [blijtend 5 jarig kind er tussen] Mijn snoepje is afgepakt! Ik wil terug naar Bobbejaanland! Maar ik zet door”, zo zegt Leterme in het interview. Daarin zegt hij ook nog altijd de staatshervorming erdoor wil krijgen. Klinkt als mijn grootvader die aan m’n dode grootmoeder nog elke ochtend beloofd de wc te ontstoppen. Ik vraag me af hoe hij de staatshervorming er door wilt krijgen. Eerst door ons te zeggen wat die eigenlijk gaat inhouden?

Staatshervorming doordrukken
Leterme gaat nog een stapje verder en stelt dat hij de staatshervorming er nog altijd wil doorkrijgen. “Ik stel vast dat die er onder Van Rompuy ook niet komt. Dat heeft dus niet zozeer iets met mijn persoon te maken”, klinkt het. Neen, maar eender welke politicus die zich op dit moment bezig houdt met de staatshervorming in plaats van de financiële depressie, da’s net als men voorstellen voor de Oosterweelverbinding gaat uitwerken in Legoblokken. Van Rompuy heeft zich voorts nog niet bezig gehouden met de communautaire crisis, hij is namelijk slimmer dan dat. Maar hey, je partijgenoot en premier van dit land van iets beschuldigen dat jezelf niet kon, da’s geen arrogantie meer. Dat is ordinair. Geef liever de franstaligen de schuld, da’s makkelijker voor iedereen. Voorts stelt Leterme dat er op Justitie en Financiën “orde op zaken” moet gesteld worden. Als je er buiten staat, is het allemaal wel makkelijker praten. Nog nooit gezien: een ex premier die campagnetaal gebuikt tegen zijn eigen partij en regering die hij zelf heeft opgestart. WIE GELOOFT DEZE MAN NOG?(belga/eb)
(Bron: De Morgen)

Ik ben geen Yves fan. Ik ben niet een van de 800.000.

Sorry, als ik misschien wat ongenuanceerd over kom, maar mijn haar komt gewoon recht van deze tjeef.
Achja. Uiteindelijk heeft hij ons ook heel mooie, grappige momenten bezorgd. Ik wou een filmpje toevoegen, maar het zijn er gewoon teveel. Daarom: een pagina vol filmpjes!

Naschrift: Deze morgen op de radio hoorde ik Leterme zeggen dat: Van Rompuy wel zijn werk doet, hij geen premierschap ambitieert, eerst de crisis aangepakt moet worden. Terug gefloten door de partijtop? Oh ironie…

Magistraten die elkaar de duivel aandoen vóór en achter de schermen, rechters die door hun collega’s veroordeeld worden voor pure privé-aangelegenheden, kabinet-medewerkers die hun baas vragen om stiekem een jobke voor hun eega-rechter te versieren als dank voor bewezen diensten, politici die meineed plegen zonder nog maar met hun ogen te knipperen, de hoogste magistraten van het land die een grootscheepse doofpotoperatie opzetten en voortdurend hun politieke broodheren in diskrediet proberen te brengen, 17 pagina’s lange brieven die aan onderzoekscommissies uitgedeeld worden om zoveel mogelijk mensen te schofferen en zichzelf wit te wassen…

Als topauteur John Grisham dààr geen bestseller uit kan puren, dan schrijf ik er gewoon zélf een thriller over. Over hoe de werkelijkheid de fictie overstijgt.

Apenland…