voglio approfittare dell’offerta del lidl per un berretto, sebbene non adidas, per usarlo quando andrò in vacanza
ma non so quale scegliere come marca e colore

Ein kleines Suchspiel.
Such die Supermarktketten! Es sind 10 darin versteckt

Ich wette mit euch um nen Penny, dass all die Leute, plus diesen hier, Konsumenten sind und zu Lidl gehen!

Ist das die Realität?

Ja, die sparen soviel, das ist nicht mehr normal!

Und was ist mit Pjatjorotschka?

Auflösung:

Es sind eigentlich nur 9 aber ich wollte euch reinlegen, hihi.

Penny
Aldi (all die)
Plus
Konsum -> DDR
Lidl
Real
Spar
Norma
Pjatjorotschka -> Russland

bin ich nicht wahnsinnig kreativ?

Päivieni kulussa ei paljonkaan ole ollut aihetta kertomiseen ja öissä vielä vähemmän. Sikeät unet olen uudessa vuoteessani nukkunut. Näinä aamuina, kun hoitaja ei olekaan tullut, ollen nauttinut omasta rauhastani ja lekotellut. Kotihoitosuhde on väliaikaisesti sopimuksettomassa tilassa.

Perjantaina jumppasin ystävättäreni kanssa alakerran salilla ja joimme kahvit päällepäin. Kiitos V maukkaasta taatelikakusta.  Siellä piipahti myös proteesimestari kolleegansa kanssa kiristämässä Oscarin holkkia. Kiristys tukevoittaa askeltamistani, kunnes koko holkki uusitaan. Lauantaina menin salille omin nokkineni uudelleen kokeilemaan kuntolaitetta, joka kehittää kävelyä oikeaan asentoon. Kestin sitä pari minuuttia. Eilen kokeilin uudelleen jopa viiden minuutin ajan. Mukana kuntoilemassa oli naapurini F.

Tänään oli vuorossa Lidl, posti, Otto-automaatti ja apteekki. F kuljetti fiudellani reitin Kannelmäki- Konala- Kaivoksela- Kannelmäki. Lidlissä askelsin kaikki käytävät päästäpäähän ja kävelin paikallisessa ostoskeskuksessa edes takas rollaattoriin tukien, mutta kuitenkin. Taisi tulla enkka Oscar- kävelyssä.   

Nyt tulee pommi: Lidlin parkkipaikalla istahdin ajajan paikalle ja kokeilin polkimia ja säädin istuinta. Oscar kokeili painaa kytkintä. Kas, innostuin & uskaltauduin itse ajamaan. Noin 100 metriä varovaisesti parkkialueella, mutta kuitenkin. Kivalta tuntui.

Just det… en sådan dag man skulle bara vilja dra täcket över huvudet
och bara slagga vidare.
En tråksöndag… och det regnar.
Annars så hade man ju kunna hitta på någonting ute.
Men nu får man stanna inne och eftersom det är ett akut behov av städ här
så kan jag ju inte använda ursäkter som “Det är fint ute… måste ut”
Skit också.. har ingen lust men måste väl… Bläh!

I går däremot så var det fint väder ute… sol sol sol…men kallt.
Vi satt ute och hade lite gårdsliv i några timmar.
Det var jag, Christa och Madde var också ute en sväng.
Madde är Willes fina mamma.. och Wille är Marcus bästa kompis =)
Fikakorgen var ute också efter några veckors träda =)

Hade på planeringen att knalla till Lidl idag…
Där finns ju mat till lite billigare priser än annars… ja svensk mat.
Tvättpulver är också billigt… och maskindisktabletter…
Skithuspapper att inte förglömma…
Får planera lite extra nu före jul… snåla som fan med allt.
Ja om det nu går att snåla mera än vad jag nu gör..
Fast lite går det… tar bort några onödiga utgifter bara..
Får ta upp dom onödiga utgifterna i vår sen..Haha
Ja när efterskalvet efter jul har bedarrat.. i plånboken.
Jag får väl knalla dit om det blir uppehåll..

Hanna gumman kommer hem i morgon.. så underbart.
Vad jag saknar henne när hon är borta.
Saknar hennes kråksång.. hennes envishet…saknar allt med henne.
Men i morgon så kommer hon hem.. min vackra underbara Hanna.
Sen så är ordningen återställd =)

Klockan är 11 nu och ska väl börja laga lite lunch.
Marcus ska i väg med Wille och Mamma Madde efter 12
Så det är bäst att lilla herr Tanig får lite mat i magen…
Han är ju så spinkig min Marcus så bäst att göda honom.
Dom andra blir väl hungriga vid 13-14 tiden…

Vi höres lite senare vänner!

Ha en bra dag alla!

KramKram!

Keczup (czy jak kto woli kepucz) – któż z nas nie używa na co dzień tego wspaniałego wynalazku cywilizacji? Sprawia on, że nawet najgorsze jedzenie można w jakiś sposób komfortowo umieścić w naszym żołądku. Na rynku znajdziemy wiele odmian keczupu. Najbardziej penerski, jaki kiedykolwiek jadłem jest chyba pakowany w litrowe butelki wyrób z Tesco – czerwona woda, która ścieka nam ze sznytki i ciężko ją opanować (a mama kazała mi to jeść ). Dobrą propozycją, dla osób o niezbyt wyrafinowanych gustach jest biedronkowy Tomatek – oferuje genialny stosunek cena/jakość, a da się go jeść. Jeśli chodzi o produkty nieco mniej mainstreamowe, cenię sobie keczup Roleski - dość niezwykły smak i przyzwoita cena. Często w mojej domowej lodówce pojawia się także keczup Pudliszki – jest dość gęsty i przymulający, ale to nie ja najczęściej robię zakupy… Keczupy z najwyższej półki, które najczęściej jem na sępa u Bodzia, kojarzą mi się głównie z wyrobami marki Heinz.

Przechodząc do sedna sprawy – robiąc dziś zakupy w lokalnym sklepie Lidl (<3) moją uwagę przykuł keczup marki Kania (ale debilna nazwa… może kurwa łania?). Był w przecenie, kosztował około 3 zł, i – co mocno wzmogło we mnie chęć do jego zakupu – był w szklanej butelce. Po skonsultowaniu mojego wyboru z Bodziem, dorzuciłem butelkę tego wyrobu do koszyka.
Warto wspomnieć, iż keczup Kania jest produkowany bez użycia środków konserwujących i z 70% koncentratu pomidorowego (jak podpowiada mi mój umysł – to dość dużo). A teraz część właściwa pierwszego BassTesta na tym blogu.

1. Opakowanie
Szklana butelka daje nam poczucie, że jest to coś lepszego, niż pierwszy lepszy wyrób z hipermarketu. Informacje dotyczące wartości odżywczych, składu itp. zostały bardzo dobrze wyeksponowane na etykietach.
2. Wartości smakowe
Keczup jest gęsty, a jego barwa jest moim zdaniem idealna. Po nałożeniu na suchą sznytkę i skosztowaniu do głowy przyszła mi jedna myśl – keczup z McDonalda! Właśnie tak smakuje, wg. mnie keczup Kania z Lidla. Oczywiście to kwestia gustu, ale mi taki smak odpowiada – jest nieco kwaśny, ale i odpowiednio słony.
3. Wartości odżywcze
w 100 g keczupu Kania znajdziemy:
- 107 kcal
- 1,6 g białka
- 24 g węglowodanów, w tym 22 g cukrów
- 0,1 g tłuszczu, w tym 0,06 g nasyconych kwasów tłuszczowych (OMG co to…)
- 1,9 g błonnika
- 1,1 g sodu (czy sody, nie wiem )
4. Podsumowanie
Uważam, że keczup Kania jest godny polecenia – zapakowany w szklaną butelkę, oferujący ciekawe doznania smakowe kosztuje jedynie ~3,50 zł za 500 ml.
W związku z tym, keczup Kania otrzymuje wyróżnienie!

BONUS – Galeria z basstestu!

Bei dem Lidl-Shop gibt es zurzeit einen sehr preiswerten WLAN-Router.

Ihr könnt euch diesen für nur  7,99€ + 3,95 Versand bestellen.

Dieser ADSL und ADSL2+ Router bietet Netzwerk, WLAN (Funknetzwerk), zwei Telefonanschlüsse, Firewall und vieles mehr.

Eigenschaften:

• ADSL, ADSL2+
• VoIP (zwei TAE-Ports zum Anschluß analoger Telefone)
• Wireless LAN
• Netzwerkanschluß
• Netzwerk Firewall
• automatisches Umschalten auf die Telefonleitung wenn die Stromversorgung des Routers ausfällt oder der VoIP-Dienst nicht verfügbar ist
• 3 Jahre Herstellergarantie
• Montageanleitung im Lieferumfang enthalten

What are you putting on your face? Expensive nourishing creams? Perhaps with melted people in them?

Peruvian police have arrested several people who have admitted abducting and killing plump peasants for the purpose of harvesting their body fat with the intention of selling it in Italy for the production of high-end skin care creams.

According to police reports, the victims were beheaded and dismembered, and their torsos hung on hooks from the ceiling. Lighted candles placed beneath them encouraged their melting fat to dribble into pots and pans, and the resulting harvest was decanted into bottles with a price tag of £9,000 per litre.

After reading this grisly story here, I’m more than ever satisfied with Lidl and Aldi’s low cost face creams.

Ritorno sull’argomento affrontato in questo post
http://cubepark.wordpress.com/2009/10/28/i-cubi-cinesi/

Ho chiamato l’ufficio brevetti, e ho scoperto che i giocattoli non possono essere brevettati, si può registrare con il copyright il nome del giocattolo, che in quel caso quindi  non può essere copiato . Ma non ha niente a che vedere col brevetto, speterebbe alla SIAE intervenire, il brevetto non ci azzecca

Puoi proteggere il tuo prodotto (giocattolo) solo tramite il copyright.

Esempio.

Il monopoli. Non è brevettato il gioco, è registrato il nome, che non può essere utilizzato da altri.
Però , se te fai un gioco uguale al Monopoli e lo distribuisci col nome Casopoli potresti ugualmente essere denunciato, perchè propabilmente è stato depositato il regolamento.
Altro esempio, a me caro….
La Coca Cola.
Non è stata brevettata, è stato deposiato il marchio, ma non è stata brevettata la formula…perchè?
Ovvio…
La formula è segreta, se avessero brevettata l abevanda avrebbero dovuto depositare la ricetta con l’ingrediente segreto.
Ormai non è più segreto, ma poco importa, ci hanno giocato molto sul “famoso ingrediete segreto”, credo sia stato una questione di immagine….
Lo stesso discoroso vale per la Nutella…c’è la crema di nocciole dell’esselunga, del GS, della coop, della LIDL di Ligabue, ma Nutella..quella è una sola….ma cambiamo argomento, mi sta venendo fame

Facciamo un passo indietro, e parliamo nuovamente di maxi sequestri.
Quando la dogana ferma dei pacchi con dei cubi e fa pagare il dazio, a noi possono sembrare zelanti, invece sono negligenti…
Il marchio CE, questo sconosciuto.
Se la MAcDue facesse una segnalazione alla Guarda di Finanzia , come si dice dalle mie parti, verrebbe fuori un pieno, un bordello.
Ma non per forza deve essere la MacDue a farlo, basta  una qualsiasi persona…ma nn sarebbero sequestrati per conraffazione , ma perchè privi del marchio CE, almeno che non vengano chiamati Rubik….ma se ci fate caso la parola Rubik non esiste nei vari siti, tipo cube4you, si parla sempre di cube, di vari modelli, ma non rubik’s cube…solo cube

Lo stesso discorso vale per il fisher cube e per i V Cube

Quindi, chiunque può fabbricare e vendere questi cubi…senza problemi, non so come funziona a liello internazionale, ma in Italia è cosi

Spero di essere stato chiaro….

Köpte majs på Lidl igår. Den smakade inget vidare. Fast jag får skylla mig själv. Borde givetvis läst på burken innan jag köpte den.

Als de zomervakantie nog maar net is afgelopen, liggen de chocoladeletters alweer in de winkels. Heerlijk toch, zo’n chocoletter tijdens het avondje van Sinterklaas. Tussen het uitpakken van je cadeaus door  bijt je nog snel even een hapje uit je chocoletter. Jammer alleen dat je er zo’n bittere nasmaak van krijgt. Jouw chocoletter komt namelijk misschien wel van de Aldi, Lidl, Jamin of Hema vandaan. En juist die bedrijven vertikken het om de cacoaboeren een eerlijke prijs voor hun producten te geven. Jij geniet lekker van je goedkope chocoletter, terwijl ergens anders in de wereld boeren daardoor geen zelfstandig bestaan kunnen opbouwen.

Ik steun namelijk de actie van Oxfam Novib en deel deze Sinterklaas alleen nog maar eerlijke chocoladeletters uit aan mijn familie en vrienden. Chocoladeletters die wel eerlijk zijn kun je herkenen aan het Max Halveraar- en/of Eko-keurmerk. Alle letters van Verkade en Tony’s Chocolonely (een initiatief van het tv-programma ’ De keuringsdienst van Waarde’ ) zijn bijvoorbeeld gemaakt van eerlijke cacao. Dat geldt ook voor de letters uit het Puur & Eerlijk-assortiment van de Appie.

Oxfam Novib heeft onderzoek gedaan naar het aantal foute chocoladeletters in Nederland. Wat blijkt, van alle chocoletters is maar 15 % met duurzaam geproduceerde cacao gemaakt. Dat komt neer op maar 3,5, miljoen letters op een totaal van ongeveer 23 miljoen. Verder blijkt uit het onderzoek dat de eerder genoemde Hema, Jamin, Lidl en Aldi hélemaal geen duurzame letters verkopen. Een kwalijke zaak vind ik. Dat de Lidl en de Aldi tot deze bedrijven behoren verbaast mij overigens niet, wel dat de Hema en Jamin foute letters verkopen. Je zou toch wel verwachten dat een landelijke snoepwinkel als Jamin meer ballen heeft en investeert in duurzame geproduceerde chocoladeletters. Een aantal grote bedrijven waaronder Verkade, Cadbury en Mars hebben  deze stap namelijk al gezet.

Op http://www.groenesint.nl/ kun je, net als mij, in actie komen tegen de oneerlijke chocoletters. En, best grappig, de gevels van supermarkten die geen eerlijke chocoletters verkopen onder kladden met leuzen als ‘ Echt Hema, Echt fout’. En samen met Dolf Jansen, Patrick Lodiers en Victoria Koblenko als superhelden het opnemen tegen de foute letters. Wel een bezoekje waard dus. Ik hoop dat als je voor de schappen van de supermarkt staat, je beseft dat er ook ‘eerlijke’ chocoladeletters zijn. Ze zijn welliswaar een stukje duurder, maar je krijgt er tenminste niet zo’n bittere nasmaak van!

Déjà un mois que je suis arrivé ici.

Pour être honnête, j’ai la flemme de faire un résumé détaillé de mes péripéties, nous noterons donc principalement et de façon non exhaustive :

1. l’alcool est moins cher dans les bars et encore moins chez Lidl
2. on peut fumer dans les bars (pas bien)
3. les cigarettes s’achètent dans les supermarchés et dans les rues
4. l’accent du Palatinat est rigolo
5. on rencontre plein de gens, en vrac : Chinois, Espagnols, Suisses, Finlandais, Coréens, Français, Belges, Italiens, Anglais, Irlandais, Allemands bien sûr, et al.
6. j’ai oublié mon violon
7. j’ai dénombré près de 6 H&M dans la ville de Karlsruhe
8. Sadi Carnot a fait ériger les fortifications de Germersheim
9. je collectionne les pièces de 10 cents (pour payer l’eau chaude, je consacrerai un article à ce sujet je pense)
10. j’ai désormais deux cartes de crédits, je peux donc désormais me la raconter
11. il y a aussi des Vache qui Rit en Allemagne (et tant mieux, j’ai failli déprimer)
12. j’aime les chocolats chauds au Bailey
13. les pâtes à tartes sont CARRÉES ici, je vous jure, ça m’a fait un choc, vraiment
14. Proscht !
15. aprendo español
16. je n’aime toujours pas le dimanche
17. en Allemand, la Caisse de Communauté se dit “Gemeinschaftsfeld” et la Case Chance “Ereignisfeld”
18. j’ai faim
19. ce n’est pas avec 15 heures de cours par semaines que je vais manquer de temps, oh non
20. kA (il fallait bien un vingtième)

Quelques excursions à Heidelberg, Karlruhe, rien de bien passionnant pour l’instant, si ce n’est que j’ai vu des Flußponys, et j’étais vachement content pour le coup.

Voilà.

Så… Då var den barnlösa helgen avklarad och vi lever fortfarande, ser fortfarande skillnad på våra killar och har inget större problem med att kliva in i föräldrarollerna igen. Så det känns ju bra.

Helgen har för vår del varit över förväntan bra. Vi lyckades göra det vi planerat att hinna med på betydligt kortare tid än beräknat vilket resulterade i den första barnlösa och lediga kvällen utan stress eller dåligt samvete för att man inte borde vara ute så sent, på hur länge som helst. Kändes ungefär lika märkligt som att massera in hårbotten med oljiga fiskbullar eller att ta sig en uppfriskande simtur i ett parti lekakulor eller nåt i den stilen. Eller för den delen, att ta kort på sig själv i duggregnet ute på en svinkall parkeringsplats bland ett berg av kundvagnar från Lidl, vilket vi faktiskt har sysselsatt oss med i helgen som varit. Men kort sagt, det kändes märkligt. 

Hur som haver så var vi tillbaka igår kväll hos farmor en stund efter barnens  läggtid, så vi tog oss en sen middag innan vi gick och lade oss, en aning för sent och en aning mer utmattade än vi kanske trodde att vi var. För tidigt på eftermidnatten vaknar jag av ett ljud från spjälsängen bredvid mig. Och där sitter en av killarna med klotrunda klarvakna ögon, ytterst förvånad över att se pappa en halv meter framför sig.

Så uppfylld av det efterlängtade återseendet så lät inte välkommen-hem-kramarna att vänta på sig. Så efter ett smärre kramkalas vid halv fyra tiden tyckte ändå pappa att det nog vore på sin plats att återgå till sovandet. Men se det tyckte inte lille sonen inte. Här skulle all missad umgängestid tas tillbaka ögona böj. Så vi hade en liten nattsuddstimma eller två tillsammans innan herr John Blund orkade göra entré igen och utföra det han är bäst på.

Så när väl morgonen kom och det var dags på riktigt att kliva upp. Ja, då var man tillbaka i zoombiestadiet igen med pirrande ben av trötthet och ögonlock som cementerats fast i varandra och vägrar öppna sig.

Men men… det reder nog upp sig under dagen skulle jag tro. Det brukar det ju göra.

Taggar: fiskbullar, kramkalas, Lidl, zoombie

Bueno, como explicaba en mi entrada anterior, tenia intención de comprar las partituras que ofrece Lidl por estas fechas pero no había decidido si comprar las de “Técnicas Básicas: Velocidad y Fuerza” o bien “Los clásicos de la A a la Z”.

El día en cuestión no pude acercarme a la tienda antes de las 10 de la mañana. Así que el destino decidió por mí: sólo quedaba un único ejemplar en todo el supermercado y era aquel de Técnicas Básicas. Así que aquí lo tengo pero apenas he tenido un momento de tranquilidad para tocar. Solo probé un día la primera pieza y necesitaria horas de práctica para tocarla medio en condiciones.

Técnicas Básicas consta de 2 libros presentados en una carpeta archivadora de cartón. El que se titula Velocidad es más grueso que Fuerza. Hay un índice al principio de cada libro con las diferentes técnicas a practicar y bajo cada técnica se enumeran las piezas correspondientes. La mayor parte de las piezas son estudios, pero también hay variaciones, vals, allemandes, sonatas, preludios, rondós, etc. Siempre de compositores de renombre, nunca piezas inventadas expresamente para rellenar el libro. Las notas se ven con mucha claridad. No hay indicaciones para la digitación.

Creo que es un nivel bastante alto y, para demostrarlo, os pongo este vídeo, dónde un señor toca la primera pieza del libro  “Velocidad”, la que he probado yo. Se trata del Invento No. 8 de Bach.

Neues aus dem Hause Billa:

Billa (gegründet von Milliardär Karl Wlaschek)  blickt optimistisch in die Zukunft: “Auf der Strecke werden andere bleiben”, lässt Volker Hornsteiner, Vorstandssprecher der österreichischen Supermarktkette, das bisherige Jahr 2009 im Gespräch  Revue passieren.

Seit Beginn der Neupositionierung 2007 habe sich die Rewe-Tochter von der reinen Lebensmittellogistikerin weg zu einer “Spezialistin für Kulinarik und Gesundheit” entwickelt und steuere nun auf eines der erfolgreichsten Jahre in der Firmengeschichte zu. Dazu habe nicht nur der Fokus auf nachhaltige Themen beigetragen.

“Wir sind auch im Preis aggressiver geworden”, meint Hornsteiner.

Der Preis sei im Einzelhandel ohnehin ein unumgehbarer Faktor. “Die Preisgarantie ist wichtig. Wir können in unserer Kommunikation nicht ausschließlich auf Ja!-Natürlich-Produkte setzen”, unterstreicht Hornsteiner. Die “brachiale Werbegewalt” von Branchenprimus Hofer scheue man aber nicht. Der Hofer-Kunde sei ein anderer als der Billa-Kunde. Zudem werde Billa von Preissenkungen weniger getroffen als die Konkurrenz, da das eigene Sortiment eine größere Preis-Range offen lasse.

So führt Billa neben der günstigen Eigenmarke clever auch Markenprodukte, wodurch Preisanpassungen kompensiert würden.

Info: www.billa.at

Vroeger thuis lachten we veel. Uitsluitend uit. Waarmee ik wil zeggen dat we uitlachten, bijvoorbeeld de kat. De kat was nogal bangig en had het aan de stok met een stoer beest 5 deuren verderop. Tot onze vreugde had onze anti-held vaak een pak slaag te incasseren. De overbuurvrouw zorgde ook voor vermaak, hoe ze haar dochter voortrok ten koste van haar zoon. En dat bevriende echtpaar dat stond te  zoenen in hun eigen keuken, was grappig. Ik bedoel, dan ben je volwassen en je hebt twee kinderen, dan ga je toch niet staan zoenen zeg!

We scherpten onze kritiek en onze meningen aan elkaar, kruisten dagelijks verbaal de degens. Het stond goed om een ander de mond te snoeren, de oren te wassen met doorwrochte veroordelingen, vonden wij.

Vele jaren later, toen ik zelfstandig was en het interieur van mijn leven zelf mocht kiezen, besloot ik om de oordelen bij het grof vuil te zetten. Sterker nog, zelfs de meningen deed ik de deur uit.

Wat een opluchting. Ik hoefde niet langer ’s nachts mijn argumenten te repeteren. Ik kon met kinderlijke verwondering alle fenomenen beschouwen, zonder me een mening te hoeven vormen, terwijl anderen over elkaar heen vielen in het verzinnen van snedige opinies en het verdedigen daarvan. Wat zalig om niet langer te hoeven nadenken, slechts te genieten van de caleidoscoop van menselijke mogelijkheden.

Sommigen bewonderen me erom, dat oordeelloze. Het schijnt wel zen te zijn ofzo. Maar mijn zoon vindt het saai. Als hij thuiskomt van school, geïrriteerd over een achterlijke leraar of een gestoorde klasgenoot, wil hij graag mijn instemming. Die krijgt hij niet, hoe vaak hij ook probeert me ertoe te verleiden. Want ik heb geen oordelen en erger me dus nooit.

Bijna nooit. Ik sta mezelf 1 uitzondering toe. Het betreft de accordeonist voor de Lidl.

We hebben hier een AH en een Lidl. De AH is een prettige winkel, de Lidl is goedkoop. Ik bezoek ze dus beide. Wat een ellende toen die accordeonist binnen gehoorsafstand van de Lidl post vatte. Wortel schoot. Onverwoestbaar aanwezig bleef, zelfs bij tegenweer en ontij.

Hebben die lui in de Balkan een speciale training gehad ofzo, dat zelfs hagel en storm ze niet weg krijgen? Hij leek wel waterproof, net als het wanorgel dat hij zo’n 16 uur per dag zat te verkrachten. Begrijp me goed, ik houd van muziek, zelfs van accordeonmuziek uit het oostblok.

Maar dan heb ik het over muziek, niet over het dilettantistische gepruts van een voormalige loodgieter die een neef van de broer van de grootvader van de overbuurman eens had horen zeggen dat je in het westen grof geld kunt verdienen met een accordeon op schoot. Die niet had begrepen dat het enige vaardigheid vereist om wat fatsoenlijks uit het kreng te trekken.

Deze man, ik zweer het, presteerde niets. En als dat ‘niets’ nu enige variatie bood was het nog wat. Dan had je als leek nog kunnen denken dat hij Schonberg speelde. Maar dag in dag uit het zelfde mis geschoten ondeuntje in dezelfde toonsoort van niet meer dan 4 maten te moeten aanhoren! Als je aan kwam fietsen, als je snel- snel om maar zoveel mogelijk te mogen missen de fiets op slot zette, als je een karretje uit de rij rukte, als je de schuifdeur binnen struikelde, maar godbetert nog steeds als je weer naar buiten kwam, nu een stuk trager helaas, want zwaar beladen. Ik mag werkelijk hopen dat hij in de rest van zijn leven niet zo liederlijk tekort schoot als daar bij de schuifdeur van de Lidl.

Wat het allemaal nog erger maakte, was die hardnekkige met goud gevulde grijns, als hij de achterkant van mijn zeer nadrukkelijk afgewende hoofd groette. Niet een keer, nee, alle keren dat ik daar kwam, in alle maanden dat hij de omgeving van de Lidl auditief zat te bevuilen. Hoe achterlijk kun je zijn.

Ik heb het gevierd met een schwarzwalder kirschentorte van de Lidl, toen hij uit het straatbeeld verdween. De accordeonloze dagen regen zich aaneen tot weken. De zon was doorgebroken, mijn zenuwen konden zich herstellen!

Ik bad tot alle denkbare goden dat hij maar weg mocht blijven bij de Lidl. Maar deskundigen beweren wel dat je juist die dingen aantrekt die je aandacht geeft. Misschien hebben ze gelijk. Hij is recentelijk mijn leven weer komen verpesten. Nu zit hij bij de  AH.

Alas, I have just found that Hatherwood brand cheddar cheese was available at Lidl only during their British Week in October.

Am now waiting for the next British Week – but as I am not there every week, I may miss it. So I thought “if only Lidl had an email list…” so I would know in advance – and found Subscribe to Lidl’s newsletter.

Their Italian Week starts on 18 November, with interesting pasta: lasagne, canneloni, fusili bucati lunghi (long wavy pasta, a Naples speciality), trottole tricolore (plain, tomato and spinach flavoured spring-shaped spirals). Also with olive oils, Arborio risotto rice and salami. Ciao!

Zwei Wettbewerber, die ihre Waren im gemeinsamen Lkw ausliefern – das war für viele Manager bis vor kurzem unvorstellbar. Doch die Krise zwingt die Unternehmen, ihre Kosten zu senken. Selbst erbitterte Konkurrenten liefern ihre Waren zusammen aus, um die Ausgaben zu drücken.

KÖLN. Ferrero und Mars machen gemeinsame Sache: Die Wettbewerber im Geschäft mit Süßwaren schicken ihre Lkws zusammen auf Tour. Seit einem Jahr steuern Fahrzeuge, die mit Waren beider Unternehmen beladen sind, Händler wie Rewe, Aldi oder Lidl an. Mehr als zwei Drittel aller Lieferpunkte in Nordrhein-Westfalen wurden gebündelt. “Unsere Produkte konkurrieren nicht auf dem Lkw, sondern im Regal”, sagt Romald Heuvelmans, Leiter Kundenlogistik bei Mars. Das Modell hat Erfolg: Die Frachtkosten liegen heute zehn bis 15 Prozent niedriger. “Wenn jeder allein für sich die Lieferkette optimiert, könnte er höchstens einen Kostenvorteil von drei Prozent erzielen”, sagt Heuvelmans.

Dass sich zwei Wettbewerber zusammenraufen, die mit ähnlichen Produkten die gleichen Kunden beliefern, war bis vor kurzem für viele Manager unvorstellbar. Doch die Krise bricht die Fronten auf. Derzeit streben internationale Handelsunternehmen nach der Kontrolle über die Lieferkette. “Das Thema gewinnt an Brisanz”, sagt Andreas Otto, Betriebswirtschaftsprofessor an der Universität Regensburg. Der Handel wolle die Logistik übernehmen – was für die Hersteller höhere Kosten bedeuten würde. “Kooperationen bieten einen Ausweg: Wenn die Hersteller die Logistik günstiger organisieren, können es sich die Händler nicht leisten, in diesen Bereich zu investieren.”

Der Zeitpunkt ist günstig für die Hersteller – denn viele Logistik-Dienstleister, die für sie arbeiten, sind derzeit in einer schwachen Verhandlungsposition: “In den aktuellen Krisenzeiten mit Überkapazitäten, billigem Diesel und fallenden Preisen auf dem Transport- und Logistikmarkt nutzen viele Verlader die Gelegenheit, um durch Ausschreibungen günstigere Einkaufskonditionen zu realisieren”, sagt Tobias Hirsch, Inhaber der Logistikberatung Dr. Hirsch Consulting. “Die Dienstleister werden derzeit überhäuft mit Ausschreibungen und sind oft zu erheblichen Zugeständnissen bereit” – auch in puncto Kooperationen.

Viel professioneller gehen die Hersteller heute an das Thema Lieferkette heran. In vielen Firmen sind die Logistik-Experten in die oberste Führungsetage aufgerückt. So sitzt beispielsweise seit Anfang des Jahres Frank Wiemer im Vorstand des Kölner Handelskonzerns Rewe. Zuvor war er Logistik-Chef beim Konkurrenten Metro. “Früher konnten sich die Logistik-Verantwortlichen in vielen Unternehmen nicht durchsetzen. Jetzt sind sei vielerorts selbst an der Spitze und bestimmen die Richtung”, sagt Wissenschaftler Otto.

Mit Interesse verfolgt die Transportbranche nun das gemeinsame Projekt der beiden Rivalen Mars und Ferrero. Gerade bei kleinen Warenmengen bringt die Kooperation spürbare Vorteile. Wenn beispielsweise ein Händler früher nur eine Palette eines Produktes bestellte, musste der Hersteller einen Spediteur mit der Lieferung beauftragen – die dann recht teuer wurde. Kann der Transportdienstleister allerdings die Aufträge verschiedener Hersteller zusammenfassen, lastet er sein Fahrzeug besser aus – für alle Auftraggeber sinkt der Preis.

Doch die Kooperation birgt auch Gefahren. Denn die Hersteller begeben sich dadurch in gegenseitige Abhängigkeit. Ein Beispiel sind die mit dem Transportdienstleister vereinbarten Konditionen, die sich nach der Gesamtmenge der Waren richten. Die kann der einzelne Partner kaum noch beeinflussen. “Es verlieren etwa die Tarife trotz unverändertem eigenem Mengengerüst ihre Gültigkeit, wenn das Volumen eines Partners wegbricht”, sagt Berater Hirsch. Zudem müssen die beteiligten Unternehmen Informationen zu Mengen und Kosten transparent machen – was gerade bei Wettbewerbern oft nicht erwünscht ist. Daher setzen die Firmen vielfach einen externen Manager zum Aufbau einer Kooperation ein.

Aufgrund dieser Nachteile schließen die Unternehmen häufig nur eine Transport-Zusammenarbeit für Stückgutsendungen ab. Dabei behält jeder Verlader sein Lager. Für die Lieferungen an die Händler nutzen die Hersteller die Umschlagpunkte eines gemeinsam ausgewählten Transportdienstleisters. “Die Bündelung erfolgt somit nur auf der ?letzten Meile? vom Umschlagpunkt zum Kunden”, sagt Hirsch. Eine solche Kooperation lässt sich relativ einfach umsetzen – und bei einem Scheitern auch schnell wieder beenden.

Mars und Ferrero beispielsweise haben als Transportdienstleister das Unternehmen Ertl Systemlogistik Minden (ESM) ausgewählt. Dessen Lager nutzen sie als Umschlagplatz. ESM bündelt dann die Paletten und beauftragt die Spediteure mit der Auslieferung. Auch hier fallen Kosteneinsparungen an: Das Lager des Dienstleisters ist besser ausgelastet und kann Synergien nutzen.

Gefunden im Handelsblatt

Tämänpäiväinen retki kauppoihin kulki itään ja länteen. Ensiksi Itäkeskukseen, josta F nouti jonkin lätkään liittyvän voittonsa. Pyörähdin sitten Itiksen Stockalla ja pikaisesti Anttilassa. Sieltä matka jatkui kohti Petikkoa, jossa Kruunukalusteessa maksoin tilaamani vuoteen loppumaksun. Toimitukseen tuote tullee ensi viikolla. Vanhan, mutta hyvin käyttökelpoisen sänkyni ottaa yksi hoitajistani. Täytyy yrittää saada uuden kokoaminen ja vanhan pois roudaaminen jengaamaan saumattomasti.

Petikossa vierailin ystävättäreni E:n työpaikalla Sauna-Ideassa, jossa tervehdin myös kummityttöni aviomiestä. Siisti kauppa pullollaan saunoja ja kiukaita.

Viimeinen stoppi oli Kaivokselan Lidl. Nyt riittää ruokatavarat vähäksi aikaa. Onneksi poliisiviranomainen myönsi mulle vammaisen pysäköintiluvan niin pääsee pääovien tuntumaan parkkiin.

HARDDISCOUNTER ASDA START BANANENOORLOG

Het is zover. De harddiscounters in Groot-Brittannië hebben de oorlog aan fair trade verklaard. Was eerder Chiquita de grote boeman, dan is vandaag ASDA de boeman.

Het begon afgelopen weken met ASDA, dat de prijs voor een tros van zes bananen tot een historisch lage winkelprijs liet zakken: 0,38 pond.

A bunch of bananas will cost just 38p a kilo. Typically there are six loose bananas in every kilo.

Lees meer: Britse harddiscounters vechten bananenoorlog uit

Het gaat hier om een tros ‘gewone’ dollarbananen. ASDA verkoop ook fairtradebananen. Daarvoor staat de prijs op 1,29 pond:

»» LEES DE UPDATE

Food, that is. This weekend I did some serious eatin’ and drinkin’ and am now revelling in a foodie hangover of sorts.

I’ll begin at the end which was last night’s comfort food in front of the X Factor. WHAT was Simon thinking, the crazy svengali idiot? I won’t enter into a discussion on the rights and wrongs of his decision as I realise that the contestants involved are all children in a sense and, especially when it comes to those twins, are ill prepared for what the nasty public will throw their way. With the X Factor I decided it was time to break out the Perugina Panettone I bought yesterday in The Best of Italy in Ranelagh. It feels a little early as I generally wait until December to begin my diet of Panettone and coffee but comfort was called for. Earlier in the day my Dad handed my poor sick self the Observer Food Monthly: Festive Special so we served our panettone alá Stuart Gillies who advises:

At home we slice the panettone thickly, dust it with icing sugar then chargrill the slices in a very hot grill or griddle pan to carmelise the sugar. Serve it immediately with a big scoop of good-quality vanilla ice cream and fresh whole clementines in a bowl.

I left out the clementines and instead of vanilla ice-cream used the Carte D’or Caramel Cinnamon Waffle flavour we had in the freezer. It was DELICIOUS and is the only way I will be eating my panettone this winter. Aside from when I’m bothered to make Francesco Mazzei’s Panettone Ripieno,which is panettone filled with zabaglione and mascarpone cream:  perhaps not an everyday breakfast dish. Last year I made Panettone bread and butter pudding, you can find the recipe here. (Incidentally Lidl have their Pandoro on sale already if you’re not a fan of the fruit element of Panettone but enjoy the sweet bread)

The reason I was delicate yesterday was the culmination of Saturday spent wining and dining. On Saturday night we went to Il Segreto on Merrion Row in Dublin. (They have a great site, with up to date menus) I’m not going to list what everyone had as I can’t remember but we did begin with some great cocktails; I had a Champagne Bellini which was delicious and tasted like more. There were real peaches involved somewhere along the line, not just the overly sweet juice you sometimes get when you order one of Hemingway’s favourites. For my starter I ordered a Ceviche of atlantic scallops with margarita sorbet and kiwi dressing. Being honest this was my first experience with scallops and I’m not sure how I feel about them. They’re one of those dishes I avoid like a child who believes they hate broccoli but have never tried it. Plus, I’m a poor fish eater (despite living in an island nation yada yada yada) so I generally go for meat and vegetable dishes.

The ceviche was good, really fresh and refreshing all at the same time. The sorbet was delicious and like the bellini, tasted like more. I don’t know how quickly I’ll be returing to scallops but I am keen to try them cooked, beginning raw may not have been the cleverest in a new food friendship. Other starters on the table was Ravioli Di Magro which was a mouth watering dish of filled ravioli with a lemon butter sauce, a bowl of Celeriac and something soup and a starter portion of Penne Arrabbiata.

My main was the veal cutlet (on the bone) with sage, parma ham, fontina & lemon thyme jus. It was so good, the veal was strongly flavoured with the sage but it all worked well together despite my reservations about fontina, a cheese I usually dislike. Other mains on the table were seabass, a risotto milanese with ossobuco ragout and crispy pressed pork belly with pan roasted atlantic scallops, celeriac puree and coral & dill sauce. Everyone except he who ordered the risotto was happy. Personally I thought the risotto was exceptional and the ossobuco was excellent with the creamy saffron risotto. But you can’t please everyone. Service was good, composed almost entirely of male Italians and very attentive. The only gripe I have with the whole experience was the incredibly low lighting at our table, one tealight does not provide enough light for four people to eat by.

Lunch on Saturday was a quick bite in Davy Byrnes, off Grafton Street. It’s one of my favourite Dublin pubs mainly because I like the idea of drinking in a place that is mentioned in Ulysses, and who doesn’t?! I was the only one who ordered something that wasn’t a sandwich: a goats cheese tartlet with side salad. It was a quiche and I hate quiche. A quiche is not a tarlet, people of the catering world.

Oh! I almost forgot. We had a brief wander around Brown Thomas on Saturday and aside from the AMAZING eyeliner (YSL Easyliner in black) I came away with I also bought 12 Laudurée macaroons. 12 cost €18 which is an eye-watering amount to pay for anything so small but I am a sucker for a novelty and cute packaging and couldn’t resist. I loved them, particularly the salted caramel, pistachio and raspberry flavours but others were not so enamoured. I think they found the price, rather than the product, hard to stomach.

Laudurée Macaroons

In addition to the eating I also recieved a new cookery book as a gift this weekend: Neven Maguire’s Home Chef. It’s a really lovely book, with clear concise instructions, levels of difficulty and what look like very tasty dishes. I will be posting something from it this week. This week begins the Christmas Cakes and puddings, the cake recipe I will be posting if you think you want to make your own. It’s very satisfying, especially when you add Christmas music and hot chocolate to the equation. I also spent this morning drooling, once again, over Nigella’s Christmas and I vowed to make the Girdlebuster Pie before the year is out. Stay tuned, just seeing the pictures will make your teeth fizz.

Hoje venho trazer algo, que tem suscitado alguma discussão e tem dividido muitos clientes, são o não fornecimento por parte das superfícies comerciais de sacos de plástico para as compras, passo a transcrever a notícia e de seguida teço o meu comentário sobre o assunto:

« Sacos de plástico Reduzimos o consumo, reutilizamos mais e aprendemos a reciclar. Não chega

Continuam omnipresentes, mas há um novo cuidado na maneira como os gastamos: passaram a ser pagos, são biodegradáveis ou existem em formatos maiores para poderem ser utilizados várias vezes. Há menos desperdício, mas é só nos sacos de plástico. E o resto? Por Nicolau Ferreira e Rui Gaudêncio

Até há poucos anos chegávamos a sentir-nos ultrajados quando ficávamos sem sacos de plástico na caixa de um supermercado e tínhamos de pedir mais um para guardar as últimas três latas de atum e a garrafa de óleo. O gesto automático do empregado que nos atendia era suficiente para nos sossegar. As mãos desapareciam por baixo do balcão onde passam as compras e voltavam a aparecer com mais um molho de sacos com um ar resistente, desinfectado e fresco – como se tivessem acabado de nascer ali, de propósito para nós. O atum e o óleo eram guardados, preenchendo um terço do saco, pagava-se a conta e a missão estava cumprida. Levávamos para casa muitos sacos de plástico com múltiplas funcionalidades, em que o único perigo era causar a asfixia de crianças.

Durante décadas, poucos se interrogaram do impacto que esta transacção tinha na natureza. Mas a onda ambiental que tem vindo a atravessar o globo viu neste objecto, representante da cultura do desperdício, um alvo para passar uma mensagem. Os sacos de plástico, tão omnipresentes como os carros de cinco portas e o ar condicionado, tornaram-se o símbolo da luta pelo ambiente.

Em Portugal ainda não há leis como na Irlanda, em Gales ou em algumas cidades dos Estados Unidos que taxaram universalmente o saco, mas notam-se diferenças. Apareceram no mercado sacos que se intitulam biodegradáveis, foram fabricados sacos encanastrados, resistentes e maiores, de longa duração. Supermercados que distribuíam livremente passaram a pedir taxas simbólicas por cada unidade. A situação mudou, os hábitos das pessoas também e já pensamos um segundo, quando o empregado de balcão nos pergunta o número de sacos que queremos.

“Enquanto não se pagava, era tudo nosso; agora, como é a pagar, as pessoas já se encolhem um bocadinho, como é normal”, diz Fátima Ribeiro, 43 anos, à saída de um Pingo Doce em Lisboa. A cadeia de supermercados da Jerónimo Martins teve uma vitória indiscutível, ao conseguir diminuir o consumo de 60 por cento dos sacos de plástico desde que, em 2006, introduziu a taxa de valor simbólico de dois cêntimos por saco.

Segundo a empresa, a aposta era ambiental. “O Pingo Doce acredita que deve assumir uma posição que motive a poupança de recursos naturais e de sensibilização do consumidor”, explica por e-mail Rita Cardoso, assessora da empresa. A aposta é bem intencionada, mas o plástico que se continua a levar para casa e a deitar fora em embalagens, invólucros, garrafas de água é em proporções absurdas. Já para não falar no sem-número de problemas ambientais e ecológicos que o mundo engendrou – no topo dos quais aparecem as alterações climáticas, a falta de água e a extinção de espécies.

Estamos a aprender a poupar nos sacos, e depois?

Toneladas de lixo

Desde passarem a ser identificados como flor nacional (não oficial) da África do Sul até serem os responsáveis pelas cheias no Bangladesh durante o final dos anos de 1990 por entupirem o sistema de esgotos (os séculos que demoram a degradar-se faz com que se acumulem rapidamente), os sacos de plástico costumam aparecer pelos piores motivos nas notícias relacionadas com o ambiente.

Não é só uma questão de serem fabricados a partir de um subproduto do petróleo, um recurso não renovável e por isso não sustentável, com emissões de CO2 associadas à sua síntese e transporte. Há o problema acrescido de muitos países não fazerem recolha dos sacos de plástico, que acabam dispersos na natureza. “Muitas aves e tartarugas acabam por ingerir esses elementos e os animais morrem sufocados,” exemplifica Rui Berkemeier, fundador e coordenador do Centro de Informação de Resíduos da Quercus.

Os primeiros compostos que precederam o plástico nasceram durante a segunda metade do século XIX, mas os sacos só começaram a ser introduzidos em massa cem anos depois. Jaime Festas é do tempo em que as pessoas não os usavam. O dono de uma das mercearias do Bairro da Graça, em Lisboa, tem 53 anos e mais de 40 a trabalhar no negócio. Recorda-se das almotolias de folha de metal para o transporte do azeite, dos garrafões de vidro para a água mineral, do papel onde se punha a quantidade de manteiga ou banha que se pesava. Para o transporte das compras serviam os sacos de papel, que continua a defender veementemente como uma indústria que se poderia desenvolver em Portugal, e os cestos de verga que as empregadas utilizavam. “Lembro-me da vinda dos sacos de plástico”, diz.

São indiscutíveis os benefícios que todos viram no objecto: é mais higiénico, não verte líquidos, é impermeável, leve mas com uma grande resistência, pode ser utilizado várias vezes. Hoje, Jaime Festas fornece gratuitamente os sacos de plástico aos clientes, e paga um euro e meio por quilo do material.

“Estima-se que a quantidade de sacos de plástico colocados no comércio retalhista varie entre 10 mil e 20 mil toneladas”, explica por e-mail Rui Toscano, que preside ao conselho de administração da Plastval, a sociedade anónima que foi criada há 13 anos por um conjunto de indústrias do plástico, depois de uma directiva comunitária estabelecer metas para a reciclagem.

Em 2008, reciclaram-se em Portugal 35 mil toneladas de plástico, cinco mil das quais eram sacos – cerca de metade de todo o tipo de plástico, na versão de filme, composto por uma substância chamada polietileno que é reciclado. Os sacos representam menos de 15 por cento de todo o plástico reciclado.

As normas europeias prevêem que em 2011, em Portugal, mais de um quinto (22,5 por cento) do plástico seja reciclado. “A taxa de reciclagem nacional do plástico situa-se nos 19,1 por cento; se estivéssemos em 2011, a meta não estaria atingida, razão pela qual continua a ser necessária a participação de todos os cidadãos na separação e deposição selectiva do material plástico”, observa Rui Toscano. Não se pense, contudo, que a tendência para a produção deste material sintético, capaz de ser moldado em milhares de objectos diferentes e que é utilizado para fazer tudo, desde carros até material para informática, vá diminuir.

Segundo o relatório The Compelling Facts about Plastics 2009, publicado há menos de um mês pela Plastics Europe, foram produzidos no ano passado 245 milhões de toneladas de plástico em todo o mundo, tendo havido uma diminuição em relação ao ano anterior como efeito directo da recessão mundial. No entanto, as estimativas – para 2015 – das necessidades dos cidadãos deverão exigir à indústria mundial uma produção de cerca de 328 milhões de toneladas. É provável que daqui a meia década levemos menos sacos para casa, mas mais plástico.

Opções diferentes

No dia-a-dia há quem veja as medidas que estão a ser tomadas pelos supermercados como o Pingo Doce um arranque positivo para uma cultura com menos desperdício. “Acho que nunca se deve chamar inútil a um esforço”, defende João Pedro Frazão, estudante do ensino superior, que diz ter alterado o seu comportamento desde que foi obrigado a pagar os sacos de plástico. “O facto de pagar, para além da parte financeira – não é que sejam muito caros -, obriga uma pessoa a pensar: se calhar é melhor reutilizar, comprar sacos para o lixo.” O jovem de 21 anos aponta para as alternativas que existem, como os sacos encanastrados, que são maiores e podem ser reutilizados.

Tanto o Pingo Doce como, entre outros, a cadeia de supermercados Continente (empresa pertencente ao grupo que detém o PÚBLICO) têm à disposição do consumidor este tipo de saco, que se pode adquirir a 50 cêntimos. Mas a filosofia do grupo da Sonae é diferente em relação aos sacos comuns. “Consideramos que os sacos são “embalagens de serviço”, sendo entendidas como parte da globalidade dos serviços que prestamos, para os quais não faz sentido introduzir pagamentos”, defende por e-mail a assessoria da empresa.

Esta opinião é partilhada por João Pereira Pestana, de 56 anos, que paga pelos sacos de plástico que leva. “Se vimos às compras, temos de levá-las. Tem de haver um saco de plástico – dado ou por uma quantia simbólica.” E para o pasteleiro a questão dos dois cêntimos cobrados pelo Pingo Doce “não é uma quantia simbólica, ao fim de muito tempo é um valor mesmo”. No caso do Minipreço, onde sempre se pagaram os sacos de plástico, o valor sobe para três cêntimos.

Ainda assim é uma quantia irrisória, quando comparada com o que se passa na Irlanda, onde o preço dos sacos de plástico, imposto pelo Estado, começou por ser de 15 cêntimos em 2002 e mais recentemente subiu para 22. Depois de a medida ter sido aplicada houve uma redução de 90 por cento no número de sacos de plástico utilizados.

A alternativa ambiental do Continente foi apostar nos sacos oxodegradáveis. “O novo saco-cliente [o saco comum] é fabricado através de um processo de inovação tecnológica que garante a degradação do plástico em apenas alguns meses, sem qualquer intervenção humana.” A composição do saco leva um aditivo que, supostamente, torna as ligações moleculares mais fracas e permite aos microrganismos uma degradação mais fácil. Segundo a Sonae, os sacos ficarão degradados totalmente “entre 18 a 24 meses”.

A Quercus está desde Janeiro a realizar uma experiência para comprovar a capacidade de degradação deste novo material. Quatro ambientes diferentes testam a resistência do plástico – água normal, água salgada, envoltos em lixo e em cima da terra. Em todas as experiências o material está submetido à luz natural. Até agora os sacos de plástico parecem continuar tão viçosos como no primeiro dia.

Rui Berkemeier, que questiona as novas propriedades do material, alerta que a grande discussão a nível mundial é o impacto do material. “Os oxoplásticos entram na natureza de uma forma perniciosa”, alerta, explicando que não se sabe que efeito vão ter nas cadeias alimentares.

O ambientalista argumenta que devem ser tomadas medidas de racionalização do plástico, preferindo que o material seja utilizado para fabricar objectos de longa duração: “O plástico tem propriedades fantásticas, não faz sentido ser utilizado em produtos descartáveis.” Quanto ao saco de plástico, defende que não seja oferecido. “Os dois maiores partidos têm no seu programa de Governo medidas explícitas para reduzir o consumo de sacos de plástico, defendemos que haja um consenso,” diz, explicando que uma medida destas seria um símbolo muito importante para a luta pelo ambiente.

Para Margarida Silva, ambientalista do Porto, apesar de útil, passar a pagar por cada saco de plástico teria um efeito meramente cosmético. “O plástico é um subproduto do refinamento do petróleo; o nosso grande problema é estarmos toxicodependentes do petróleo energeticamente. Isso é um tabu ainda maior do que o plástico.”

A Plastval confirma que apenas quatro por cento do petróleo bruto extraído anualmente é utilizado na produção de matérias-primas plásticas. Aos ambientalistas esta associação responde que “políticas ambientais baseadas na limitação do crescimento são falsas políticas ambientais” e deve-se apostar em dar mais valor aos produtos através de uma redução na produção e eliminação dos resíduos. “O desempenho ambiental da produção, uso e destino final dos sacos de plástico é superior, quando comparado com outros materiais alternativos”, lembra a Plastval.

No final do dia, o papel máximo do cidadão parece reduzir-se a separar o lixo correctamente.

Acreditar no gesto

Na Miosótis de São Sebastião, em Lisboa, os sacos de plástico são a excepção. O segundo supermercado de produtos biológicos da empresa tem uma filosofia clara assente na redução do consumo, reutilização e reciclagem. Os únicos sacos de plástico que o P2 viu foram junto aos frescos, para os legumes molhados. “Incentivamos as pessoas a trazerem um saco para o pão, um saco para os legumes”, explica Ângelo Rocha, um dos donos da Miosótis, acrescentando que as pessoas que vão ali fazer um consumo ecológico “devem ter um comportamento ecológico também em relação ao saco”.

Para quem se esquece de trazer sacos há à venda sacos de pano ou de papel. Se o cliente não quiser pagar, tem ainda disponíveis as caixas de cartão que vieram com os produtos e que já não são utilizadas. Dentro da loja o plástico não abunda ou está concentrado nos carrinhos das compras reciclados que são feitos a partir de 25 garrafas plástico de litro e meio. Há cereais a granel e os produtos frescos têm uma embalagem simples, com um tamanho mínimo, para reduzir o plástico utilizado. Segundo Ângelo Rocha, as marcas optaram por embalagens mais “justas” na sequência da pressão dos consumidores com maiores preocupações ecológicas.

Os clientes que vão à loja apreciam os produtos pela qualidade e o “sabor”, como é o caso de Dina Dima, que acrescenta ser também uma forma de poluir menos. “É menos prejudicial no futuro, sei que é mais caro, mas que traz vantagens para mim e para todos, no final”, explica a conservadora de museus, de 46 anos, que deixou de utilizar sacos de plástico desde que vai à Miosótis. E não acha que poupar nos sacos de plástico é uma gota no oceano? “É, mas eu acho importante, tenho de acreditar, se não, parava.”

Quando Dina passa pela caixa do supermercado, o diálogo não será assim tão diferente. “Às vezes, quando me esqueço dos sacos, tenho de comprar aqui. São muitas as vezes em que me esqueço.”»

In: http://jornal.publico.clix.pt/noticia/01-11-2009/sacos-de-plastico-reduzimos-o-consumo-reutilizamos-mais–e-aprendemos-a-reciclar–nao-chega-18108286.htm, em Jornal Público a 02 de Novembro de 2009

O meu comentário:

Penso que a questão dos sacos nos supermercados, é comparável mediante a estratégia da superfície comercial, ou seja, se uma superfície comercial é discount, então temos que pagar os sacos plástico, se a superfície comercial é mass market, então temos a oferta dos sacos plásticos.

Ficaria mais feliz, se as políticas fossem mais ambientais, ou seja, o Pingo Doce, no inicio apesar de invocarem natureza ambiental, a verdade, é que era mais pelo custo que os sacos tinham, e o impacto que repercutiam no custos da superfície comercial. NO entanto, penso que em parte a tese ambiental, até tenha um pouco de veracidade, e que seja relevante, de tal forma, que tenham essas preocupações, mas se tal fosse verdadeiro em 100%, deveriam ter sacos reutilizáveis a venda, nem que fossem um pouco mais caros, mas que incentivassem os clientes a proteger eles mesmos o ambiente, e até poderiam ter a insígnia nos respectivos sacos, de certeza que as pessoas, os usariam para fins tão diversificados, que teriam o retorno em publicidade gratuita, além de denotarem uma responsabilidade social pelo meio ambiente.

As superfícies que oferecem actualmente os sacos plástico, têm um público alvo ligeiramente diferente das superfícies que enumerei anteriormente, pois têm clientes que além dos produtos, exigem serviço, ou seja, exigem valor acrescentado, e como tal, necessitam ter os sacos disponíveis, e por essa razão as empresas, dizem mesmo que os sacos são parte integrante do serviço.

Penso que, o principio de boa utilização dos plásticos, deve partir de todos nós, devemos ter consciência que mesmo que a superfície comercial no faculte sacos, se pudermos utilizar um saco reutilizável, deveremos optar por tal, e se todos fizermos isso, chegará uma parte, em que os sacos usados pelas pessoas nas suas compras, terão um peso residual, e nós usaremos sacos, que vão às compras muitas vezes.

Um exemplo, existe uma grande superfície de decoração, que não dá sacos, ou pagamos uns 20 cêntimos por uns de papel, ou compramos, por 50 cêntimos uns reutilizáveis, os reutilizáveis, são bastante resistentes, e podem ser usados mesmo para ir ao hipermercado, agora se dividirmos os 50 cêntimos por 0.02€, temos o resultado de 25 sacos plástico, ou seja, ao comprar um saco daqueles, é o mesmo que comprar 25 de plástico, mas os de plástico não são tão resistentes, nem podem ir tantas vezes às compras como aqueles. Trata-se basicamente de uma questão de escolha e opção.

A regra do bom senso, rege-se que sejamos ambientalmente eficazes, e como tal, poupemos o ambiente, e como tal, parte de cada um de nos poupar os recursos e o ambiente, se não for uma estratégia conjunta entre todos, penso que não chegaremos a bom porto, portanto, deixo os parabéns a quem já tem sacos reutilizáveis, às grandes superfícies que vendem os sacos, mas também às outras que os dão, pois penso que o cliente, é que tem que mudar de hábitos, tem que ser ambientalmente correcto, e desta forma, podermos poupar alguns dos recursos do planeta, mas para tal acontecer, temos que agir todos em prol do planeta melhor. Outra vantagem, é que neste caso, ser ambientalmente correcto, favorece, pois poupam as empresas, e dão mais descontos e geram mais emprego, e poupamos nós, que pagamos menos pelas compras, e custam menos as sacas; não pensem que as sacas eram dadas de borla, o preço delas está incrementado no preço dos produtos…

Pensem nisto….

Tenho Dito

RT