มีคนบอกว่า Sandra Bullock เป็นเจ้าแม่หนังตลก-โรแมนติก – ใช่เหรอ?

เห็นคุณน้า Sandra เมื่อไหร่ นึกถึงฉากตื่นเต้นในรถเมล์ตอนเล่นกับ Keanu Reeves ใน “Speed” มากกว่า โอเคครับ “Speed” โรแมนติกเป็นบ้า อย่างน้อยก็โรแมนติกกว่า Mr. & Mrs. Smith ไม่เชื่อลองดูสิ

เรื่องมีอยู่ว่า ณ สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง, Margaret (Sandra Bullock) บรรณาธิการสาวใหญ่ นิสัยบ้างาน บ๊อซซี่ งี่เง่า เอาแต่ใจ และใครไม่รักช่างหัว! โดนกองตรวจคนเข้าเมือง(ตม.)(สหรัฐฯ)เล่นแง่ให้ออกจากประเทศ (Deportation) เพราะเธอเป็นคนแคนนาดา และเผอิญว่า Visa หมดอายุ !

Margaret เอาคว้า Andrew (Ryan Reynolds) ผู้ช่วยมาร่วมซ_วยโดนตีหน้าซื้อหลอกนายใหญ่ว่า เขาและเธอกำลังจะแต่งงาน … โดย Andrew ไม่รู้ตัวมาก่อน เลยต้องสมยอม เพราะ Margaret ยื่นข้อเสนอให้เขาเป็น บรรณาธิการ ตรงใจเป็นความใฝ่ฝันของ Andrew มานานแล้ว

ตม. จอมดื้อยอมไม่ได้ เพราะใครๆ ในนิวยอร์คต่างรู้จักบรรณาธิการอย่าง Margaret เรื่องเม้าผ่านเครือข่ายอินเทอร์เนทเดินทางเร็วกว่า Margaret เดินกลับถึงโต๊ะทำงานด้วยซ้ำ จึงพยายามสืบสวน เพราะหากใครให้การเท็จ แต่งงานเพื่อแลกับการเข้าเมือง ต้องโทษปรับหลายตังค์แถมติดคุก 6 เดือนอีกต่างหาก

สำหรับผู้ช่วย Margaret อย่าง Andrew เขารู้จักเธอดี เพราะทำงานใกล้ชิดคล้ายเลขาฯ ใครจะมาจะไป Margaret จะไปทำอะไร เขาเป็นคนประสานงานทั้งหมด

แต่เพื่อให้ Margaret สามารถตอบคำถาม ตม. ได้ทุกข้ออย่างแนบเนียน เธอตกลงใจไปงานเลี้ยงวันเกิดคุณย่าของ Andrew ที่เมืองสวยใน Alaska! และ(สั่ง)ให้ Andrew เตรียม “คำถามส่วนตัว” ระหว่างเขาและเธอมาอ่าน และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวของหนังเรื่องนี้

ใน Alaska, Margaret กลายเป็น always-in-control city girl เต็มตัว ได้ค้นพบตัวเองในสถานการณ์ที่ฝรั่งเรียกว่า Fish-out-of-water ส่วนครอบครัวของ Andrew ร่ำรวยในบ้านเกิด พ่อของเขาอยากให้ Andrew กลับบ้านมาดูแลธุรกิจ ในขณะที่เขามีความฝันเป็นบรรณาธิการอย่างว่า – แทรกประเด็นหลังนี้มาทำอะไรก็ไม่รู้

ไหนๆ ก็ไหนๆ … เรื่องนี้จบ Happy ending ครับ … จะเรียกว่า Spoil ก็ใช่ แต่หนังแนวนี้จบเป็นอย่างอื่นไม่ได้ มันต้องมีอันเป็นไปแบบนี้แหละ แต่ … ผมชอบนะ นั่งหัวเราะทั้งเรื่อง หนังเขียนบทให้เจ้านายสาวจู้จี้กับลูกน้องหนุ่มขี้อำข่มกันมาน่าสนุก

ผมชวนไปดูธรรมเนียมน่ารักดีของฝรั่ง เขาให้ความสำคัญมากพอดีกับนาทีขอแต่งงาน (Proposal) ใครขอใครก่อน ใครหวาน ใครเขิน ใครสร้างบรรยากาศอะไร … เป็นเรื่องหวานๆ เล่าสู่กันฟังถึงลูกหลาน เล่าได้ชั่วชีวิต (กรณีไปกันรอด!) – ช่วงนี้ Margaret กับ Andrew อำกันสนั่น ฮาครับ ฮา

การใช้ชีวิตร่วมกันระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องสำคัญก็จริง แต่การใช้ชีวิตร่วมกับครอบครัวของอีกฝ่ายก็เป็นเรื่องสำคัญไม่ยิ่งหย่อนกัน เข้าทำนอง love me love my dog ครือกัน ไม่ได้หมายความว่า พ่อแม่ เป็นพวกเป็นกับ dog นะครับ หมายถึง “รักฉัน รักสิ่งที่ฉันรักด้วย” ประมาณนั้น

ดู Proposal แล้วได้คิดว่า “ก่อนขอแต่งงาน สำรวจให้ดีๆ ว่า เธอเลี้ยงหมาเยอะไหม”

ขุนอรรถ

(ข้อความนี้ได้มาจากที่ไหนสักแห่ง ผมลืม source ไปแล้ว ขอโทษจริง)
หนังทำเงิน 3 วันแรกระหว่างวันที่ 19-21 มิถุนายน 2009 ไป 34.1 ล้านเหรียญฯ ด้วยทุนสร้างเพียง 40 ล้านเหรียญฯ ก็เดาได้ไม่ยากว่าผลงานของผู้กำกับ แอนน์ เฟลต์เชอร์ (27 Dresses) ได้กำไรแน่ๆ

The Proposal ยังเป็นหนังเปิดตัวสูงสุดของเจ๊แสงดาว รวมถึง ไรอัน เรย์โนลด์ ในฐานะนักแสดงนำ และทำให้มีรายได้รวมประจำสัปดาห์สูงกว่าปีก่อน 3 % (ปีที่แล้วหนังที่ออกฉายในช่วงสัปดาห์นี้คือ Get Smart) แน่นอนว่าไม่ต้องเดาให้ยาก 63% ของผู้ชมเป็นผู้หญิง และ 86 % อายุ 18 ปีขึ้นไป โดยกว่า 70 % มาดูเป็นคู่ (ผลสำรวจจาก Exit Poll)

ฉากนี้ ช่วยดูหน่อยว่า ใช้เทคนิค Green screen* หรือเปล่า?

เทคนิคนี้ เริ่มตั้งแต่การถ่ายทำโดย ถ้าเป็น Green Screenจะถ่ายทำบนฉากสีเขียว และถ้าเป็น Blue Screenก็ จะถ่ายทำบนฉากสีน้ำเงินสาเหตุที่เทคนิคสองประเภทนี้เป็นที่นิยมกันมากก็เพราะมันไม่มีผลต่อสีผิวอย่างเช่นรายการข่าว โทรทัศน์ก็นิยมใช้ Blue Screen เพื่อเปลี่ยนฉากหลัง ให้เป็นภาพจากข่าวที่กำลังออกอากาศ เป็นต้น หลักการก็คือ ทำให้สามารถใส่ภาพฉากหลังที่ต้องการลงไปได้นั่นเองซึ่งมีข้อควร ระวังในการใช้เทคนิคนี้อยู่นิดหน่อยก็คือ หากคุณใช้ฉากหลัง สีน้ำเงิน หรือสีเขียว ขณะถ่ายวิดีโอ เพื่อจะลบฉากหลังโดย Blue / Green Screen ก็ต้องแน่ใจก่อนว่า ส่วนอื่นๆ ของภาพที่คุณต้องการคงไว้ไม่ได้ประกอบด้วยสีดังกล่าว ตัวอย่างเช่น ถ้าคุณถ่ายผู้สื่อข่าวที่อยู่หน้าฉากหลังสีน้ำเงิน หากผู้สื่อข่าว คนนั้นใส่เน็คไทสีน้ำเงินเน็คไทอันนั้น ก็จะกลายเป็นโปร่งแสงด้วย http://www.siamcom.co.th/pop_up.php?article_id=2

ญาติๆ บอกว่า คุณตาเป็นคนดุ ผมว่า อย่างนี้เรียก – ดื้อ

.

วัยเด็ก : ผมเกิดและเติบโตในบ้านไม้ 3 หลัง บนถนนสุขุมวิท ซอย 65

ใช่ครับ สุขุมวิท 65

แม่ว่า ไม้ทั้งหมดเลาะมาจากบ้านใหญ่ บนถนนสุขุมวิท ซอย 11

ใช่ครับ สุขุมวิท 11

.

หลังหนึ่ง ครอบครัวผม พ่อ แม่ พี่ และ น้อง

หลังหนึ่งของคุณตา อีกหลังหนึ่งของคุณยาย

แม่ว่า คุณตาโกรธคุณยาย หรือ คุณยายโกรธคุณตา ไม่แน่

ที่แน่ๆ ตั้งแต่นั้นมา คุณตาคุณยาย ไม่เคยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน

.

แม่เล่าว่า สมัยคุณตาเป็นนายอำเภอเยาวราช

ใช่ครับ เยาวราช

ตรุษจีนทีไร พ่อค้าเชื้อจีนเดินขวั่กไขว่เต็มใต้ถุนบ้าน (ซอย 11)

เถ้าแก่เนี้ยะนางหนึ่ง ทองเต็มตัว เดินถือถาดใส่ไก่ต้มขึ้นไปบนบ้าน

ไหว้คุณตาเสร็จก็เดินเอาไก่ไปวางในครัว ยายรับของแล้วคืนถาด

.

… ยายเรียกตาเข้าครัวไปดูอะไรบางอย่าง

ใต้ผ้าทองรองถาดของเถ้าแก่เนี้ยะมีเงินหลายหมื่น

- เฉียดล้านเมื่อเทียบกับค่าเงินวันนี้

.

ฮ่าฮ่า คุณตาปูผ้าทองบนถาดที่ว่าก่อนวางไก่ต้ม

เดินออกไปชานบ้านไม้ แล้วโยนทั้งถาด !

ตั้งแต่นั้นมา … พ่อค้าไม่เคยกล้าทำอะไรแบบนั้นอีก

.

คงไม่แปลก เพราะสมัยตาเป็นผู้ใหญ่บ้าน ก็ยืนด่านายอำเภอ

สมันเป็นนายอำเภอก็มีเรื่องกับ สส. ฯลฯ

.

แม่เล่าว่า ลูกชายคนโตของตา พี่ชายของแม่ ลุงของผม

เรียนเก่งมาก เอากรอบใส่ปริญญาเรียงบนกำแพง จนแน่น

เป็นนายอำเภอ เป็นผู้ว่าฯ เป็น สส.

เดินตามรอยเท้าพ่อเป๊ะ

.

วันหนึ่ง ลุงกลับมาเยี่ยมตา แต่งตัวเข้าบ้านมาอย่างเท่

เอลวิสแต่งยังไง ลุงก็แต่งมายังงั้น โดยเฉพาะปอยผม

ลุงคงม้วนปอยอันเก่งมาอย่างสวย

.

“ฉับ!” ตาหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดปอยผมลุงตอนไหนไม่รู้

.

รู้แต่ปอยผมของลุงแหว่งไล่ไปเกือบถึงกลางหัว

ตั้งแต่นั้นมา ลุงกับตา ไม่เผาผีกัน

.

พ่อได้นกเสียงดีมาเลี้ยงในกรง ตอนเช้าไม่เห็นนกแล้ว

ตาปล่อยมัน บอกว่า นกเป็นของฟ้า

.

ผม, พี่และน้อง จับปลาทอง ตาคว้ากิ่งมะยมไล่ตี

- ว่าทรมานสัตว์

.

วัยมัธยมต้น : เราขายบ้านและที่ดินในซอย 65 เพื่อล้างหนี้

แม่เล่าว่า เป็นหนี้พนันเก่าๆ ค้างคากันมาตั้งแต่บ้านซอย 11

… ย้ายมาอยู่เมืองนนท์ จนวันสุดท้ายของตา

.

ผมยังจำได้ดี ตาชอบนั่งรถเมล์หวานเย็นไปซื้อของที่ตลาดนนท์

ถั่วลิสง (ทำถั่วหวานโรยงา) แป้ง (ทำครองแครงรสเค็ม)

และ ล๊อตตารี่ ขึ้นต้นอะไรก็ได้ ลงท้าย – 316

.

หลังๆ ตาเดินไม่ไหว

ครั้งหนึ่งตาหลงๆ ลืมๆ นั่งรถหายไป ตามหาค่อนวัน

ครั้งหนึ่ง เคยไปโดนขโมยแย่งกระเป๋า แต่เอาไปไม่ได้

- ขโมยแพ้ไม้ตะพดเสียก่อน (ตาคุยโม้หลายวัน)

.

ตาเดินไม่ไหว ตาใช้แม่ แม่ใช้ผมไปซื้อของจากตลาดมาให้

ผมเบื่อจะตาย ขัดใจก็ไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องหวย

.

วันหนึ่ง อดใจไว้ไม่ไหว ถามตาไป …

“จะซื้อหวยทำไม ซื้อไปไม่เห็นเคยถูกสักงวด”

.

คุณตาอายุ 84 นุ่งผ้าขาวม้านั่งอยู่กับพื้นห้อง

พูดคล้ายคนติดอ่าง น้ำเสียงสั่นงั่กๆ ว่า

.

“คนอยู่ได้ด้วยความหวัง ชีวิตไม่มีอะไรให้หวัง ไม่น่าอยู่

ถ้าถูกล๊อตตารี่ จะซื้อบีเอ็ม 316 ให้แม่แก”

ตาเห็นโฆษณารถบีเอ็มจากหนังสือพิมพ์

.

ก่อนวันสุดท้ายไม่นาน ผมคุยกับตาอย่างที่เขียนไว้เมื่อปลายปี 50

คุณตากลับมา … นับดาว … คืนส่งท้ายปี!

http://culturegap.wordpress.com/2007/12/31/grand-pa/

.

ดู Gran Torino แล้วคิดถึงคุณตาจัง

.

ขุนอรรถ

.

ปล. โปสเตอร์นี่ ปู่คลิ้นท์หุ่นดี จะว่าไปดูคล้าย “คนเหล็ก”

ข่าวว่า คนเป็นโรคเรื้อรังกลุ่มตับ ไต หัวใจ ปอด ต้องระวังหวัดหมูมากกว่าใคร เผอิญผมอยู่ในกลุ่มโรคปอด(แยก) จึงไม่ได้ผ่านไปซื้อตั๋วดูหนังโรงเดือนกว่าแล้ว

ครั้นจะดูหนังแผ่นอยู่กับบ้าน ก็ต้องรอช่วงปลอดคน โน ผมไม่ใช่คนขี้รำคาญหรอกครับ แต่กลัวคนข้างๆ จะรำคาญมากกว่า ดูแล้วต้องดูซ้ำทันที กรอไปข้างหน้า … STOP แล้ว REV กลับไปกลับมา เพื่อดูฉากหรือค้นหาคำหรือความหมายดีที่ชอบ … น่ารำคาญจะตาย

ผมได้แผ่น Milk มาก่อน 24 Redemption หลายสัปดาห์ แต่จนแล้วก็ยังหาโอกาสเหมาะๆ ไม่ได้จนเมื่อวาน ด้วยอาการอาหารเป็นพิษแต่เช้า ผมเลือก 24 Redemption มาระเบิดอารมณ์เสียหน่อย – ได้ผลครับ

หนังเรื่องแรกทำผมอารมณ์ระเบิดกระเจิดกระเจิงไปเลย วิจารณ์ให้ฟังสั้นๆ ว่า “น่าเบื่อครับ” … เบื่อมุข Child soldier ในแอฟริกา แล้วยังเบื่อมุขด่าตัวเอง อย่างการขายอาวุธหนักของบริษัทในสหรัฐอย่างลับๆ ล่อๆ โดยมีรัฐบาลกลางทำไม่รู้ไม่ชี้

มุขเดิมไม่พอ กลเล่าเรื่องก็ยกเอาแบบที่ใช้ในซีรี่ย์มาทั้งแท่ง ทำเหมือนไม่รู้ว่า ซีรี่ย์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จ เพราะนำสถานการณ์ฉุกเฉินมาใช้ อย่างฉลาดและ “บีบหัวใจ” เมื่อมีสถานการณ์นอกแผน ทั้งหมดใช้กลเล่าเรื่องไล่ไปเป็นรายชั่วโมง (24 Hours)

ครั้นจะเอาสถานการณ์หลากหลายมาใส่ไว้ในในเวลาสองชั่วโมงเศษก็ไม่ได้ หนังจึง “ดูอ่อนวัย” ทั้งประเด็นและการนำเสนอ พล็อตแบบเดียวกันนี้ หยิบ Blood diamond มาดูซ้ำ จะยังคุ้มค่าคุ้มเวลากว่า – ผมว่านะ

เมื่อแผ่นแรกไม่ระเบิดอารมณ์ตามตั้งใจ ผมหยิบแผ่น Milk ใส่เครื่องเล่นด้วยความเซ็ง … โอ้ว แค่ไตเติ้ลก็พอจะรู้ว่า วันแม่ไม่ได้มีหนเดียวอย่างพระท่านว่า

Milk เป็นเรื่องเล่าการต่อสู้สิทธิเกย์ (Gay rights) ของ ฮาร์วี่ มิลค์ (Harvey Milk) … เขาย้ายมาอยู่ในย่าน Castro, San Francisco แล้วเริ่มต้นกิจการร้านกล้องและฟิล์มเล็กๆ พร้อมกับการประกาศอิสรภาพอย่างเต็มตัว แถมชักชวนชาวสีรุ้ง “เลิกแอบ” อีกต่างหาก

แม้ที่นั่นคืออเมริกา รัฐที่ประกาศว่า “อิสรภาพคือพระเจ้า” แต่เพราะหนังพูดกันอยู่ในยุค ’70 จะมีใครสักกี่คนเห็นดีเห็นงามกับการมีเพศที่สาม อย่าว่าแต่เพศที่สี่เหมือนเวลานี้ การมาของ Milk จึงมีทั้งคนรัก และ คนกลัว เกิดการต่อต้านและใช้ความรุนแรง ไม่ต่างอะไรกับการทารุณทาสผิวสี หรือ กรณี “เผามัน” ที่เคยเกิดขึ้นกับแม่มดในสมัยหนึ่ง

โบราณสอนว่า “คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก” เป็นชนกลุ่มน้อยผู้รักป่า(เดียวกัน) ถูกกีดกันก็ไม่ว่า แต่นี่รัฐกดดันและปล่อยให้ตำรวจทำร้ายกันง่ายๆ … Milk อาสาเป็นตัวแทนเพื่อนๆ สีรุ้งของเขา สมัครเข้าไปนั่งในสภา(ท้องถิ่น)

หลังรณรงค์และต่อสู้มาหลายสมัย ในที่สุดก็ได้นั่งใน City hall (ศาลากลาง) สมใจ ท่ามกลางปัญหาความขัดแย้งมากมาย และเรื่องวุ่นวายส่วนตั๊วส่วนตัว

แล้ววันนั้น ก็มาถึง วันที่ฝ่ายตรงข้ามหมดความอดทน และ หมดสิ้นความคิด ปลิดชีวิตเขาด้วยนิ้วเหนี่ยวไกปืนเข้าใส่หลายนัด บนศาลากลาง !!

เล่าให้ฟังอย่างนี้ อย่าเรียกว่า “ทำให้เสีย” (Spoiled) – หาไม่ Milk เป็นเรื่องจริง เจ็บจริง ตายจริงๆ ไม่ต้องใช้ Sling เหมือนจีจ้าจาพนม คนเขารู้กันทั่ว เพราะในสายตาของผม เสน่ห์น่าดูของหนังเรื่องนี้มี 2 อย่าง(อย่างน้อย) นั่นคือการแสดงของ ณอน เพนย์ กับ บรรยากาศแสงเทียน !

รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงชายยอดเยี่ยม ปี 2008 คงรับประกันได้ แม้ผู้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงชัย (Nominees) ก็มากด้วยฝีมือ ถ้าใครดู คุณ Button และคุณ Nixon มาแล้ว คงเห็นแล้วชัดว่า ทั้งหมด Above the cloud เอ้ย above the line ทั้งนั้น

ผมรู้สึกเอาเองว่า แค่ลำพังนั่งดู “สายตา” ของผู้ถูกเสนอชื่อทั้ง 3 ก็ทำคนเชื่ออย่างไม่มีข้อสงสัย อย่างที่เคยบอกไว้ อย่างที่ผมเข้าใจ คือถ้า “สายตา” ไม่ได้ ไม่ใช่นักแสดงดราม่าอาชีพ แต่ ณอน เพยน์ แสดงออกทั้งสายตาและActing เกย์ เฉิด-เฉิด ไม่ร้าย เล่นเนียนขนาดไหน ลองมองข้ามซีนอีโรติกต่างๆ ออกไป – เมื่อคุณได้แผ่นมาดูเมื่อไหร่ เชื่อว่าจะเข้าใจได้ไม่ยาก

เรื่องสุดท้าย อันเป็นเสน่ห์ของ Milk ผมขอเรียกว่าเป็น หนังแนว Inspiration Drama ดูแล้วเกิดแรงบันดาลใจ ต้องลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จในชาตินี้ ผมเชื่อของผม(และคอยเตือนตัวเองตลอดมา) ว่าคนส่วนใหญ่ล้มเลิกเสียก่อนล้มเหลว ด้วยกังวลว่า แสงเทียนเล็กๆ ในมือ จะถูกเป่าดับไปเสียก่อน

– ถ้าคิดจะกลัว ก็จงเริ่มกลัว “ความวิตกกังวล” ของคุณก่อนเรื่องใด เพราะนั่นคืออุปสรรคก้อนใหญ่กว่าเรื่องอื่น

เมื่อจุดเทียนเล่มแรกในมือได้แล้ว ให้เริ่มต่อเทียนเล่มสองทันที จากนั้น เล่มที่สาม สี่ … อาจกำลังสว่างวาบ แม้ในขณะที่คุณหลับใหล เมื่อตื่นขึ้นมาเทียนนับร้อยพันต่างต่อแสงให้กันและกันได้เอง ใครจะรู้ ?

อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ผู้กำกับภาพยนตร์ “แสงศตวรรษ” เคยบอกไว้ทำนองว่า “เมืองไทย ยังขาดคนรักงาน ถึงขั้นยอมทำงานนั้นจนตายคาโต๊ะ” – Milk พอจะทำให้คุณเข้าใจได้แน่ๆ

ขุนอรรถ

ปล. ชื่อไทย “ฮาร์วี่ มิลค์ ผู้ชายฉาวโลก” อ่านแล้วปวดน่องมาก ขอเถอะ พยายาอีกนิด นะ นะ

Link :

24 … กับ วิธีดู ซีรี่ย์ฝรั่ง อย่างไม่เครียด !

http://culturegap.wordpress.com/2008/05/20/24/

นายไปดู (The Curious Case of) เบนจะมิน บัตตั้น มารึยัง?

http://culturegap.wordpress.com/2009/02/28/benjamin-button/

อยู่ก็ทำลาย ไปก็ทำเลอะ (Nixon/Frost)

http://culturegap.wordpress.com/2009/06/09/nixon-frost/

Oscar 2009: เปิดตัวขวัญใจนักวิจารณ์

ในร้านนายอินทร์ … ผมหยิบหนังสือ “เขาเรียผมว่า คุณหมอผู้เปลี่ยนโลก” ขึ้นอ่านแวบเดียว ก็รู้ทันทีว่า นี่คือหนังสือที่ควรซื้อหามาอ่าน รวมถึงมีไว้ประดับชั้นวางหนังสือในบ้าน ข้างๆ หิ้งพระ

100% CUP หรือ 100% Condom Use Program เป็นโครงการที่เกิดขึ้นได้ความตั้งใจเล็กๆ ของคุณหมอท่านหนึ่ง นามว่า นพ.วิวัฒน์ โรจนพิทยากร – คุณหมอผู้เปลี่ยนโลก ด้วยเครื่องมือแพทย์ชิ้นเล็กๆ ที่เราเรียกกันติดปากว่า “ถุงยาง”

ถุงยางกับการป้องกันโรค ไม่น่าดึงดูดใจให้อ่าน แต่ที่น่าสนใจตรงที่ คุณหมอท่านนี้ ทำอย่างไรให้ ผู้ซื้อ ผู้ขายรวมไปถึง หมอน้อย หมอใหญ่ และข้าราชการไทย ระดับ ซี 10 เปลี่ยนพฤติกรรมได้ … แบบนี้ น่าสนใจชะมัด

พฤติกรรมคนซื้อ(บริการ)มักง่าย พอเครื่องติดก็คิดแค่จะ “ใส่” เวลานั้น พวกเขาไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม หรือหน้าอะไร ทั้งที่รู้แก่ใจว่ากำลัง “เสี่ยง” – แต่มันหน้ามืด

ส่วนคนขายฯ เนื่องจากเป็นคนชั้นใต้ดิน มีพฤติกรรมยอมสิ้น เพราะไม่มีสิทธิ์ ไม่มีเสียงจะพูดหรือบ่นอะไร แค่ทำมาหากินวันต่อวันไป ได้เท่านั้น ขืนเรื่องมาก ต้องยุ่งยากให้คนซื้อใส่โน่นนี่ คนซื้อเขาหันไปหาคนอื่น ยืนอยู่ไม่ไกล แบบไม่ใส่ถุง ไม่เป็นไร … “เราก็อด”

การรณรงค์ให้ใส่หมวกกันน๊อค หรือ ขาดเข็มขัดนิรภัย แรกๆ ว่าทำยาก แต่เพราะมีกฎหมายบังคับ และจับปรับง่าย แต่ถ้า “ไม่ใช้ถุง” กฎหมายจะไล่จับอย่างไร ส่วนคดีที่จับได้ตามกฏหมายเพราะขายประเวณี ไมใช่ “ใส่ถุงไหมพี่ ไม่ใส่ผมจับ!”

เจ้าพนักงาน ข้าราชการ และคนในเครื่องแบบแทบทั้งหมด มีพฤติกรรมเดิมๆ เพราะมองปัญหาเดิมๆ คิดแบบเดิมๆ เหมือนกันทุกกระทรวงทบวงกรมและกอง ทำนองว่า ค้ากามเป็นเรื่องผิดกฎหมาย เมื่อเจอต้องจับให้ได้ “แต่นี่อะไร คุณหมอจะให้พวกเรา(ข้าราชการ) เดินเข้าหาเจ้าของซ่องบาร์ และ หญิงบริการ … สงสารน่ะสงสาร แต่เราทำอย่างนั้นไม่ได้”

หนักไปกว่านั้น คุณหมอมักโดนข้อกล่าวหา ว่าแทนที่จะส่งเสริมศีลธรรมอันดี ไม่ให้มีอะไรกุ๊กๆ กิ๊กๆ นอกบ้าน แต่นี่อะไร ศีลข้อ 3 ยังไม่มี ศีลข้อ 4 ยังไม่ต้องถามหา คุณหมอก็เดินรี่ ไปบอกใครๆ “จะซื้อได้ จะขายก็ตามใจ ขออย่างเดียว กรุณาใส่ถุง” – ชาวพุทธอย่างเรา ไม่ย้อม ไม่ยอม

เห็นหรือยัง พฤติกรรมของคนธรรมดาว่าเปลี่ยนยากขนาดไหน แต่นี่คุณหมอทำงานด้วยปัญญา รู้ว่า คนแบบไหนหน้าบางกลัวอับอาย และกับคนหน้าหนาต้องกดดันมันเข้าไปด้วยตำรวจ คุณหมอวิวัฒน์ ทำงานใหญ่แบบนี้สำเร็จลงได้ จากที่คนไทยเป็นเอดส์นับล้าน เหลือเพียงไม่กี่รายการระดับ “หมื่นสองหมื่นต่อปี”

เรื่องยังไม่จบ เมื่อโครงการและคู่มือ 100% CUP ประสบความสำเร็จในไทย คุณหมอวิวัฒน์ ยังถูกร้องขอให้ไปเผยแพร่ในประเทศต่างๆ อย่าง กัมพูชา พม่า จีน มองโกเลีย ฟิลิปปินส์ พม่า ลาว … “ระยะทางยังอีกยาวไกล” คุณหมอว่า

เรื่องใหญ่ๆ แบบนี้ ทำไมคนไทยไม่มีใครรู้ … ผมคิดว่า คงมีสัก 2 เหตุผล คือ เพราะคุณหมอไม่ใช่นักโฆษณา(ตัวเอง) และ อีกอย่าง คงเพราะเรื่องแบบนี้ ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไม่ได้ ก็เมืองไทยเป็นเมืองพุทธ และไม่ค้ากาม จะให้รัฐบาลออกตัวมาก … ไม่ได้ – แก้ยากจริงเชียว อ้ายพวกนี้

เผอิญมีหนังสือชื่อ Influencer รวบรวมผลงานของ “ผู้มีอิทธิพล” สามารถแก้ไขปัญหาระดับโลกด้วยการใช้อิทธิพลในการเปลี่ยนพฤติกรรมของมนุษย์นับล้าน … 100% CUP เป็นหนึ่งในโครงการ ได้รับคัดเลือกให้บรรจุเอาไว้ใน Influencer เล่มหนา

อ่านจนจบจึงรู้ว่า “เล่าก็ยาก ย่อก็ยาก” เพราะทุกขั้นตอนคล้ายการลองผิดลองถูกของคุณหมอ จากนั้นจึงนำมาเขียนต่อ แบบทำไปเล่าไป ดังนั้น ทั้งวิธีคิดและวิธีการทั้งหมดจึงอยู่ในหนังสือ “เขาเรียผมว่า คุณหมอผู้เปลี่ยนโลก” เล่มนี้ แบบที่ต้องค่อยๆ อ่านเอาเอง !

เอาเถอะ เพื่อไม่ให้อารมณ์ค้าง มีหนึ่งในเหตุการณ์ ซึ่งพอจะบอกได้ประมาณว่า เหตุใด โครงการ 100% CUP สำเร็จได้ คงเพราะสไตล์การทำงานแบบนี้ …

กาลครั้งหนึ่ง เมื่อโครงการ 100% CUP ต้องเดินทางไปแก้ไขปัญหาถึงเมืองจีน แต่ระหว่างการประชุมเพื่อขอความร่วมมือ ตำรวจจีนสะบัดหน้าและบั้นท้าย แล้วบอกว่า “การค้าประเวณีเป็นเรื่องผิดกฎหมาย เห็นเป็นไม่ได้ – ต้องจับ”

คุณหมอยิ้มๆ แล้วถามกลับไปแบบขำๆ “เห็นด้วยครับ ส่วนที่ต้องจับก็จับกันไป แต่ ขอถามหน่อย สมมุติ เมื่อคืนผมไปเที่ยวบาร์ มีสาวคนหนึ่งพูดกันถูกคอ จึงพากันมาต่อที่โรงแรม แบบนี้ผิดไหม”

“ไม่ผิด” ตำรวจตอบ

“โอเค ถ้าตื่นเช้ามา ก่อนแยกย้าย ผมจ่ายเงินให้เธอจำนวนหนึ่ง แบบนี้ผิดหรือไม่ผิด”

“การจ่ายเงินตอบแทนหลังมีเพศสัมพันธ์ เป็นความผิด ต้องถูกจับกุม”

“อย่างนั้น ถ้าผมแอบเอาเงินใส่ในกระเป๋าให้ โดยที่เธอไม่รู้ล่ะ ผิดหรือเปล่า”

“…” ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ได้แต่กระพริบตา ไม่ตอบอะไร

“ก็ได้ครับ แล้วถ้าผมจ่ายเงินเพียงเล็กน้อยให้เธอเป็นค่ารถกลับที่พัก แบบนี้ผิดไหม”

“ไม่ผิด” พวกตำรวจ(จีน)มองหน้ากันเลิกลั่ก ก่อนตอบ

“นั่นยังไง” คุณหมอจึงชี้ให้เห็นว่า การตรวจสอบเรื่องนี้ก็ลำบากมาก หลักฐานก็ไม่มี แอบถ่ายวีดีโอเก็บไว้ก็ไม่ได้  แล้วจะจับกุมอย่างไร ปัญหาไหนปราบได้ต้องปราบ แต่อะไรยังห้ามไม่ได้ ก็ต้องปราม แล้วอย่ามองข้ามปัญหาอย่างเอดส์โรคร้าย อย่าให้ระบาดหนัก ทำร้ายลูกหลานอยู่แบบนี้ (ภายหลัง ตำรวจจีนจึงยินยอมให้ความร่วมมือ)

คงเป็นอย่างที่หนังสือ Influencer ว่าไว้ “พฤติกรรมทุกอย่างของมนุษย์ล้วนเปลี่ยนแปลงได้ทั้งสิ้น เพียงแต่ขอให้รู้วิธีการว่าต้องทำอย่างไร” – คนเดียว อันเดียว แท้ๆ

เปลี่ยนโลก หรือ “เปลี่ยนไทย” กันดีครับ ?

ขุนอรรถ

.

คุณรู้จักอะไร “นอยด์-นอยด์” มั้ย ?

“นอยด์” เป็นอาการตื่นๆ (ไฮ)เปอร์ๆ (ระ)แวงๆ อะไรแบบนั้น

– ครับ มันมีที่มาจากคำว่า พารานอยด์ (Paranoid)

.

เจ้าพ่อนอยด์ที่ผมจะแนะนำให้รู้จัก ก็คือ Andy Grove

Andy Grove เป็น Chairman & CEO ของ Intel Corp. ในปี 1997

เขาเขียนหนังสือ ชื่อ Only the paranoid survive

.

คล้ายพลิกเหรียญอีกด้านขึ้นมา …

Andy Grove คนนี้ เปลี่ยนจากการ “ฝัง memory chip” ธรรมดาๆ

ให้กลายเป็น “ปลูก Intel” ลงในคอมพิวเตอร์แทบทุกเครื่องในเวลานี้

.

มูลค่าทางการตลาดของ Intel ทะยานขึ้นพรวดพราดจาก 18,000 ล้าน

กลายเป็น 197,000 ล้านเหรียญ – เพิ่มขึ้นกว่า 4,500% … เพราะนอยด์แท้ๆ

Intel คือ 1 ใน 7 บริษัททำกำไรสูงสุดในโลก(นอยด์ๆ)ของ Fortune 500 list

.

Technology ในธุรกิจ IT มันเน่าเร็วและง่าย ยิ่งกว่าขายปลาสด

“มันเลยต้องนอยด์กันหน่อย” Grove ว่า

.

ใช่ … หากจะอยู่รอดได้ คุณต้องผ่านมันไปอย่างมีกลยุทธ์ !

Grove เรียกมันว่า ”strategic inflection point”

.

“นอยด์” สอนกันไม่ได้ ลองค่อยๆ อ่าน(ความคิด)ของเขา

.

(1)

ความสำเร็จ ทำให้ ย่ามใจ

ความย่ามใจ ทำให้ “เน่า!”

นอยด์ๆ ตื่นๆ (ไฮ)เปอร์ๆ (ระ)แวงๆ เข้าไว้ … จึงจะรอด !

.

“Success breeds complacency.

Complacency breeds failure. Only the paranoid survive.”

.

(2)

ธุรกิจก็เหมือนสิ่งมีชีวิต มันมีจุดที่ต้องเปลี่ยนแปลง

จุดที่ทำให้อะไรๆ ดูผิดที่ผิดทางไปหมด

จุดที่เรารู้สึกได้ว่า มันช่างยาวนาน เจ็บปวด

- ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลง

.

“Grove defines a strategic inflection point

as a time in the life of a business or project

when its fundamentals are changing significantly.

Often, “point” is really a misnomer,

and it’s actually a long, sometimes painful,

period of change.”

.

(3)

และเมื่อถึงเวลา คุณต้องตัดสินใจ “จะแจก หรือ จะล้างไพ่”

ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจเล็กๆ หรือ เรื่องใหญ่ๆ

หรือว่า คุณจะต้อง “เป่า” ลูกค้ารายไหน

รวมถึง ปรับเปลี่ยนทัศนคติของคุณเอง !

.

“To me, strategic inflection points are those times

and decisions that make or break your business,

your project, your Client relationship,

… your Executive’s view of you, etc.”

.

(4)

เมื่อตอน TV เข้ามาใหม่ๆ ผู้คนก็(เซ็งเป็ด)เบื่อหน่าย

เหมือนนั่งฟังวิทยุที่มีภาพ แล้วตอนนี้เป็นไง

… Internet ก็เหมือนดู TV ที่สัญญาณไม่ดี ชะมะ?

.

“When TV first came, people tried to look at it

- as a radio with pictures. We’re at the stage now

where the Internet is TV with poor connections.”

(5)

เมื่อถึงเวลาเปลี่ยน ใคร(ผู้จัดการ)ก็รู้ว่าต้องทำอย่างไร

แต่โดยมาก เขาไม่ทำช้าไป ก็ทำน้อยไป

(ว่าไงล่ะ รัฐบาลหวัดหมูๆ !?!)

.

“In times of change, managers almost always know

which direction they should go in,

but usually act too late and do too little.”

(6)

สิ่งที่ทำให้ธุรกิจล่ม มี 2 สาเหตุ

คือเพราะ คุณไม่ทำทุกสิ่งอย่าง ตามความต้องการของลูกค้า

(ก็ทะลึ่งคิดอยู่ได้ว่า ทุกสิ่งอย่างที่ทำ – ลูกค้าชอบ!)

หรือไม่ก็เพราะ ทำได้ทำไป แต่ลูกค้าไม่ต้องการสินค้าของคุณแล้ว !!!

.

“Businesses fail either because they leave their customers

- i.e. they change a strategy that worked for them in the past

- or because their customers leave them.”

(7)

ผู้นำที่ตัดสินใจผิด (make or brake) – อย่าคิดให้ใครสดุดี !

.

“No statues will be carved for leaders

who charge off on the wrong side of a complex decision.”

.

Paranoid will survive – ‘noid will Sa-Buy!

.

เป็นไง ‘noid yet?

.

ขุนอรรถ

.

ยากเหมือนกันครับ ถ้าจะเขียนอะไรถึง Jacko

… ไม่ว่าก่อนหรือหลังเขาจากไป

.

.

สำหรับผม เขาเป็นคนไม่ลึกลับอะไร

เป็นแค่เรื่องของผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่บังเอิญ …

.

.

บังเอิญร้องเพลงและเต้นเก่ง

บังเอิญฉายแววสว่างวาบเข้าตา “นักปั้น” ตั้งแต่อายุ 11

บังเอิญแยกตัวจากวงพี่น้อง มีอัลบั้มของตัวเอง 2 ปีต่อมา

.

.

บังเอิญเพลง Thriller ได้ MV โดนใจ

และบังเอิญดัง ในยุคก่อร่างสร้างตัว ของ ช่องดนตรี MTV

(ก่อน internet เร็วจี๋, Youtube ยังไม่มี, MTV คือสารเสพติด!)

.

.

บังเอิญว่าเขาขยันร้อง ขยันเต้น Robot ขยัน Moonwalk

และขยัน “กำเป้า” (กลัวหาย?) จนกลายเป็นท่าฮิต

.

.

บังเอิญว่า นับจาก Thriller เป็นต้นมา – เพลงอะไรก็ติดชาร์ท

บังเอิญอีกว่า มีเพลง “ติดชาร์ท” ต่อเนื่อง 10 ปีเศษ !

.

.

จากนั้น ก็บังเอิญได้ถือ Trophy รางวัล Grammy 13 อัน

บังเอิญว่า ตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีใครทำได้

แล้ว Guinness’ ก็มอบตำแหน่งนี้ให้ – โดยบังเอิญ

“Most Successful Entertainer of All Time”

.

.

หรือ บังเอิญ ว่า … ยุคนั้นยังไม่(ค่อย)มี MP3

เพลงอะไรๆ รวมขายได้ มากกว่า 750,000,000 แผ่น

และบังเอิญตัวเลขที่ว่า ยังไม่รวมค่า concert อีกไม่รู้เท่าไหร่

.

.

เลยรวย ด้วยความบังเอิญ !

.

.

บ้านของเขาอยู่ในสวนสนุก (หรือมีสวนสนุกในบ้าน ไม่แน่?)

มีโลงแคปซูลไว้นอนอาบน้ำแร่แช่น้ำมนต์ พลังเหลือล้น แต่ …

บังเอิญไม่มีเมีย

.

.

แล้วบังเอิญเหงา หรือ อารมณ์ค้าง ก็ไม่รู้

เลยจูงมือลูกสาว Elvis มาอยู่ด้วย ปีสองปี จนบังเอิญเบื่อคนดัง

เลย(บังเอิญ)เอาตังค์ไปขอสาว no name มาเป็นเมีย

.

.

คราวนี้ บังเอิญอยากมีลูก และ บังเอิญยังมีน้ำยา

แต่ไม่อยาก “ปนเปื้อน” — เลยจ้างหมอทำกิ๊ฟท์

.

.

สรุปชีวิตครอบครัวไว้ว่า 3 กิ๊ฟท์ และ 2 เมียแต่ง

กับอีก 1 หญิงผู้ให้ยืมมดลูก

.

.

เพราะความรักเด็กแท้เทียว …

เขามักเชิญเด็กๆ มาเที่ยวสวนสนุกในห้อง !

.

.

แต่เด็กๆ ที่ว่า บังเอิญ “เด็กเกินไป” เลยต้องเทียวขึ้นศาล

แล้วก็จ่ายค่าตกใจ ให้พ่อแม่เด็กจนหน้าบาน – โดยบังเอิญ

.

.

ว่ากันว่า มีรายจ่าย 3 อย่าง ทำให้ Michael หมด Tood !

ค่าศัลยกรรมทำหน้าแปลกๆ

ค่าตกใจที่จ่ายให้พ่อแม่

และก็ ค่าใช้จ่ายในการทำบุญ

.

.

เพราะบังเอิญว่าช่วง 10 ปี ที่ผ่านมา

เขาทำบุญโดยปันรายได้จากการขาย CD

แล้วนำเงินไปสนับสนุน “การกุศล” เกือบ 40 แห่ง

นับได้ 300,000,000 เหรียญกว่าๆ

.

.

… มากและถี่ จนได้รางวัล “นักบริจาคชั้นเอก”

.

.

2 เรื่องบังเอิญสุดท้าย

อยากขาว & ไม่อยากตายอย่าง Elvis

.

.

Michael อยากขาว เพราะไม่ Proud ในผิวตัวเอง

ในขณะที่ สาวไทย อยากขาว เพราะความรัก

แต่ MJ อยากขาว เพราะความชัง

บังเอิญทั้งเราและเขาเหมือนกัน – ไม่รักในสิ่งที่มี

.

.

สุดท้าย เขาบ่นไม่อยากตายอย่าง Elvis

Elvis จึงกลายเป็นทั้งพลัง และ เงื่อนไข(ของเขา)

.

.

เป็นเรื่องเกิดบ่อยๆ โดยเฉพาะกับ “คนดัง”

ประโยชน์อะไรกับการมีคนรักทั่วโลกเป็นร้อยเป็นพัน

.

.

หากบังเอิญใจยังเดียวดาย และ ไม่ยอมรับตัวเอง

.

.

Michael, you’re not alone.

.

.

ขุนอรรถ

มหานคร LA, ในวันธรรมดาๆ ขณะทารกลืมตาดูโลก

… Jack เพิ่งพ้นโทษ หลังอาศัยในคุกแทนบ้าน นาน 25 ปี

แต่เขากำลังจะตายเพราะเซลล์ใจร้ายในกระเพาะ 

เมียตายก่อนหน้า Jack ออกจากกรงเหล็กได้ไม่กี่วัน …

Rose – ลูกสาวคนเดียวที่ไม่เคยพบหน้าพ่อ

- เป็นนักเต้นอีโรติกในคลับบำบัดความใคร่

หรือไม่ ก็บำบัดความเหงา    

Rose มีลูกชายวัยน่ารัก กำลังนอนโคม่าในห้องไอซียู

“อีกไม่เกิน 3 เดือน เขาจะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา” หมอว่าอย่างนั้น

สิ่งที่ทำให้ Rose อยู่ได้ คือ ลูกชาย หมา และ ปารีส !

ห่างไปไม่เท่าไร อดีตสาธุคุณ Charlie เทียวขับรถออกหา”คนกล้า”

หากมีใครเหนี่ยวไกปืนยิงกลางหัวใจ เขายินดีจ่ายด้วยเงิน 5 หมื่น !

Charlie ต้องการหนีทุกข์ เพราะประมาททำเมียตายในวันแต่งฯ   

และเขาเป็นคนบ้า ไม่ใช่คนกล้าลั่นไกส่งตัวเองไปพบพระเจ้า  

- พระเจ้าที่เขาเคยทำงานรับใช้

และ Charlie จะคิดอย่างไร เมื่อมีสาวเสิร์ฟเห็น(หัว)ใจ

เหมือนรู้ว่า ทุกข์ทั้งสองคลายได้ แค่ต่างคนต่างช่วยกัน

ผู้กำกับสั่งคัท ฉากตัดกลับมาในห้องดับจิต  

Qwerty เด็กหนุ่มจิตใจงาม แต่ขาดความมั่นใจสุดๆ เพราะเป็นโรคลมชัก

Qwerty ทำงานสารพัดในสุสาน – แต่งหน้าศพ เป็นหนึ่งงานถนัดของเขา

ไฟแนนซ์กำลังจะยึดทรัพย์สินของ Qwerty

เพียงเพราะเขาไม่มีเงินจ่ายค่าอะไรสักอย่าง

แถมเงินที่เขาเคยให้เพื่อนให้ญาติยืมไป ทวงเท่าไหร่ ไม่เคยได้สักคืนที  

คนหนึ่งเป็นพ่อตามหาลูกสาว อีกคนกำลังทำหน้าที่แม่ของลูกชาย   

คนหนึ่งคือสามีที่ทนอยู่คนเดียวไม่ได้

ส่วนอีกคน ดูเหมือนกำลังจะกลายเป็นคู่รัก    

4 ชีวิตห่วยๆ ที่ว่า ร้อยพันกันด้วยความไม่สมบูรณ์

ณ จุดมืดบอดกลางมหานครแอลเอ. ในประเทศที่(เคย)มั่งคั่งที่สุดในโลก

ที่ที่มีทุกอย่างให้บริโภคสำหรับคนเหงา และหัวใจคว้างหายในฟอนดอลล่าร์

Powder Blue หนังใหม่ที่ผู้กำกับฯ แอบใส่ธาตุแท้ของสังคมนิยมวัตถุ

พร้อมกับ “หยดรักสีช้ำ” ลงไปในจานผสมสีเก่าๆ ของหนังเรื่องนี้  

หรือจะเป็นอย่างที่ “ใครบางคน” เคยว่า  

จะมีอะไรดีไปกว่า คนเหงาสองคนผลัดเปิดแผลให้กันดู

ผลัดกันทายา ผลัดกันร้องไห้ …

ขุนอรรถ 

Official website: http://powderbluemovie.com

Source: http://culturegap.wordpress.com/2009/05/12/7-pounds/

เมื่อวันก่อน เขียนบ่นเรื่องคุณ Ben (Tim) Thomas ณ Seven Pounds  

ถึงชีวิตเศร้าที่ Ben วางแผนหารันเวย์ให้ลมหายใจร่อนลงอย่างมีคุณค่า

เอาล่ะ บางคนค่อนว่าบ้า บางคนสะท้อนออกมาว่ามีมุมดี-บ้าง  

วันนี้ มีเรื่องของผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อ Nick Vujicic เกิดใน Melbourne, Australia

เรื่องมีอยู่ว่า เช้าวันที่ 4 ธันวาคม 1982 เป็นวันแรกเกิดของ Nick

พยาบาลสองสามคนปรึกษากันว่าจะบอกพ่อและแม่ของ Nick อย่างไร

ในเมื่อพระเจ้าไม่ได้ประทานแขนและขามาพร้อม Nick ในวันเกิด !

“ขอบคุณพระเจ้า” พ่อแม่ของเขาอุทานออกมาอย่างนั้น

กระนั้นก็เถอะ พ่อของ Nick คิดว่า เขาคงตายภายในไม่ช้า

กาลกลับกลายเป็นว่า Nick เติบโตขึ้นมาด้วยสุขภาพแข็งแรง

แม้เขาจะเขียนได้ ใช้คอมพิวเตอร์ได้ รับโทรศัพท์ได้

ดื่มน้ำและโกนหนวดได้เอง ด้วยนิ้วเท้าเล็กๆ ของเขา

แต่ชีวิตที่ไม่ธรรมดานี้ ทำให้ Nick คิดฆ่าตัวตายในวัย 8 ขวบ !

แม่ของ Nick ตัดข่าวเกี่ยวกับ “คนไม่ธรรมดา” อย่างเขา ให้ Nick ดู

ตั้งแต่วันนั้นมา เขารู้ว่าไม่ได้อยู่เพียงลำพังบนโลกใบนี้

การมองเห็นคุณค่าในชีวิตแบบนี้ผลุดขึ้นมา เหมือนเห็ดรอเวลาเงยหน้าสู้ฝน

อายุ 17 ปี … Nick ก่อตั้งองค์กรอิสระ ชื่อ Life Without Limbs

และออกเดินสายพูดให้กำลังใจคน !!!

Nick เรียนจบบัญชี และ การเงิน ในวัย 21 ปี

พร้อมกับการเป็นนักพูดสร้างแรงบันดาลใจให้แก่คนทั่วโลก

อีก 4 ปีต่อมา เขาเขียนหนังสือเล่มแรกที่มีชื่อว่า No Arms, No Legs, No Worries!

ปี 2005 เขาผลิต DVD ออกขาย ใช้ชื่อว่า Life’s Greater Purpose

ตามมาด้วย DVD ล่าสุด ที่มีชื่อว่า “No Arms, No Legs, No Worries”

จำหน่ายภายใต้บริษัท “Attitude Is Altitude.”

ใครสนใจเชิญที่นี่ http://www.lifewithoutlimbs.org/

ท่านผู้มีเกียรติครับ ผมมีความยินดีอย่างยิ่ง ขอแนะนำให้ท่านรู้จักกับผู้ชายคนนี้

ผู้ชายคนที่เดินหาทางออกจากอุโมงค์อันมืดมิด – ด้วยไม้ขีดไฟชื้นๆ

ขุนอรรถ

ผมดู Seven pounds รอบสอง เพื่อจดบันทึกอะไรบางอย่าง

- ผมเขียนอะไรไม่ได้จริงๆ 

รอบแรกของการนั่งดู Seven pounds แทบไม่มีสมาธิเลย 

เครื่องเล่นดีวีดีในห้องชั่นล่าง ไม่มีรีโมท

นั่นทำให้ไม่มี subtitle – มีแต่เสียงภาษาอังกฤษล้วน

แม้จะได้อ่านได้รู้เรื่องย่อ และบทวิจารณ์จากใครบางคนบ้าง

ไม่ได้ช่วยให้ดูง่ายขึ้น ในกรณีนี้

เมื่อรู้พล๊อตเรื่องแล้ว ก็เหลือวิธีการเล่าเรื่องเท่านั้นที่ผมสนใจ

รอบแรก ผมจึงได้แต่ถาม Ben Thomas ว่า

“ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้หรือ?”

รอบแรก – แม้ซาบซึ้ง แต่ก็คลุมเครือเต็มที

รอบสอง ขณะ Ben Thomas ตามไปแจก Beach house

ให้ครอบครัวรันทดนั่น ผมจึงเห็นหน้า Hancock ลอยมา

Ben Thomas คือ เจ้าชาย Anti-hero นั่นเอง

…

ผู้กำกับเรื่องนี้ และ Pursuit of Happyness เป็นคนเดียวกัน

http://culturegap.wordpress.com/2008/12/03/pursuit-of-happyness/

แต่ทำไมดู Seven pounds แล้ว ผมกลับนึกถึงอะไรรู้ไหม

… Pay it forward คุณเคยดูเรื่องนี้หรือยัง ?

เด็กชายวัยประถม ทำโครงงานส่งอาจารย์ “ต่อเทียน”  

เมื่อเขาเลือก“ให้”ใคร เขาจะให้คนนั้นไปเรื่อยๆ จนเทียนติดไฟ 

แน่ล่ะ สิ่งที่เขาต้องการได้จากผู้รับ คือ “ต่อเทียนเล่มถัดไป”

ผมชอบแนวคิดอย่างนี้มากกว่า

ความทุกข์รุนแรงเมื่อเกิดขึ้นกับใคร ย่อมเปลี่ยนชีวิตเขาและเธอ

– แน่ล่ะ 

ในฉากที่พระเอกขับรถถึงหน้าบ้านนางเอก

เพลงประกบอบหนังบอกอะไรหลายอย่างแก่ Ben Thomas

โชคร้าย เขาอยู่ในหนัง ยังอยู่ในเรื่องราว – ยังอิน และไม่ได้ยิน  

When I grew up and fell in love 
I asked my sweetheart what lies ahead 
Will we have rainbows day after day 
Here’s what my sweetheart said 

… Que sera, sera 
Whatever will be, will be 
The future’s not ours to see 
Que sera, sera 
What will be, will be 

เพลงนี้เก่ามาก ได้ยินจากวิทยุเทป SONY ของแม่บ่อยๆ

ร้องโดย Doris Day

ในหนังสือเข็มทิศชีวิต ผู้เขียนเปรียบเปรยไว้น่าฟัง

“ทุกข์ เหมือนกำหนามกุหลาบ ยิ่งกำยิ่งเจ็บ”

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า Seven pounds เป็นหนังไม่ดี

กลับกัน การให้บางอย่างที่พิเศษสุดแก่หญิงคนรัก ซาบซึ้งใจเสมอ

ฉากนางเอกมองเข้าไปในแววตาของพระเอก – ชายคนรัก

แววตานั้น ปรากฏอยู่บนใบหน้าของ “ผู้รับ” คนหนึ่ง

จับใจ ยกให้เป็น “ซีนจดจำ” ของหนังเรื่องนี้ 

กระนั้นก็เถอะ ความโบราณคร่ำคร่าให้หัวของผม สั่งการว่า

“ฆ่าตัวตาย เป็นบาป”

Who’s the victim?

I am.

Seven pounds – ไม่มุ่งหมายให้ชีวิตดำรง

ขุนอรรถ     

หลายวันก่อน ลูกน้องเอาแผ่นดีวีดี “X-Men Origins: Wolverine” มาให้ดู

นึกแปลกใจอยู่ว่า เป็นหนังดังที่ยังไม่เข้าโรงด้วยซ้ำ

(พวก)เขาทำก๊อปปี้ออกขายในตลาดผีเสียแล้ว – สามารถ !  

จะเรียกว่า ตลาดผี หรือ ตลาดมืด คงไม่ถูกต้องนัก

เพราะ(พวก)เขา เปิดขายและปิดร้านตามเวลาห้างฯ และในเวลาราชการ !

คุณเคยดูแผ่นผีไหม ? สำหรับคนไม่เคย …

แผ่นผีมีสองแบบ คือ “ผีมาสเตอร์” กับ “ผีซูม” ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่า

อย่างแรก “ผีมาสเตอร์” เขาเอาแผ่นมาสเตอร์มาปั๊มขาย

มาสเตอร์จากจีน ไทย ไต้หวัน  รัสเซีย สุดแต่ว่า

ทำมาสเตอร์ขายประเทศไหนก่อน ก็สั่งจากที่นั่นมาปั๊ม

แต่แผ่นผีอย่างหลัง … “ผีซูม” เขาว่าร้ายกว่า

คือ จ้างคน(ไม่ใช่ผี) ให้ซื้อตั๋วเข้าไปนั่งแอบถ่ายวีดีโอ(ซูม)

- ในการฉายรอบแรกๆ แล้วเอาออกมา “แปลงลงแผ่น”  

เพราะงั้น ภาพจะไหวๆ ไม่ชัด มืดๆ บางทีเห็นคนเดินผ่านจอหนังบ้าง !    

ที่ว่า “หนังซูม” ร้ายกว่า

เพราะรายได้หลักในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ (ผู้ลงทุน ผู้สร้าง ผู้ค้า ผู้ฉาย)

คือ รายได้จากการซื้อตั๋วเข้าไปนั่งดูหนังในโรงฯ

ไม่ใช่รายได้จากการขายหนังแผ่น(แท้)

ยิ่งลองเปิดดู แผ่นผี “X-Men Origins: Wolverine” ก็มีแต่เรื่องแปลกใจ

นั่นคือ ใครเคยดูแผ่นผี จะรู้ว่า นี่ไม่ใช่ “ผีมาสเตอร์” แน่ๆ

เพราะหนังยังไม่เข้าโรง และก็ไม่ใช่ “ผีซูม”

… เพราะไม่ใช่ภาพที่ตั้งกล้องแอบถ่ายมา

แต่ภาพและเสียงก็ชัดพอจะเห็น “Sling” ซึ่งเป็นอุปกรณ์ยก (Lifting)

เห็นเป็นเส้นเป็นสาย ร้อยตัวนักแสดงห้อยลอยไปลอยมา

… ในหนัง หากไม่เจตนา – เห็นไม่ได้ครับ !!!

เมื่อวาน ไปดู  “X-Men Origins: Wolverine” ในโรงมา ถึงรู้ว่า 

แผ่นผีที่นั่งดูวันก่อน เป็น Post production copy – ฟันธง !!!

เช้านี้ ลองเช็คข่าวดู จึงรู้ว่า FBI กำลังไล่ล่า “ผี”

- ตัวที่นำ “X-Men Origins: Wolverine” ออกมาเผยแพร่บนอินเตอร์เน็ต

ก่อนกำหนดฉายจริงเกือบ 1 เดือน – งานนี้ เกลือเป็นหนอนซะแล้ว

… … … …

การดูหนังเอ๊กซ์(เมน) รอบนี้ จึงสนุกว่ารอบไหน

ไม่ใช่เพราะหนังดีเด่อะไร (แถมดูเป็นรอบสอง)

แต่เพราะคล้ายกับว่า เราเป็นส่วนหนึ่งของทีม Post production

ได้เห็นขั้นตอนในการทำงานมาก่อน – ก่อนเป็นมาสเตอร์ !

  ”X-Men Origins: Wolverine” ภาคนี้ เป็นภาคย้อนศร

- ย้อนอดีตวูลฟ์เวอรีน (ชื่อภาษาไทย กำเนิดวูลฟ์เวอรีน – เชยว่ะ!)

กำเนิดวูลฟ์เวอรีน ที่ว่า นำเรื่องย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 18

เล่าเรื่องราวในคืนที่อาวุธร้ายของโลแกน แสดงตัวออกมาเป็นครั้งแรก

จากนั้น ก็ไม่มีอะไรพิเศษไปกว่าดูหนัง Action Sci-fi เรื่องหนึ่ง

แง่คิดที่ได้ …

1. ทำไมต้อง “เอ๊กซ์”

เอ๊กซ์ แทนความหมายอะไรกันแน่ ?

The X-files

X-Men

หรือ หนังสิ้นคิด(ชื่อเรื่อง) อย่าง xXx – ทริปเปิ้ลเอ็กซ์

2. มนุษย์ … มีด้านมืด มุมร้าย และอาวุธทำลายล้าง

การรู้สึกตัว มีสติ มีปัญญา ช่วยควบคุมด้านนี้ได้

… “แล้วทำไมต้อง เอ๊กซ์ ?”  

ขุนอรรถ 

ปล. พอหนังจบ เพลง(และเครดิต)ขึ้นปั๊บ ลุกเดินออกกันพรึ่บพรั่บ

ลองนั่งฟังเพลง ดู “แก๊กหนัง” ต่ออีกหน่อยดีไหม

เดี๋ยวนี้ นอกจากเขาจะใส่ “ลูกเล่น” ตอนช่วงท้าย

เขายังใส่ “ภาคต่อ” เอาไว้อีกต่างหาก … 

เขารู้ทัน เขียน(ไทย)บอกไว้ให้รอดู Something – อย่าเพิ่งลุก  

(ไม่ได้เขียนเป็นภาษาฝรั่ง … หรือฝรั่งไม่รีบลุก ?)  

Before: ตัวอย่างความเป็นไปได้ (ตอนจบ)

Susan Boyle เป็น “คนบ้านนอก” คนหนึ่งในอังกฤษ

เธอตัดสินใจเข้าแข่งขันรายการ Britain’s Got Talent

โชว์รอบแรกของเธอ มีคนดูผ่าน YouTube มากกว่า 11 ล้านคน

… “YouTube คืออะไรเหรอ !?” Boyle ถาม

…   

Susan Boyle เกิดเมื่อปี 1961 ในเมือง Blackburn (Scotland)

พ่อและแม่เป็นไอริชอพยพ

Boyle เรียนจบด้วยวุฒิไม่มากนัก (few qualifications)

รับจ้างทำครัวอยู่ไม่กี่เดือน ก็ลาออกมาเป็นอาสาสมัครในโบส์ถแห่งหนึ่ง

… นับแต่นั้น  

ตั้งแต่อายุ 12 …

Boyle ชอบการร้องเพลง และ(แน่นอน)ใฝ่ฝันจะเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียง

เฝ้าเดินเข้าออกโรงละคร เรียนร้องเพลงอย่างจริงจังและมีความสุข 

ในโบส์ถแห่งนั้น เธอร้องเพลงให้พระเจ้าของเธอฟัง … ทุกวัน

ปัญหาอย่างเดียวของเธอ คือ “Appearance and Age !”  

สำหรับ Boyle นั่นทำให้โลกดนตรีใบนี้ มีพื้นที่แคบลง … แคบลง

หลังจากพ่อเสียชีวิตในปี 1990

Boyle ดูแลแม่ในวัยชราของตนอย่างใกล้ชิด (Boyle เกิดขณะแม่อายุ 47 ปี!)

แม่และครูสอนร้องของ Boyle สนับสนุนให้เธอเข้าแข่งขัน และได้มาหลายรางวัล

รายการ X-Factor และ Britain’s Got Talent ก็เช่นกัน

“I’m too old and that it’s a young person’s game”. คือคำตอบของเธอ

จนเมื่อแม่ของเธอเสียชีวิตในปี 2007, Boyle จึงตั้งใจจะทำเรื่องนี้เพื่อแม่

… และนี่คือ Susan Boyle

สวัสดีพี่น้องชาวไทย

ขุนอรรถ  

ปล. ตอนนี้ Boyle ยังไม่ชนะการแข่งขัน แต่เซ็นต์สัญญากับ Syco (เครือ Sony) แล้ว 

ผมตามข่าวเหตุการณ์ลอบสังหารแกนนำฯ ตั้งแต่เช้า  

เมื่อรู้ว่าเขาปลอดภัย ก็ได้แต่สาธุ

เปล่า ผมไม่ได้เชียร์เขา … หรือใคร หรือสีไหน

หากจะมีใจให้บ้าง คงเป็น “พวกไร้จุดยืน” (อย่างผม)  

คนที่ “พวกคุณ” พยายามหาสีมาทาให้ หลายปีแล้ว

มองนาฬิกา คำนวณเวลาไปรับแม่บ้าน และลูกบ้าน !

ปิดข่าว เปิดเครื่องเล่น วางแผ่นดีวีดี – แล้ว กด “เพลย์”

… วัลคีรี่ น่าจะจัดไว้ในหมวดหนังดราม่า มากกว่าหนังสงคราม

ดูจบแล้วได้แค่ ๔ ดาว (จากทั้งหมด ๖) – น่าดูระดับธรรมดา   

ชีวิต(เพี้ยนๆ)ของฮิตเล่อร์ ถูกสร้างเป็นหนังหลายสิบเรื่องแล้ว

ฮิตเล่อร์ ถูกจับให้เป็นนักรบบ้าง นักรักบ้าง นักเลงก็เคย  

สำหรับ วัลคีรี่ เวอร์ชั่นนี้ ฮิตเล่อร์ดูแล้วหลอน – ยังกับหนังผี !

หลังจากหาอ่านในอินเทอร์เนทอยู่ค่อนคืน ว่ากันว่า …

เรื่องจริงของฮิตเล่อร์มีอยู่เพียงสองมุม – หดหู่ และ โหดเหี้ยม

ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเหมือนหนัง

(สงครามไม่เคยทำให้ใครตื่นเต้น ว่าไหม?) 

วัลคีรี่ กลายเป็นชื่อปฏิบัติการลอบสังหารฮิตเล่อร์ ครั้งที่ ๑๕  

ครั้งสุดท้าย ก่อนเยอรมันแพ้สงคราม

ครั้งสุดท้ายก่อน ฮิตเล่อร์วางแผนสังหารตัวเองสำเร็จ !  

. . . . . . . . . . . . .

๕ ทีเด็ดสะเด็ดคิด หลังดู “วัลคีรี่” 

๑. อยากชนะศึกศัตรู ต้องฝึก “คิดชนะ” แบบทหาร

ความจริง หากได้รับการศึกษาเรียนรู้ คุณก็คิดชนะแบบทหารได้

แต่ ๒ สิ่งที่ทหารมี พลเรือนไม่มี คือ อาวุธสงคราม และ วินัยทหาร

- โดยเฉพาะ การเชื่อฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชา(สถานเดียว) 

๒. ในกองกำลังเดียวกัน “แม้ทำเหมือน แต่อาจคิดต่าง”  

แม้พวกเขากำลังเชื่อฟัง(และปฏิบัติตาม)คำสั่งผู้บังคับบัญชา

แต่ในใจอาจกำลัง “คิดชนะ” ในแบบของเขา และ อดทนรอจังหวะเวลา  

๓. ผู้ทรงคุณวุฒิท่านหนึ่งให้สัมภาษณ์ว่า “อย่ากลัวความขัดแย้ง”

ท่านว่า ปลายทางของความขัดแย้ง คือ สงคราม

ท่านว่า ปลายทางของสงคราม คือ โลกใบใหม่ – ที่ดีกว่า  

… ก็แน่ล่ะ หลังสงคราม อะไรๆ ก็คือสวรรค์ (ไอ่ฟาย)

๔. ในระหว่างสงคราม จะถามหาเหตุผล และ “คนถูก” ไปใย   

ถ้าใช้เหตุผล และ รู้ถูกผิด โลกจะไม่เคยมีสงครามให้(เด็ก)เห็น  

สมการทางโลก (ไม่ใช่ทางธรรม) : ชนะ = ถูกต้อง  

๕. สื่อไม่มีหน้าที่ตีความ … สื่อความต่างหาก หน้าที่ของเขา

อยากเป็นสื่อ อย่าตีความ อยากตีความ อย่าเป็น “สื่อ”

ขุนอรรถ

ชื่อไทย : วัลคีรี่ ยุทธการดับจอมอหังการ์อินทรีเหล็ก

ชื่อยาวไปไร้เอกภาพ ! ขอเปลี่ยนใหม่ แบบนี้ 

วัลคีรี่ ยุทธการลอบสังหารครั้งสุดท้าย

หรือ วัลคีรี่ แผนยุติสงครามด้วยความตาย – ดีไหม? 

รูปนี้ หลายคนเชื่อว่า เป็นรูปสุดท้ายของท่านผู้นำ (คุณเห็นอะไรในรูปนี้?) 

รูปนี้ ถ่ายไว้ประมาณ 1 ปีก่อนแพ้สงคราม และยิงตัวตายในบังเกอร์ 

ฮิตเล่อร์เสียชีวิตอย่างไร ? (มีภาพน่ากลัวนะครับ) 

http://www.iseehistory.com/index.php?lay=boardshow&ac=webboard_show&WBntype=1&Category=iseehistorycom&thispage=1&No=350010  

สถานการณ์กับวีรบุรุษ

http://prateepjittibook.wordpress.com/2009/04/12/สถานการณ์กับวีรบุรุษ-2/

เกล็ดจากภาพยนตร์

http://www.siamzone.com/movie/m/5363/trivia

Valkyrie ยุทธการโค่นเผด็จการนาซี

http://www.patsonic.com/movie/valkyrie/

อะไ รคืออุปกรณ์จำเป็นในการเดินทางของคุณ? 

เปล่าๆ ผมไม่ได้หมายถึงเต้นท์ ไฟฉาย หรือแม้แต่ กาแฟ Three-in-One

หมายถึง  ๑. รสชาติเซ็งๆ ๒. ไร้กลิ่นกาแฟแท้! และ ๓. ไม่ได้ฟิลล์ใดๆ อย่างที่เห็นในหนังโฆษณา

… ๓ อย่างที่ว่ารวมอยู่ในซองเดียวกัน!

เพลงครับ ผมหมายถึงเพลงย้อมอารมณ์ระหว่างการเดินทาง
ผมไม่นิยมนั่งในรถยนต์เงียบๆ เป็นเวลานานนับชั่วโมง
เพราะนอกจากจะเงียบแล้ว ยังไม่มีอะไรทำ(แบบเงียบๆ)อีกด้วย

หลับไม่ได้ครับ … ขับรถ!

ทุกการเดินทางของผม  จึงต้องเตรียมเพลงประกอบการเดินทางไว้เสมอ
เปรียบไปก็เหมือนผู้กำกับเสียงในงานสร้างภาพยนตร์
– นึกถึงหนังรางวัลอย่าง As good as it gets

ฉากพระเอก(ลุงแจ็ค)ขับรถยนต์พาคนรู้ใจและเพื่อนเกย์ไปต่างจังหวัด
ลุงแกเตรียมคาสเซทเทปไว้เป็นกระเป๋า แบ่งเป็นหมวดหมู่อย่างดี
บนตลับเขียนไว้ชัดเจน ชื่อเพลง คนร้อง

ที่ลุงแกไม่ได้เขียน แต่(เดาว่า)รู้ดี คือ “มู้ดเพลง”
… ลุงแกรู้ว่าเพลงนี้ฟังสบายๆ (ฝรั่งว่า ฟังง่ายๆ – Easy Listening)
ลุงแกวางแผนเสร็จสรรพ เพลงนั้นเพลงนี้จะเปิดตอนไหน
เพลงสำหรับง้อ! ลุงแกก็เตรียมไว้พร้อม  

… ดูไปก็ฮาไป ฮาแกบ้าง ฮาตัวเองบ้าง

ซัมเมอร์ปีนี้พิเศษหน่อย ผมเตรียมเพลงจากดีวีดีแผ่นหนึ่ง
ใช้โปรแกรม Aimersoft แปลงเป็น MP4 เอาไว้เผื่อนั่งดูคนเดียวใน iPhone
แล้วแปลงเป็น MP3 สำหรับฟังในรถด้วย
– เห็นยุ่งวุ่นวายอย่างนี้ เก่งอย่างเดียวไม่ได้นะครับ … ต้องโง่ด้วย (ฮา)

ดีวีดีที่ว่า เป็นบันทึกการแสดงสด “คนหัวใจสิงห์”
อัสนี-วสันต์ ท่องโลก (2009 World tour) – ดูสนุกครับ ไม่ใช่สิ ดูสนุกมากกกก

สองพี่น้องจากที่ราบสูง ป้อม-โต๊ะ เริ่มโด่งดังจากวงสตริงนาม Isn’t (อีสซึ่น/อีสาน)
… ช่างประชดประชันได้เท่ชิบโคตร จากนั้นพี่เต๋อชวนมา”ดังได้อีก”
จนกลายเป็น”ผู้มีบารมี(-ของ)” ของอุตสาหกรรมเพลง ในเวลาต่อมา

แรกฟัง หลายคนคงคิดว่าง่ายแสนง่ายกับสไตล์ดนตรี และปลายเสียงห้อยโหน
แต่เพื่อนนักดนตรีคนหนึ่งเคยบอกว่า “ยิ่งง่าย ยิ่งยาก” – ผมชอบคำตอบนี้เป็นบ้า !

สำหรับคนอกหัก ที่ต้องการซ้ำเติมตัวเองให้สา(-แก่ใจคนอื่น)
จับชุดเพลงนี้มาเรียงต่อกัน  ฟังจบต้องร้องซี้ด “ป้าดๆๆๆๆ” - ขออีกรอบ !  

ลงเอย – Finally

ลาก่อน – So long

คนสุดท้าย – My last love

ได้อย่าง เสียอย่าง – Gain and Pain

ปันใจ – No, please!

ยินยอม – You, Lover. Me, Loser.

สัญญา – Promised ?

อยากได้ยินว่ารักกัน – Say it, darling. 

(ชื่อเพลงภาษาอังกฤษ คิดเองครับ คงไม่โดนแกรมมี่ฟ้องเรียกค่าเสียหาย)

หากคุ้นเคยกับ”อัสนี”ในแบบ”เพลงตามแผ่น”
ให้ลองหาแผ่นคอนเสิร์ตมาชม และหากผ่านตาคอนเสิร์ตของพวกเขามาบ้าง
… ต้องลองแผ่นนี้ครับ “คนหัวใจสิงห์” อัสนี-วสันต์ World tour

เพราะนอกจากจะได้ตามพวกเขาไปหลายเมือง ทั้งในประเทศ และต่างประเทศ
พวกเขาพาเราไปไกลถึงซิดนี่ย์ นิวยอร์ค ลอนดอน … 

หากหวังจะได้ดู Full concert หมายถึง ดู(คน)เล่นเพลงอย่างเดียว คอนเสิร์ตเดียว … อดครับ
เพราะ  Producer เขาคัด Performance มันๆ เท่ๆ  จากที่โน่นนิดที่นี่หน่อย
มารวมรวมและเรียบเรียงให้ดูสนุก และมีพลังอย่างยิ่ง

คุณจะได้เห็นการเดินทางและทำงานดนตรี ไม่ใช่แค่ยืนสับกีตาร์ กำเป้าร้องเพลง
… การทำงาน World tour ที่ไม่น่าจะหาดูได้ง่ายนัก ทั้งการเตรียมเพลง
“หาลูกเล่นใหม่ๆ” สำหรับการเล่นสด
(ถ้าเล่นสด แล้วฟังเหมือนแผ่นเดี๊ยะ จะเล่นสดทำเปาะเปี๊ยะอะไรล่ะครับ)
รวมไปถึง เตรียมสถานที่ และเครื่องไม้เครื่องมือ

โดยเฉพาะคอนเสิร์ตยิงยาวแบบ World tour … ที่สำคัญมากกว่าสิ่งใด
(ผมว่าใช่) นั่นคือ การเตรียมคน ครับ … การนำ (Leading) แบบอัสนี จะเป็นอย่างไร
หาดูได้ในแผ่นดีวีดีแผ่นนี้ครับ

– โย๊ะ โย๊ะ โย้ย สุดยอด!

ขุนอรรถ

“ไม่ห่อปก(พลาสติก)ไหมคะ จะได้ช่วยกันลดโลกร้อน”

น้องหน้าหมวย ไม่สวยแต่เก๋ ยิ้มตาตี่หรี่ๆ ให้

หลังผมยื่นหนังสือ 2 เล่มข้ามเครื่องเก็บเงินไป

พร้อมเงินและบัตรสมาชิกร้านหนังสือแห่งนี้

“… นโยบายใหม่เหรอครับ”  

ผมถามแก้เก้อไปอย่างนั้น ใจก็คิดไปว่า นโยบายบ้าบออะไร

– ใครคิด ?

… แล้วนี่ Ku จะตอบยังไง

หากตอบว่า “ห่อๆ ไปเหอะ”

เธอ เธอ และ เชอ ยืนแถวนั้น คงหันมามองคนร้าย ทำลายโลก  

หรือจะถามกลับไป …

เออ … น้องนั่งเรียนริมน้ำ ทำงานใต้ต้นไม้รึ ?  

เดินทางก็ใช้น้ำมัน หรือจะซื้อจักรยานสักคัน

- มันใช้พลังน้ำผลิตได้ที่ไหน?

นับประสาอะไรกับปกพลาสติก (ฮึน้อง?)

จริงจังอย่างน้องพูดก็ดี แต่ … เอาอย่างนี้ดีไหม

ถามใหม่ ถามใหม่

“ไม่ซื้อหนังสือสักวันดีไหมคะ จะได้ช่วยกันลดการตัดไม้ทำลายป่า”

ก็ในเมื่อป่าทำหน้าที่ “อุ้มน้ำ” และ น้ำทำให้พื้นโลกชุ่มช่ำ – ชื้น

เรามาร่วมกันส่งคืนกระดาษสู่ป่า

พับเป็ด พับหมา … นกอีมู อย่างโฆษณา จะดีไหม  

บ้างก็ให้หันไปอ่านหนังสือออนไลน์  

คลับคล้ายว่า ท่านเจ้าสำนัก บันทึกไว้หลายสัปดาห์ก่อน

“เรื่องการประหยัดทรัพยากรธรรมชาติ

และ การอนุรักษ์ไม้ เป็นเรื่องน่าสนใจ แต่ก็มีข้อแย้งกลับว่า

กระดาษผลิตจากไม้ก็จริง

ความจริงแล้วโรงงานผลิตกระดาษจะปลูกไม้โตเร็ว

- สำหรับผลิตกระดาษโดยเฉพาะ”

ประเด็นจึงไม่ได้ฝาก(ท้อง)ไว้กับเรื่อง “ไม่ใช้”

แต่เป็นเรื่อง “ใช้ไม่คุ้ม(ค่า)” … มีปัญญาไหม

รถที่ใช้ บรรทุกใครได้อีกบ้าง – คาร์พูล  

หรือ ซ่อมบำรุงด้วยความใส่ใจ ลดการใช้น้ำมันได้ไม่น้อย

แอร์ฯ ที่ใช้ ปรับอุณหภูมิเท่าไหร่

เชื่อไหมว่า หากต้องการ 26 องศา ให้ตั้งแอร์ฯ 27

แต่เปิดพัดลม(เบอร์ 5)ช่วยอีกแรง รับรองจ่าย(ค่าไฟ)ไม่แพงกว่า

ห้องขนาดอะไรครับป้า … แอร์ฯ ที่ซื้อมา กี่บีทียู ?  

เสื้อผ้าคุณน้อง เหมือนจ้องหาสามีขั้วโลก หรือเปล่า ?  

หนังสือที่อ่าน สำราญแต่อ่านไป ไร้ปัญญา หนอพ่อหนุ่ม ?  

หยุดอ่านหนังสืออ่อนปัญญาบนแผงสักครึ่ง โลกจึงหายร้อน ?  

นิตยสาร เมืองไทย … มีเรื่องให้อ่านไม่ถึงกึ่ง

อีกครึ่ง(ปึก) เป็นหน้าโฆษณา – ใครบ้า ใครทำร้ยายโลกร้อนกันแน่ ?

เปิดไฟเป็นพวง ลดเหลือ ๒ หรือ ๑ ดวง ได้นี่ ?

๘๐ วัตต์ ร้อนจี๋ ซื้อหลอดประหยัดไฟสิ

“มันประหยัดไฟ แต่ไม่ประหยัดเงิน Man!”  

มัวแต่คิดแทนกัน คง Ban-ลัย ล่ะน้องสาว  

เปิดวิทยุฟังแฉแต่เช้า ประหยัดกว่า ดูคุณอาสรยุทธ์นั่งหน้าอวบ อ่านข่าว  

แต่ยังไงก็ประหยัดไม่เท่า อ่านหนังสือพิมพ์ในร้านกาแฟ   

ฯลฯ

…

“ครับ”

ผมตอบน้องหมวยไปอย่างนั้น  

ขุนอรรถ

“(ละครเวทีเรื่อง)เนื้อคู่ ๑๑ ฉาก เป็นเรื่องราวความรักของ เอม (สินจัย) หญิงสาวช่างฝัน 
ที่ต้องการให้ชีวิตคู่เป็นไปตามเงื่อนไขของตัวเอง

ขณะที่ เต้ (ทรงสิทธิ์) กลับเป็นชายหนุ่มสบายๆ ที่ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรในชีวิต
จนดูคล้ายๆ เป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ

ทั้งคู่เปรียบเสมือนตัวแทนของหนุ่มสาว ในยุคปัจจุบันที่หลายคนสัมผัสได้
ผ่าน 11 ฉากช่วงชีวิต ตั้งแต่เขาและเธออายุ 16 จนถึงอายุ 50”

ก่อนจะถึงเรื่องราวระหว่างเอมกับเต้ … มีนิทานจะเล่าให้ฟัง

หน้าบัลลังค์ในงานแต่งงาน หลังเจ้าบ่าวจุมพิตเจ้าสาว
บาทหลวงกล่าวอะไรบางอย่างต่อหน้าสาธารณะ

“ณ บัดนี้ เธอทั้งคู่ได้เป็นสามีภรรยา ต่างฝ่ายต่างแลกแหวนให้กัน
แหวนนั่น มีความหมายว่าอย่างไร มีใครตอบพ่อได้บ้าง”

ไม่เฉพาะบ่าวสาว หากแต่แขกเหรื่อในโบส์ถต่างก้มหน้าก้มตานั่งเงียบ
ไม่ใครปริปาก ยกเว้น … พ่อเจ้าบ่าว

พ่อเจ้าบ่าวนั่งอยู่ม้านั่งแถวที่สาม ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า
“ผมทราบครับ ผมทราบครับ หลวงพ่อ”

“ว่ามา” หลวงพ่อก็ประหลาดใจ แต่จะทำอย่างไรได้เล่าในสถานการณ์นั้น

“พระเจ้าประทานแหวนมาให้บ่าวสาว ๕ วง (5 rings)”
พ่อเจ้าบ่าวพูดเสียงดัง – มั่นใจ

“วงแรก Engagement ring ซึ่งก็คือแหวนหมั้น และวงต่อมา ก็คือ
Wedding ring ที่บ่าวสาวแลกกันเมื่อกี้”

“วงที่สาม … (พ่อเจ้าบ่าวก้มหน้าขำนิดๆ แล้วพูดต่อ)
… วงที่สาม Wondering
แน่นอนว่า ค่ำคืนนี้พวกเขาทั้งสอง ต่างต้องร้องเป็นเสียงเดียวกันว่า Wondering!“

พูดเสร็จ พ่อเจ้าบ่าวก็ก้มหน้าหัวเราะออกมาเสียงดัง
ตอนนี้บรรยากาศในงานก็เริ่มคึกครื้นเป็นลำดับ

“คุณพ่อๆ” เสียงเจ้าบ่าวเรียกเตือนให้พูดต่อให้จบ

พ่อเจ้าบ่าวกระแอม แล้วเปลี่ยนเสียงเป็นโทนขรึมๆ เบาๆ พูดต่อว่า
“แต่ก็นั่นแหละนะ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
ไม่ช้าก็เร็ว พระเจ้าจะประทานแหวนวงที่ห้าให้แก่พวกเขา – Boring”

บรรยากาศกลับกลายจากหน้าโบส์ถเป็นหลังสุสาน
โดยมีบาทหลวงและบ่าวสาว อ้าปากค้างอยู่หน้าบัลลังค์

“ดีที่แม่ของเจ้าบ่าวจากไปเมื่อปลายปีก่อน
ไม่อย่างนั้น วันนี้ ผมคงลุกขึ้นตอบหลวงพ่อไม่ได้”
ทันทีที่พูดจบ เพื่อนๆ ของคุณพ่อเจ้าบ่าวก็เฮลั่น เป่าปากกันเปี๊ยวป๊าว     

“ที่ว่างานเลี้ยงเลิกรานั่น
ของแกจะเร็วกว่า ๒ เดือน เหมือนของฉันไหม ไอ่เฒ่าเอ้ย”
เพื่อนหัวโจกนายหนึ่งตะโกนออกมาจากม้านั่งแถวหลัง เรียกเสียงฮาได้อีกหนึ่งยก

“เอาล่ะๆ พูดเสียให้จบซะที” หลวงพ่อเห็นจะไม่ดี เร่งให้พ่อเจ้าบ่าวสรุปความ

“ครับๆ ของผมก็ช้ากว่าไอ่แก่นั่น (พ่อเจ้าบ่าวหันไปยิ้มเยาะเพื่อนหัวโจก)
… แต่ก็ช้ากว่าไม่เท่าไหร่ พระเจ้าท่านก็ประทานแหวนวงสุดท้ายมาให้ ครับหลวงพ่อ”  

“แหวนวงสุดท้ายที่ได้มา มันช่างหนักหนาสาหัสสมชื่อ
- Suffering – พระองค์ท่านทอดทิ้งให้ผมต้องทนทรมานอยู่นาน— หลายสิบปี!”

- จบ -  

เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป สุดแต่ใจจะไขว่คว้าจริงๆ 

กลับมาที่ละครเวทีเรื่องข้างต้นอีกครั้ง
… ๓๔ ปีของ เอม กับ เต้ ไม่น่าจะต่างอะไรกับ นิทาน หลอด ออฟ เดอะ ริง ที่เล่าให้ฟังนัก

หากไม่อยากเสียค่าบัตรเข้าชมเรือนพัน
ก็ลองหันไป ปะทะวาจากับคนข้างๆ ดู เชื่อว่าคงได้บรรยากาศเผ็ดๆ
– ๑๑ ฉาก อาจไม่พอเสียแล้ว

ความแตกต่างระหว่างเพศ ยังคงเป็นหัวข้อ“Talk”สุดมันเสมอมา
และนี่ก็เป็นบทสนทนาเด็ดๆ กลางวงสุราหน้าบ้าน เมื่อหลายคืนก่อน

“เฮ้ยๆๆ … นายว่า ภรรยาต่างกับกิ๊กยังไง” ปื๊ดถามเป็ด

“กิ๊กไม่ใช่แค่เพื่อน แต่เป็นมากกว่าแฟน และเราเอามาแทนภรรยาไม่ได้ - ใช่ไหม ไอ่ปื๊ด”
เป็ดพูดจบ เพื่อนๆ ตบมือหัวร้อ งอหน้างอหลัง

“ผิด! … (ปื้ดตอบเสียงอ้อแอ้) … ผิดโว้ย …
กิ๊กต่างจากภรรยา ประมาณว่า ตั้ง ๑๕ กิโล(กรัม) ต่างหากโว้ย
… เอิ้กกก” เท่านั้นแหละ เสียงเฮคำรบสอง ก็ล่องลอยไปทั่วบริเวณ 

ปุก - เมียไอปื๊ดกระแอมทิ้งจังหวะ สองแค้ก ก่อนถาม แอน
– เมียไอเป็ด เพื่อนร่วมวงเหล้าว่า “แอน … แกรู้มั้ยว่า สามีต่างจากกิ๊กยังไง”

“ชั้นว่า กิ๊กต้องอายุน้อยกว่าสามีประมาณ ๑๕ ปี … ใช่มั้ย?”
แอนตอบย้อนศร แล้วหันไปค้อนสามีหนึ่งวื้บ !

“ผิด … (ปุกไม่เมา ไม่อ้อแอ้ หันหน้านิ่งไปตามสามีว่า) …
กิ๊กต่างจากสามีอย่างมหาศาล ประมาณว่า … ตั้งครึ่งชั่วโมง!”

เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป สุดแต่ใครจะลงป้ายหน้า
– โอ้ แม่นางฟ้าสุดยอด หลอดออฟเดอะริง !

ขุนอรรถ

ทวดของผม (… ไม่ใช่สิ ความจริงเป็นทวดของคนอื่น) อายุอานามขาด ๑๐๐ ปีไปก็แค่ ๕

ความจำเกี่ยวกับคนและเหตุการณ์ของท่านยังดีอยู่ … แต่ดีครู่เดียว !

“มึ_งใคร” ทวดถามผม

“ผัวไอ้นี่” ยายชี้นิ้วมาทางนี้ พร้อมตอบทวดแทนผม

“…” ทวดพยักหน้า แล้วหันมายักคิ้วกับผมสองกระดิก

ทวดเพิ่งผ่านประสบการณ์เจียนอยู่เจียนไปและเพิ่งออกจากห้องไอซียูมาได้ไม่กี่วัน สายโน่นท่อนี่ยังค้างคอเป็นเหตุให้ทวดรำคาญ

“อย่านะแม่!” ยายร้องห้ามไม่ให้ทวดดึงท่อพลาสติกออกจากคอ

ยายดึงมือออกแล้วยักคิ้วให้ยายสองกระดิก ถามยายว่า “มึ_งใคร”

“จำหนูไม่ได้เหรอแม่”

“…”ยายส่ายหัวน้อยๆ

“หนูก็ลูกแม่ไง” ยายบอกทวด

“…” ไม่ต้องบอกก็รู้ ทวดพยักหน้าพร้อมยักคิ้วให้ยายสองกระดิก !

ความจริง ทวดไม่มีเสียงเพราะเจาะคอคาท่อพลาสติกนั่น แต่ไม่เป็นไร บ้านเรามีผู้ชำนาญการ จบการศึกษาระดับไหนคณะใดไม่ปรากฏ แต่วิชาเอก ”รีดมายลิปส์”  

พี่รัตน์ เป็นคนดูแลทวดหลายปีแล้ว ใกล้ชิดขนาดมองตาก็รู้ใจ (มองยายจะรู้ใจหรือเปล่า ไม่ได้ถาม) … ไม่แปลกอะไรที่พี่รัตน์จะอ่านริมฝีปากทวดแล้ว แปลเป็นไทยได้ – หน้าตาเฉย

จะจริงเท็จอย่างไร เท่าที่สังเกตได้ มีความเป็นไปได้ ถึง “ใกล้เคียง” ประมาณ ๘๐ เปอร์เซ็นต์

“หาอะไรให้เขากินหน่อย(ใช่ไหม)” พี่รัตน์ถามทวด จากการแปลความตามปาก พร้อมกับเลียนแบบทวดที่ชี้นิ้วชี้ลงพื้นและ“ทำวนๆ”เหมือนกวนอะไรสักอย่าง

“…” ทวดพยักหน้ายักคิ้วให้พี่รัตน์สองกระดิก !

แม้เราจะไปหาทวดแค่สัปดาห์ละครั้ง แต่เดาว่า เรื่องราวในบ้านหลัง(ใหญ่)นี้ คงวนไปวนมาแบบเดียวกับที่ทวด”วนนิ้ว” ทั้งวัน … ทุกวัน

“คนแก่นอนน้อย” พี่รัตน์บอกพวกเรา “ทวดนอนวันละไม่กี่ชั่วโมง เมื่อคืนกว่าจะเอนนอน เกือบเช้า” พวกเราฟังด้วยอาการอ้าปากค้าง

“พี่หลับไม่ได้เลย เผลอแป๊บเดียว ทวดก็คอยแต่จะดึงท่อออก” พี่รัตน์กึ่งเล่ากึ่งฟ้อง

“แล้วทำไง” ผมถามพี่รัตน์ …

“เล่นไพ่อย่างเดียว ถึงจะเอาอยู่” พี่รัตน์หันไปค้อนทวด – วงใหญ่

ทวดเล่นไพ่(ผ)สมสิบได้เป็นชั่วโมงๆ มีกี่คนก็เล่นเท่านั้น”ขา” วันนี้มีหลายคน พี่รัตน์จัดแจงคว้าสำรับไพ่ออกมา … ทวดคว้ามาสับ !

… พวกเราเข้าประจำตำแหน่ง (ฮา)

ตาแรก ทวดกิน! ทวดกวักมือเรียกค่าเสียหายคนละ ๕ บาท เล่นเอาพวกเราหันหน้ามาหัวเราะกันเป็นสำราญ

…

(Edited 7/3/09, 1.00pm)

ตั้งใจจะเขียนถึง “ความจำสั้น แต่รักฉันยาว” ไหงเรื่องทวดมาแย่งซีนไปได้

นี่ล่ะหนา ความจำสั้น แต่สันหลังยาว (ฮา)  

ดูเหมือนความรัก กับ การลืม(ความหลัง) จะเป็นของคู่ – ดูโอ้

มีรัก … ก็มีลืม  

และคงเป็นอย่างที่(บท)หนังใหม่เรื่องนี้ บอกเอาไว้ 

… “ไม่ลืม ไม่มีหรอก มีแต่ลืมช้า กับลืมเร็ว”

ขุนอรรก

ก่อนไปดูหนังใหม่ … แนะนำหนังเก่า

: 50 First dates (สนุกสุดยอดอ่อนมะระไฟแดง!)

“จะทำอย่างไร … หากรักยัยขี้ลืม” (ตั้งชื่อไทยให้ ในสไตล์เกาหลี)

ดูหนังตัวอย่าง และ MV พี่เบิร์ด - โดยคุณ Pat

http://www.patsonic.com/movie/before-kwamjamsan/

ดูรอบสื่อ - โดยคุณ Pat

http://www.patsonic.com/movie/best-of-times/#more-635  

.

.

.

ณัฐวุฒิ : ยังเลย หนุกมั้ย?

จัตุพร : หนุกดี … ไม่ใช่ดิ เราว่าเราชอบเลยล่ะ  

ณัฐวุฒิ : ขนาดนั้น ยังไง ไหนเล่าดิ๊

จัตุพร : สปอยนะเว้ย  

ณัฐวุฒิ : ขอเบาๆ แล้วกัน

จัตุพร : เออ … คือ มันเป็นเรื่องของใครคนหนึ่งที่ชีวิตไม่สมบูรณ์ตั้งแต่เกิดจนตาย มันไม่สมบูรณ์แบบแปลกๆ

ณัฐวุฒิ : …

จัตุพร : เกิดมาไม่สมประกอบ แม่ตาย พ่อเอาไปทิ้ง แต่ได้ผู้หญิงจิตใจดี อุ้มชูชุบเลี้ยง ชื่อ ควินนี่ มักพูดติดปากว่า “You never know what’s comin’ for ya”

ณัฐวุฒิ : คุ้นๆ ว่ะ

จัตุพร : ใช่ … “Life was like a box of chocolates. You never know what you’re gonna get.” แม่ของ Forrest Gump ก็บอกเขาแบบนั้น

ณัฐวุฒิ : จริงด้วย Forrest Gump …

จัตุพร : แต่ เบนจะมิน ไม่ใช่เด็กดาวน์(ซินโดรม) เขา … เขา แบบ … Born Old น่ะ 

ณัฐวุฒิ : อ๋อเหรอ ? แล้วไง แล้วไง ?

จัตุพร : โตขึ้น พบรัก … แต่

ณัฐวุฒิ : นั่นก็ Forrest Gump … รัก แต่ไม่ได้รัก

จัตุพร : ใช่ เบนจะมิน ปิ๊งเด็กสาวตาฟ้า แต่คลาดกันไป คลาดกันมาจนแก่ … ไม่ใช่สิ จน … จน … Die new born อะไรแบบนั้น 

ณัฐวุฒิ : เริ่มงงแล้วว่ะ …

จัตุพร : นายเคยดู Legends of the Fall รึเปล่าล่ะ  

ณัฐวุฒิ : คิดว่าเคยนะ นานแล้วมหาศาล … แบรด พิตต์ เหมือนกันนี่หน่า

จัตุพร : คลาดกันไป คลาดกันมา แบบนั้นเลย … เป็นหนังพีเรียด ช่วงสงครามเหมือนกัน อีกต่างหาก

ณัฐวุฒิ : เออๆ จำได้ละ ประทับใจเลยเรื่องนี้

จัตุพร : แต่ เบนจะมิน บัตตั้น หนุกกว่า เพราะได้ทั้ง Forrest Gump กับ Legends of the Fall

ณัฐวุฒิ : แล้วเรื่องนี้ แบรดเล่นดีมั้ย

จัตุพร : เล่นดีดิ หนังดราม่า เวลาจะดูว่าเล่นดีไม่ดี ให้ดูที่สายตา แบรดเล่นเรื่องนี้ … เราเชื่อนะ 

ณัฐวุฒิ : หมายความว่าไง … เชื่อในฝีมือน่ะเหรอ

จัตุพร : ไม่ใช่ เราหมายความว่า เราเชื่อว่าแบรด คือ เบนจะมิน จริงๆ

ณัฐวุฒิ : โอเค หน้าตาย แต่สายตาได้ … เหมือน Meet Joe Black

จัตุพร : คิดได้ไง เราลืมไปสนิทเลย

ณัฐวุฒิ : จะว่าไป หนังก็วนเวียนเกี่ยวกับความรัก ความตาย … ชีวิต   

จัตุพร : นายเคยคิดมั้ยว่า คนเราเกิดมาเพื่อเตรียมตัวตาย … เตรียมใจตาย บางคนก็มีโอกาสเตรียมตัวเตรียมใจ บางคน จนตายไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย ส่วนเบนจะมิน … เขา … เบนจะมิน … นายไปดูเองแล้วกัน

ณัฐวุฒิ : จบแล้วเหรอเนี่ย ?

จัตุพร : เปล่าหรอก เล่าไม่ถูกแล้ว

ณัฐวุฒิ : …

จัตุพร : คนนั่งข้างหลังเราซุบซิบกันว่า เบนจะมิน โชคร้าย แต่เราว่า เขาโชคดี …  

ณัฐวุฒิ : โชคดียังไง ?

จัตุพร : ไม่รู้ดิ นายไปนับดูเองแล้วกัน หรือเราอาจจะรู้สึกไปเองก็ได้ เหมือนชีวิตในน้ำคลำ เมื่ออะไรๆ ส่วนใหญ่มันมืดๆ ดำๆ จุดสีขาวเล็กๆ มันเลยสังเกตเห็นได้ง่ายๆ     

ณัฐวุฒิ : อืม

จัตุพร : อย่างสมมุตินายนั่งดูคนนั้นคนนี้ หรือคนที่รักค่อยๆ ตายจากไป ในขณะที่นายยังมีชีวิตอยู่ … 

ณัฐวุฒิ : อืม … มันอยู่ที่เราจะมองตรงไหน มองเห็นคุณค่าของลมหายใจที่ยังเหลืออยู่ของเรา หรือ … 

จัตุพร : นายพูดหยั่งกับหนังเรื่องอะไรนะ หุ่นยนต์ที่อยากตาย อยากทำยังไงก็ได้ ให้กลายเป็นมนุษย์   

ณัฐวุฒิ : … Bicentennial Man

จัตุพร : ใช่ Bicentennial Man เป็นหุ่นยนต์มันเฟอร์เฟคเกินไป จนไม่รู้จักคำว่า “You never know what’s comin’ for ya”

ณัฐวุฒิ : …

จัตุพร : เออ .. มีฉากนึง กัปตันเรือกำลังจะตาย เขาบอกเบนจะมิน ว่า “You could swear, curse the fates, but when it comes to the end, you have to let go.” คือ ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะดีหรือร้าย สุดท้ายนายก็ต้องปล่อยให้มันเกิด ต้องรู้จักปล่อยวาง นายว่าใช่ไหม    

ณัฐวุฒิ : แน่นอน มันใช่ ก็มนุษย์ คือ สิ่งที่มีชีวิตที่อยู่ได้ … บนความไม่แน่นอน  

ขุนอรรถ

Link to Quotes : http://www.imdb.com/title/tt0421715/quotes

ก่อนอื่น ขอแสดงความยินดีกับ ดิว กิ่ง ฟลุ๊ค แกรนด์ โส นัท น้ำตาล และ สิงโต ที่ทะลุผ่านรอบ Audition จากการ audition ภาคเหนือกลางอีสานใต้ สู่ 20 คนสุดท้าย และกลายเป็น 8 คนให้ลุ้นกันอีกหลายสัปดาห์

เชื่อว่าไม่มีใครรู้ดีเท่าน้องๆ ว่ากว่าจะถึงวันนี้ น้องต้องผ่านอะไรกันมาบ้าง และหากพิจารณาให้ดี น้องๆ เหล่านี้ กำลังให้บทเรียนสำคัญกับคนมุ่งมั่นในปีหน้า

1. ปราการด่านแรก   

เห็นได้ว่า แทบทุกคนต้องผ่านด่านแรกด่านสำคัญ นั่นคือ ด่านพ่อแม่ จะยากแย่แค่ไหนกว่าจะผ่านด่านนี้ได้ วิเคราะห์จากวัยน้องๆ นักล่าฯ … พ่อแม่ของน้อง คงอายุประมาณ 40-50 ปี เราเรียกพ่อแม่ยุคนี้ว่า “พ่อแม่ยุคอุต-ส่า-หา-กรรม(-ลำบาก)”

คงไม่แปลกอะไร หากพ่อแม่วัยนี้ จะสอนลูกด้วยประโยคทองเหมือนๆ กันว่า “เรียนให้เก่งๆ จะได้ทำงานดีๆ โตขึ้นมาเป็นเจ้าคนนายคน”

จะมีสักกี่บ้าน ที่พ่อแม่วัย 45-50 สอนลูกแบบใหม่ แปลกไปจากชาวบ้าน ทำนองว่า “เรียนพอผ่าน หาประสบการณ์เยอะๆ โตขึ้นมาจะได้เป็นนายตัวเอง” หรือ “… โตขึ้นมาจะได้ร้องเพลงแกรมมี่” แบบนี้เคยมีไหม !?!    

ปราการด่านนี้ ยิ่งหนักหนา ยิ่งน่าสนใจ !

2. ด่าน 5 นาที

ด่านสำคัญต่อมา คือ ด่าน Audition – มันช่างกดดัน เพราะวัดกันด้วยเวลาเพียง 5 นาที!

เวลาสั้นๆ เพียง 5 นาทีทองคำนี้ น้องๆ อยากบอกอะไร ‘ต้องให้ชัด’ … คิดเสียว่า กำลังลงลิฟท์มากับอดีตนายกฯ ก่อนประตูลิฟท์เปิด ถ้าน้องพูดอะไรถูกใจ(ดำๆ) น้องอาจกลายเป็นคนไม่ต้องฝันอีกทั้งชีวิต

Audition คือ การเดาทาง(ใจ+อารมณ์)ของกรรมการ แม้น้องๆ จะสามารถ’ปล่อยของ’ได้เป็นร้อยเป็นพัน แต่ต้องเลือกใช้ให้ถูกอัน – เลือกให้มันโดน!

3. อะไรที่ไม่ใช่เสียง (Non voice)

อยากจะตะโกนบอกน้องๆ ว่า เรื่องแบบนี้ต้องวางแผน ฝึกร้องเพลงอย่างเดียวไม่ได้ เพราะเขาจะเอาน้องไปขาย ! อย่างนั้นก่อนอื่นใด น้องๆ จะต้องเข้าใจเรื่องสินค้า

เริ่มจาก(ใบ)หน้าของน้อง หากจะต้องปรากฏตามสื่อต่างๆ ในนิตยสาร หน้าโฆษณา  ละครละเม็ง หรือบนกระเป๋งกระป๋องหน้าโรงหนัง หรือบนโลกออนไลน์ MMS Website ฯลฯ น้องต้องรู้ว่าจะทำอย่างไรกับ’หนังหน้า’ นะฮ้า - เสียงคุณม้าดังมาแว่วๆ (ฮา)

ส่วนการแต่งตัวก็สำคัญ เพราะค่ายนี้ เขาจับคนละตลาดคนชั้น B+ ขึ้นไป ห่างไกลกับตลาดโฟร์เอส(สร้างสรรค์!) มันต้องอ่านกันให้ขาด ว่าแต่งแบบไหนดูสะอาด ดูฉลาด และดูไม่ทุย !

4. ทัศนคติ นี่ก็ … Non voice !

ทัศนคติของน้องต้องดี เพราะเขาต้องเอาน้องไป’ทำตลาด’สินค้าหลายยี่ห้อ น้องจะต้องมีความมุ่งมั่น(กว่าคนทั่วไป) ต้องมีมุมมองโลกและอะไรต่อมิอะไรในด้านบวก เพราะหนทางยังอีกยาวไกล น้องๆ ต้องพร้อมให้พวกเขาเจียรนัย … ขัดขี้ไคล-ขี้มัน!

5. คราวนี้มาถึงเรื่องเสียง

จังหวะและหูต้องดี (ห้ามผวน!) ร้องตรงคีย์ ไม่มีเพี้ยน แต่เสียงร้องไม่ต้องถึงขั้นประเสริฐ ขนาดลูกคอระเบิดใส่หน้ากรรมการ เอาเพียงว่าน่าฟัง และอย่าให้เสียงไร้พลังจนกรรมการ’ปลงสังเวช’ – เอาแค่นั้น

…

น้องๆ อีก 12 คนที่ไม่ผ่านเข้ารอบ น้าม้าก็ตอบให้ฟังชัดเจนแล้วว่า คนที่ไม่ได้เดินผ่านเข้ารอบตามมา จงอย่าได้เสียใจ เพราะเขาไม่ได้ตัดสินใจว่าใครเก่งหรือดีกว่า แต่เหตุผลที่คุณม้าบอกมา คือ ความเหมาะสม

ความเหมาะสม อาจเป็นเหตุผลดีที่สุดในโลก เพราะหาเหตุหาผล หรือ หาหลักหาเกณฑ์อะไรไม่ได้สักอย่าง ความเหมาะสม จึงเป็นเหตุผลให้เราวัดใจ จะอยู่รอหรือเดินต่อไปให้มันรู้รอด !   

เมื่อไหร่ได้ยินเหตุผลนี้ น้องๆ จึงไม่ต้องเสียเวลาไปเถียงกับเขา ให้กลับมามองตัวเราให้ชัด หากมั่นใจว่า ‘เรามีดี’ จงเร่งหาที่ที่เหมาะสมกับน้อง – เมล็ดพันธุ์ที่ดี ต้องเลือกดินให้เก่งอีกด้วย      

อยากฝากไว้ว่า คนเก่ง-คนยืนอยู่ได้ในโลกปัจจุบัน จะต้องมีความกล้า และ ความยืดหยุ่นเข้าไว้ … ล้มแล้วลุกได้ – ลืมให้เร็ว!

ขุนอรรถ

สถานธรรมปฏิบัติแห่งนี้ มีห้องนอนหันหน้าเข้าหากันเป็นแถวๆ บรรยากาศคล้ายคอกม้า หนึ่งแถวนับห้องนอนได้ประมาณสัก ๓๐ ห้อง ช่วงกลางระหว่างห้องนอน เป็นที่ตั้งของห้องน้ำ

ห้องนอนกับห้องน้ำขนาดเดียวกัน คือ ๒ เมตรครึ่ง คูณ ๒ เมตรครึ่ง เตียงเป็นแบบพับได้ ส่วนที่นอน หมอน  และ ผ้าห่ม อย่างละชิ้น เป็นแบบบางๆ เรียบกระชับในยามค่ำคืน !   

ยามเช้า เมื่อพวกเราตื่นนอนตอนตี ๔ เพื่อนพ้องน้องพี่ วิ่งจองห้องน้ำกันให้วุ่น แลดูอบอุ่นชิปเป๋ง ! ท่ามกลางความเงียบสงบ พวกเราต้องพบกันเสียงสวรรค์ เสียงนั่นลอดออกมาจากประตูห้องน้ำ … โอ้แม่เจ้า

โฮกก์ก์ก์ก์ ฮากก์ก์ก์ก์ 

ป้าดด์ด์ด์ด์ ปู้ดด์ด์ด์ด์ … ปี้ดดด์ด์ด์ด์

สะเด็ดสะเด่าหัวใจ ไม่รู้ไปกินวัวกินฟายที่ไหนมา แม่เอ้ย …

พี่อิทธิชัย เจ้าของบริษัทใจดี ทุกปีจะออกเงินส่วนตัวส่งลูกน้องมาสถานธรรมปฏิบัติแห่งนี้ แต่คงเป็นเพราะรอบปฏิบัติข้ามปี! คราวนี้ พี่อิทธิชัยเลยพาตัวเองมา

ผมถามพี่อิทธิชัยว่า ‘ห้องนอนของพี่อยู่ข้างๆ ห้องน้ำ สำราญไปเลยไหมล่ะพี่’ พี่อิทธิชัยกลับบอกว่า ยิ่งในสถานการณ์อันเลวร้าย … ธรรมะแสดงตัวได้ชัดเจนเสียยิ่งกว่าในเวลาปกติ  

‘พี่กลับได้คิด … ไม่ใช่สินะ พี่กลับคิดได้ว่า หากธรรมปฏิบัติสามารถบำบัดโรคทางใจ แล้วมันจะต่างอะไรกับ ‘ดีท๊อกซ์กาย’ เพียงแต่ไม่ได้เอาสายสวนกาแฟบิ๊กแอส แค่นั้น” พี่อิทธิชัยตอบยิ้มหวาน

คนมีประสบการณ์เลวร้ายกับความรัก มักมองหาวิธีล้างใจ เธอและเขาคงอยากให้อะไรๆ ไม่ค้างคา หลงเหลือ

บางคนล้าง(ใจ)ด้วยการออกเดินทางท่องเที่ยว เก็บเกี่ยวประสบการณ์นั่นโน่นนี่ เปลี่ยนบรรยากาศเสียบ้างก็ดี – ที่เดิมๆ จะไปหาเรื่องใหม่ๆ ได้อย่างไร   

ในขณะบางคนใช้เอทธิวแอลกอฮอล์ล้างใจ คงเพราะมีให้เลือกหลายกลิ่น รินใส่มิกเซอร์ได้อีกหลายสี แต่ทั้งที่รู้ว่า ล้างคอ เอ้ย ล้างใจแบบนี้ เดียว(หัว)ใจก็ต้องกลับมาหมอง แต่ทำอย่างไรก็ได้ ให้ผ่านคืนโหดร้ายนี้ไปเสียก่อน 

พระท่านว่า ‘ยิ่งอยากได้ ยิ่งไม่ได้ … ยิ่งอยากลืม ยิ่งไม่ลืม’ เป็นเสียอย่างนั้น เหมือนพี่แอมเสาวฯ ของน้องๆ ‘วัยฉะกัน’ เคยบอกว่า เวลาอกหักจากใครมา ให้พยายามจำ อย่าพยายามลืม

สังเกตไหม ? คนอกหักนี่ มักเป็นโรคอกหักเรื้อรังซ้ำซาก เดี๋ยวเลิกเดี๋ยวรัก เดี๋ยว(อก)หัก รักคุดอยู่นั่นแหละ แต่เมื่อไหร่ ได้(เรียน)รู้จักใจอย่างดีแล้ว เรื่องอกหัก แนวเขารักข้างเดียว ก็จะสลายตัวหายไป

แถมเมื่อร่ำๆ ว่าอกหักเมื่อไหร่ ใจก็เฉย ก็ชา – ซะงั้น !  

คนใจอ่อน เจ้าชู้ไก่แจ้แม่ปลากัด ก็เหมือนกัน เป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น แก้ไม่หาย แต่เมื่อเรียนรู้ว่า (หัว)ใจ ที่แท้มันไม่เที่ยง จะหลีกเลี่ยงไปหาน้องติ๋ม จิ๋ม จุ๋ย ไม่ว่าน้องคนไหน ก็ไม่พ้น(ทุกข์) … คิดได้อย่างนั้น ใจมันก็เติบโต grow up

อย่างที่บอก เมื่อไหร่เรารู้จักใจของเรา เราก็เป็นนายมัน ใจก็กลายเป็นลูก(น้อง) ถ้าปล่อยให้ใจมันโขกสับ เท่ากับยอมรับว่าเป็นทาส … ไม่ใช่ทาสของใคร แต่เป็นทาส(หัว)ใจ ไร้อิสระ 

เวลา’ใจ’มันบีบคั้นคุณน้อง ให้คุณน้องขำใส่มัน จะไม่ให้ขำได้อย่างไรกัน ก็มันเป็นลูกน้อง … ลูกน้องออกคำสั่งเจ้านาย หรือ ผู้ร้ายออกคำสั่งให้ตำรวจวิ่งหนี – ท่าจะบ้า !  

เคล็ดลับ ครับเล็ด ! อารมณ์อะไรเกิดขึ้นในใจ อย่าขับไล่ไสส่งมัน อย่ากดเอาไว้ให้เหมือนกดลูกบอลใต้น้ำ เมื่อไหร่หมดแรงกด กดไม่ได้ กดไม่เก่ง ลูกบอลจะเด้งใส่หน้า  

อารมณ์อะไรเกิดขึ้นมา … ให้รับรู้ ให้เป็นผู้ดู อย่าเป็นผู้เป็น ! โกรธให้รู้ว่า(มันกำลัง)โกรธ ชอบให้รู้ว่า(มันกำลัง)ชอบ อกหักให้รู้ว่า(มัน)อกหัก … “อกหักดีกว่ารักป่า(เดียวกัน)”  

รู้ว่า(ใจ) ไม่ว่า รัก-โกรธ หรือมันจะโดดขึ้นดีดลงอย่างไร สุดท้าย ก็แค่ ‘เกิด-ดับ’ — ป๊าดดดโธ่ !!!   

เมื่อรู้อย่างนั้น ‘ตัวโมโห’โผล่หัวมาก็เฉยๆ และ ‘ตัวอะไรๆ’ เกิดขึ้นในใจ เดี๋ยวก็ไป เฉยๆ เอาไว้ … (รับ)รู้แล้ววางเฉยได้ นั่นเรียก ‘อุเบกขา’ … อุเบกขา คือ ตัวอะไรโผล่มาก็เฉยๆ !   

ได้เลยครับ พี่อิทธิชัย … ปู้ดดดดด ปี้ดดดดด ป้าดดดดด เดี๋ยวจาด(จัด)ให้   

(รับ)รู้แล้ววาง คือ ล้างใจ ผ่องใส

เป็นยองใย ไม่ค้างคืน เอ้ย ไม่ค้างคา     

ขุนอรรถ 

ความเดิมจากตอนที่แล้ว …

‘ลูกรับรู้อย่างไรก็ถูกต้องอย่างนั้น’ หมายความว่า ให้ดูที่ Output

ไม่ว่าพ่อแม่จะบอกว่า Input จะมากมายเลิศเลออย่างไร

หากเด็กนำไป Process ไม่ได้ และ Output (ที่ตัวเด็ก) รับรู้ว่า ไม่รัก

… Input ที่พ่อแม่ประเคนให้ มันไร้ประโยชน์ – ยูสเลส !

ดังนั้นต้องมี Input อย่างไรเล่า ?

… อาจารย์ฯ บอกว่า ต้องรักด้วยใจให้ได้เสียก่อน

สำหรับคนทั่วไป พ่อแม่ย่อมรักลูกอยู่แล้ว

ดังนั้นจึงต้องเรียนรู้ที่จะแสดงออกด้วย

เช่น แสดงออกทางสายตา หรือ สัมผัส(ตัวลูก)ด้วยความรัก 

ไม่น่าเชื่อว่า สายตาหรือสัมผัสแห่งรัก(แท้)

สามารถส่งพลัง(งาน)ตรงเข้าสู่สมองส่วนกลาง

เป็นเหตุให้เกิดการหลั่ง สารแฮปปี้ …

สารที่ว่านี้ คือ ยารักษาโรคขาดรัก เป็นยาขนานเดียวที่มีในโลก    

ถึงตรงนี้ เกิดคำถามสำคัญขึ้นว่า

‘คนไทยน่ะ รักนะ แต่ไม่แสดงออก’

อาจารย์ฯ เงียบไป ผมทายใจได้ว่า

ถ้าพ่อแม่ไม่สามารถเรื่องแบบนี้ได้

แน่นอนว่า จะเกิดปัญหา(ขาดรัก)ในตัวเด็ก

และหากโชคดี เด็กคิดได้

หรือ พอมีโอกาสให้เขาได้แสดงศักยภาพที่เหมาะสม

อาการขาดรักจะค่อยๆ บรรเทา

สำหรับเด็กขาดรัก และไม่รู้ตัวว่าขาด(รัก)

เขาจะกลายเป็นเด็กเหงา และ เด็กกลัวสารพัด

เมื่อไม่มีใครรัก(จริง) เลยไม่คิดรักใคร(จริง)

หรือไม่ก็แสดงออกรุนแรงต่างๆ นาๆ – คงไม่ต้องยกตัวอย่าง 

คำถามมีอยู่ว่า เมื่อพ่อแม่(ย่อม)รักลูกอยู่แล้ว

ทำไมลูกไม่สามารถมองเห็นได้จากสายตา(พ่อแม่)

ข้อนี้ขออาจารย์ตอบได้ไหม … ผมคิดว่า

พวกเราคงต้องตีความ(หมาย)คำว่า ‘รัก’ เสียใหม่  

๑. คำว่ารักนั้น มีได้หลายระดับ

รักไม่เป็น = ฉันรักเธอ เธอ(ต้อง)รักฉัน 

รักมีเงื่อนไข = เธอรักฉันก่อนสิ

รักเพราะรัก = รักฉันหรือไม่ ไม่สำคัญ  

เกินกว่าคำว่ารัก = เจ็บตายแทนได้  

… คุณเห็นหรือไม่ รักระดับเปราะบางที่สุด ?  

๒. หากรักตัวเองไม่ได้ คงหาความหมายของรักไม่เจอ

มนุษย์คนแรกที่เราควรรัก คือ ตัวเอง

เปล่า … รักตัวเอง ไม่ได้หมายความว่า เห็นแก่ตัว 

แต่รักตัวเอง ต้องรู้จักกาย รู้จักใจของตนเอง

(ว่ามันไม่เที่ยง ไม่ใช่ของเรา – ลึกเกินไปหรือเปล่า??)   

… หากรักตัวเองไม่เป็น จะรักคนอื่นได้อย่างไร

๓. ความรักหลาย(รูป)แบบ 

รักพ่อ รักแม่ รักพี่น้อง

รักครูอาจารย์ รักเพื่อน

รักลูกเมีย รักครอบครัว

รักงาน รักสังคม รักธรรมชาติ รักผู้คน ฯลฯ

๔. รักของเรา

เราต้องทำความเข้าใจเสียใหม่ว่า คนรัก(ในแบบ)ของเราไม่มี

… ความรัก(ในแบบ)ของเราไม่มี

เพราะความรักเป็นเรื่องของจิตใจ มันแปรผันไปได้ตลอดเวลา

เดี๋ยวก็รักแบบนั้น เดี๋ยวก็ชอบแบบนี้ … (ไม่เที่ยง อีกแล้ว)  

ก่อนจบ … หยิบเอาเรื่องเก่ามาเล่าอีกที

ออริจินัลลี่ ประมาณ ๑๗๐๐ ปีก่อน

ใครที่นับถือคริสต์ จะมีความผิดร้ายแรงมาก

ชาวคริสเตียน จึงถูกข่มเหงและทรมาน

เพื่อบังคับให้เลิกเป็นคริสเตียน ใครไม่ยอมเลิกจะถูกฆ่าทิ้ง  

แต่ ‘วาเลนตินัส‘ ชาวคริสเตียนผู้มีความเมตตา

จะแอบนำอาหาร และ ของใช้จำเป็น

ไปวางไว้ที่ประตูบ้านของคนยากจน โดยไม่ให้คนเหล่านั้นรู้

– เขาทำอย่างนี้ทุกวัน จนถูกจับได้ และถูกทรมาน

บังคับให้เลิกนับถือคริสต์ แต่เขาไม่ยอม 

ระหว่างถูกขัง วาเลนตินัส พบรักกับสาวตาบอด (ลูกสาวของผู้คุม)

เขาตั้งจิตอธิษฐานต่อพระเจ้า จนวันหนึ่ง ตาของเธอหายเป็นปกติ

ผู้คุมและครอบครัว จึงหันมานับถือศาสนาคริสต์

เมื่อความรู้ถึงจักรพรรดิฯ พระองค์ทรงกริ้วมาก

สั่งให้ลงโทษวาเลนตินัสอย่างหนัก ด้วยการโบยแล้วนำไปตัดศีรษะ

คืนสุดท้ายก่อนที่เขาจะถูกประหารชีวิต

เขาเขียนจดหมายสั้นๆ เป็นการอำลา ส่งไปให้ลูกสาวของผู้คุม

…  ‘จากวาเลนไทน์ของเธอ‘ เป็นคำลงท้ายของจดหมายฉบับนั้น

วาเลนตินัส ต้องจบชีวิตลงด้วยการรับโทษประหาร

ในวันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ ค.ศ. ๒๗๐

วาเลนไทน์ของแท้ คือ ความรักที่มีต่อพระเจ้า

และ หญิงสาวตาบอดคนนั้น

รักแท้ต้องสร้างจากเมตตา

หาใช่ ‘Making Love’ อย่างที่น้องๆ เข้าใจ

ขุนอรรถ  

ในรายการตาสว่าง อาจารย์หญิงท่านหนึ่ง (ขออภัยจำชื่อไม่ได้*) เผยโรคสำคัญระดับชาติ ไม่แพ้โรคมะเร็ง นั่นคือ … โรคขาดรัก

(*iampranitee กรุณาแจ้งให้ทราบ อาจารย์มีชื่อว่า ผศ.ดร.อุษณีย์ อนุรุทธ์วงศ์ … ขอบคุณมากครับ สำหรับข้อมูล)   

ใครจะรู้บ้างว่า ‘สังคมล่มสลาย’ ที่เห็นๆ กันอยู่ทุกวัน เกิดขึ้นเพราะโรคขาดรัก … ใกล้ๆ เวลานี้ ก็ ปัญหาวางแผนเสียตัวครั้งแรกในวันวาเลนไทน์นี่ก็ใช่ ช่างกลตีกันนั่นก็ใช่อีก

รวมถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แอนด์ เรื่อง(ผู้)ใหญ่ๆ อย่างเรื่องน้ำเน่าในการเมือง โกงกิน คอร์รัปชั่น ด่าทอ โจมตี สาดโคลน ชกต่อยในสภา นี่ก็ใช่ครับ

… เพราะขาดรักทั้งสิ้น !

บททดสอบอาการขาดรัก ๑๑ ข้อ (ตั้งสติเล็กน้อย ตอบด้วยความเป็นธรรม ลองดู)

๑. เหงาบ่อยๆ ? (คุณรู้คำตอบข้อนี้ดีที่สุด เป็นธรรมกับตัวเองนะครับ)

๒. ต้องการให้คนอื่นสนใจบ่อยๆ ?

๓. ต้องการเป็นซัมวัน เป็นจุดเด่น (บ่อยๆ) ?

๔. รู้สึกว่าต่ำต้อยด้อยค่าบ่อยๆ ?

๕. อยากทำลายคนเด่นกว่า (บ่อยๆ) ?

๖. อิจฉาคนประสบความสำเร็จ (บ่อยๆ) ?

๗. ไม่กล้ารักใคร รักไม่เป็น เปลี่ยนรักบ่อยๆ ?

๘. ไม่เชื่อในรัก ไม่เชื่อว่าความรักนั้นมีอยู่จริง (บ่อยๆ) ?  

๙. ไม่เชื่อว่ามีใครรักเราจริง (บ่อยๆ) ?

๑๐. ไม่รู้จักวิธีแสดงออกเมื่อรัก (บ่อยๆ) ?

๑๑. แสดงความรุนแรง (บ่อยๆ) ?

เชื่อว่าคุณคงมีคำถามถึง ‘ดีกรี’ หรือ ความอ่อนแก่ของแบบสอบถาม เช่นว่า เหงา…มันต้องมากน้อยแค่ไหน อิจฉาฯ ก็เป็นบ้างแต่ไม่มาก จะให้ตอบอย่างไร รุนแรง ไม่เคยทำร้ายใจ แต่ใจมันอยากทำ(ร้าย) แบบนี้ให้ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ ฯลฯ

ตอบไปเถอะครับ ผมคิดว่า อย่างไรเสีย แบบทดสอบนี้มันสะท้อนว่า คุณขาดรักมากน้อยแค่ไหนตาม ‘ดีกรี’ ที่สงสัยอยู่นี่ล่ะครับ

หากตอบ ‘ใช่’ เกิน ๕ ข้อ นั่นเป็นตัวชี้ว่า คุณเป็นโรคขาดรัก ยิ่งมากข้อยิ่งมีปัญหาจากโรคนี้มากเท่านั้น … (อาจารย์หญิง บอกว่า) การรักษาโรคนี้ ทำได้ แต่ต้องผ่านเงื่อนไขข้อแรก คือ ยอมรับว่าตนเองเป็นโรคขาดรัก !

เพราะที่เห็นเป็นปัญหาอย่างที่ว่าไป ถามว่าแก้ไขได้ไหม ตอบว่าได้ แต่ทำไมยังไม่แก้ไข หรือ ทำไมไม่แก้ไข  ตอบอีกทีก็ได้ว่า เพราะไม่ยอมรับว่า’ขาดรัก’

ก่อนรู้วิธีรักษาโรค ต้องรู้(สา)เหตุของโรคเสียก่อน โรคนี้ คุณได้มาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ อาจารย์หญิงท่านว่า “ตั้งแต่ปฏิสนธิ จนถึง ๓ ขวบ”

มีงานวิจัยมากมาย พิสูจน์ได้ว่า ตอนแม่ตั้งท้อง หากแม่ร้องไห้ ลูกในท้องจะร้องไห้ด้วย หากแม่เครียด แม่เบื่อเซ็ง แม่กระสับกระส่าย … ลูกก็ทุรนทุรายเหมือนแม่

เมื่อคลอดออกมา ไม่ว่าพ่อแม่จะรักมากแค่ไหน ไม่ว่าจะแสดงออกอย่างไร หากลูกรับรู้ (Perception)  ไม่ได้ถึงความรักนั้น … ปัญหาก็เริ่มต้น

พ่อแม่บอกว่ารัก หรือเข้าใจว่า ‘แบบนี้เรียกว่ารักแล้ว’ หรือ ‘บ้านอื่นรักลูกน้อยกว่าบ้านเราด้วยซ้ำ’ และไม่ว่า พ่อแม่จะยืนยันหนักแน่นอย่างไร หากลูกไม่สามารถรับรู้ได้(ว่าถูกรัก) ความรักที่มอบให้(แบบนั้น) ก็ไม่เป็นผล

‘ลูกรับรู้อย่างไรก็ถูกต้องอย่างนั้น’ หมายความว่า ให้ดูที่ Output ไม่ว่าพ่อแม่จะบอกว่า Input จะมากมายเลิศเลออย่างไร หากเด็กนำไป Process ไม่ได้ และ Output (ที่ตัวเด็ก) รับรู้ว่า ไม่รัก … Input ที่พ่อแม่ประเคนให้ มันไร้ประโยชน์ – ยูสเลส !

ขอ’ญาตแจงวิธีแก้ไข(จากอาจารย์หญิง) พร้อม’ความขยาย’ในบทความหน้า … ไปแระ !  

ขุนอรรถ

ทุกศาสนาสอนให้คนละชั่ว ทำดี และชำระจิตใจ แต่อะไรเล่าทำให้ พุทธศาสนา พิเศษและแตกต่าง … ‘สติ’ ยังไงเล่า ศาสนาพุทธศ สอนให้เจริญสติ (พัฒนาสติ) นั่นยังไง  

เมื่อมีสติ ก็ไม่ทำชั่ว เมื่อไม่ทำชั่ว ก็เท่ากับกำลังทำดี เมื่อทำดี จิตก็สงบ ใจก็เย็นเป็นสมาธิ สติก็มีกำลัง เป็นพลัง นั่งก็รู้ว่านั่ง ยืนก็รู้ว่ายืน รักก็รู้ว่ารัก อยากก็รู้ว่าอยาก โกรธ เกลียด ก็ทันรู้ เป็นปัญญามุ่งหลุดพ้น 

… ขาดสติเสียอย่างเดียว เราเป็นได้ก็เพียง ‘ชาวพุทธตามสำเนาทะเบียนบ้าน’

‘สติ’ เหมือน ‘หัวเลี้ยว’ … พอจิตวิ่งไปอยู่ในอารมณ์รัก ขณะรู้ว่ารัก แว่บนั่นเองคือสติ และ พอจิตวิ่งไปอยู่ในอารมณ์โกรธ ขณะรู้ว่าโกรธ แว่บที่รู้ว่าโกรธ นั่นก็สติ

สำหรับผู้เริ่มต้นฝึกฝนสติ สติเกิดได้แค่แว่บๆ … แว่บๆ นั่น บางท่านเรียก ‘ขณะจิต’ (คำเรียกน่าฟังจังนิ)  

หากเปรียบให้น่ารักน่าชังเข้าไปอีกสักนิด … สติ คือ จิตสะดุ้ง(เบาๆ) สติเป็นอาการ(สะดุ้ง)ของจิต เคยไหมนั่งใจลอยอยู่คนเดียว พอมีใครมีสะกิดเรา เราสะดุ้ง … สะดุ้งเพราะรู้สึกตัว

เอาล่ะ … เคยเครียดไหม (ถามบ้าๆ ใช่ไหม ?) ถ้าอย่างนั้นขอถามใหม่ เคยไม่รู้ตัวว่าเครียดหรือไม่ เชื่อเถอะ มีเพื่อนๆ เรามากมาย ไม่รู้ตัวว่าเครียด ไม่รู้ตัวว่าเกลียด ไม่รู้ตัวว่าหลง … ว่ารัก

เพราะอารมณ์รัก เกลียด เครียด โกรธ ก็มีละเอียดหยาบ สัมผัสยากง่ายได้ต่างกัน บางคนโดดล้อชื่อพ่อ ก็รู้สึกเฉยๆ แต่สำหรับบางคนต้องล้อชื่อแม่ และ บางคนแค่เรียก ‘อ้า_ยสองสลึง’ ถึงจะเริ่มเครียด !

อย่าลืมว่า ขณะจิตรัก มันจะสั่งใจให้ดึง ขณะจิตเกลียดหรือโกรธขึง มันจะสั่งใจให้ผลัก ทั้งดึงและผลักจะรุนแรงตามกฎกติกาธรรม(า)ชาติ กฎอันมีนามว่า Action = Reaction แปลเป็นไทยว่า ‘กฎแห่งกรรม’

เพื่อนตีหัวเรา เราตีหัวตอบ … เพื่อนตีหัวเราอีกทีแรงขึ้น ไม่ว่าจะแรงขึ้นจริงๆ หรือ เราปรุงแต่งว่าแรง(Ship-หาย) ก็ตาม เราก็ตีหัวเพื่อน(มัน)แรงขึ้นตามนั้น ตอบโต้กันไป โต้ตอบกันมา สร้างกรรม(กระทำ)ใหม่ และ กลายเป็นกรรมเก่า สะสมนอนก้นไว้ในเมมโมรี่ ที่ที่เป็นเสมือน ‘เสบียงอาหารของจิต’ 

หมั่นสังเกต หมั่นตามรู้ดูจิต พอใจ-ไม่พอใจ ชอบ-ชัง จากหยาบไปสู่ละเอียด ได้ผลลัพธ์ ๒ ชั้น ๒ เด้ง ยิงนัดเดียวได้นก ๒ ตัว … ตัวแรก ลดเลิกกรรมใหม่ และ(นก)อีกตัว สลายกรรมเก่า

สลายกรรมเก่าอย่างไร ?

กรรมเก่าไม่เน่าไม่เสีย ไม่เคลียร์ และไม่ย่อยสลายภายในเวลา ๗๐๐ ปี เหมือนพลาสติก แต่กรรมเก่า ย่อยสลายได้ ด้วยความเข้าใจในกรรม (ยังไงฟะ เริ่มงง!?!)

เอาอย่างนี้ … เมื่อก่อน ถูกล้อชื่อพ่อทีไร ‘ของขึ้น’เป็นฟืนเป็นไฟเมื่อนั้น อ้าว … โตขึ้น เหตุใดโดนล้อชื่อพ่ออย่างไร ก็ได้แต่หัวร้องอหาย จากฟืนไฟกลายเป็นน้ำแข็ง – ซะงั้น ฝรั่งเรียกว่า Growing up หรือบางทีมักเปรียบเทียบกันง่ายๆ ว่า ‘พระเจ้า จะไม่หยุดส่งข้อสอบมา หากคุณยังสอบไม่ผ่านสักกะที !’   

โลกมนุษย์เต็มไปด้วยแอคชั่น รัก โลภ โกรธ หลง … หากคุณไม่งงๆ และ รู้จัก แอนด์ เข้าใจ พวกมันแล้ว รีแอคชั่น(อันเป็นกรรมใหม่) ก็ไม่เกิดอีกต่อไป ใจไม่ดึงรั้งไว้ กายไม่ผลักไส … รับ(รู้)แล้ววางไว้ รับ(รู้)แล้ววางไว้ อยู่อย่างนั้น

ต่อจากนั้น ไม่ว่าจิตไปดึงอารมณ์เก่าๆ มาอย่างไร ใจก็ไม่พรือ กายก็ไม่พลั้ง อายุ วรรโณ สุขัง พลังงงงง สูงสุด !!

ก่อนจบ จะขอทั้งประเด็นไว้ว่า ‘ชอบฝึกสติ‘ กับ ‘ฝึกสติชอบ‘ นั้นต่างกันลิบลับ ไม่เชื่อลองอ่านนิทานก่อนนอนเรื่องนี้ 

เฉลิม ออกคำสั่งไปยัง เฉลียว ผู้เป็นลูก (ลูกเหลิม) ให้ออกติดตาม ‘น้าปื้ด’ คนสนิทใกล้ชิด ซึ่งหายตัวไปนาน ไม่โผล่หน้ามา ‘เช็คชื่อ’ เหมือนเคย

เฉลียว ได้ฟังดังนั้น จึงคว้าม้าตัวโปรดออกวิ่ง! … เยส! ม้าก็วิ่งไป คนก็วิ่งตาม เฉลิม เห็นอย่างนั้น จึงเรียกกลับมาเบิร์ดกะโหลกก่อน แล้วจึงถามว่า ‘you fool, man! why dun u ride her ? Be on horse back, horse ชิท!, man!’ 

เฉลียว โมโหเพราะมั่นใจ ไขข้อแถลงตอบพ่อว่า ‘ขี่ทำไมล่ะพ่อ ถ้าผมขี่มัน รวมกันก็ได้แค่ ๔ ขา จะสู้ ๖ ขา ต่างตัว-ต่างคน-ต่างวิ่ง ได้ยังไง … วู้ว์ว์ว์ พ่อนี่ ไม่รู้เรื่องเล้ย’

เห็นไหม ฝึกสติชอบ กับ ชอบฝึกสติ ต่างกันอย่างไร … สติที่ดี ต้องมี สัมปชัญญะ เป็นตัวซับพอร์ต เป็นเหมือนตัวประกอบให้ละครน้ำเน่ามีสมบูรณ์ !

สัม แปลว่าดี แปลว่าถูกต้อง
ปะ คือชัดเจน แจ่มแจ้ง

ชัญญะ (ชานะ) เท่ากับ ‘รู้’
โซ, สัมปชัญญะ สรุปว่าคือ รู้อย่างดีชัดเจนถูกต้อง

ฝึกสติกันนะขอรับ โกรธก็รู้(สึกตัว)ว่าโกรธ และ รู้คุณรู้โทษของมัน รักก็รู้(สึกตัว)ว่ารัก รู้ประจักษ์ว่ารักนั่นมีคุณและโทษ สุดท้าย รู้เข้าไปอีกว่า ‘มันไม่ใช่เรา’ … เราไม่ใช่ลูกน้องของมัน นั่นแหละ สติ แอนด์ สัมปชัญญะ  

ขุนอรรถ 

ธรรมะ มาฆะ จะพา ชีวา … on the way back ! (22/2/08)
http://culturegap.wordpress.com/2008/02/22/candle

เมื่อปลายปีที่ผ่านมา ผมย้ายบ้านและเปลี่ยนมาใช้บริการ internet Hispeed ของ TOT (เดิม TRUE) พบปัญหาการใช้งานไม่ได้ 2-3 ครั้ง/เดือน

ติดต่อไปยัง Contact center ก็พบว่า หน่วยงาน Contact center ทำได้แต่เพียง ‘รับเรื่องและส่งต่อ’ ส่วนสาเหตุ เนตเสียจากสาเหตุอะไร ส่งเรื่องต่อไปให้ใคร ใครจะตอบกลับ ตอบกลับเมื่อไหร่ Contact center แจ้งว่า “ดิฉันไม่ได้รับมอบหมายให้แจ้งข้อมูลที่คุณขอมา”

วันนี้ จึงตั้งใจจะติดตามเรื่องให้ถึงต้นตอ และร้องเรียนไปยัง สคบ. … น่าตลก มีคนบ่นเรื่องเดียวกันตาม webboard ต่างๆ นับร้อย ! นอกจากนั้นใน website ของสคบ. เองก็รับเรื่องนี้ ‘เป็นรูทีน’ !!!

สนใจอ่านเชิญทางนี้ …

เนท TOT กับการเอาเปรียบที่ไม่สิ้นสุด

http://topicstock.pantip.com/tech/internet/topicstock/2007/11/IU2487930/IU2487930.html

TOT 1.5 mb ทำไมช่วงนี้เล่น Internet ถึงช้ามากๆ

http://www.pantip.com/tech/internet/topic/IU2704878/IU2704878.html

Hispeed internet TOT สุดยอดดดดด

http://topicstock.pantip.com/tech/internet/topicstock/2008/08/IU2626036/IU2626036.html

เสียอีกแล้ว เบอร์ TOT

http://www.torakhong.org/kratoo.php?t=9583

บ่าหู้ว่า อินเตอร์เน็ตความเร็วสูง adsl ของใผ๋เสียผ้องครับ บ้านผมใจ้บ่าได้เลย ใผ่เป็นผ้องครับ

http://www.bbznet.com/scripts2/view.php?user=chomtong&board=1&id=321&c=1&order=numreply

คิดว่า High Speed ของ TOT จะถูกฟ้องได้หรือไม่

http://www.trangzone.com/webboard_show.php?ID=8399

ที่นี่ : ร้องเรียน สคบ. เรื่องบริการ internet TOT

http://www.ocpb.go.th/board_post.asp?id=1428&idsub=8

(สนใจอ่านเพิ่มเติม ค้นหาได้ในช่องแคบกูเกิ้ล คีย์เวิร์ด “เนตห่วย”)

สรุปได้ 3 เรื่องหลักๆ ได้แก่

1. เนตห่วย เสียบ่อย หลุดบ่อย เนตช้ากว่าโฆษณา

2. Contact center ห่วย … Bla Bla Bla

3. ควรร้องเรียน สคบ. รวมถึงขอให้ TOT จ่ายคืนเงินส่วนที่เราไม่สามารถใช้งานได้ เพราะ ‘ห่วยแรก’

แต่จากใน webboard ของ สคบ. เอง พบว่ามีเจ้าหน้าที่แจ้งว่า หน่วยงานรับร้องเรียนเรื่องนี้ มีชื่อว่า สถาบันคุ้มครองผู้บริโภคในกิจการโทรคมนาคม (สบท.) โทร. 02-279-0250  

เมื่อโทร.ไป จึงทราบรายละเอียดว่า ปัจจุบันมีประกาศฯ ฉบับหนึ่ง ให้ผู้ให้บริการจ่ายเงินคืน (Refund) ในกรณีดังกล่าวนี้ โดยทำหนังสือร้องเรียน ระบุข้อมูลให้ชัดเจน (ชื่อ หมายเลขโทร. ลักษณะปัญหา ข้อร้องเรียน และความต้องการในการร้องเรียน เช่น ขอคืนเงิน เป็นต้น) พร้อมแนบสำเนาบัตรประชาชน ลงชื่อรับรองให้เรียบร้อย

แล้วส่งไปที่ …

1. สถาบันคุ้มครองผู้บริโภคในกิจการโทรคมนาคม (สบท.) เลขที่ 404 อาคารพหลโยธินเซ็นเตอร์ ถนนพหลโยธิน แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานครฯ 10400

2. ตู้ปณ. 272 ปณจ. สามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพฯ 10400

3. สายด่วนรับเรื่องร้องเรียน หมายเลข 1200 หรือ 02-279-0250 (ในวันและเวลาราชการ) มือถือ 087-333-8787  Fax: 0-2279-0251 

4. ร้องเรียนผ่านทางเว็บไซด์ www.tci.or.th E-mail address:tci.service@hotmail.com, tcpithailand@gmail.com

“ปัญหามีไว้ให้แก้ไข … ไม่ได้มีไว้ให้กลัว(ว่า)จะเป็นตัวปัญหาเสียเอง”    

ขุนอรรถ  

[ ความเดิมจากตอนที่แล้ว ]  

ไม่เฉพาะสุขภาพจิตหรอกนะ … สุขภาพกายมากมายเกิดขึ้นเพราะ ‘ปรุงแต่ง’

แต่งให้หวาน มัน เค็ม แต่งกลิ่น ใส่ผงชูรสแต่งให้อร่อย แต่จนลืมไปว่า เมืองไทยของนี่โชคดีหนักหนา มีผักมีปลา สารพัดสมุนไพร

‘ปรุง’จนไม่เห็นเป็นชิ้นปลา ปรุงไปแต่งมา ‘รสปลา’ หายไปอีกต่างหาก เคยอ่านพบว่า เชฟกระทะทอง(แดง)จากฮ่องกงเดินทางมาไทย บ่นอุบบอกเสียดาย ทันทีที่เหลือบเห็นเครื่องปรุงข้างเตาไฟในครัวบ้านเรา

แม่บ้านสมัยใหม่ อยากเอาใจพ่อบ้าน คล้ายว่าทำให้กินหลายมื้อแล้ว พี่แก้วยังกลืนไม่ลง คำชมไม่ต้องถามหา หนักเข้าเอาอาหารสำเร็จรูปมาแทน

อาหารสำเร็จรูปมีสองแบบ แบบแรกเรียกอาหารถุง คือทำเยอะปรุงเยอะ แล้วแบ่งขาย แบบสองเอาอาหารไปผ่านกระบวนการ เขาเรียกถนอมอาหาร แต่เรียกอาหารอุตสาหกรรม

อย่างไหนดีกว่า … บอกยาก แต่ถือหลักง่ายๆ อยู่ใกล้ธรรมชาติเข้าไว้เป็นดี(กว่า) อย่างเช่น ผักปลอดสารพิษ หมายถึง ไม่ใช้ยาฆ่าแมลง แต่เขาใช้ปุ๋ยเคมีหรือเปล่าพี่น้อง แบบนี้ต้องดูให้ดี เพราะอาจตายฟรีเพราะกินผัก

คนโบราณสุขภาพดีมีอายุยืนเพราะอย่างนี้ เพราะวิถีชีวิตแนบอิงธรรมชาติ แต่ก็มิได้หมายว่า เฉพาะอยู่ใกล้ต้นไม้ใบหญ้าเท่านั้น หากแต่ ใจ  

คนโบราณมีมุมมองธรรมชาติเป็นใหญ่ มีเราเป็นผู้อาศัย ความคิดตะวันออกหรือวิถีไทยเป็นอย่างนั้น น้ำท่วมก็ยกพื้นบ้านให้สูง แดดร้อนก็ปลูกต้นไม้ ขุดบ่อเลี้ยงปลา จะเรียก ‘พอเพียง’ ก็ได้ แต่คิดว่าไม่ใช่ เพราะวิถีฯ นี้ คือ ทำกิน เหลือเอาไปแลกเปลี่ยนกัน มันไม่ใช่ ‘ทำขาย’ ไม่ใช่เรื่องเดียวกับทฤษฎีทางเศรษฐกิจ

อะไรที่ควรเร็วก็ต้องเร็ว อะไรที่ต้องอาศัยเวลา จะเรียกว่าช้า คงไม่ได้

มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับ ‘ปรุงแต่ง’ แต่ที่จะเล่าให้ฟังในคราวนี้ เป็นคราวของพี่โนว์ กับ พี่(สน)ธิ …

เย็นหนึ่ง หลังมื้ออาหารเบาๆ ก่อนปฏิบัติรอบค่ำ พี่(สน)ธิ ศิลปินหนุ่มผมยาวหนึ่งเดียวในบ้านฯ ศิษย์ผู้พี่อีกคนหนึ่ง กำลังเล่านิทาน ‘ปรุงแต่ง’ ให้น้องๆ ฟัง   

(ฉบับย่อ) จิตรกรเขียนภาพหญิงสาวบนแคนวาส ทุกค่ำสายบ่ายเช้า เขาแอบสบตากับสาวเจ้าในภาพแล้วอมยิ้ม พลางคิดว่า ‘เธอเท่านั้นที่ฉันต้องการ’

ไม่เพียงแค่คิด เขายังตามหาสาวงามในภาพจากโลกแห่งความจริง ยิ่งนึกก็ยิ่งผูกพัน ยิ่งนานวันก็ยิ่งทุกข์ ใครเล่าจะงามเท่า ‘กิ๊ปซี่’ – เขาตั้งชื่อให้เธอ !  

พวกเรานั่งฟังจนถึงตรงนี้ ขณะที่ปัญญาน้อยๆ กำลังจะบังเกิด … Tada! เหมือนเสือหมอบรอเหยื่อตายใจ พี่โนว์มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีใครรู้ พี่โนว์ ‘โชว์พาวว์’ ทันที    

“อ๋อ … I know! ผมว่าผมเข้าใจนะ ทุกข์เพราะปรุงแต่งแล้วยึดมั่น สรุปอย่างนี้ เขาเรียกบรรลุธรรม หรือเปล่าครับพี่” พี่โนว์ถามพี่ธิ     

พี่ธิว่า “อาจจะใช่ก็ได้ แต่ขอให้พี่เล่านิทานให้โนว์ฟังอีกสักเรื่องดีกว่า นะโนว์”    

(ฉบับยาว) เวลาประมาณเที่ยงคืน ณ เคาเตอร์โรงแรมกลางเมือง ชายคนหนึ่ง ใส่เสื้อสูทสีเข้ม เดินเอียงๆ เข้ามาเช็กอินพร้อมกับกลิ่นเหล้าหึ่ง  

“เปิดห้องหน่อยน้อง” ‘ดริ๊งแมน’ พูดเสียงอ้อแอ้

“ได้ครับ” พนักงานประจำเคาเตอร์จดอะไรยุกยิกก่อนส่งกุญแจห้อง 812 ให้ แล้วกวักมือเรียก ‘ดอร์แมน’ มารับลูกค้าไปส่งห้อง

“เชิญครับ” ‘ดอร์แมน’พายมือเชิญ‘ดริ๊งแมน’

ทันทีที่ประตูเปิด …

“บ๊ะ! นี่มันอะไรกันวะน้อง ห้องแคบอย่างนี้ หมาที่บ้าน Koo ยังนอนไม่ได้เลย จะบ้าหรือเปล่าเนี่ย …” ‘ดริ๊งแมน’ โวยวายเสียง  

“คุณผู้ชาย ใจเย็นๆ ครับ … ” ‘ดอร์แมน’ พยายามควบคุมสถานการณ์ ไม่ให้เสียงดังรบกวนแขกคนอื่นๆ   

“เปลี่ยนห้องให้ Koo เดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นไปตามผู้จัดการมา” ‘ดริ๊งแมน’ สะบัดแขนจนเซถลา โชคดีที่‘ดอร์แมน’คว้าไว้ทัน

“คุณผู้ชายครับ … ผม …” ‘ดอร์แมน’ พูดยังไม่ทันได้ความอะไร ‘ดริ๊งแมน’ ก็สวนขึ้นมาแบบไม่ฟังเสียงใครทั้งนั้น “มีตังค์นะโว้ย Koo มีตังค์ นี่ก็ขับรถมาเอง ไม่ได้มาเท๊กซี่”  ‘ดริ๊งแมน’ เอ็ดตะโลโวยวายอีกชุดใหญ่ ก่อนอ้วกออกมาเต็มพื้น !  

เวลาผ่านไป พูดอะไรก็ไม่ฟัง และในวินาทีนั้น เมื่อความอดทนของ ‘ดอร์แมน’ ก็หมดลง เขาคว้าปกเสื้อสูทไว้แน่น แล้วตะโกนใส่หูของ ‘ดริ๊งค์แมน’ ว่า

“เฮีย ! ใจเย็นๆ หน่อยสิวะ เออ ใจเย็นๆ หน่อยสิครับ … นี่มันลิฟท์ครับเฮีย … ลิฟท์”

พี่ธิบอกพี่โนว์ ว่า “โนว์อาจจะบรรลุธรรมอย่างที่ว่าแล้วก็ได้ ถ้าสิ่งที่โนว์เข้าใจ มันไม่ใช่ลิฟท์”

พี่โนว์ กะพริบตาสามที แล้วเดินออกจากวงสนทนาไปนั่งสมาธิ

ขุนอรรถ

ความเดินตอนที่แล้ว http://culturegap.wordpress.com/2009/01/16/tham04/

หากจะมีเพลงสักเพลงหนึ่ง ซึ่งเหมาะกับธรรมปฏิบัติ ผมคิดว่าต้องเป็นเพลงนี้

Every breath you take
Every move you make
Every bond you break
Every step you take
I’ll be watching you …

พวกเราเหล่านักปฏิบัติ ผู้เข้ารอบสุดท้ายในบ้านเอเอฟหลังนี้ ตั้งตาก้มหน้าตามดูลมหายใจ และ ความเคลื่อนไหว ของตัวเอง (และคนอื่น) อยู่เงียบๆ

อาจารย์ว่า การฝึกสมาธิ ทำได้ ๒ ระบบ ระบบปิด และ ระบบเปิด … ระบบปิด ทำได้ด้วยการปิดการรับรู้ ปิดหูอยู่เงียบๆ ปิดตา ปิดวาจาปิดปาก

ส่วนปิดใจนั้นไม่ยาก ลองเพ่งเป็นสมถะ ดึงความสนใจไปในสิ่งใด สมาธิก็เกิดขึ้นได้นานเท่านาน แต่เมื่อเปิดหูตา เปิดวาจาเปิดปาก แอนด์ เปิดใจรับความคิดหนึ่งใดเข้ามา … ความทุกข์ความลำบากก็เข้าจู่โจม

ส่วนระบบเปิดนั้น คือ การตามดูลมหายใจ หรือ ตามดูกายเคลื่อนไหว ตามดูความรู้สึกชอบชัง ตามดูจิต  แอบคิด หนีหาย หรือ ฟุ้งซ่าน สุดท้ายให้ตามดูรู้ทัน กายใจนั้น เกิดดับ – ไม่เที่ยง

“สมถะเกิดได้ เมื่อหยุดตั้งใจ … สติเกิดได้ เมื่อหยุดคิด” อาจารย์สรุปสั้นๆ  

ระบบเปิดนั้น หลังฝึกฝนจนเชี่ยว แม้ลืมตา อ้าปาก อยากนั่นโน่นนี่ สติก็มีได้

หลังจากฝึกสมาธิได้ ๖ วัน อาจารย์ก็เรียกตัวมาสอบอารมณ์

…

เบื้องหน้า เป็นบึงน้ำกว้างยาว ขนาดสัก ๑๐ ไร่ ที่มุมขวาซ้าย มองเห็นเก๋งจีนสองหลังน้อยๆ นั่งนั่งจิบชา ช่างได้บรรยากาศจีนๆ เจ๋งๆ เก๋งๆ … ก๋งๆ ดีแท้

“เชิญนั่ง” อาจารย์เรียกข้าฯ เข้านั่งใกล้กัน ใต้ต้นหูกวางรุ่นปู่ทวด จังหวะนั้น สายลมเอื่อยๆ ปะทะเข้ามา เบาๆ

“เจ้าเห็นลมนั่นไหม”

“ลม … รู้สึกได้ แต่ไม่เห็นครับ อาจารย์”

“ลมเห็นได้จากริ้วน้ำ … ริ้วน้ำละเอียดหยาบ เป็นผลจากพลิ้วลม”

“ยามไม่มีลมเล่า อาจารย์”

อาจารย์นั่งนิ่งนานจนข้าฯ ละสายตาจากแผ่นน้ำกว้าง สักพักอาจารย์จึงกล่าวว่า “สายลมไม่เคยหยุดพัดพลิ้ว หากไม่มีลม จะมีเจ้าได้อย่างไร … หากไม่มีจิตจดจ่อเป็นสมาธิ ก็ไม่อาจเห็นทั้งสายลม และ ริ้วน้ำ”

ข้าฯ หลับตาและนิ่งเนิ่นนาน จนอาจารย์ละสายตาจากข้าฯ มองออกไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า

“จิตเหมือนนกกระจอก วอกแวก วูบวาบ แวบไปแวบมา” ข้าฯ รายงานผลของการปฏิบัติฯ สดๆ

“สายลมหาใช่เป็นของเรา หากเป็นของเรา เราต้องกำหนดได้ … จิตก็เช่นกัน” อาจารย์พูดช้า แต่ชัดคม

“สายลม พลิ้วน้ำ แล นกกระจิต ข้าฯ ทำได้ก็แต่เฝ้าดูมันใช่ไหม ยังมีสิ่งใดอีกเล่า อันเป็นฐานตามดูตามรู้”  ขณะกล่าวคำดังว่า ข้าฯ รู้สึกถึงสิ่งที่ไม่อาจอธิบายโดยการเปล่งวาจา  

“ทั้ง ๓ ฐานนั่น แม้แตกต่าง แต่เหมือนกันในบุคลิก มันกำลังแสดงธรรมข้อใหญ่ … เกิดดับ เกิดดับ อยู่อย่างนั้น เจ้าเห็นไหม” ข้อสอบข้อนี้ จำข้าฯ ต้องพิจารณาด้วยสมาธิสักครู่

.

.

.

หลังเราทั้งสอง, ศิษย์อาจารย์, นั่งนิ่งตามดูธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ จากภายนอกสู่ภายใน เป็นเวลาประมาณ ชั่ว ๖ ก้านธูปมอดไหม้

“กายเหมือนเปลวไฟบนแท่งเทียน เกิดดับมอดไหม้ ค่อยๆ หมดไป … ใจเหมือนสายน้ำไหลเอื่อยเรื่อยไป  บึงน้ำที่เห็นเบื้องหน้า หาใช่บึงน้ำเดิมอีกต่อไป – กายใจ คือ ตัวทุกข์”  

“ทุกข์เพราะเจ้ายึดกายยึดใจไว้ … อนิจจาคือธรรมข้อใหญ่ เรายึดเอาฟ้าดินเป็นของเราไม่ได้ กายใจ ก็เป็นเช่นนั้น” อาจารย์ชี้ลงไปให้กระจ่างชัด

วูบบ์บ์ … ลมแรงปะทะเข้ามา

ข้าฯ กล่าววาจาขึ้นตามสายลม “อะไรๆ มันก็ ๑๑ โมง ๕๐”

โป๊กก์ก์ … เสียงไม้เท้าอาจารย์ปะทะหัวข้าฯ

“อูยย์ย์ ข้าขออภัย อาจารย์ … มันไม่เที่ยง !”   

ขุนอรรถ  

ฟังเพลงไปด้วย ได้อารมณ์ร่วมเพิ่มขึ้น (5%)