Είναι τρίτη εβδομάδα μαθημάτων στη Βιέννη και η ζωή μου έχει αρχίζει επιτέλους να μπαίνει σε μία σειρά. Έχω πλέον εγκατασταθεί πλήρως, έχω σταθερό και κινητό, έχω internet (αν και λίγο σάπιο) και έχω κάνει βασικά ψώνια. Έχω γνωρίσει τους καθηγητές μου και κάποιους από τους συμφοιτητές μου, έχω ξεκινήσει τα πρώτα ομαδικά projects και έχω βάλει σε μία τάξη τις γραφειοκρατικές μου εκκρεμότητες. Τρώω και κοιμάμαι σε λογικές ώρες και δεν θέλω πια να βάλω τα κλάμματα με το παραμικρό πρόβλημα που συναντάω.

Όπως καταλαβαίνετε, η ζωή μου μπορεί να έχει αρχίσει να μπαίνει σε μία σειρά, αλλά οι τελευταίες 10 μέρες στάθηκαν κολασμένες. Υπήρξαν στιγμές που φρίκαρα με αυτά που άκουγα, στιγμές που απλά δεν καταλάβαινα τίποτα από αυτά που άκουγα, στιγμές που αναρωτιόμουν how the fuck am I going to have this done by next week!, στιγμές που πραγματικά αναρωτιόμουν τι σκατά κάνω εγώ εδώ πέρα. Υπήρξαν στιγμές που θέλησα τη μαμά μου, στιγμές που ένιωσα τους φίλους μου πιο αναγκαίους από ποτέ. Στιγμές που έφτασα να κλάψω από τα νεύρα, την αγανάκτηση και την ταυτόχρονη μοναξιά μου.

“Μα τι λες? Εσύ έλεγες ότι τη λατρεύεις τη Βιέννη, ότι όλα είναι τέλεια εκεί, ότι περιμένεις πώς και πώς να φύγεις από τη ζωή σου και ν’ αρχίσεις μία άλλη.” Well, easier said than done, I’m afraid.. Όσοι με ξέρετε έστω και ελάχιστα, γνωρίζετε πολύ καλά πόσο ενθουσιώδης είμαι με κάθε τι καινούριο και περιπετειώδες, και πόσο θα γούσταρα να μπορώ να σας πω, πόσο άψογα μου ήρθαν όλα και πόσο γαμάτα περνάω – να σας γράψω να ξεκουνηθείτε από τη βολική ρουτίνα της ζωής σας και να κάνετε νέες αρχές, αλλού, γιατί μόνο οι αρχές μετράνε.

Δεν είναι αλήθεια βέβαια, δε μετράνε μόνο οι αρχές, όλα μετράνε. Και η φυγή και η επιστροφή το ίδιο – και το ταξίδι καθ’ εαυτό.

Μα το θέμα μου ήταν άλλο!

Στους δρόμους της Αθήνας ήμουν οδηγός μα στους δρόμους της Βιέννης είμαι επιβάτης, και οι ώρες στα λεωφορεία, τα τραμ και τα μετρό τις πρώτες μέρες του πανικού επέβαλαν μουσική. Επιστρατεύτηκε λοιπόν για άλλη μια φορά το ηρωικό μου mp3 player, ένα Zen Nomad της Creative, μοντέλο του 2001 με 60άρι σκληρό δίσκο – μία γκουμούτσα που κατέχω και λατρεύω τα τελευταία 7 χρόνια . Το υπέροχο αυτό κειμήλιο – πλεόν – της σύγχρονης τεχνολογίας περιέχει όλη τη μουσική που αγαπώ και έχω ξεδιαλέξει με μεράκι τα τελευταία χρόνια (περί τα 16 Gb) και τα τελευταία χρόνια παίζει αιωνίως στο shuffle συνδεδεμένο στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου μου.

Συνδεδεμένο τώρα σε ένα ζευγάρι καινούρια ακουστικά, το Zen κλήθηκε για άλλη μία φορά να ανελκύσει τα βουλιαγμένα καράβια μου, μα η κατάσταση δεν ήταν συνηθισμένη – ούτε το all you need is love, ούτε “εκείνη” του foidel, είχαν φυσικά τα φόντα να ανατρέπουν την πρωτόγνωρη ψυχική μου κατάπτωση, και έτσι το shuffle μετά από τόσο καιρό σύντομα απορρίφθηκε ως απλά επικίνδυνο.

Ανέλαβα δράση και καθάρισα την playlist όταν έτυχε να ακούσω φυρόι – τα τραγούδια φίλων που χρειαζόμουν απεγνωσμένα, μα δεν ήταν κοντά μου έστειλαν τη διάθεσή μου στον πάτο της και έτσι η ανάγκη για επιλεγμένα ακούσματα ήταν πλέον ξεκάθαρη. Σκέφτηκα λοιπόν καλά ψάχνοντας τη βάση και έβαλα να ακούσω το what if god was one of us.

To what if god was one of us είναι ένα από τα soundtracks της ζωής μου. Ο όρος είναι ξεκάθαρα προσωπικός, οπότε εξηγώ: Ένα τραγούδι που ανακαλύπτεις, συνήθως για δεύτερη φορά ή τρίτη φορά, και πιάνεις τον εαυτό σου, όχι μόνο να αποζητά να το ακούει συνεχώς στο repeat χωρίς ίχνος κούρασης, μα να νιώθει σα να μην παίζει απλά από το ηχοσύστημά του, μα από τον ίδιο τον κόσμο γύρω του, όταν οδηγάει τη νύχτα ή όταν περπατάει μόνος σκεπτόμενος τα πάντα ή τίποτα, ένα τραγούδι που νιώθεις ότι παίζει στο background της ζωής σου σαν σε ταινία, όπως στην αγαπημένη σκηνή με τον Hugh Grant στο Notting Hill, είναι ένα soundtrack της ζωής σου.

Τα soundtrack της ζωής μας δεν είναι απαραίτητα τα αγαπημένα μας τραγούδια, ούτε φυσικά τα τραγούδια που θεωρούμε πιο “σπουδαία” κατά διάφορες έννοιες. Δεν είναι μονάχα ένα ή δύο, αλλά δεν είναι πολλά – σίγουρα θα χωρούσαν σε ένα audio cd, όπως όλα τα soundtrack άλλωστε. Αν και ίσως δεν ταιριάζουν καν μεταξύ τους.

Και όταν είμαστε χάλια, μας θυμίζουν ότι είμαστε ακόμα εδώ.

Είμαι καλά σήμερα και σκοπεύω να είμαι καλύτερα αύριο, και σας ζητώ να μου πείτε για τα soundtracks της δικής σας ζωής

Πανικός.

Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή λέξη. Είναι βράδυ Τρίτης, είμαι εδώ από την Κυριακή το μεσημέρι, και τα πάντα γύρω μου τρέχουν. Ήθελα να έχω γράψει ένα ποστ για την κάθε μέρα που είμαι εδώ, μα στάθηκε αδύνατο. Και τώρα, άμα κάτσω να αραδιάσω όλα όσα έχουν γίνει από προχτές, θα γράφω μέχρι αύριο.

Λακωνικά λοιπόν. Στη Βιέννη προσγειωθήκαμε το απόγευμα της Κυριακής, μετά από καθυστέρηση πτήσης μιάμισης ώρας, την πρώτη που βίωσα μέχρι τώρα από την skyeurope airlines – την οποία κατά τα άλλα εκτιμώ βαθύτατα. Είχα μαζί μου την ξαδέρφη μου, την Κυβέλη, η οποία αποδεικνύεται ακόμη πολύτιμη σύντροφος στο δύσκολο τρέξιμο του νέου ξεκινήματος. Το δωμάτιό μου στην εστία δεν ήταν προσβάσιμο πριν τη Δευτέρα και έτσι την πρώτη νύχτα τη βγάλαμε στο Wombats, The Lounge, το καλύτερο hostel στη Βιέννη (από όσα έχω δοκιμάσει) και το οποίο άλλωστε φιγουράρει στο blogroll μας από το Δεκέμβρη που το πρωτοεπισκεύτηκα.

Το πρωί της Δευτέρας και μετά από ένα εξαιρετικό πρωινό στο hostel φορτωθήκαμε για άλλη μια φορά τα άπειρα μπαγκάζια που κουβαλάει μαζί του κάθε φοιτητής του εξωτερικού που σέβεται τον εαυτό του και μεταφερθήκαμε στην εστία. Η διαδικασία απεδείχθη πολυπλοκότερη απ’ όσο ακούγεται και έτσι δεν ήταν παρά νωρίς το απόγευμα, όταν καταφέραμε να ξεκλειδώσουμε χαρούμενοι το περιβόητο flat που φιλοδοξεί να γίνει το σπίτι μου για τους επόμενους μήνες.

Το flat αποτελείται από έναν κοινό χώρο με κουζίνα, μπάνιο και τουαλέτα και τέσσερα φοιτητικά δωματιάκια.

Θα ήθελα πάρα πολύ να σας πω ότι ήταν λαμπερό και υπέροχο, μα θα ήταν ψέμα. Το δωματιάκι μου ήταν αρκετά συμπαθητικό, αλλά στον κοινό χώρο του flat βασίλευαν η μπίχλα και η δυσωδία. Δε φρίκαρα (είμαι κι εγώ αρκετά βρομύλος για να μην πολυμασάω με τέτοια ) αλλά η αλήθεια είναι ότι απογοητεύτηκα. Η Κυβέλη από την άλλη, σκεπτόμενη και ότι πρόκειται να μείνει και για μια βδομάδα εδώ, ξεπέρασε γρήγορα την αρχική της φρίκη και ανέλαβε δράση! Συνοπτικά και για να καταλάβετε, τώρα που σας μιλάω και μετά από εντατικές επισκέψεις στο ΙΚΕΑ και στα τμήματα υγιεινής των κοντινών supermarket, τόσο το δωματιάκι μου, όσο και το υπόλοιπο διαμέρισμα λάμπουν σαν καινούρια

Hip-hip-hurray στην ξαδελφούλα μου λοιπόν, και hip-hip-hurray στη γενικότερη εξέλιξη των πραγμάτων, καθώς τα γραφειοκρατικά μου προβλήματα με τη γραμματεία του πανεπιστημίου μοιάζουν να πλησιάζουν στο τέλος τους Σε αυτό το σημείο έχω πραγματικά άπειρα να πω, ειδικά σε όσους ξέρουν τα όσα έχουν παιχτεί τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά το intro θα μας έπαιρνε forever. Περιορίζομαι λοιπόν σε ένα “μην ανησυχείτε” και για λεπτομέρειες, msn

Κλείνοντας δεν μπορώ να παραλείψω το παρακάτω παρανοϊκά κουλό περιστατικό:

Γυροφέρνοντας τον κοινό χώρο του flat έπεσα πάνω σε ένα παρατημένο paperback, πεταμένο σε ένα ράφι με διάφορα χαρτόκουτα. Σημειωτέον ότι ήταν το μοναδικό βιβλίο που βρήκα σε όλο το μέρος – ή καλύτερα, το μοναδικό αντικείμενο που δεν χαρακτήρισα ως σκουπίδι (κατσαρολικών και λοιπών βρόμικων κουζινικών εξαιρουμένων). Η σύμπτωση? Το βιβλίο ήταν η αγγλική έκδοση του Harry Potter and the Half-Blood Prince, του έκτου και προτελευταίου βιβλίου της πασίγνωστης σειράς, και ταυτόχρονα το ΜΟΝΑΔΙΚΟ βιβλίο που είχα φέρει μαζί μου από Ελλάδα. Ένα βιβλίο που έχω διαβάσει ήδη από τότε που βγήκε, και που απλά διάλεξα για παρέα στο ταξίδι μου.

Από ΟΛΑ τα βιβλία του ΚΟΣΜΟΥ δλδ, εγώ βρήκα στο flat μου το μοναδικό που έτυχε να έχω φέρει μαζί μου από την Αθήνα. Coincidence? WTF??

Αυτά από τις πρώτες μέρες στη Βιέννη. Θα συνεχίσω με περισσότερα νέα τις μέρες που ακολουθούν.

Να είστε όλοι καλά και να κυνηγάτε τα όνειρά σας

]]> http://timetoleave.wordpress.com/2009/02/27/time-to-leave/ Thu, 26 Feb 2009 23:23:04 +0000 dimkots http://timetoleave.wordpress.com/2009/02/27/time-to-leave/

Νομίζω πως θα αρχίσουμε πάλι να γράφουμε στο blog από την Κυριακή που έρχεται.. Άλλη μια αρχή για το blog, αν θυμάμαι καλά θα είναι η τρίτη αρχή. Time To Leave λοιπόν, και ο πρώτος της παρέας, ειρωνικά ο τρίτος που μπήκε στο blog, φεύγει για Βιέννη. Καλό ταξίδι young man, πάρε λίγη Ελλάδα και αντάλλαξέ τη με ό,τι θες από εκεί, μιας και εσύ δε φεύγεις για να φύγεις, αλλά φεύγεις για να πας. Ελπίζω σε πολλές φωτογραφίες ζωντανές, σε νέους φίλους, σε ένα μεγάλο έρωτα, σε γνώσεις και σε λησμονιά. Σε λησμονιά όπως τη θες εσύ, ή όπως εμείς. Take care.

Στα ηχεία: Electric – Madrugada

Φίλες και φίλοι, πολύ καλησπέρα σας!

Έμπνευση για το σημερινό μας ποστ στάθηκε το καθημερινό περιστατικό απρόβλεπτης απώλειας οικιακής σύνδεσης με το διαδίκτυο, που μοιράστηκε μαζί μας ο καλός φίλος Μανόλης στο προσωπικό του blog – εδώ.

Του Μανόλη, λοιπόν, που λέτε, του κάηκε το ρούτερ. Κάποιος, καθώς φαίνεται, τον καταράστηκε ευφυώς και, αντί για το παραδοσιακό βίντεο, στόχευσε πιο έξυπνα η κουφάλα. Ποτέ δεν μπορεί να ξέρει κανείς, βέβαια, υπάρχει και ο Μέρφυ – το να τον παραβλέπεις στις μέρες μας ισοδυναμεί με αμέλεια των βασικότερων προδιαγραφών ασφαλείας. Όπως και να’χει, δολιοφθορά, συκοφαντία ή θεϊκή παρέμβαση – σε κάθε περίπτωση, το περιστατικό και τα πειραματικά αποτελέσματα που εξήγαγε ο αγαπητός Μανόλης οφείλουν, αν μη τι άλλο, να μας διαφωτίσουν βαθύτατα για την τρύπα που απειλεί να (αν δεν έχει ήδη) ρουφήξει τη ζωή μας! Και μη βγάζεις την ουρά σου απέξω, αναγνώστη, εδώ είσαι και εσύ και μας διαβάζεις άρα, στο ίδιο καζάνι βράζουμε..

Εφόσον διάβασες το ποστ του Μανόλη, ας μπω στο ψητό. Αρχικά ξεκίνησα να του γράφω ένα comment, αλλά μου έβγαινε πολύ μεγάλο, οπότε το έσβησα και άνοιξα τη φόρμα στο εδώ blog. Άλλωστε, τέτοια φρικτά συμπεράσματα διεκδικούν δικαίως τρανή θέση σε ένα blog απόδρασης από τις απανταχού αλυσίδες μας – προλετάριοι του διαδικτύου κλπκλπ ενωθείτε!

Παραληρώ – τι με οδήγησε όμως μέχρι εδώ?

Ο Μανόλης, για όσους τον ξέρουμε και τον ζούμε, είναι ένας άνθρωπος με ελάχιστο χρόνο – προσοχή, δε λέω ελεύθερο χρόνο. Έχει ελάχιστο χρόνο γενικά! Δεν έχει χρόνο ρε παιδί μου, πώς το λένε? Πώς είναι οι πυροτεχνουργοί στις ταινίες με τον Μελ Γκίμπσον και το Ντάνυ Γκλόβερ, που θέλουν 10 λεπτά για να βρουν το μπλε καλώδιο και έχουν δύο? Ε, έτσι κι ο Μανόλης – δεν έχει χρόνο, ποτέ.

Και ξαφνικά, ο Μανόλης μένει 2 (δύο) μέρες άνευ άμεσης σύνδεσης με το διαδίκτυο (και λέω άμεσης, γιατί στην ανάγκη, έμπαινε με το κινητό). Και τι έκανε μέσα στις δυο αυτές μερούλες? ΠΑΠΑΔΕΣ! Διαβάσατε το ποστ? Ο τύπος έκανε παπάδες! Χωρίς πλάκα. Τόσα πράγματα δεν έχω δει να γίνονται, όχι από το Μανόλη, από οποιοδήποτε ξέρω, χρόνια τώρα!

Ρε, δεν κάνω πλάκα. Δεν ξέρω πόσο φουτουριστικά, εξωγήινα ή υπερβολικά σας φαίνονται όλα αυτά, αλλά εμένα μου πέρασε ξαφνικά από το μυαλό τι θα έκανε ο Μανόλης – και ο κάθε Μανόλης δλδ – αν έμενε, όχι για πολύ, για 3 μέρες το μήνα, ξέρω γω, έτσι απροειδοποίητα, χωρίς ίντερνετ.

Με διαβάζει κι ο Μανόλης τώρα, και θα πει από μέσα του (όπως ίσως κι εσύ) “ρε δε γίνονται αυτά τα πράματα” και “μετά την 3η φορά θα τρελαινόμασταν ρε!” Δεν αμφιβάλλω καθόλου, φυσικά δε γίνονται. Και ούτε ελεγχόμενα γίνονται, να οργανώσουμε δλδ 3 μέρες το μήνα χωρίς ίντερνετ, μπας και κάνουμε καμιά δουλειά. Τι κοροϊδευόμαστε – αν ήταν αυτό doable, θα πηγαίναμε και γυμναστήριο

Κι όμως κάτι πρέπει να κάνουμε! Η ιστορία μου θύμισε το θερμοσίφωνα που έχουμε στο πατάρι και έχει σκάσει μέχρι τώρα δυο φορές, μία όταν πήγαινα δημοτικό και μία πρόπερσι, και αμφότερες στάθηκαν οι καλύτερες – και μοναδικές – ευκαιρίες για να καθαρίσουμε και να τακτοποιήσουμε το πατάρι και να πετάξουμε τη σαβούρα της τελευταίας δεκαετίας. Ο παράξενα πνευματώδης υδραυλικός μας είχε πει ότι, μέσα από την εμπειρία του, ανακάλυψε πως ο χρόνος ζωής των κοινών θερμοσιφώνων δείχνει να συμπίπτει με το χρόνο που αρκεί σε ένα τυπικό πατάρι μιας μέσης οικογένειας να πήξει στη σαβούρα.

Η μάνα μου, φρικαρισμένη όπως όλοι μας είμαστε όταν μας καίγεται το ρούτερ ή πλημμυρίζει το πατάρι, δεν έδειξε να εκτιμά το κακεντρεχές, όπως το χαρακτήρισε, χιούμορ του έμπειρου υδραυλικού. Εγώ από την άλλη ωστόσο, περίεργος άνθρωπος από τη φύση μου και γενικά απτόητος από τις καθημερινές καταστροφές, είδα στα λόγια του υδραυλικού μια διαφορετική οπτική γωνία απέναντι στην καταστροφή, και τα κράτησα στο μυαλό μου για future reference. Και από τότε συνάντησα πολλά παραδείγματα που συνέχισαν να μου υποδεικνύουν πως το “κάθε εμπόδιο για καλό” έχει πολλούς τρόπους να εμφανίζεται στη ζωή μας. Και ακόμα και όταν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας άρδην για να απεγκλωβιστούμε από τις μαύρες τρύπες που μας ρουφάνε, η διαπίστωση και μόνο που μας προσφέρει ένα τυχαίο, και εξ ορισμού ατυχές, γεγονός, μπορεί να μας προσφέρει μια ιδιαίτερη ευαισθησία για το μέλλον – αν μη τι άλλο πάντα.

Το ποστ τράβηξε πολύ και δεν είπα όσα ήθελα, μα μπορούμε να τα πούμε και στα σχόλια. Και στην τελική, το πιάσατε το νόημα πιστεύω. Και για να παραφράσω τον παιδικό μου ήρωα Elwood Blues, “The Lord – or sometimes, Murphy – works in mysterious ways”

Η μέρα έχει τελειώσει χωρίς κανένα σχέδιο νυχτερινής εξόδου και, εκεί που ψάχνεις να δεις με τι ταινία θα σε πάρει ο ύπνος στη σπηλιά, σου χτυπάνε το κουδούνι οι κολλητοί σου για μπύρες στην πλατεία. Είσαι στη σχολή και αμφιταλαντεύεσαι για το αν θα μπεις ή όχι στο μάθημα, όταν ένας φίλος σε παίρνει να σου πει ότι έχει μείνει από βενζίνη στη Βουλιαγμένης και “ρε συ, αν δεν έχεις άλλη δουλειά, μήπως μπορείς να πεταχτείς μία να βοηθήσεις?”. Είναι 12 το μεσημέρι και μόλις έχεις ξυπνήσει σε μια ακόμα μέρα χωρίς κανένα κανονισμένο ραντεβού και εκεί που σκέφτεσαι τα τι_θα_κάνω_σήμερα, χτυπάει το τηλέφωνο με ιδέα για μονοήμερη στο Ναύπλιο. Έχετε βγει για ρακόμελα στο Θησείο και μπαίνοντας στα αυτοκίνητα για το δρόμο της επιστροφής, κάποιος καλεί όλο τον κόσμο για ξύδια μέχρι το πρωί στο άδειο εξοχικό του θείου του στο Μαραθώνα.  Θέλετε να πάτε να δείτε κάτι φίλους στη Βιέννη και ένας από την παρέα προτείνει ξαφνικά να πάτε οδικώς. Δουλεύεις 15 χρόνια σε μία πολυεθνική και τη μέρα που προάγεσαι χαλίφης στη θέση του χαλίφη, ο παιδικός σου έρωτας φορώντας μπέρτα της Μάρβελ και πολύχρωμα χολυγουντιανά λατέξ σου χτυπάει πετώντας το παράθυρο του γραφείου σου στον 62ο όροφο και σε καλεί να σώσετε τη γη από μοχθηρούς επιστήμονες του πλανήτη Ζόργκλον®.

Το γάμησα? Σαφώς

Εντούτοις, το πραγματικό ερώτημα είναι εξίσου σαφές. Το TimeToLeave δεν είναι μονάχα ευχή και μήνυμα σε μπουκάλι, δεν εντοπίζεται μόνο σε μεγάλες αποδράσεις, υπερατλαντικά ταξίδια, αγροτικές μεταναστεύσεις και την Νέα Αρχή – το TTL μπορεί να είναι (και για μένα είναι!) μια καθημερινότητα και ένας τρόπος ζωής. Και είναι μάλιστα τόσο συνυφασμένο με την προσωπικότητά μου που, όσο οι φίλοι μου ξέρουν ότι σε κάθε εκδρομή θα είμαι μέσα κι ας θυμηθούν να μου το πουν την ώρα που θα φεύγουν, την ίδια στιγμή θα βρίσκομαι να παρεξηγούμαι γιατί δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που τους κρατά συνέχεια εγκλωβισμένους στη ρουτίνα τους.

Η πρώτη παράγραφος του ποστ δεν είναι τελείως για πλάκα – τουναντίον μάλιστα, οι υποθέσεις εργασίας είναι, όπως πάντα, προς σοβαρό συλλογισμό. Ποια από τα παραπάνω ερεθίσματα ακολουθείς χωρίς δεύτερη σκέψη, ποια σε πιέζουν και σε μπερδεύουν και σε αγχώνουν και δεν ξέρεις τι θα κάνεις, και ποια θα ευχόσουν να μη σου συμβούν ποτέ? Στην τελική, πόσο ReadyToLeave είσαι?

Μην το γελάς, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Τους φίλους σου και μόνο αρκεί να σκεφτείς στα ίδια, ή και σε δικά σου – παραμετροποιημένα – ερωτήματα, και θα δεις πόσο διαφορετικοί είμαστε όλοι. Υπάρχουν άνθρωποι που θα φρικάρουν με πολύ λιγότερα από τη Wonder Woman να πετά έξω από το παράθυρό τους, και άλλοι που, ίσως, να δέχονταν να μπουν στο διαστημόπλοιο που ξεκινάει τώρα και θα φτάσει στον Ποσειδώνα σε 45 χρόνια. Απαντήσεις σε τέτοιου είδους υποθέσεις εργασίας θα μπορέσουν να σε βοηθήσεις να εντοπίσεις τα όρια του RTL σου και, σε περίπτωση που δε σε ικανοποιούν, να τα ξεπεράσεις!

Είμαι ένας φανατικός ταξιδιώτης που ονειρεύεται τη μέρα που η ταυτότητά του θα μπορεί να δηλώνει αυτό ως επάγγελμα. Κατά συνέπεια θεωρούσα πάντα τα όρια του RTL μου απροσδιόριστα και δυσθεώρητα – πρόσφατα όμως αντιλήφθηκα πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ενώ από τα case studies της πρώτης παραγράφου, δεν θα ήθελα κανένα (πλην ίσως του τελευταίου :p) να λείπει ποτέ από την καθημερινότητά μου, τελικά παντού υπάρχουν όρια. Δηλαδή, οκ, όσο έτοιμος για όλα και αν δηλώνω, ποτέ δε θα κηνυγούσα να σάλπαρω για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή..

Τα επίπεδα του RTL είναι πολλαπλά. Τώρα δα που γράφω, θυμήθηκα την αξέχαστη ατάκα του DeNiro στο Heat και την έψαξα στα quotes του IMDB: “Don’t let yourself get attached to anything you are not willing to walk out on in 30 seconds flat if you feel the heat around the corner.” Όχι. Όσο γοητευτικός χαρακτήρας κι αν είναι ο Neil, τόσο RTL δεν είμαι και ούτε πρόκειται να γίνω ποτέ. Ας σταματήσω λοιπόν να περηφανεύομαι και να το παίζω γεννημένος θαλασσοπόρος και αποφασισμένος τυχοδιώκτης αφού ξέρω πως όπου και να πάω, θα πάω μονάχα ξέροντας πως θα μπορώ να γυρίσω πίσω.  Ή, ακόμη καλύτερα, πως όλα αυτά για τα οποία θα ήθελα να γυρίσω, θα μπορούσαν ακόμη και να ‘ρθουν να με βρουν!

Γιατί ποια είναι αυτά? Μπορεί τα σπίτια που μεγάλωσα κι οι εικόνες που με τύλιξαν να μη με κράτησαν ποτέ μακριά από τη μαγεία που νιώθω κάθε φορά που έχω το δρόμο κάτω απ’ τα πόδια μου – μα οι άνθρωποί μου δε θα με χάσουν ποτέ. Απόλυτα συνδεδεμένος μ’ αυτούς που έχω για δικούς, τίποτα δε νιώθω να είμαι χωρίς τους ανθρώπους που μ’ αγαπούν και με ορίζουν, τους φίλους μου, τους ανθρώπους που αγαπώ και που μου δίνουν νόημα.

Και που κάποτε, όταν θα καταλήξω να πρέπει να γυρίζω κάθε χρόνο τον κόσμο για να τους βλέπω όλους, θα δίνουν ξεχωριστό νόημα και στα ταξίδια μου

Λοιπόν? Ποια είναι τα δικά σου όρια, εσύ που με διαβάζεις?

Όλοι εσείς που μ’ αγαπάτε και σας αγαπώ, βρείτε τα όριά σας και διευρύντε τα! Θα μας κάνει καλό

PS: Όλοι οι υπόλοιποι, κάντε το ίδιο – γιατί όχι?

Μπορεί να μην κοιμάμαι ακόμα, μα όπως είπαν κάποτε σπουδαιότερα χείλη απ’τα δικά μου, I have a dream:

Ες αύριον, το λοιπόν, τα σπουδαία

Ήμουν στο λιμάνι της Σητείας, περίπου στο σημείο που φαίνεται στη φωτογραφία, πριν από 10 μέρες, όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το post. Είχα επηρεαστεί από τον κόλπο της Γέρας και από το τραγούδι που άκουγα. Οι Mercury Rev στο Goddess on a Highway τραγουδούν “And I know it ain’t gonna last” και εκείνη τη στιγμή ένιωθα ακριβώς έτσι.

Ήξερα ότι οι φετινές στιγμές χαλάρωσης έφταναν στο τέλος τους και ήξερα επίσης ότι η σεμνή τελετή της καλοκαιρινής μου παιδικότητας είναι έτοιμη να ολοκληρωθεί μαζί με τις προπτυχιακές σπουδές μου στις 19 Σεπτεμβρίου. Και συνολικότερα όμως, ένιωθα για ακόμη μια φορά το λίγο του κόσμου. Ήξερα ότι οι ωραίες στιγμές της ζωής έχουν ακόμη πιο μηδαμινή διάρκεια από την ίδια ζωή και γι’ αυτό αποφάσισα να απαθανατίσω τη στιγμή στην αιωνιότητα του blog.

Και επειδή διανύω τη λιγότερο εμπνευστική περιόδο της ζωής μου θα προσπαθήσω να απαριθμήσω σε κάποιες αυθαίρετες χρονικές περιόδους τι έκανα όλα αυτά τα καλοκαίρια της ζωής μου που πάω στη Σητεία. Ας σημειωθεί πως κάθε χρόνο (εκτός από το 2007) από τότε που γεννήθηκα κάθε καλοκαίρι βρίσκομαι εκεί όπου μεγάλωσε ο πατέρας μου. Ο πατέρας μου αγαπάει πολύ τη Σητεία γιατί μεγάλωσε εκεί μέχρι τα 18 του και γιατί έχουμε πυλωτή με θέση parking. Φανταστείτε την ποιότητα ζωής που κερδίζει ο πατέρας μου αν σκεφτείτε ότι μένω στην Κυψέλη.

Τα πρώτα χρόνια:

• Έκανα τις πρώτες μου βουτιές στην Τέντα και παραλίγο να πνιγώ όπως με πέταγε ο αδερφός μου με το φίλο του το Νίκο μέσα στη θάλασσα. Η Τέντα πλέον δεν έχει καμία αξία γιατί έχει χιλιάδες οικογένειες και γύφτους που ζουν εκεί (το πρόβλημα είναι ότι ζουν εκεί προφανώς όχι ότι είναι γύφτοι για να μην παρεξηγηθώ) οπότε έχει άπειρο κόσμο και παιδάκια που ζεσταίνουν τα ρηχά και πολλά σκουπίδια κλπ.
• Τα βράδια ήθελα να βγαίνω με τους γονείς μου, όσο αργά κι αν είναι, για να βρω την παρέα με τα ποδήλατα στην πλατεία και να γυρίσουμε το λιμάνι ποδηλατάδα.
• Αντάλλαξα ένα αγαπημένο μου παιχνίδι με ένα χαλασμένο το οποίο ήλπιζα ότι θα μου έφτιαχνε ο αδερφός μου. Το ίδιο βράδυ το άφησα για μια στιγμή στο ποδήλατο (το είχα πάρει μαζί μου για να το δείξω στην παρέα) και όταν γύρισα μου το είχαν κλέψει. Έκλαψα πολύ και για χρόνια δε μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια όταν το θυμόμουν.
• Ένα βράδυ ξέφυγα από τη Νατάσα που με πρόσεχε και έσπασα το κεφάλι μου το οποίο γέμισε με μικρά πετραδάκια. Στα ράμματα ήμουν πολύ γενναίος είπε ο γιατρός, δεν έκλαψα, ούτε φώναξα.

Τα επόμενα χρόνια του δημοτικού:

• Μέναμε σε ενοικιαζόμενο τουριστικό σπίτι χωρίς τηλέφωνο και χωρίς τηλεόραση. Είχε πισίνα με θαλασσινό νερό όμως που περνούσα σχεδόν όλη μου τη μέρα σε αυτήν. Γνώρισα τον Jonathan και τον Jales, δύο αδέρφια από τη Βρετανία στην ηλικία μου. Παίζαμε Hotel στο μπαλκόνι και κάναμε βουτιές στην πισίνα. Με έκραζαν που πείραζα τα τζιτζίκια, λέγοντας μου ότι μπορεί να είναι ο παππούς μου μετενσαρκωμένος. Ήπιαν και οι γονείς μας ένα καφέ, εγώ μετέφραζα. Όταν έφυγαν μου χάρισαν μια μπάλα και μου έδωσαν τη διεύθυνσή τους για να αλληλογραφούμε. Έχασα τη διεύθυνση πολύ γρήγορα αλλά τη μπάλα την έχω ακόμα.
• Με την παρέα των ποδηλάτων δεν είχα πλέον καμία επαφή και όταν είδα έναν από τους παλιούς κολλητούς, απλά χαιρετιστήκαμε. Πλέον, έκανα παρέα με το Μιχάλη και τον Αποστόλη. Και οι δύο 3 χρόνια μεγαλύτεροι. Ο Μιχάλης με έμαθε να βρίζω: περίπου στα 9 μου άρχισα να λέω “μαλάκα”. Με τον Αποστόλη είχαμε “διαρρήξει” το τότε αυτοκίνητο του πατέρα μου (Seat/Fiat 127) για να βγάλουμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι μαγικών που ο πατέρας μου δε με άφηνε να βγάλω όσο ήμαστε έξω και ήθελε να περιμένω να γυρίσουμε σπίτι.
• (UPDATE:) Με το Μιχάλη έγινα για πρώτη φορά έμπορος. Πουλούσαμε κομπολόγια και κοσμήματα σε τουρίστες, δίπλα σε ένα τουριστικό μαγαζί από το οποίο μας τα παρείχε φίλος του πατέρα μου για να βγάλουμε χαρτζιλίκι.
• Βοήθησα μια Ιταλίδα που έμενε σε γειτονικό σπιτάκι με το αγόρι της, 19 χρονών, ξανθό κουκλάκι. Με ευχαρίστησε, με κάλεσε στο σπίτι της και μου έψησε penne rigate της Barilla. Στη συνέχεια μου χάρισε ένα ροζ στρώμα θαλάσσης το οποίο έχω ακόμα. Καλά να είσαι όπου κι αν βρίσκεσαι. Θα είναι γύρω στα 33 τώρα.
• Κάποιο Πάσχα έκανα 41+ πυρετό και ο πατέρας μου λαχτάρισε. Έζησα τελικά.
• Οι βόλτες με το ποδήλατο συνεχίζονται στο χωματόδρομο που περιβάλλει τα σπιτάκια. Τα σκασμένα λάστιχα δίνουν και παίρνουν.
• Όταν βγαίνω με τους γονείς μου δεν έχω πια παρέα και μόλις νυστάξω γυρνάω στο αυτοκίνητο, κλειδώνομαι και κοιμάμαι.
• Κάποιες νύχτες που δε μπορώ να κοιμηθώ ονειρεύομαι πως το επόμενο πρωί θα έρθει το κορίτσι που μου αρέσει από Αθήνα και θα νοικιάσει το διπλανό σπίτι.

Τελευταία χρόνια δημοτικού:

• Γυρίσαμε πίσω στο διαμέρισμά μας. Το διπλανό το νοικιάζουμε σε μια οικογένεια που έχει δύο κόρες, η μία στην ηλικία μου, η άλλη λίγο μικρότερη. Κάθε μέρα πηγαίνω με αυτές και τους γονείς μου στην παραλία. Κάθε μέρα όμως.
• Γνωρίζω πολλά παιδιά από τη γειτονιά και κάνω παρέα μαζί τους. Μια μέρα παίζουμε κρίκετ που μας είχε μάθει ένα παιδί που ζούσε μερικά χρόνια στην Αγγλία. Παρόλο που άνηκα στην Κάτω Γειτονιά, παίζω στην ομάδα της Πάνω Γειτονιάς καθότι ήμουν υπεράριθμος. Οι γειτόνισσες υποστηρίζουν τους Κάτω και γιουχαΐζουν. Εκδικούμαι και τους νικάμε .
• Ανεβάζω ολόκληρο τσίρκο και θεατρική παράσταση με σκετσάκια βασισμένη σε ένα βιβλιαράκι από τα Σαΐνια (UPDATE: Δευτέρα 28 Ιουλίου 1997). Τάβλες και λοιπά υλικά που βρίσκει κανείς στην επαρχία εύκολα δημιουργούν τα σκηνικά και μετά από αρκετές πρόβες, η παράσταση ανεβαίνει σχεδόν αψεγάδιαστη. Όλα τα παιδιά χαίρονται πολύ που συμμετέχουν. Μεγαλύτεροι και μικρότεροι με ευχαριστούν που τους οργάνωσα σε αυτήν την προσπάθεια. Η πυλωτή του σπιτιού μου, στην οποία διοργανώνεται όλο αυτό,  δοξάζεται και δε θα είναι η πρώτη φορά.

  

• Κατά καιρούς πηγαίνουμε στο χωριό, τα Αχλάδια. Το όνομα προέρχεται από τις πολλές ελιές (έχουμε κι εμείς λίγες) που βγάζουν, πιθανώς, το καλύτερο λάδι στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει καμία απολύτως αχλαδιά. Δεν έχω ιδιαίτερη παρέα εκεί και γενικά ψιλοβαριέμαι αν και συναντάω αρκετούς συγγενείς.

Πρώτα χρόνια γυμνασίου:

• Οι γειτόνισσες μετακομίζουν στο σπίτι που έχτισαν και χάνω την επαφή μαζί τους και την καθημερινή θάλασσα με παρέα. Οι γονείς μου μου προτείνουν να βρω παρέα αν θέλω για να πηγαίνουμε όλοι μαζί όπως πάντα αλλά εγώ δεν ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα.
• Στην παραλία γνωρίζω ένα φίλο λίγα χρόνια μεγαλύτερο, γιος συμμαθητή του πατέρα μου. Εκτός από τα εκατέρωθεν πειράγματα καθότι αυτός “γαύρος” και εγώ “βάζελος” κάνουμε αρκετή παρέα. Πηγαίνουμε σινεμά και κρυβόμαστε στην τουαλέτα για να δούμε την επόμενη προβολή δωρεάν. Παίζουμε πολύ πινκ πονκ στο ξενοδοχείο πάνω από την παραλία μιλώντας γαλλικά και προσποιούμενοι τους ενοίκους του ξενοδοχείου. Αρκετές φορές μας διώχνουν μα εμείς ξαναπηγαίνουμε.
• Στη γειτονιά κάνω πολύ ποδήλατο. Έχω το αγωνιστικό ποδήλατο του αδερφού μου και ένα κανονικό που μου αγόρασαν οι γονείς μου, με 21 ταχύτητες, ως αντάλλαγμα για τις τούμπες που έκανα στη θάλασσα. Πονούσε πολύ η μύτη μου αλλά ήταν καλό για την υγεία μου. Εγώ δεν το καταλάβαινα φυσικά και ήθελα δώρο. Μια φορά για να σπάσω το ρεκόρ ταχύτητας πήρα το ποδήλατο ενός παιδιού που είχε κοντέρ. Όντως το έσπασα δε θυμάμαι με πόσα χμ την ώρα αλλά θυμάμαι τη σκληρή πτώση που ακολούθησε που έσπασε το κοντέρ το οποίο και πλήρωσα. Τότε βέβαια δεν παθαίναμε τίποτα, είχαμε βρόμικα γόνατα με αίματα και χώματα.
• Μια άλλη φορά είχα βάλει ένα μπαλάκι του πινγκ πονγκ ανάμεσα στα φρένα και δεν καταλάβαινα γιατί δε σταμάταγε το ποδήλατο μέχρι που έπεσα πάνω σε ένα παρκαρισμένο αμάξι.
• Μετά από λίγο καιρό μέτρησα τις διαστάσεις του τραπεζιού του πινγκ πονγκ στο ξενοδοχείο και παρήγγειλα από το μαραγκό ένα κόντρα πλακέ ίδιου μεγέθους. Χρησιμοποιώντας (πάλι) τάβλες φτιάξαμε με τον πατέρα μου μια αυτοσχέδια βάση στην οποία τοποθετήσαμε το κόντρα πλακέ. Κόβοντας πράσινο διχτάκι από τον κήπο δημιουργήσαμε και το φιλέ. Το τραπέζι ήταν έτοιμο.
• Για τα επόμενα χρόνια, 10:00-12:30 και 17:00-20:00 ήταν ώρα που όλη η γειτονιά έλιωνε στο πινγκ πόνγκ. Ενίοτε βγάζαμε και τη λάμπα και παίζαμε μέχρι να αρχίσουν τα παράπονα οι γείτονες.
• Διοργανώσαμε και τουρνουά (στο οποίο ο φίλος μου από την παραλία οικοιοθελώς δε συμμετείχε γιατί πάντα με νικούσε) με κύπελλο και συμμετοχή 16(!) ατόμων παρακαλώ. Βγήκα πρώτος σε ένα συναρπαστικό τελικό αλλά όλοι χάρηκαν το τουρνουά.
• Την επόμενη χρονιά, μετά από ένα χρόνο ping pong στον Πανελλήνιο, νίκησα το τουρνουά, πάλι στην πυλωτή μου, αυτή τη φορά με τη χρηματοδότηση και αναγνώριση του Δήμου Σητείας, με μετάλλια και διπλώματα. Κάπου υπάρχει μαγνητοσκοπημένος ο τελικός.

Τρίτη γυμνασίου και πρώτη λυκείου (2001-2002):

• Το καλοκαίρι που τελείωσα το γυμνάσιο ήταν το πιο ξένοιαστο γιατί μόλις είχα δώσει (και τελικά πήρα) τα proficiency και ως εκ τούτου ήταν το πρώτο που δε διάβασα Αγγλικά και μπορούσα να διαβάσω τα μικιμάου που όλα αυτά τα χρόνια μου τα είχε κρύψει η μητέρα μου.
• Η παρέα του ping pong και της γειτονιάς έσπασε. Ξενερώσαμε και χαθήκαμε. Εφηβεία.
• Δύο φίλοι μου από Αθήνα ήρθαν στη Σητεία και κάναμε παρέα. Ο ένας από Ηράκλειο Κρήτης που έκανε διακοπές και τον φιλοξένησα ενώ ο άλλος με τη μητέρα του έμεινε στο Sitia Beach και πλέον μπορούσαμε να παίζουμε -και παίζαμε- νόμιμα ping pong . Άρπα τη κακέ ρεσεψιονίστα.
• Στη συνέχεια έμεινα κι εγώ καμιά εβδομάδα στο Ηράκλειο.
• Αγαπημένες στιγμές στο Roof Garden, 4 το πρωί, λίγο πριν κλείσει το μαγαζί (τη θέα του οποίου βλέπετε αμέσως από κάτω) να παίζει η Φωτιά στο Λιμάνι και εμείς να κάνουμε όνειρα. Και η ζωή μας κυλούσε σαν ταινία και η σερβιτόρα μας έφερνε Gordon’s Space.
• Το επόμενο καλοκαίρι ήταν αρκετά ζόρικο λόγω της χρονιάς που είχε προηγηθεί.
• Παρακολούθησα μόνος μου μια μαγική συναυλία των Πυξ Λαξ.
• Ήταν όμως και η αρχή για την παρέα που έχω ακόμη και σήμερα. Γνώρισα δύο κοπέλες (μέσω γονέων) με overwhelming ζωή που με σύστησαν στην overwhelming παρέα τους. Όμορφοι άνθρωποι αλλά με ζωή που ποτέ δεν έκανα εγώ αν και προσπάθησα εκείνα τα χρόνια. Ήμουν μάλλον κομπάρσος στην παρέα.
• Γνώρισα μια πολύ όμορφη κοπέλα από την παρέα αυτή η οποία μου γνώρισε τον ξαδερφό της, τον Άρη, ο οποίος είναι ο καλύτερος μου φίλος στη Σητεία ακόμη και σήμερα.
• Επίσης, βρέθηκα με ένα παιδί που έκανα παλιά παρέα και με σύστησε σε μια κοπέλα με την οποία είχα το πρώτο φλερτ στην Κρήτη, ανεπιτυχές όμως.
• Ο Άρης με φόρτωσε με το παρατσούκλι Παρακμή κυρίως επειδή εκείνα τα χρόνια χρησιμοποιούσα συνέχεια την έκφραση αυτή. 6 χρόνια μετά το παρατσούκλι καλά κρατεί .

Καλοκαίρι δευτέρας λυκείου (2003):

• Το καλοκαίρι του 2003 ήταν σκληρό. Σε μια εκδρομή έπαθα ψυχολογικό break down, επέστρεψα εσπευσμένα και κλείστηκα στον εαυτό μου.
• Περνούσα τα βράδια στο internet: μιλώντας στο MSN Messenger, χαζεύοντας για ESP και διασκεδάζοντας με trojans όπως ο Sub7 (ναι, ήμουν script kiddie!).

Μετά το σχολείο (2004):

• Μόλις είχα τελειώσει το σχολείο. Έχοντας πάει αρκετά καλά στις Πανελλήνιες, ήρθα στη Σητεία λυτρωμένος και χαλαρός, και έτσι έζησα το πιο γεμάτο καλοκαίρι της ζωής μου.
• Έπιασα αμισθί “δουλειά” σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό, το Σητεία FM 95,5. Ζήτησα νυχτερινή εκπομπή και τα παιδιά που διεύθυναν το νεανικό πρόγραμμα με έβαλαν δοκιμαστικά 01:00-03:00 τις καθημερινές. Σε λίγες μέρες είχα την περισσότερη ακροαματικότητα (μετρημένη σε sms και τηλεφωνήματα) από όλες τις ζώνες.
• Σε ένα πάρτυ του σταθμού στο Μακρύ Γιαλό, γνώρισα μια κοπέλα με την οποία έκανα για πρώτη φορά στη ζωή μου έρωτα, λίγες μέρες μετά.
• Από την εκπομπή μου στο σταθμό, με γνώρισε ο ιδιοκτήτης του Roof Garden, του μαγαζιού που έκανα όνειρα στην τρίτη γυμνασίου και έτσι έπιασα δουλειά ως dj, Τετάρτη και Σάββατο, επί πληρωμή αυτή τη φορά. Ήταν ωραία αν και πιο ωραίο το ραδιόφωνο.
• Με την κοπέλα μου πήγαμε για camping στον Κουρεμένο. Εφιαλτική εμπειρία γιατί ξύπνησα γεμάτος τσιμπήματα από κουνούπια και δεν ξαναπήγα ποτέ για camping! (κι ούτε πρόκειται φίλε railduck ).
• Με την παρέα βγαίναμε πότε πότε ενώ το ραδιόφωνο με γέμιζε τις νύχτες.
• Έφυγα από εκεί με συστατικές επιστολές από τον ιδιοκτήτη του club και του σταθμού (demo etc.) ελπίζοντας ότι στη φοιτητική μου ζωή θα έβρισκα χρόνο να συνεχίσω και το χειμώνα. Ούτε καν φυσικά αλλά αυτό είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία.
• Ήταν η πρώτη χρονιά που έκατσα ως τις 6 Σεπτεμβρίου ενώ ξαναπήγα και τον Οκτώβριο στη Σητεία.
• Για ολυμπιακούς αγώνες ούτε λόγος .

Καλοκαίρι πρώτου έτους (2005):

• Λίγες μέρες στη Σητεία καθότι είναι η πρώτη φορά που μένω στην Αθήνα μόνος.
• Στη Σητεία κάνω 5-6 επετειακές εκπομπές οι οποίες μεταδίδονται στο internet για την παρέα μου στην Αθήνα. Φλερτάρω κιόλας αφιερώνοντας στην Αθήνα. Περισσότερα πράγματα με τραβούν για να φύγω στις 19 Αυγούστου με το αεροπλάνο.
• Όσο είμαι εκεί βγαίνω έξω με τα παιδιά σταθέρα και περνάμε ωραία και χαλαρά.
• Πολλά τηλέφωνα με Αθήνα.

Καλοκαίρι δευτέρου έτους (2006):

• Η ζωή μου κυλάει ήρεμα, ωραία και πολυάσχολα οπότε κατεβαίνω στην Κρήτη για περίπου 10 μέρες λίγο πριν φύγω για Ισπανία.
• Κάθε βράδυ στο ρακάδικο, τσουγκρίσματα με παλιούς φίλους και γνωστούς, μεθύσια ωραία, αρκετή χαρά, φλερτ με Αθήνα, υποσχέσεις στους φίλους μου ότι θα πάω να τους δω το χειμώνα στο Ηράκλειο που σπουδάζουν (δεν τις τήρησα φυσικά) και αναμονή για το ταξίδι στην Ισπανία οπότε φεύγω στις 14.
• Έκανα και μια δύο επετειακές εκπομπές στο ραδιόφωνο. Μου ζητήθηκε να ηχογραφήσω διαφημίσεις αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβα.

Καλοκαίρι τρίτου έτους (2007):

• Τίποτα όπως εξήγησα.

Καλοκαίρι τετάρτου έτους (2008):

• 15 χαλαρωτικές μέρες στη Σητεία μετά από μια δύσκολη χρονιά.
• Η παρέα μου στην καλύτερη μορφή της. Παραλία, καφές, ρακάδικο, rock latin club και έχει ο θεός.
• Πήγαμε και σε ένα διασκεδαστικό πανηγύρι στα Έξω Μουλιανά. Όταν ήμουν μικρός, βαριόμουν τα πανηγύρια και δεν πήγαινα. Φέτος πέρασα πολύ ωραία.
• Κάποια βράδια αράζαμε σε φιλικό σπίτι στου Κιμουργιώτη ενώ πήγαμε και σε ένα beach party στην Καραβόπετρα.
• Παρέα όμορφη με αγόρια και κορίτσια. Με άφθονο γέλιο και ηρεμία. Με μπριζόλες και ρακή σε μετόχια.
• WiFi με το Asus EEE στο λιμάνι για τις στιγμές που έμενα μόνος και έπρεπε να δω τα e-mail μου.
• Με σταφύλι και ολυμπιακούς αγώνες τα ξημερώματα που γύριζα σπίτι.

Αν φτάσατε ως εδώ, είστε από τους πρώτους που διαβάζουν ένα κομμάτι από τα απομνημονεύματά μου και τι σημαίνει για μένα η Σητεία.

Μεσημέρι Σαββάτου, Κοκκώνι Κορινθίας. Αστείο όνομα, σε όσους το λέω γελάνε, και ρωτάνε χαμογελαστοί “Καλά, πού είναι αυτό;”. Πάω να τα μαζέψω, και λέω “Έλα ρε, δεν το ξέρεις; Στο Βραχάτι δίπλα είναι!” σαν να έχουν οι άλλοι άδικο που δεν το ξέρουν, και όχι αυτό που είναι τελείως άγνωστο. Συνήθως η κατάσταση εξακολουθεί να με φέρνει σε δύσκολη θέση, γιατί ούτε το Βραχάτι το ξέρει πολύς κόσμος. Οπότε βάζω τα μεγάλα μέσα, και λέω ότι είναι ένα υπέροχο παραθαλάσσιο χωριό, ανάμεσα στην Κόρινθο και στο Κιάτο.

Έχουμε ένα εξοχικό εδώ, 42,5 μέτρα από εκεί που φτάνει το κύμα το καλοκαίρι, 35,5 μέτρα από εκεί που φτάνει το κύμα το χειμώνα. Είμαστε λίγο κρυμμένοι, δεν είναι πρώτο σπίτι στο δρόμο, πρέπει να κοιτάξεις καλύτερα για να το δεις. Μια βουκαμβίλια σκεπάζει την είσοδο, και ένας μεγάλος φράχτης από πράσινα φυτά που δεν ξέρω πώς τα λένε μας κρύβουν από τον κόσμο. Δε βλέπεις ποτέ το γείτονα, ούτε αυτός βλέπει εσένα. Ωραίο πράγμα, χαλαρωτικό. Μπροστά από το σπίτι υπάρχει πλακόστρωτο μεγάλο, για να χωράει το αμάξι. Διώχναμε το αμάξι, και βάζαμε την ψησταριά, για να κάνουμε bbq, με μπύρες, μπριζόλες, πατάτες, σάλτσες και σαλάτες από το Lidl. Πολύ φτηνό και σχετικά ποιοτικό για παρέα φοιτητών το καλοκαίρι. Φέτος δεν κάναμε bbq, θα κάνουμε του χρόνου, θα υποσχεθεί ο railduck, όπως κάνει πάντα σε κάτι τέτοια.

Στο Κοκκώνι έχει πολλά ωραία εξοχικά, που ανήκουν σε ανθρώπους με αρκετά, όπως φαίνεται, χρήματα, μιας και τα πιο πολλά από αυτά στεγάζουν ακριβά αυτοκίνητα, trailers με γυαλιστερά jet ski και φουσκωτά, και γουρούνες σε περίεργα χρώματα, και περιβάλλονται από περιποιημένους κήπους με πολύ πράσινο, μάρμαρα, διακοσμητικά αγαλματάκια, σιδερένιες μεγάλες κούνιες, εξωτερικές σκάλες και άλλα τέτοια στοιχεία πλούσιας ζωής. Σίγουρα ευχάριστο περιβάλλον. Διώξε όμως τα τζετ σκι ρε αδερφέ.

Δίπλα από το Κοκκώνι, είναι το Βραχάτι, που μαζεύει όλο τον κόσμο από τα 10 γύρω παραλιακά χωριά. Κάθε βράδυ ανοίγουν εκείνα τα κιόσκια που πουλάνε βιβλία και είναι τόσο ωραία να χαζεύεις με ένα παγωτό στο χέρι, και να βλέπεις τους άλλους που χαζεύουν με ένα παγωτό στο χέρι. Στο Βραχάτι λειτουργούν 7 ή 8 μεγάλα καλοκαιρινά κλαμπ που το καλοκαίρι είναι όλα γεμάτα και κάνουν τη βόλτα στον παραλιακό αρκετά δύσκολη, οπότε αφήνεις τα αυτοκίνητα σπίτι και πας με τα πόδια όπου θες. Τα κλαμπ αλλάζουν κάθε χρόνο όνομα, και έτσι δυσκολεύεσαι να συνεννοηθείς, τουλάχιστον τις πρώτες φορές κάθε χρόνο, σχετικά με το σημείο που θα δώσεις ραντεβού. Τα ονόματά τους τελείως overwhelming και πιεστικά, Dezeo, Puzzle, Quasar, Cuba, Yacht, Prive και άλλα τέτοια. Ευτυχώς για τη ζωή μας, το Βραχάτι έχει και μαγαζιά για ανθρώπους, όπως πολύ ωραία παραλιακά μπαράκια, καφετέριες, κρέπες, ψαροταβέρνες. Ωραίες οι ψαροταβέρνες, κι ας μη μας αρέσει το ψάρι. Τα ονόματά τους σαφώς λιγότερο ενοχλητικά, Ναυτικός Όμιλος, Βυθός, Το μήλον της Έριδος, Κύμα, Καλοκαίρι.

Το πιο ωραίο για μένα σημείο στο Βραχάτι είναι ο μόλος μου, στον οποίο ζεις πράγματα που δεν υπάρχουν. Ξέρεις, έρωτες, αγκαλιές, σκέψεις κτλ. Όχι, δεν είναι γι’ αυτό το λόγο το πιο ωραίο μέρος. Απέναντι από το μόλο, στην πλευρά της στεριάς, έχει ένα μεγάλο τετράγωνο προβολέα, που φωτίζει προς το μόλο. Ο προβολέας αυτός είναι τοποθετημένος αρκετά χαμηλά, και στόχος του μάλλον ήταν να φωτίζει τον κορμό ενός φοίνικα, από αυτούς που έχουν σε παραλιακούς δρόμους σαν του Μαϊάμι. Κατάλαβες. Ε, κάποιος τον έστριψε πριν κάτι χρόνια και τώρα ο προβολέας φωτίζει από εκεί που είναι προς το μόλο. Το αποτέλεσμα είναι πως όταν περπατάς πάνω στο μόλο προς τη θάλασσα, και έχεις τον προβολέα πίσω σου, αυτός δημιουργεί μια τεράστια σκιά σου πάνω στο μόλο, επειδή δεν είναι ούτε πολύ ψηλά ούτε πολύ χαμηλά. Πραγματικά τεράστια σκιά όμως, περίπου 10-15 μέτρα μήκος. Νιώθεις λοιπόν σαν να είσαι ξυλοπόδαρος, και είναι στ’ αλήθεια δύσκολο να συγκρατηθείς και να μην κάνεις αστεία παίζοντας με τη σκιά σου. Από τη μέρα που το συνειδητοποίησα έχουμε παίξει εκεί αμέτρητες φορές με τις σκιές μας, κάνοντας τους τεράστιους ανθρώπους, με τεράστια χέρια, τεραστιότερα πόδια, και ανύπαρκτο κεφάλι.

Όταν λοιπόν βρεθείς σε μία από τις γύρω περιοχές, μπορείς να κάνεις μια βόλτα από το Βραχάτι, που είναι κλασσικό ελληνικό παραθεριστικό κέντρο, και να περάσεις μια όμορφη νύχτα. Στο Κοκκώνι μην έρθεις, θέλουμε ησυχία εδώ i guess. Όταν σε ένα μέρος πας μόνο όποτε θες, μπορεί να το αγαπήσεις. Όταν σε ένα μέρος πας επειδή πρέπει, μπορεί να το μισήσεις. Κι εγώ το Κοκκώνι το έχω αγαπήσει χρόνια τώρα.

Αυτά από εδώ, καλό μας χειμώνα ε..

Στα ηχεία: Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε – Λαθρεπιβάτες

]]> http://timetoleave.wordpress.com/2008/08/23/imerologio-teli-epoxon/ Fri, 22 Aug 2008 22:41:16 +0000 railduck http://timetoleave.wordpress.com/2008/08/23/imerologio-teli-epoxon/

Τέλος εποχής? Μακάρι να ήταν μόνο ένα.

Πλησιάζει Σεπτέμβρης του 2008 και τελειώνω το πανεπιστήμιο. Ήταν Σεπτέμβρης του 2002 και τελείωνα το σχολείο. Τέλος εποχής ήταν – και την Πένυ δεν την ξαναείδα ποτέ από τότε. Κι ας μου το ζήτησε, έξι φορές.

Ψάχνω και πάλι τα παλιά μου ημερολόγια. Δεν έγραφα όπως γράφω τώρα – ψιλοντρέπομαι. Έτσι θα ψιλοντρέπομαι στο μέλλον για το πώς έγραφα το 2008. Μα αντιγράφω πιστά. Τίμια.

28.09.02

Έχουν περάσει πολλά από την τελευταία καταγραφή. Όσο κι αν η ζωή του φοιτητή κυλάει αργά, δεν κυλάει μονότονα – έχουν γίνει πολλά, εδώ άλλαξα στυλό..

Χθες βγήκαμε φροντιστηριακώς – είχαμε να ειδωθούμε από το Μάη.

Ήταν Παρασκευή, και μας κάλεσε ο Κουράνος για μπύρες και πίτσες (κλασσικά), delivery στη Τζωρτζ, στο φροντιστήριο. Πήγα να δω τους φίλους μου, το Γιάννη και την Ειρήνη. Πήγα και για την Πένυ, μα δεν ήξερα αν ήθελα να έρθει.

Ήρθε τελευταία. Είχα πιει ήδη δυο μπύρες και είχα κάνει κεφάλι – μάλλον για να μπορέσω να τη δω – μα μόλις την αντίκρισα στο διάδρομο, κοκάλωσα. Είχε γίνει γυναίκα. Τόσο όμορφη, τόσο γλυκιά, μα τόσο σοβαρή. Συνήλθα μεμιάς – ένιωσα παιδί μπροστά της.

Σοβαρεύτηκα. Αυτή μόλις με είδε, μου χαμογέλασε πλατιά, έτρεξε προς το μέρος μου, με φίλησε δεξιά και αριστερά στο μάγουλο, κοντά στο λαιμό, και μου είπε συγχαρητήρια. Τραύλισα «επίσης» και τη φίλησα δειλά. Εκείνη γέλασε δυνατά και μου απάντησε πως η επιτυχία της δεν συγκρινόταν με τη δική μου. Κόμπλαρα. Τι λένε σε τέτοιες περιπτώσεις? Την αποπήρα. Είχε περάσει Χίο, 6-7 προτίμηση, με 13 και κάτι. Πάντα με θαύμαζε. Έτσι είπε. Τι να το κάνω, σκέφτηκα. Εγώ σ’ αγαπώ.

Καθήσαμε στο φροντιστήριο κανά μισάωρο και έπεσε η ιδέα για συνέχεια στο Θησείο. Δεν έπρεπε να πάω. Το ήξερα. Μα μου το ζήτησε…

Σε όλο το δρόμο ήμασταν αγκαλιά – οι υπόλοιποι καμιά εικοσαριά μέτρα πίσω. Είχα πάρει την πρωτοβουλία να την πιάσω από τη μέση – ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου. Ζαλίστηκα. Από την Κάνιγγος μέχρι την Ομόνοια, στο τρένο, μέχρι το Θησείο, φτάσαμε στην καφετέρια. Έτσι πιασμένοι, καθήσαμε δίπλα-δίπλα. Είχα πάρει πια θάρρος. Πήρε ένα perrier, εγώ μια bud. Μιλούσαμε.

Μας ζήτησαν να πληρώσουμε. Την κέρασα, κι εκείνη αντέδρασε – ήθελε να πληρώσει το perrier της. Της είπα ότι έκανε ένα φιλί. Το είπα έτσι, αυθόρμητα, για να γελάσουμε. Αυτή όμως με κοίταξε στα μάτια. Ένιωσα ξαφνικά ότι θα γίνουν πολλά. Ο κόσμος γύρω μου, η καφετέρια, οι συμμαθητές, εξαφανίστηκαν. Ήμουν μόνο εγώ και η Πένυ να κοιτούμε στα μάτια του άλλου.

Τότε τα χειλάκια της χαμογέλασαν τρυφερά, με κοίταξε βαθιά και με ρώτησε, αθόρυβα, ένα μυστήριο: πού?

Ξύπνησα, είχα ξεχάσει, πού είχαμε μείνει. Ήμασταν κοντά – είναι η στιγμή, σκέφτηκα. Αυτή η ερώτηση, δεν έχει απάντηση. Πρέπει να τη φιλήσω. Το θέλω.

Ναι, αλλά εγώ είμαι εγώ, και εγώ, δεν είμαι έτσι. Η ένταση της στιγμής ήταν τόση που ο κομπλαρισμένος μου εαυτός, στάθηκε ακίνητος και νηφάλιος, ντροπαλός, και είπε: όπου θέλεις.

Εκεί παίχτηκαν όλα. Με φίλησε. Με φίλησε απαλά, τρυφερά, στο μάγουλο – θα ‘ταν άτιμο, είπε.

Αργότερα έμαθα. Από την, σκόπιμη λογικά, στιχομυθία της με την διπλανή της, έμαθα για το Βασίλη. Ετών 23, μπασκετμπολίστας, τον γνώρισε το καλοκαίρι. Όταν τη ρώτησα, αν είναι ευτυχισμένη, μου είπε πως είναι πολύ καλό παιδί, της θυμίζει εμένα…

Έφυγα. Κάθησα δέκα λεπτά κι έφυγα. Πνιγόμουν, ήθελα αέρα. Χαιρέτισα κι έφυγα.

Με σταμάτησε στην έξοδο της καφετέριας. Θα σε πάω στο σταθμό, μου είπε. Με έπιασε από τη μέση. Ήταν ένα τέταρτο μέχρι το σταθμό. Κρύωνε. Τη σκέπασα με το τζην. Μου χαμογέλασε, όπως μόνο αυτή μπορούσε. Με αφόπλιζε, πάντα.

Έξω από το σταθμό αποχαιρετιστήκαμε. Κρέμασε τα χέρια της γύρω από το λαιμό μου, κι εγώ πέρασα τα χέρια μου στη μέση της. Ένταση. Πήγα να.. Με πρόλαβε. Με φίλησε στο μάγουλο, τα είπαμε αυτά, είπε. Φεύγοντας, μου θύμισε για έκτη φορά, να την επισκεφτώ στη Χίο. Της είπα να προσέχει. Να προσέχει.

Κατέβηκα στο σταθμό. Πέρασαν 10 λεπτά, μπήκα στο τρένο. Εισπνοή, εκπνοή. Μάτια στεγνά.

Ακουστικά. Nothing else matters.

]]> http://timetoleave.wordpress.com/2008/08/18/tipota-den-exei-kanena-noima/ Mon, 18 Aug 2008 00:28:11 +0000 spacedyevest http://timetoleave.wordpress.com/2008/08/18/tipota-den-exei-kanena-noima/

Το παρόν post προοριζόταν ως comment στο post Διάλεξε του φίλτατου weallfall. Τις σκέψεις μου για το νόημα της ζωής μπορείτε να τις δείτε εδώ γραμμένες από το Σεπτέμβριο του 2006 στο προσωπικό μου blog.

Καλούτσικα τα πήγες πάντως αγαπητέ weallfall στη σκιαγράφηση της προσωπικότητάς μου. Ας ντύσω λίγο την κυνικότητα που ισχυρίζεσαι ότι διέπει την προσωπικότητά μου με ένα πέπλο φιλοσοφίας.

Τίποτα δεν έχει κανένα νόημα. Προφανώς και δεν έχει αφού ο χρόνος δεν έχει διάρκεια, σαν χτες ήμασταν στο Ηράκλειο, σαν χτες ήμασταν στο Μόναχο, σαν χτες ήμασταν στο σχολείο, σαν χτες δεν υπήρχαμε. Σαν χτες θα είναι όλα αυτά σε 5 χρόνια. Και τα 5 χρόνια θα έχουν περάσει σε λίγες μόνο ώρες. Και η ζωή έχει ημερομηνία λήξης, καθόμαστε και παλεύουμε για να πεθάνουμε σε μερικά χρόνια και να μην υπάρχει τίποτα για μας αφού δε θα υπάρχουμε καν. “Είμαστε οι αναμνήσεις μας” και τίποτα άλλο αφού το παρόν και το μέλλον είναι ήδη παρελθόν.

Παρόλαυτα, το παλεύουμε διότι βαθιά μέσα μας έχουμε μια μικρή ελπίδα ότι κάποιο ελάχιστο νόημα θα βρούμε στην πορεία. Και βρίσκουμε κατά καιρούς νόημα στα μικρά και στα μεγάλα. Ακόμα και στην αναπαραγωγή που είναι απλά η θέληση της φύσης, την ονομάζουμε οικογένεια, φυλακίζουμε τα μέλη της, εξαρτιόμαστε από αυτά συναισθηματικά και δε συμμαζεύεται…

Μία από τις μεγαλύτερες ματαιοδοξίες του ανθρώπου είναι η δύναμη είτε εκφράζεται από δόξα, είτε από λεφτά, είτε από εξουσία (πολύ εύκολα συνδέονται τα τρία προαναφερθέντα). Η απόκτηση δύναμης έλκει τρομερά τους ανθρώπους και αυτό γιατι προσεγγίζει την κτηνώδη φύση τους, τη ζωϊκή φύση που θέτει την επιβίωση του δυνατοτέρου ως πυξίδα για την εξέλιξη.

Κάτι παρόμοιο ισχύει και με την απόκτηση των ανθρώπων. Γράφεις για το sex λες και είμαι Καζανόβας ή λες και το θεωρώ τόσο σημαντικό. Αυτό δεν ισχύει. Το μόνο που ισχυρίζομαι είναι πως η κοινωνία επιβάλλει τις αγκυλώσεις της για ολοκληρωμένη σχέση, για ηθική στον έρωτα, για μονιμότητα και μοναδικότητα συντρόφου, για σταθερότητα και συμβιβασμούς. Γιατί να μην μπορείς να απολαύσεις τη στιγμή που σου προσφέρει το πάθος, ένας στιγμίαιος έρωτας (πολύ πιο αληθινός έρωτας από την ανεκπληρωτή εμμονή που ταλαιπωρεί το σύγχρονο κόσμο) ή μια ωμή σεξουαλική έλξη; Αυτό είναι το μόνο που λέω. Δεν απορρίπτω την αγκαλιά, το μόλο, το λιμάνι απλά το θέτω στη σωστή του βάση. Η στιγμή αυτή δε θα κρατήσει. Δεν υπάρχουν όλα αυτά που ενδεχομένως νομίζουμε ότι υπάρχουν πίσω από αυτό. Η μαγεία είναι μονάχα στο momentum και όχι σε κάτι που θα διαρκέσει.

Δεν εννοώ, επουδενί, ότι έχω καταφέρει ο ίδιος να δραπετεύσω από τα στεγανά της κοινωνίας ή ότι είμαι παντελώς απελευθερωμένος. Κάθε άλλο. Απλά σε στιγμές περισυλλογής και ψύχραιμης σκέψης τα παραπάνω μου φαίνονται σχεδόν αυτονόητα. Δεν εννοώ, επίσης, να διαλύσουμε κάθε κοινωνική δομή ή να ζούμε χωρίς ηθικούς φραγμούς. Είμαι άνθρωπος που πιστεύει στην εξέλιξη (καθώς προσπαθούμε να απαντήσουμε το “ΓΙΑΤΙ”) και δεν θέλω να ζω δήθεν απαγκιστρωμένος από τα κλισέ και στην πραγματικότητα να είμαι πιεσμένος από αυτό.

Οι φίλοι μέσα στη ματαιότητα της ζωής μοιάζουν εντελώς εκτός ανθρώπινης φύσης. Ο άνθρωπος ως εγωϊστικό ον, δύσκολα μπορεί να λυπηθεί με τις λύπες του συνανθρώπου του και ακόμα πιο δύσκολα να χαρεί με τις χαρές του. Oπότε, φίλοι με διάρκεια είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο και δυσεύρετο γιατί απαιτεί χημεία εξαιρετικά σπάνια και καθόλου προφανή. Friends are angels who lift our feet when our own wings have trouble remembering how to fly λέει και μια γνωστή cheesy ατάκα. Είναι χρήσιμοι οι φίλοι; Ναι. Όχι τόσο συμφεροντολογικά όσο εξωπραγματικά.

Η μουσική; Χωρίς τη μουσική υπόκρουση όλα θα ήταν τελείως βαρετά. Αρκεί γρήγορα να καταλάβεις πώς τα περισσότερα συναισθήματα που περιγράφονται στα τραγούδια που μιλούν για την αγάπη είναι τελείως ψεύτικα και να μη νιώθεις άσχημα που εσύ δεν τα ζεις. What came first, the music or the misery? αναρωτιεται άλλωστε ο Nick Hornby στο “High Fidelity“.

Όσο για το Lost, είναι η φυγή μου από το πραγματικό, το μίζερο και το κοινότυπο της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα υγιεινό ναρκωτικό που όλοι χρειαζόμαστε κατά την ταπεινή μου άποψη. Σε συνδυασμό με λίγο αλκοόλ για να ξεπερνάμε κάποιες αναστολές και να μπορούμε πιο εύκολα να ανοιχτούμε στους γύρω μας. Όλα για τους γύρω τα κάνουμε άλλωστε, για να τα δουν ή να τα μάθουν.

Η φυγή; Η φυγή είναι για την αναζήτηση και το βίωμα νέων εμπειριών, στιγμών που παγώνουν το χρόνο και αποσπούν το μυαλό μας λίγο πριν γίνει αφόρητη η οδυνηρή αλήθεια που η Κική Δημουλά γλαφυρά περιγράφει στο Λίγο του Κόσμου:

Δεν ήρθε κι ένα απόγευμα
που να μη γίνει βράδυ
και όνειρο σημαίνει
να έρθει κι ένα απόγευμα
που να μη γίνει βράδυ..

Στα ηχεία: Μάνος Ξυδούς – Μεθυσμένη Βάρκα

Στη φωτό: Μασαχουσέτη, Βοστώνη

Έχω δύο φίλους. Όχι μόνο. Και άλλους δύο. Πολυ καλοί και οι τέσσερις. Οι δύο πρώτοι είναι πολύ καλοί και μεταξύ τους. Και οι δύο δεύτεροι. Θα μείνω στους πρώτους. Που λες, διαφέρουν. Μιλάμε για έρωτα. Και του Πλάτωνα και των ανθρώπων. Εκεί διαφέρουν πολύ αδερφέ μου.

Στα ηχεία: Ροζ γραβάτα – Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Ο ένας.

Τίποτα δεν έχει κανένα νόημα. Έχουμε στεγανά στις ζωές μας, ξέρεις, επηρεαζόμαστε από ταινίες και τραγούδια. Από πράγματα που δεν υπάρχουν. Δε μετράει να αγαπάς, δεν αξίζει. Όταν αγαπάς πληγώνεσαι. Και γυρίζεις πίσω στη σπηλιά, και μιλάς για αυτό, και κλαις. Και όταν κλαις δεν είναι καλά τα πράγματα, τα προβλήματα παίρνουν τεράστιες διαστάσεις, τα πάντα μοιάζουν βουνά, δε ζεις. Έτσι κι αλλιώς δε ζεις. Πότε ζεις; Ζεις όταν κάνεις σεξ, και όταν ακούς μουσική με φίλους. Το σεξ μετράει, και τα λεφτά, και η μουσική, και το lost. Τα λεφτά για να αγοράζουμε πράγματα που κάνουν τη ζωή πιο εύκολη προσωρινά. Το σεξ για να χαίρεσαι. Το lost για να ξεχνιέσαι. Η μουσική για όλα. Εκτός από όταν αγαπάς. Τότε η μουσική είναι χάλια, αλλά δε φταίει αυτή, φταίει που αγαπάς. Που νομίζεις ότι αγαπάς δηλαδή, γιατί θα έρθει η μέρα που και αυτό θα τελειώσει. Οπότε τι νόημα έχει να έχεις ερωτευτεί; “Love’s for idiots, so leave me alone on my liberties” (Madrugada) Διώξε τα στεγανά, που σε κάνουν να θες κλασικά πράγματα, να ζηλεύεις, να θες αστέρια και ουρανούς, μόλους και ταξίδια, να θες να έχεις την κοπέλα σου και να ζείτε μαζί υπέροχα, μοναδικά, σπουδαία πράγματα. Γιατί να είναι κοπέλα σου; Τι νόημα έχει; Ας είναι απλώς κοπέλα, κι ας χαίρεσαι απλά. Ας είναι απλώς εκεί για όταν θες, για να περνάς καλά. Ας έχει ωραίο σώμα, και ωραίο πρόσωπο, για να περνάς καλά. Και να είναι καλή στο κρεβάτι, για να περνάς καλά. Τα άλλα γιατί; Αχρείαστα και ανούσια. Μόνο για πληγές. Βλέπαμε ένα ζευγάρι σε ένα μόλο πρόσφατα. Κοιτούσαν τα νερά, και χαίρονταν με τον αέρα που φυσούσε τα μαλλιά στο γλυκό προσωπάκι της κοπέλας. Νόμιζαν ότι είναι ερωτευμένοι είπαμε ο ένας στον άλλο. Και νόμιζαν ότι ζουν μεγάλα πράγματα, που δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει τίποτα από αυτά, ούτε ο έρωτας, ούτε οι αναμνήσεις πλέον, τίποτα. Μόνο η ματαιοδοξία της προσωπικής επιτυχίας υπάρχει, να ξέρεις όμως ότι είναι ματαιοδοξία για να τη σαρκάζεις τα βράδια που θα τη γεύεσαι. Στεγανά. Ουστ. Time to leave.

Ο άλλος.

Το νόημα στα πάντα είναι να τα απολαμβάνεις. Και να βλέπεις ωραία πράγματα στο κάθετί. Όπως οι gay, που χαίρονται πάντα. Μετράει να πονάς. Όταν πονάς ζεις, και μετράει να τσαλακώνεσαι. Τσαλακώσου ρε φίλε. Πες τι νιώθεις, γίνε σκατά μπροστά της, πες της ωραία πράγματα, πρέπει να ερωτεύεσαι. Ο έρωτας είναι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο. Και έχει να σου δώσει πάρα πολλά, κάνε σεξ με συναίσθημα. Ναι, μετράει και το πήδημα το απλό. Αλλά σαν το σεξ με συναίσθημα δεν είναι. Να μαζευόμαστε να μιλάμε για όλα, και να λέμε ιστορίες όμορφες. Να καπνίζουμε και να απολαμβάνουμε τη θέα από εκεί που είμαστε μαζεμένοι. Να πηγαίνουμε σε ωραία μέρη και να καθόμαστε να απολαμβάνουμε τη μυρωδιά των λουλουδιών. Να ξαπλώνουμε σε στρώμα από πεσμένα του φθινοπώρου φύλλα και να κλείνουμε τα μάτια. Να περπατάμε χέρι χέρι με το κορίτσι μας πλάι στο λιμάνι, να κοιτάμε τις βάρκες και τα φώτα, να τρώμε σε ταβερνάκι, να λέμε αστεία, και να μας αγαπάει, και να το αγαπάμε. Να πάμε μετά σε εκείνο το σκοτεινό μέρος και να νιώσουμε ασφάλεια ο ένας δίπλα στον άλλο. Να κατακτήσουμε πια εκείνον τον παιδικό έρωτα, γιατί αυτό θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Ο έρωτας υπάρχει και είναι σημαντικός. Πρέπει να τον βρούμε και να τον ζήσουμε δυνατά. Για να νιώσουμε άνθρωποι. Ψάξε τον έρωτά σου, και δώσε τα πάντα σε αυτόν, μη σε νοιάζει να κρατάς πράγματα. Μη φοβάσαι να ερωτευτείς, και μη σε νοιάζει το πριν. Ούτε το μετά, μόνο το τώρα. Μη σε νοιάζει η εικόνα, ζήσε για σένα, και για εκείνη. Ζήσε για την παρέα σου και τις στιγμές σας. Τα χρήματα δε μετράνε, δεν έχουν πραγματικά κανένα νόημα. Να φύγουμε για να ταξιδέψουμε, όχι απλώς για να φύγουμε. Έτσι κι αλλιώς και εδώ καλά μπορούμε να είμαστε. Να φύγουμε για να γνωρίσουμε νέα μέρη, νέους ανθρώπους, να ζήσουμε νέες εμπειρίες. Time to live.

“Σκατά είμαι..”

“Σταμάτα ό,τι κάνεις – ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο και διάβασε.”

Δε με παρατάει, έλεγα. Εδώ ο κόσμος καίγεται, της λέω, όλα είναι σκατά, κι αυτή μου λέει να τα παρατήσω όλα στο βρόντο, να μην το παλέψω καν(!), να τα αφήσω όλα στη μοίρα τους? Και, αντ’αυτού να κάνω τι?

Ένα βιβλίο. Να ξαπλώσω κάπου, όπου να’ναι – και να πιάσω ένα βιβλίο, όποιο να’ναι.

Δεν την άκουσα ποτέ, για χρόνια. Έβριζα, θύμωνα που δε με καταλάβαινε, που δε νοιαζότανε και προσπαθούσε με το άκυρο αυτό επιχείρημα να κάνει πως με βοήθησε – ακόμα χειρότερα, να με αποσπάσει από την προσπάθεια εύρεσης λύσης, και να πάψει να έχει να ανησυχεί, ως όφειλε.

“..ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο..”

Τόσο συχνά μου το έλεγε, που έπαψα καποια στιγμή να το απορρίπτω αυτόματα. Με ποιο άγνωστο, μαγικό τρόπο είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να βοηθήσει στο πρόβλημά μου, αναρωτιόμουν από μέσα μου, και εξακολουθούσα να μην την ακούω. Και όταν καμιά φορά την έβλεπα, κουρασμένη, εξαντλημένη, θυμωμένη με κάτι, να ξαπλώνει στο μεγάλο κρεβάτι με τις ιστορίες του Τσιφόρου που γνώριζε απέξω χρόνια τώρα, αρνιόμουν να το πιστέψω και έλεγα πως αποκλείεται να έχει έστω και τα μισά από τα προβλήματα μου.

Όποτε το σκεφτόμουν σοβαρά, ήξερα πως είχα άδικο, πως προφανώς και περνούσε κι αυτή τα ζόρια της, μα ήμουν μικρός – ήμουν έφηβος. Και κάποιος κάποτε είπε, πως τα προβλήματα της εφηβείας είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο.

“Σταμάτα και άκουσέ με μια φορά. Ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο – είναι καλό.”

Το έκανα. Και είδα, όπως τότε κι ο θεός, πως ήταν καλό. Πως τα προβλήματά μου μπορεί να μη λύθηκαν, μα απομακρύνθηκαν και επέστρεψαν και πάλι στις πραγματικές τους διαστάσεις. Το μυαλό μου καθάρισε, ηρέμησε, χαλάρωσε. Αδιάφορο το ποιο ήταν το βιβλίο, αδιάφορο το τι έλεγε. Καλύτερα να ήταν παλιό, ξαναδιαβασμένο, να μη σε μπερδεύει, να μη σε αγχώνει. Και γίνεται η ζωή πιο βατή, πιο εφικτή, πιο καλή.

Κι εσύ ξεφεύγεις, ταξιδεύεις. Ξαπλώνεις, κλείνεις τα μάτια και τα τρίβεις, τα ξανανοίγεις και ταξιδεύεις. Ταξιδεύεις μ’ ένα βιβλίο.

Καλησπέρα και πάλι. Τρίπολη εδώ. Είμαι στο σπίτι, και περιμένω την παρέα μου για να πάμε στην κορυφή του βουνού να ανάψουμε φωτιά. Απόψε, 16/8/2008 λένε έχει το πιο φωτεινό φεγγάρι του χρόνου, αυγουστιάτικη πανσέληνος. Και η ειρωνία; Έχει έκλειψη, για να μην το δούμε. Δεν πειράζει, δεν κολλάμε, θα πάμε στην κορυφή όπως κάθε χρόνο, θα βρούμε τα ξύλα που μαζεύαμε όλη μέρα (sorry παίδες που δε βοήθησα), θα παλέψουμε για αρκετή ώρα όπως φαίνεται με τον αέρα, γιατί έχει μπόλικο, και θα καταφέρουμε να ανάψουμε τη φωτιά μας. Πώς το ξέρω; Ε, κάθε χρόνο καταφέρνουμε. Φέτος είμαστε πιο πολλοί από τις άλλες φορές, παράδοξο αν σκεφτεί κανείς ότι μεγαλώνοντας σκορπίζουμε. Ίσως η περσινή επιτυχία να έφτασε στα πέρατα της γης, αν αναλογιστεί κανείς ότι φέτος έχουμε παιδιά από το χωριό μας που μένουν μόνιμα στην Αυστραλία ή στις Η.Π.Α. Ναι καλά, απλώς έτυχε να είναι εδώ απόψε.

Αυτή τη στιγμή που γράφω η έκλειψη είναι στα 2/3 της σελήνης, και τα πάντα γύρω έχουν σκοτεινιάσει απειλητικά. Βλέπετε, στο χωριό μας δεν έχουμε πολλά φώτα, λίγοι άνθρωποι έχουν μείνει να ζουν εδώ τους χειμώνες, επομένως περισσότερες λάμπες στους δρόμους θα ήταν περιττές. Καλύτερα έτσι φυσικά. Είμαι μάλλον μοναχικός τύπος, διαπιστώνω τελευταία πόσο μου αρέσει το σκοτάδι. Όχι, δεν είμαι ο σκληρότερος άντρας στον κόσμο, φυσικά και με τρομάζει το σκοτάδι. Η χτεσινή νυχτερίδα που πέρασε σχεδόν δίπλα μου. Οι ήχοι που ακούγονται από τον κήπο το καλοκαίρι. Τα σκυλιά που γαβγίζουν σαν να φωνάζουν λύκοι. Οι μικρές σαύρες που φαίνονται για μια στιγμή στον τοίχο, σαμιαμίδια τα λέμε εδώ. Αλλά μέσα στο φόβο αυτό, το σκοτάδι με ηρεμεί. Όλους νομίζω τους ηρεμεί. Και απόψε έχει πολύ σκοτάδι, και προβλέπεται να έχει περισσότερο πιο αργά. Χτες απορούσα “γιατί δεν έχει αστέρια ο ουρανός;”. Υποτίθεται ότι ασχολούμαι συνέχεια με τον ουρανό και τα φωτάκια του, και ότι θα έπρεπε να καταλάβω πως όταν έχει φεγγάρι μεγάλο, αστέρια δεν έχει. Κι όμως, κοιτούσα πάνω, αστέρια δεν είχε, κι εγώ δεν ήξερα γιατί. Μετά από ώρα κατάλαβα.

Απόψε λοιπόν αστέρια θα έχει. Η έκλειψη πλέον είναι στα 3/4, σκοτεινιάζει. Και θα συνεχίσει. Μέχρι να πάμε εμείς να ανάψουμε τη φωτιά. Και τότε όλο το χωριό θα δει τη φωτιά στην κορυφή του βουνού, δίπλα από το μεγάλο φωτισμένο βράχο. Σιγά μην τη δει κανείς, όλοι θα κοιμούνται. Το βουνό μας έχει στην κορυφή ένα μεγάλο βράχο, που κάθε νύχτα τον φωτίζουν μέχρι τις δύο, πιο μετά τα κλείνουν τα φώτα, θα κοστίζει φαίνεται. Απόψε τα κλείσαμε από νωρίς τα φώτα, για να τον φωτίσουμε εμείς το βράχο.

Κάθε χρόνο λοιπόν παίρνουμε κιθάρες και ακορντεόν, παίρνουμε κρασί και μπύρες, παίρνουμε και σουβλάκια, και τέτοια μέρα πάμε πάνω για να ανάψουμε φωτιά. Παίζουμε ωραία τραγούδια, από αυτά που ακούγαμε στο λύκειο, μιας και έχουμε όλοι πάνω κάτω την ίδια ηλικία. “Φλασάκι”, “Ημίφως”, “Σε στυλ να μην ξεχνιόμαστε”, “Σ’αγαπώ”, “Σ’ακολουθώ”, “Μη γυρίσεις”, “Νύχτωσε νύχτα”. Δε μας δένουν πολλά, μιας και λίγο έχουμε ζήσει μαζί, ίσως κάποιες καλοκαιρινές νύχτες. Και έτσι με τη μουσική ο καθένας συνήθως απομονώνεται και ταξιδεύει μόνος του. Και να ‘λεγες ότι έχει και ωραία θέα, σιγά. Μαυρίλα φαίνεται, αλλά μας αρέσει. Είναι κάτι σαν έθιμο, και όταν το χάνω μου λείπει. Για του χρόνου προσκαλώ τους άλλους δύο συν-μπλόγκερς να πάμε μαζί να ανάψουμε τη φωτιά. Καλά να ‘μαστε παιδιά, καλά να περάσουμε…

]]> http://timetoleave.wordpress.com/2008/08/07/o-kolpos-tis-geras-kai-ta-mikimaou/ Thu, 07 Aug 2008 09:59:51 +0000 railduck http://timetoleave.wordpress.com/2008/08/07/o-kolpos-tis-geras-kai-ta-mikimaou/

Στα ηχεία: Dream Theater – Spacedye Vest (Αν το έχετε, βάλτε το πριν συνεχίσετε)

Μέρες τώρα σκέφτομαι να κάνω ένα ποστ. Οι λόγοι είναι πολλοί, μα πρώτος και χειρότερος? Το τελευταίο ποστ ήταν μούφα, και πολύ κάθισε στην πρώτη θέση – it was either this, or striking out the other one.

Βρίσκομαι και πάλι πίσω στο παιδικό μου λίκνο, τον καλοκαιρινό κοιτώνα των νεανικών μου χρόνων – στον κόλπο της Γέρας, στη Μυτιλήνη. Μια βδομάδα κοντά, δεν κάνω τίποτα παρά κοιτώ την αυλή, τα δέντρα, ακούω τα φύλλα στο μελτέμι και ξαναδιαβάζω τα αγαπημένα μου παιδικά περιοδικά. Αστερίξ και Λούκυ Λουκ, Κόμιξ και Ιζνογκούντ και τα βιβλιαράκια του μικρού Νικόλα. Όλα αυτά που τότε, μικρός, τα διάβαζα μυστικά, κρυμμένος για να μην πάω για μπάνιο, γιατί είχε πέτρες και αχινούς. Και φώναζε η μάνα μου, τεμπέλης είσαι και καλοπερασάκιας. Και σταμάτα πια να διαβάζεις αυτές τις αηδίες, χαζός θα γίνεις στο τέλος! Και διάβαζα εγώ. Και πάρε αγόρι μου να διαβάσεις λογοτεχνία, πάρε Μπαλζάκ, πάρε Μάρκες! Όχι, εγώ. Μικιμάους.

Μικιμάους τα έλεγε – όλα. Κι ας μην ήταν “Μίκυ Μάους” ούτε ένα απ’αυτά. Ουδέποτε πτοήθηκα, τον αφορισμένο μου δάσκαλο δεν τον αποκύρηξα ποτές – 10 χρόνια μετά, Μάρκες διάβασα, Μπαλζάκ όχι. Κι η Χαρούλα όμως λάτρεψε το μικρό Νικόλα και τον Αστερίξ. Το Λούκυ Λουκ ποτέ.

Έτσι είναι ο κόλπος της Γέρας. Αμβλύνει. Χαλαρώνει. Το μπλε και το πράσινο – μαζί. Και ησυχία. Με μια βαθύτερη πλέον γνώση του ενός για τον άλλον, μετά από τόσα καλοκαίρια στη Γέρα με τη Χαρούλα, δε μιλάμε πια πολύ. Διαβάζουμε, ο καθένας τα δικά του. Ακούμε μουσική – και τον αέρα. Αυτός ο αέρας.. Φαντάσου τα μελτέμια των Κυκλάδων, μα να μην είσαι στη γη την άγονη, την καθάρια κάτω από τον Ήλιο του Ελύτη και του Καζαντζάκη – να’σαι μέσα στα δέντρα, στις ασημοπράσινες ελιές και τα αγέρωχα πεύκα. Και να μυρίζεις. Ο αέρας.

Μα είναι φορές που πέφτει κι ο αέρας και τίποτα δεν ακούγεται. Και τότε πάμε βόλτα – και γυρνάμε με το σούρουπο. Κι είν ο κόλπος λάδι κι οι βάρκες ζωγραφιές. Και δε μιλάμε. Μπα. Πάμε στο εκκλησάκι. Αράζουμε το αυτοκίνητο κοντά και βουτάμε τα πόδια μας στο νερό. Μικρός ψάρευα εκεί – ποτέ δεν είχα πιάσει τίποτε. Δε μου άρεσε το ψάρεμα. Έλεγα πως πάω για ψάρεμα και μετά έλεγα πως ο,τι έπιασα το ξαναπέταξα μέσα γιατί το λυπήθηκα. Και μου έλεγαν τι καλό και γλυκό παιδάκι που ήμουν – σαν το Νικόλα – και με πήγαιναν ξανά, και με άφηναν να ψαρέψω.

Ποτέ δε μου άρεσε το ψάρεμα. Μα μου άρεσε να κάθομαι και να σκέφτομαι – να φεύγω.

Είναι πάνω από δυο βδομάδες τώρα που τελείωσα με την εαρινή εξεταστική – την προτελευταία μου, όπως θέλω να πιστεύω – και όμως βρίσκομαι ακόμα στην Αθήνα. Και είναι ίσως η πρώτη φορά που δε μένω από υποχρέωση, αλλά από επιλογή. Χαλαρώνω. Όχι τόσο όσο θα ήθελα – είναι μια βδομάδα τώρα που χτύπησα και δεν μπορώ να πατήσω καλά το αριστερό μου πόδι, αλλά δε με πτοούν αυτά. Θα περάσει, μπορεί να κάνει κι αλλιώς?

Αράζω λοιπόν στην καλοκαιρινή Αθήνα, και απολαμβάνω το μπαλκόνι μου. Το πρωί κοιμάμαι, το μεσημέρι ξυπνώ, το απόγευμα τρώω κάτι, και το βράδυ μπαλκόνι. Μιας και δεν πολυβγαίνω μάλιστα λόγω χτυπημένης φτέρνας, δράττομαι της ευκαιρίας και καλώ τους φίλους μου και αράζουμε παρέα με μπυρίτσες και ξηροκάρπια – άλλο ένα παράδειγμα της μεγάλης αλήθειας που θέλει τα απλά πράγματα στη ζωή να είναι τα πιο όμορφα.

Συζητούμε τα πάντα. Με τις εξετάσεις πίσω μας, την περίοδο των διακοπών να έχει ξεκινήσει καιρό τώρα και τις σκέψεις μας αισθητά απεγκλωβισμένες, τίποτα δε μας φαίνεται αδιάφορο, τίποτα δε μοιάζει άσχετο – και οι καλοκαιρινές νύχτες είναι απλά μικρές.

Δυο-τρεις μέρες πριν ήταν, όταν πιάσαμε να κουβεντιάζουμε που θα είμαστε σε 10 χρόνια. Τι θα κάνουμε τις νύχτες, αν θα μας αρέσουν οι ίδιες γυναίκες, αν θα εξακολουθούμε να σηκώνουμε τηλέφωνα. Χτες αναρωτιόμασταν τι απ’όσα κάνουμε ή κάναμε θα αποδειχτεί κάποτε “τσάμπα”. Αν η αξιοπρέπεια πρέπει να μπαίνει πάνω από τη ζωή ή όχι, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο “έτερον εκάτερον” και το “περί ορέξεως κολοκυθόπιτα”. Μα οι πιο ωραίες στιγμές είναι πάντα οι ενδιάμεσες, εκείνες που κανείς δε μιλά, μα η σιωπή δεν είναι αμήχανη – γιατί όλοι κουρασμένοι, απολαμβάνουμε τη νύχτα.

Ιδέα δεν έχω που θα είμαι 26 Ιουλίου του 2018. Μα αν είμαι στην Αθήνα, θα είμαι στο μπαλκόνι μου, με καλή παρέα, με φεγγάρι, με ποτό και τσιγάρο. Γιατί ο Μιλτιάδης καλά τα έλεγε πάντα, μα ο καφές δε μ’αρέσει. Ιδέα δεν έχω αν η ζωή αξίζει χωρίς αξιοπρέπεια, όσο νιώθω πως είναι αμφότερα overrated. Και για την ελληνική ετυμολογία, πραγματικά, δεν έχω ιδέα..

Όσο για τα “τσάμπα” της ζωής μας, θα περιοριστώ στο σημερινό στριπάκι του Garfield που τα λέει όλα:

Ποια να είναι τελικά η μαγεία στα μπαλκόνια καλοκαιρινής νυκτός μας ? Τι είναι αυτό που κάνει το χώρο και το χρόνο να λιμνάζουν και να παύουν να μετρούν? Ποια είναι αυτή η μυστική συνταγή που μας μετατρέπει ξαφνικά όλους σε δυο παπούδες από το Muppet Show, που κάθονται και βλέπουν τη ζωή τους από ψηλά?

Ίσως το μπαλκόνι μου να είναι μαγικό. Ίσως, πάλι, να είναι κάτι που συμβαίνει σε κάθε μπαλκόνι το καλοκαίρι – ίσως μάλιστα στην ταράτσα να είναι ακόμα καλύτερα. Ίσως είναι η καλή παρέα, το ποτό και το τσιγάρο. Ίσως το βαθύ σκοτάδι, πριν την ανατολή.

Μα, εδώ που τα λέμε, δεν έχω ιδέα..

What came first? The music or the misery?

Με την πρόταση αυτή ανοίγει ο John Cusack το υπέροχο High Fidelity του Stephen Frears, και συνεχίζει:

People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?

Το θεμελιώδες ερώτημα, ωστόσο, μένει τελικά αναπάντητο, ενώ η ταινία απλώνεται στα σοκάκια άλλων pop aspects της ζωής μας – του έρωτα, της ρουτίνας ή της χυλόπιτας – και έτσι, μια γλυκόπικρη γεύση συνοδεύει τη θύμηση των opening lines..

“Logic implies misery came first, but it feels kinda unfair to music to be just certain about that”, θα ήθελα να απαντήσω, ως άλλος Rob Gordon, μα ο σεναριογράφος δε με συμβουλεύτηκε – η ιστορία του κινηματογράφου βρίθει ανάλογων ατυχών παραλείψεων. Κι αυτό γιατί το ερώτημα δεν είναι φιλοσοφικό, δεν είναι καν ποιητικό(*), είναι συναισθηματικό. Κι έτσι, η απάντηση που ζητά καμιά δουλειά με τη λογική δεν έχει, μα με τη βαθιά αλήθεια της καρδιάς μας – αυτή που καλά γνωρίζει πόσο δεμένα γέμισαν τα δυο τους την εφηβεία μας, πόσο συνόδεψαν κάθε μας έρωτα και περιπλέχτηκαν σε κάθε μας γλυκιά ή πικρή ανάμνηση.

Δεν ξέρω λοιπόν αν οι πρωτόπλαστοι πρόλαβαν να μελαγχολήσουν πριν αρχίσουν να σιγοσφυρίζουν στον κήπο της Εδέμ, μα εγώ τα γνώρισα μαζί και κανένα δε συνάντησα ποτέ μονάχο. Με ανακάλυψαν και με αιχμαλώτισαν μικρό – κι από καιρό έχω πάψει να προσπαθώ να τους ξεφύγω. Όχι πως δεν προσπάθησα, ούτε πως δεν θα μπορούσα να τα έχω καταφέρει – μα ήταν μετά το δικό τους ερχομό που καλωσόρισα τη ζωή.

Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος, αιώνες παλεύει για την ισότητα όλων – πόσο μάλλον όσων μόλις γεννήθηκαν και καμια σωστή για λανθασμένη επιλογή επρόλαβαν να κάμουν..

Μα ποιον πάμε να γελάσουμε? Ισότητα χωρίς εξίσωση, χωρίς στυγνή ομοιομορφία στη σκέψη, την έκφραση και τη ζωή, ποιος τη φαντάστηκε, και πώς? Αυτόματη η γέννηση της αντίφασης σε έναν κόσμο ισότητας, όπου η διαφορετικότητα αντιμετωπίζεται άνισα..

Ένας κόσμος ισότητας είναι ένας κόσμος παντού ίδιος, που για ανόμοιους με το λοιπό σύνολο ανθρώπους μόνο ίσος δεν μπορεί να σταθεί. Ένας κόσμος που δε έχει νόημα καν να τον ταξιδέψεις, γιατί τον έχεις ήδη δει. Ένας κόσμος από τον οποίο να φύγεις, δεν μπορείς – ένας παράδεισος, ίσως, μα δίχως έξοδο κινδύνου.

Κάθε άλλο παρά κόσμος ισότητας αυτός που ζούμε, βέβαια, και να η τρανταχτή απόδειξη μιας μοίρας διπρόσωπης, που αν είχε γεννήσει τη Λάλι (διαβάστε) στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο ή την Αθήνα, θα της είχε προσφέρει τη ζωή (και αν) του φρικιού και του λάθους τη φύσης. Να όμως που στον άνισο κόσμο μας, ένα τέτοιο παιδί ίσως και να βρήκε τον τόπο του. Ίσως και να ζήσει ευτυχισμένο – τουλάχιστον δεν του στερήθηκε η πιθανότητα πριν ακόμα ανοίξει τα μάτια του.

Ιδεαλιστής, ανισόρροπος, καλά-τι-κάθεται-και-μας-λέει. Λέξεις και φράσεις που εύκολα ποντάρω πως διέσχισαν το νου σας, τώρα δα. Μα διαβάστε λίγο πίσω από αυτά που σας γράφω και σκεφτείτε – πώς τον θέλετε τον κόσμο σας, ίσο και δίκαιο και ίδιο ή ποικιλόμορφο και πολύπλοκο και τρελιάρη και ..έτοιμο να στεγάσει κάθε ψυχή, κάπου στον κόρφο του, αρκεί κι αυτή να τον ψάξει λίγο. Να μην εγκλωβιστεί σε έναν τόπο, να γυρίσει, να μυρίσει, να μάθει, να διαλέξει.

..ή και να είναι λίγο τυχερή, σαν τη μικρούλα Ινδή θεά.

Το παρόν άρθρο, μπορεί οφείλει τον εύγλωττο τίτλο του στην ιστορική ταινία του Andrei Konchalovsky, μα χρωστά την ύπαρξή του ξερά και αδιαμφισβήτητα στην παρακάτω απίστευτη (με την πιο literal χρήση της λέξης) είδηση.

Τη διαβάσατε? Ωραία. Την πιστέψατε? Αν όχι, σας την επιβεβαιώνω – τη διπλοτσέκαρα.

Ιδού λοιπόν τα απίστευτα.. Η τύπισσα γέννησε και χαμπάρι δεν πήρε. Να τ’ ακούνε αυτά οι άλλες που σκούζουν σα να τις σφάζουνε, και μας ζουπάνε και το χέρι! – j/k, φυσικά. Όμως το θέμα μου δεν είναι η μητέρα – όπως ποτέ άλλωστε δεν είναι η μητέρα το θέμα μιας γέννησης. Είναι το μωρό, το οποίο αν δεν ήταν κοριτσάκι, θα μπορούσα γλαφυρά να πω πως “έγραψε τον κόσμο που το γέννησε στα @@ του και κατέβηκε απ’ το τρένο!”

Ιδού λοιπόν ο ορισμός της μεγάλης φυγής. Η τύχη και η μοίρα συνεργάστηκαν για μια φορά, όχι για να βγάλουν είδηση οι Ινδοί Τσιαμτσίκες, διερωτώμενοι και αυτοί “σε τι ράγες(sic) θα φέρουμε τα παιδιά μας”, μα για να δείξουν σε όλους εμάς που φοβόμαστε ακόμα και το μικρότερο βήμα έξω από τη σπηλιά μας, ότι ακόμα και το να πηδήξεις από το τρένο της ζωής σου πριν καλά-καλά γεννηθείς, έχει κι αυτό τις πιθανότητές του

Τη μαζέψανε, θα μου πείτε.. Τη βρήκανε εκεί όπου κατέληξε μετά την απονενοημένη της απόδραση, και τη βάλανε πάλι back on track. Μα κουβέντα δε λέει το άρθρο για την έκφρασή της όταν την ανακαλύψανε.. Γιατί, για μένα, χαιρότανε και χαζογέλαγε! Κι αν σας φαίνεται αυτό κουφό ή απίθανο, ξαναδιαβάστε μία το άρθρο. Α, και κλείνοντας, θα ήθελα να παρατηρήσω αυτό: Μπορεί το απολωλός ερίφιο να επανενετάχθει εις τας κόλπους της κοινωνικής μητρός του, μα η νίκη δεν ήτο άνευ απωλειών. Το τρένο, μια φορά, σταμάτησε..

Το τρένο της ζωής?

Νέος ταξιδιώτης στο blog? Καλώς σας βρήκα!

“Θέλω κι εγώ!!”, όπως λέγαμε παιδάκια, συνοδεύοντας το συνεχές χοροπηδητό μας. Θέλω κι εγώ – να φύγω..
Το νιώθεις σαν ανάγκη στην αρχή, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις από που ακριβώς προέρχεται, χωρίς να σε ενδιαφέρει να το εξηγήσεις. Τη δίψα σου την εξηγείς? Όχι, την ακούς και πίνεις μία sprite. Έτσι λοιπόν κι εγώ, την ανάγκη μου να φύγω την άκουγα πάντα χωρίς απορίες. Δεν έλεγα “θέλω να πάω κάπου”, έλεγα “θέλω να φύγω”. Και το πίστευα.

Έπρεπε λοιπόν, να μου τύχει να θελήσω πραγματικά να ΦΥΓΩ, για να καταλάβω τη διαφορά. Γιατί άλλο να θες να πας κάπου, και άλλο να θες να φύγεις. Το πρώτο μπορεί να είναι ανάγκη, επιθυμία, απωθημένο, στόχος, χίλια δυο. Το δεύτερο έχει πόνο ψυχής – και από αυτό το διακρίνεις. Είναι όταν λες, δε με νοιάζει που θα πάω, θέλω να σηκωθώ να φύγω από τη ζωή μου, τώρα. Είναι οι στιγμές που ακόμα και ένα χαρτί που σε στέλνει στρατό, μοιάζει με διέξοδο.

Και έρχομαι, ο προφήτης(sic) να πω: Όταν σε νοιάζει πού θα πας, δε θες να φύγεις. Θέλεις να πας. Και έχει διαφορά!
Πιστεύω πως το ταξίδι είναι από μόνο του ανθρώπινη ανάγκη. Όχι βασική, όπως τις μαθαίναμε στη μελέτη του περιβάλλοντος. Επιβιώνεις και στάσιμος. Αλλά δε ζεις, αν δεν ταξιδεύεις. Ίσως πάλι να υπερβάλλω (όπως συχνά μου προσάπτουν), οπότε είναι δική μου ανάγκη και όχι πανανθρώπινη. Αλλά αν δεν ταξιδέψεις, πόσο πλήρης είναι η ύπαρξή σου? Γιατί μπορεί να μην αρκεί να γυρίσεις τον κόσμο για να βρεις το νόημα τη ζωής, αλλά αν δεν τον δεις, τι ελπίδες έχεις?

Η ανάγκη λοιπόν, για μένα, δεν είναι η φυγή αλλά το ταξίδι. Δεν θέλεις να “φύγεις”, αλλά να “πας”. Να πας, να δεις, να μάθεις, και να γυρίσεις – για να πας κάποτε, κάπου αλλού. Στην τελική, όταν θέλεις να φύγεις δε θέλεις να γυρίσεις. Ενώ όταν θέλεις να ταξιδέψεις, δεν είναι για να φύγεις από “εδώ” και να είσαι “κάπου αλλού”. Είναι για να είσαι on the road. Με το τρένο, με το πλοίο, με τα πόδια. Να ζήσεις, έστω για λίγο, ως οδοιπόρος – να πάψεις να βλέπεις τον ίδιο ορίζοντα κάθε μέρα. Γιατί όταν ο άνθρωπος το έκανε αυτό για τη μισή ιστορία του, πώς μπορεί εσένα να μη σου λείπει?