Τέσσερα χρόνια κλείνει η free press εφημερίδα Lifo και της εύχομαι χρόνια και τεύχη πολλά, άλλωστε είναι από τα λίγα εκδοτικά καλά του τόπου ετούτου.

Μου αρέσει ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο την διαβάζουμε online, ρίξτε μια ματιά εδώ (τεύχος 181).

Τέλος, ιδιαίτερα εύστοχη ήταν η αλλαγή της ταυτότητας της εφημερίδας σε status update (δες αριστερά, click πάνω να το δεις όλο) για όλους τους εμπλεκόμενους.

Thumbs up!

Este es un post por el que hubiera dado mucho dinero por no escribir.

Y también es una de las razones por las que he tardado en volver a hacerme presente por aquí; y es sólo una porque a perro flaco todo son pulgas (espero poder usar dentro de muy poco otro refrán: No hay mal que cien años dure, y espero que estemos en diciembre del año 99), porque también he tenido el router de casa roto durante más de 5 días, etc…

Portátil “apañado”: 1000eur, PDA: 300eur, gafas correctoras chulas y ligeras: 470eur. Que te roben la información que tenías (en estos continentes) sin hacer back-up desde junio y la agenda de contactos de toda tu vida, no tiene precio…

Lo que me hace pensar y sentir que soy más digital (todavía!) de lo que yo creía, aunque menos de lo que me dice mi prometida (me gustan estas palabras  “antiguas” en la taaaan avanzada sociedad del conocimiento con otros valores y percepción del compromiso).

En fin… lecciones aprendidas y comentarios, integrando las de etapas pre-desastre y al más puro estilo PMBoK (porque todo esto me ha pasado por no hacer el análisis y plan de riesgos adecuado, cachis; dedicado a Mario López de Avila):

Ahora debo recuperar todo, empezando por las infraestructuras.

• Portátil. Pequeño (pantalla ≤ 14″), menos de 2kg de peso, batería de más de 4-6h y sistema operativo… no sé, sigo abducido.
• Paquete software. El mínimo y cuanto más FLOSS, mejor. Momento perfecto para migrar todo lo posible a SaaS (esta va por José Carlos Moreno)
• PDA. Preferentemente con teclado, 3′5G, profesional en la gestión del mail, agendas, etc. (candidata: Blackberry),  sistema operativo abierto para aplicaciones chulas (candidato: iPhone), batería, tamaño y que se pueda usar como modem. Sí, los pinchos USB son geniales, pero (1) cuestan el aparato y la nueva línea, (2) es otro cacharro más. Añado los candidatos Android. Creo que a la suite de Google voy a empezar a llamarla Comando G…

• (Y ya que nos ponemos, para las gafas, que vengan con realidad aumentada por favor!)

La nube;  Dios existe. Menos mal que tenía todo mi mail ahí, en uno de estos maravillosos servicios. Estoy pensando en hacerme una camiseta  de “I love the G world” (porque la del Comando G ya la tengo, que conste). Pero no tenía mi agenda ni mi calendario todavía descargados en red. Estaba en plena migración,  superando las barreras de entrada, los cambios en los flujos de operaciones, etc… aka gestión del cambio. Próxima vez: agilidad y menos miedos. Total, es contraproducente…

Seguridad. Tenía contraseña de windows (ya me vale), pero no de BIOS. Acepto fustigación en plaza pública. Y no sé que pensar de esas cookies tan monas que nos endulzan la vida haciendo que no tengamos que meter tanta contraseña. Uhmm… me lo pienso la próxima vez. Aparte, claro está, la seguridad física; no dejo solitos a mis niños digitales otra vez. Hay algún software que, aparte de borrar todo en remoto (que los hay, dicen), haga explotar los equipos? Grrrr…

Backup. Cada mes. Como mucho! A ser posible con software de gestión. También en la red, pero en otra nube? Y no guardar el backup con la fuente original. Aunque toda la información esté también en la nube, porque al Comando G de vez en cuando también le ganaban alguna batalla…

Supongo que hay más lecciones aprendidas, pero mi estrés postraumático me impide ahora mismo acceder a ellas y plasmarlas aquí (Nota: Este post forma parte de la terapia).

Para terminar, espero que a tí, lector, te sirva para aprender en carnes ajenas, te haga psicotizarte un poquito y te plantees tus hábitos digitales.

Don´t try it at home…

PD1. Si quieres que tenga tus datos personales, profesionales, móvil, dirección, cumpleaños, etc… ponme un mail personal, por favor.

PD2. Tengo más post en cola. Este ha sido ejercicio LIFO de urgencia y desahogo.

Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία και στην κρίση του Τύπου…

Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης είναι καλοδεχούμενο. Αμερικανικό στη δομή, τεκμηριωμένο, κατατοπιστικό και -όλως παραδόξως για γαλλικό βιβλίο- σαφές. Ίσως επειδή ο συγγραφέας του Bernard Poulet είναι αρχισυντάκτης του οικονομικού περιοδικού «L’ Expansion». Προφανώς, έχει θεραπευθεί από τη γαλλική ασθένεια της φιοριτούρας, που μαστίζει τις κοινωνικές επιστήμες.

Ο συγγραφέας έχει το ίδιο μαράζι που πολλοί διατυπώνουν και στην Ελλάδα. Κυριαρχεί ένας καταστροφικός εφησυχασμός για ό,τι πάει στραβά, και φυσικά για την κρίση του Τύπου. «Ίσως είναι καιρός να πανικοβληθούμε» τιτλοφορεί το πρώτο του κεφάλαιο και γράφει: «Στη Γαλλία ορισμένοι προσπαθούν να καθησυχάσουν τους εαυτούς τους: “Όλα αυτά (σ.σ.: τα συμπτώματα της κρίσης του Τύπου) συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες! Εδώ είναι διαφορετικά”».

«Έχουν άδικο», σημειώνει ο Poulet, «εδώ είναι χειρότερα…». Και αν είναι χειρότερα στη Γαλλία, μπορούμε να φανταστούμε πώς είναι στην Ελλάδα.

Αναφέρει για παράδειγμα ο Bernard Poulet: «Τα κόστη παραγωγής και διανομής αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 75% της τιμής πώλησης της εφημερίδας. Σε αντιστάθμισμα οι (κρατικές) ενισχύσεις προς τον καθημερινό ειδησεογραφικό Τύπο είναι πολλές και σημαντικές: χαμηλότερα ταχυδρομικά και σιδηροδρομικά τέλη, ΦΠΑ στο 2,1%, ενισχύσεις για τη μεταφορά, για τον εκσυγχρονισμό της διάθεσης και της διανομής, για την αποκέντρωση της εκτύπωσης κ.λπ. Το συνολικό ύψος (των ενισχύσεων) υπερβαίνει το 10% του τζίρου του τομέα και αντιστοιχεί περίπου στο ένα τρίτο των εσόδων από πωλήσεις. Φαίνεται δύσκολο να γίνει κάτι περισσότερο και συνεπώς δεν μπορούμε να περιμένουμε τη θαυματουργό ανάπτυξη από τις κρατικές επιδοτήσεις».

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Αν και δεν έχει υπολογιστεί το ύψος των κρατικών ενισχύσεων στον Τύπο (οι περισσότερες είναι αδιαφανείς και φυσικά ο… Τύπος δεν ασχολείται με τα του οίκου του), ξέρουμε ότι για πολλές εφημερίδες το ύψος της κρατικής ενίσχυσης φτάνει στο 100% των εσόδων τους. Πώς αλλιώς μπορούν να επιβιώνουν εφημερίδες με καθημερινή κυκλοφορία 400 φύλλων;

Το ελληνικό πρόβλημα του Τύπου είναι σε παραλληλία και πλήρη αντιστοιχία με το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Όπως η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση ήταν απλώς η αφορμή να αναδειχθούν τα πολλά δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, έτσι και τα προβλήματα των ελληνικών εφημερίδων έχουν μικρή σχέση με την κρίση του διεθνούς Τύπου. Η κρίση του ελληνικού ενημερωτικού μοντέλου οφείλεται στο γεγονός ότι άδειασαν τα ταμεία της τροφού του, δηλαδή του κράτους. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ισολογισμοί όλων σχεδόν των μεγάλων επιχειρήσεων Τύπου είναι επί χρόνια αρνητικοί, αλλά η μόνη μεγάλη εφημερίδα που έκλεισε ήταν εκείνη που (παρά τις υπερβολές της ιδιοκτησίας της) ήταν αμιγώς επιχειρηματική προσπάθεια.

Σ’ αυτή την κρίση πολλοί επιχειρηματίες του Τύπου απαντούν με περιορισμό του κόστους. Φωναχτά στη Γαλλία, σιωπηρά στην Ελλάδα. Για τον Bernard Poulet ο περιορισμός του κόστους δεν αρκεί. Εξάλλου, στη Γαλλία το δοκίμασαν επί μακρόν: «Εδώ και πολλά χρόνια τα μέτρα εξοικονόμησης δαπανών και τα σχέδια λιτότητας διαδέχονται το ένα το άλλο», γράφει για τη Γαλλία. «Μαζικές απολύσεις έπληξαν πολλές εκατοντάδες μισθωτούς και ακόμη και η μεγαλύτερη γαλλική εφημερίδα, η “Quest France”, αναγκάστηκε να αποφασίσει τον Σεπτέμβριο του 2008 την κατάργηση 125 θέσεων εργασίας. Η δρακόντεια μείωση των λειτουργικών εξόδων των εφημερίδων, η μείωση του αριθμού των σελίδων και του μεγέθους τους (…), το κλείσιμο γραφείων ανταποκριτών στο εξωτερικό, ο περιορισμός του χρόνου για την διεξαγωγή ερευνών κ.λπ. μειώνουν σίγουρα τα κόστη, χωρίς ωστόσο να εξασφαλίζουν κερδοφόρους ισολογισμούς. Ο πολλαπλασιασμός των ενθέτων (μόδα, αυτοκίνητα, ρολόγια…) για να “τσιμπήσουν” οι διαφημιστές, ο πληθωρισμός των “πρόσθετων προϊόντων” (βιβλία, CD, DVD, στιλό, ηλεκτρονικές συσκευές, καφετιέρες κ.λπ.), τα οποία μετατρέπουν την εφημερίδα σε δωρεάν ένθετο εμπορικής προσφοράς, δεν είναι παρά προφανώς προσωρινές λύσεις ανάγκης.

«Όλα αυτά τα φάρμακα είναι μερικές φορές χειρότερα από την αρρώστια. Στη φρενήρη κούρσα τους για να ισοσκελίσουν τους λογαριασμούς τους, οι εφημερίδες αποδυναμώνουν την εικόνα τους και φτωχαίνουν το περιεχόμενό τους. Όταν φτωχαίνεις την προσφορά για να κλείσεις οικονομικές τρύπες, μπαίνεις σε έναν φαύλο κύκλο. Τελικά, χάνεις αναγνώστες, δημιουργώντας έτσι νέα ελλείμματα».

Αυτή είναι και η κατάσταση στον ελληνικό Τύπο. Οι εκδότες συρρικνώνουν το έτσι κι αλλιώς χαμηλό κόστος των δημοσιογραφικών τμημάτων, επενδύοντας όλο και περισσότερο στα μπιχλιμπίδια, τα οποία υποτίθεται ότι συνοδεύουν τις εφημερίδες. Ξεχνούν ότι το βασικό προϊόν τους είναι η σκέψη, το μεράκι και οι γνώσεις των ανθρώπων που ερευνούν και γράφουν. Στην προσπάθεια να συμπιέσουν το κόστος, προσπαθούν με τους ίδιους ανθρώπους να παράγουν περισσότερα προϊόντα, ενώ στην ουσία παράγουν μόνο περισσότερο τυπωμένο χαρτί δίχως σκέψη.

Το πρόβλημα του Τύπου στην Ελλάδα, στη Γαλλία αλλά και στις ΗΠΑ είναι κοινό. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν μπορεί να εφαρμοστεί στα προϊόντα του πνεύματος. Η παραγωγικότητα δεν είναι γραμμική σε ό,τι χρειάζεται σκέψη. Οι περισσότερες ώρες δουλειάς των δημοσιογράφων παράγουν περισσότερες λέξεις με λιγότερη σκέψη. Μόνο που οι αναγνώστες δεν πληρώνουν για να αγοράσουν λέξεις· βρίσκουν άφθονες και δωρεάν στο διαδίκτυο. Θα αγόραζαν ένα έντυπο, αν μπορούσε να τους προσφέρει μια υπηρεσία. Αν μια εφημερίδα γινόταν πλοηγός στη θάλασσα των πληροφοριών που τους περιβάλλει, αν μπορούσε να βάλει τάξη στο χάος.

Για να έχει μέλλον ο Τύπος, δεν αρκεί να μεταμορφωθεί σε ηλεκτρονικός. Δεν φτάνει να μπει στο διαδίκτυο. Πρέπει να καταφέρει να συμπυκνώνει καθημερινά την πραγματικότητα σε θεωρία, να δίνει νόημα στις αμέτρητες πληροφορίες που καθημερινά λαμβάνουμε από εκατοντάδες Μέσα. Δεν είναι εύκολο. Θέλει διαρκή παραγωγή σκέψης, νέων ιδεών, επενδύσεις σε ανθρώπους -εκπαίδευση και επανεκπαίδευσή τους: δεν μπορεί, για παράδειγμα, ένας δημοσιογράφος να διαβάζει λιγότερο από τους αναγνώστες του- και κυρίως αλλαγή θεώρησης της ίδιας της βιομηχανίας.

Μπορεί να το κάνει; Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου τιτλοφορείται «Επιβίωση, θάνατος, αναγέννηση». Η ακολουθία αυτή είναι νομοτέλεια. Η επανάσταση που ζούμε δεν είναι αναίμακτη· έχει θύματα. Επιχειρήσεις κλείνουν, δημοσιογράφοι μένουν χωρίς δουλειά, κοντά στα πολλά ξερά καίγονται και χλωρά. Ο Bernard Poulet μεταφέρει στο βιβλίο τα λόγια του Αμερικανού εκδότη Dean Singleton: «Στο μέλλον δεν θα υπάρχουν παρά δύο κατηγορίες εφημερίδων. Οι επιζήσασες και οι νεκρές». Οι πρώτες, ακόμη και αν δεν θα μοιάζουν με τις εφημερίδες που σήμερα ξέρουμε, θα είναι χρήσιμες. Δεν θα προσθέτουν θόρυβο στον πολύ θόρυβο της πληροφορίας που καθημερινά μας βομβαρδίζει. Θα προσφέρουν μία βασική υπηρεσία. Θα μειώνουν τον θόρυβο της υπερπληροφόρησης. Θα ταχτοποιούν το χάος που δημιουργεί η πληροφορική μας κοινωνία».

Bernard Poulet
«Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης»
Μτφρ.: Γιώργος Αγγελόπουλος
Επίμετρο: Νίκος Μπακουνάκης
Εκδόσεις Πόλις
Σελ.: 288, τιμή: €18

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Lifo» στις 19.11.2009

It’s Halloween Eve! Thought I might share my Monster Punkin, featuring Fifo and Lifo!

(Sorry the pics are a bit grainy. Poor lighting in my house coupled with a cell phone camera.)

Happy Halloween!

Walking to the Library this morning, I wondered how “conserver-holders” will cope in the kinder, more sharing, culture of social media.  Conserver-holder is one of four basic personality types.

Top right are Controller-Takers. They leap into action, take charge and when stressed, take over!

Bottom right are Adapter-Dealers. They get on fabulously with everyone. They tend to be diplomatic. When they are stressed, they give in to get along.

Top left are the Supporter-Givers. They are fabulously generous with their time and they take a long term view of everything. Under stress they help too much and are taken for a mug – and get grumpy with people who take them for a mug!

Bottom left are the Conserver-Holders.  They are the slow and steady, prudent and cautious. They don’t mess up. They sort out our paper work but are stubborn under pressure. The worst thing you can ever say to them is “this is important”. They’ll stop dead in their tracks. Let them make the rules, follow the rules and work at their own pace!

As a technical aside, psychologists will recognize a basic 2×2 with extraversion on the horizontal and neuroticism along the vertical. The labels are from the 1922 vintage Lifo which labelled the interstitials usefully naming the strength and the weakness of each type. Like many tests of that time, the authors attempted to measure personality under favourable and stress conditions. In practice, most people favour 1 or 2 types and change under pressure.

Conserver-holders and the internet

My thoughts on conserver-holders have come out of interesting conversations I’ve had with people who were very opinionated but rapidly backed off when I’ve asked them to give a youngster a guided tour of their industry – half an hour of their time and some responsibility.

There is an old slightly sexist joke about how to select medical students: throw them a rugby ball. If they catch it, they’re in. It they throw it back, they get a scholarship.

Conserver-holders tend not to win scholarships because they they don’t want to throw the ball back!

How will they cope in an age when sociability, reciprocation, initiative and kindness are the norm? Will they use the internet? Will they prefer to lurk?

Personality and web design

Of course, web designers already advise us to put information needed by Conserver-Holders below the fold. The Controller-Takers and Adapte-Dealers are greeted at the top of the landing page. The Supporter-Givers and Conserver-Holders at the bottom – because they are more patient.

Maybe the role of Conserver-Holders on the internet is to keep the systems running and defend the systems from attack?

What do you think? What is your “type” and what role do you play?

(Of course, the conserver-holders won’t tell. But the other types might!)

• Γεννήθηκε στο Παρίσι και μένει στα Ιλίσια (της Αθήνας). Το γεγονός ότι οι βουλευτές ξοδεύουν περιουσίες για τις διαφημιστικές τους καμπάνιες τής καίει τον εγκέφαλο.

• ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΟΠΗ ΚΟΚΚΙΝΗ Freddie F.

SAFETY BOX Μου αρέσει πολύ η εξοχή για τις διακοπές μου, αλλά για το «κάθε μέρα» μου στην Αθήνα νιώθω ασφάλεια. Γιατί ξέρω την πόλη.

Ήμουν μοναχοπαίδι, τελείως αγοροκόριτσο, και το όνειρό μου από τα δεκατρία ήταν να γίνω ηθοποιός. Πρόσεξε, δεν ονειρευόμουν ποτέ να γίνω μια σταρ. Το όνειρό μου ήταν να γίνω μια σπουδαία ηθοποιός. Προέρχομαι από ένα σπίτι που με έφερνε σε επαφή με τα εικαστικά, το θέατρο και το σινεμά. Οπότε το έβλεπα σοβαρά το πράγμα, χωρίς φρου-φρου κι αρώματα.

Μετά το σχολείο πέρασα στο πανεπιστήμιο, στη Γαλλική Φιλολογία Θεσσαλονίκης, στην οποία δεν φοίτησα ποτέ. Είχα περάσει ταυτόχρονα και στο Θέατρο Τέχνης. Αυτό ήθελα να κάνω. Τελειώνοντας τη σχολή, στα 21, έπαιξα κατευθείαν στην τηλεόραση, στην Αναστασία.

Θυμάμαι είχε βγει ένα διαφημιστικό τρέιλερ, στο οποίο φαινόμουν πολύ φευγαλέα και στο τέλος ακουγόταν μια φωνή που έλεγε «Ποια είναι η Αναστασία»; Είχα ένα αγόρι τότε, που μου λέει «Είδα αυτό το τρέιλερ στην τηλεόραση. Πολύ έξυπνο, ε;». «Ναι» του λέω, «εγώ είμαι». Δεν το πίστευε.

Θυμάμαι εκείνη τη φρίκη που ένιωθα όταν με πρωτοαναγνώριζαν στον δρόμο και πρέπει να ήταν σχεδόν αμέσως μετά την προβολή του πρώτου επεισοδίου που πήγα και κούρεψα τα μαλλιά μου πολύ κοντά, αγορίστικα. Βγαίνοντας όμως από το κομμωτήριο κάποιος με αναγνώρισε αμέσως. Αυτό ήταν τεράστια ήττα.

Σε αυτό το σίριαλ έπαιξα κάπως τυχαία. Δεν ψαχνόμουν να παίξω στην τηλεόραση. Έγιναν όλα κάπως ερήμην μου κι εγώ αισθάνθηκα ότι από τη μια μέρα στην άλλη τα πράγματα σοβάρεψαν πολύ κι ότι οι άλλοι έχουν ξαφνικά μια εικόνα για μένα που δεν συμβαδίζει απαραιτήτως με την εικόνα που έχω εγώ για τον εαυτό μου. Στην ουσία, σαν από ένστικτο, δεν ακολούθησα την πορεία που είχε προδιαγραφτεί και ακολούθησα τη δική μου. Με τα χίλια ζόρια βέβαια, αλλά μπορώ να πω ότι τελικά ακολούθησα έναν δρόμο που ήταν πιο κοντά σε αυτό που ήθελα εγώ.

Έχω κάνει και θέατρο και τηλεόραση και κινηματογράφο. Αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι ο κινηματογράφος, αν και ως επαγγελματίας δεν μπορείς να καλύπτεσαι όσον αφορά τις κινηματογραφικές σου συμμετοχές, με την έννοια της συχνότητας, στη χώρα μας. Εκ των πραγμάτων πόσες ταινίες να κάνεις δηλαδή! Λίγες.

Πάντα ήθελα να κάνω παιδιά και οικογένεια και το έκανα. Είμαι παντρεμένη και έχω κάνει δύο αγόρια, 7 και σχεδόν 4. Ποτέ δεν με τρόμαξε η κούραση των υποχρεώσεων και των ευθυνών μιας οικογένειας. Το μόνο που με απασχολεί είναι να μπορώ να είμαι ο γονιός που θα ήθελα είμαι, ώστε να μεγαλώσω τα παιδιά μου υγιή ψυχικά και με τα εφόδια που πιστεύω ότι χρειάζονται στη ζωή. Δεν καταφέρνω να είμαι πάντα αυτή που θα ήθελα, αλλά το παλεύω και το προσπαθώ καθημερινά.

Αυτό που έχω μάθει στα 37 μου είναι ότι τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Όταν είσαι πιο νέος έχεις την αίσθηση της παντοδυναμίας. Τώρα πια αισθάνομαι ότι σε κάποια ζητήματα τα φτερά μου έχουν τσακίσει λιγάκι. Όχι ότι με παίρνει από κάτω. Απλά δεν νιώθω πλέον ότι η ζωή είναι αυτή η παιδική χαρά που πίστευα ότι είναι.

Η εμπειρία και η γνώση δεν μεταβιβάζονται. Κανείς δεν μπορεί να σου μάθει αυτά που θα μάθεις αργότερα μόνος σου. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά γοητευτικό στοιχείο της νεότητας. Αν όλοι είχαμε στα είκοσι τα μυαλά που έχουμε στα σαράντα, θα χάναμε τελικώς και την ουσία. Κάθε ηλικία έχει και τη χάρη της και γι’ αυτό δεν φρικάρω καθόλου που μεγαλώνω. Ίσα-ίσα που μου αρέσει. Τώρα νιώθω πιο ψύχραιμη.

Αυτό που με ενοχλεί στην καθημερινότητά μου είναι το άγχος μου να τα προλάβω όλα. Τη δουλειά, να μη λείψει τίποτα στα παιδιά μου και μέσα σε όλα αυτά να θέλω να έχω μια ώρα την ημέρα για την πάρτη μου. Να σκεφτώ τι μου συμβαίνει, να διαβάσω ένα βιβλίο, να κάνω κάτι που να με ευχαριστεί. Το άγχος πολλές φορές επηρεάζει και τις καλές στιγμές και δεν χαίρομαι αυτά που θα μπορούσα να χαρώ. Μου τη σπάει αυτό.

Αυτό τον καιρό κάνω τις τελευταίες πρόβες για την παράσταση που ανεβαίνει την Κυριακή στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στο Δώμα. Είναι ένας μονόλογος, στον οποίο υποδύομαι ένα αγόρι και βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία. Στις 20 Νοεμβρίου του 2006 ο 18χρονος Σεμπάστιαν Μπος εισέβαλε στο σχολείο του, στη Γερμανία, οπλισμένος με κοντόκαννες καραμπίνες και χειροβομβίδες καπνού κι άρχισε να πυροβολεί όποιον έβρισκε μπροστά του. Τραυμάτισε οκτώ άτομα, κρύφτηκε σε μια από τις αίθουσες και αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι. Όταν τον βρήκαν, ήταν νεκρός. Πριν όμως εισβάλει στο σχολείο, είχε ανεβάσει ένα βίντεο στο Ίντερνετ προσπαθώντας να εξηγήσει τις πράξεις του. Είναι μια ιστορία που έχει επαναληφθεί σε αρκετές χώρες στην Ευρώπη, και φυσικά στην Αμερική. Είναι πολύ δύσκολο να μπεις στην ψυχολογία ενός ανθρώπου, ο οποίος δεν πιστεύει σε τίποτα.

Μάλλον περνώ μια δημιουργική περίοδο, γιατί παράλληλα κάνω ένα σίριαλ στο ΑΝΤ1 που λέγεται Κάρμα και επίσης έκανα ήδη τα γυρίσματα σε μια ταινία με τον Γιώργο Χωραφά, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και την Κάτια Ζυγούλη σε σκηνοθεσία του Βασίλη Τσελεμέγκου. Πρόκειται για μια κινηματογραφική μεταφορά στο βιβλίο του Ανδρέα Στάικου Επικίνδυνες Μαγειρικές.

Το να νιώθεις τυχερός στη ζωή είναι σχετικό πάντα με αυτό που ζητάς. Αν ζητάς τα πάντα, μπορεί να νιώθεις πάντα άτυχος. Εγώ νιώθω καλά.

Αυτό που με φρικάρει εντελώς είναι ότι δεν μπορώ να διανοηθώ ότι επιτρέπεται και είναι νόμιμο όλοι αυτοί οι υποψήφιοι βουλευτές να έχουν το δικαίωμα να ξοδεύουν αυτά τα τρομαχτικά ποσά για τη διαφημιστική τους καμπάνια. Εσένα δεν σε φρικάρει αυτό; Ότι ένας βουλευτής μπορεί να ξοδεύει 400.000 ευρώ για να ξαναβγεί στην εξουσία! Ο άνθρωπος που έχει ξοδέψει τόσα λεφτά δεν θα θελήσει να τα πάρει πίσω; Δηλαδή, θα έρθει να μου πει ότι έχει τέτοια τρομαχτική αγωνία να παίρνει έναν μισθό βουλευτή και να κάνει καλό στην κοινωνία που ξοδεύει όλη του την περιουσία γι’ αυτό! Και που σκατά τα έχει βρει αυτά τα τετρακόσια χιλιάρικα; Η απάντηση είναι προφανής, αλλά σου καίει τον εγκέφαλοι αυτό – δεν στον καίει; Φαντάζομαι ότι υπάρχουν και χειρότερα. Στην Αφρική, ας πούμε…

Ο μονόλογος «20 Νοεμβρίου» του Λαρς Νόρεν σε σκηνοθεσία Δήμητρας Αράπογλου ανεβαίνει στις 11 Οκτώβρη στο «Δώμα» του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, με τη Μυρτώ Αλικάκη στον ρόλο του 18χρονου μαθητή.

• Lifo, 07/10/2009

Tujuan Matakuliah ini adalah : 1)Memahami sistem pengorganisasian d data pada memori komputer dan file (berkas) pada media penyimpanan. 2) Mengimplementasikannya dalam program dengan menggunakan salah satu bahasa pemrograman. Untuk materi setiap pertemuan bisa anda download pada file berikut :

1. Pertemuan Pertama, Penjelasan menganai struktur data serta perbedaan dengan struktur data serta keterkaitan dengan algoritma

2. Pertemuan Kedua,

3. Pertemuan Ketiga,

4. Pertemuan Keempat

5. Pertemuan KeLima,

6. Pertemuan Keenam,

7. Pertemuan Ketujuah

Sometimes we do things that have no explanation whatsoever.

We were invited to participate in theBennyZone’s “Battle of the YouTube BlogTV Puppets”! This is the Twins’ first competition ever, so they have to prepare.

Yes, we know this is one of the corniest things we’ve ever done, but we couldn’t resist. It’s also the first “real” video I’ve tried to edit in several years. My old video/montage self is rearing her head again, look out!

There’s really no better way to show what’s going on than with a tour!

Lifo is the best tourguide I’ve ever had, honestly.

Lots of things are still in a terrible state–Stuff EVERYWHERE, but we’ve come a long way. (Still got a long way to go. We’re working on it!)

In the wake of the craziness that was the 2009 MTV Video Music Awards, this sort of happened…

Fifo discovers her inner diva!

For giggles, here is the blooper reel:

(Beware: You can see the top of my just-washed hair in one bit. YIKES! But hey, I’m clean.)

Unrelated to anything MTV or pop culture, here are Fifo and Lifo TOGETHER on film at the same time at last!

Please be forgiving of all of these as it’s the first time I’ve ever tried to do left-handed puppetry. It’s a lot harder than you think.

Hay una creencia común que el PMP (Precio Medio Ponderado) es el método oficial del SII para la valoración de existencias. Desde hace tiempo, siempre hemos tenido la misma respuesta y usuarios y contadores que trabajan en nuestros clientes acerca del método “oficial” para el cálculo de existencias.

Y revisando documentación del SII, encontramos una pregunta frecuente que dice:

¿Puedo utilizar el método -Ultimo que entra Primero que Sale- (UEPS) para el control de las existencias (mercaderías)?La persona en cuestión pregunta que si se puede utilizar LIFO (UEPS en español), y el SII le responde que para fines tributario debe utilizar FIFO o PMP. Luego ya tenemos la primera aclaración, y es que se puede utilizar tanto FIFO como PMP. La respuesta se encuentra actualizada al 13-Agosto-2009.

Profundizando un poco más, y yendo a la Ley de la Renta, tenemos que el artículo 30 dice en el párrafo 125:

“Para los efectos de establecer el costo directo de venta de las mercaderías, materias primas y otros bienes del activo realizable o para determinar el costo directo de los mismos bienes cuando se apliquen a procesos productivos y/o artículos terminados o en proceso, deberán utilizarse los costos directos más antiguos, sin perjuicio que el contribuyente opte por utilizar el método denominado “Costo Promedio Ponderado”. El método de valorización adoptado respecto de un ejercicio determinará a su vez el valor de las existencias al término de éste, sin perjuicio del ajuste que ordena el artículo 41. El método elegido deberá mantenerse consistentemente a lo menos durante cinco ejercicios comerciales consecutivos.(125) “

Al decir “deberán utilizarse los  costos directos más antiguos” se refiere a aplicar la norma FIFO (los más antiguos en llegar son los primeros en aplicarse). Esto es, según la norma, se toma como primera opción el método FIFO, sin perjuicio que la empresa pueda utilizar PMP.

Resumiendo, PMP no es el método “oficial” para valoración de existencias. La empresa pueda optar, a efectos tributarios, por FIFO o PMP. Y en cualquier caso siempre hay que mantener el criterio durante 5 años.

Sí, sin embargo, para fines tributarios, las existencias se valorizan utilizando el método “Primero que Entra Primero que Sale” (PEPS) o el denominado “Precio Medio Ponderado”, según lo dispuesto en el artículo 30 de la Ley sobre Impuesto a la Renta.

by Paul H. Munter, Sheri R. Anderson and Jay Mellentine, at Issues In-Depth for KPMG, August 28, 2009.

In-depth report on the IASB’s simplified version of IFRS available for use by ‘small and medium-sized entities,’ or SMEs, if they are nonpublic entities without ‘public accountability’ and local jurisdictions permit its use. Most U.S. nonpublic companies fit the SME definition and its use is permitted…

To download this article click here.

On August 21 – 23, 2009, Nashville hosted the annual Fab Four Festival at the Mercy Lounge on Cannery Row. We made it two out of the three days and it was a blast.

Sis and I in our Sgt. Pepper uniforms. Tony Bramwell dubbed us “The Pepperettes”.

This is the photo post. I have a couple videos I’m still trying to edit, so those will be up as soon as I’m able. Stay tuned!

MORE AFTER THE JUMP!

Our friends Liz and Steve made it up for the Fest again this year and brought along the Modfops!

Here, Georgie Modfop tries on a hat.

I don’t think it quite suits him.

Friday’s first panel was “The Beatles Are Coming!”, presented by Beatle historian and insider, Bruce Spizer.

Bruce’s presentations are always entertaining. I had the pleasure of seeing him at Fab Four at TPAC back in 2006.

You have to love Vee-Jay Records’ tendency to never proofread ANYTHING.

The Beattles?!?

You can’t clearly see it here, but rest assured that label says “FARNK IFIELD”.

Yup, Farnk–I mean, Frank–was going to be the Next Big Thing in America in those days. At least, according to Vee-Jay.

Then this Beatlemania thing happened and well…there was no turning back.

That promo cracks me up. Their little heads bob around.

There was a charity auction at the Fest, too. This was the coolest thing there:

Aw yeah, a sexy Ricky. I’m not sure what it went for.

That night, we were entertained by local Beatles tribute group, FAB.

I’ve seen FAB once before and they are pretty amazing. They do a fantastic job recreating the Beatles’ sound. What’s more is that even Tony Bramwell got up on stage and said that. He’s heard a lot of tribute bands and he REALLY liked these guys.

On to Saturday, wherein we were at the Fest all day long and much silliness ensued.

Here’s Sis cheesecaking it up in front of the Beatle Bug.

Liz and Steve also brought some more friends with them, so Sis met Mo…

…Bleach and Lifo caught up on that Bottle Cap Balancing World Record attempt…

…And Hari and Fifo were once again reunited for a gifting and a snuggle. *awww*

Saturday’s first panel was “The Business of the Beatles” with Jack Oliver (head of Apple Corps. UK from about ‘68 through most of the 70s), Bruce Spizer (aforementioned Beatle insider and historian) and Barry Tashian (author and member of the Remains, the opening act for the Beatles on their final concert tour). It was moderated by Seth Swirsky, who is working on his own Beatles-related film, A Year In The Life.

L-R: Seth, Jack, Bruce and Barry

The most fun is hearing the inside stuff–Highlights included hearing everyone’s reaction to that whole Two Virgins fiasco, what Magic Alex was up to, the Hell’s Angels stealing a Christmas turkey from the Apple party and George Harrison’s pink and gold office.

Yes, I said pink and gold. Pink walls and gold beams. (Thanks, Tony.)

May Pang and Nancy Lee Andrews snuck in to take pictures during the first panel. I thought that was cute.

After that panel, there was a short break, during which Liz got her copy of Magical Mystery Tours autographed by Tony Bramwell.

The next panel of the day was “Our Friends, The Beatles” with Tony Bramwell (Beatles road manager and childhood friend), May Pang (John’s companion during his “Lost Weekend”), and Nancy Lee Andrews (model-turned-photographer and Ringo’s fiancee during the 70s). Ed Salamon was the moderator, who even brought along visual aids for all the topics and questions!

L-R: Ed, May, Nancy and Tony

Yet another fun panel. Tony talked about getting his job with the lads (“I’m getting paid to watch the Beatles for free!”) and being their video director…You know, back in the days BEFORE MTV. May shared the disaster of John’s recording experience with Phil Spector and Nancy told of some hilarious Ringo photography adventures (the Ringo the 4th and Bad Boy albums specifically). Tony also had Jack fetching him drinks during the panel and somehow some pirate banter slipped in there. I love these people!

Liz and Steve had to head back home, which left Sis and me to our own devices.

POCKET-SIZED RINGO! Aw, he’s a bite-sized Beatle.

Did I mention I brought along my newest character, Lolly? Lolly had a grand time.

She did some shopping…

She met Bruce Spizer, who asked if puppets like to read. (Occasionally, yes, they do!)

We met Jack Oliver, who actually asked US for a photo! Thank you, Jack!

He’s a sweet man, I have to say. He and Tony are polar opposites, but equally charming. Oh, you British men.

We met up with Nancy Lee Andrews…

…who very kindly agreed to an interview with Lolly.

Thank you, Nancy!

In a truly adorable moment, Nancy asked, “Isn’t Lolly going to interview May, too?” and called May over. May was more than happy to be interviewed by Lolly!

You can see Nancy peeking around May here and grinning like mad. So cute.

Thank you, May!

Both interviews were recorded, so don’t worry! I hope to post them soon. I can’t get over how wonderful BOTH those ladies were about it. They were such great sports. I can’t thank them enough!

We closed the evening with a concert by The Long Players, who performed the entire White Album live. The question on everyone’s mind was how were they going to handle “Revolution 9″?

The solution to that was easy–Get someone else to do it. They called on their friends The Shazam to perform their interpretation of it, called “Rev 9″, which is actually MUSICAL. It was a hard indie rocker and I was rather impressed. Awesome job, guys.

HUGE THANKS goes to everyone–the Fest organizers, the special guests, the musicians, the vendors, my friends and fellow puppet wranglers–for making the festival weekend a fantastic one. I had an absolute blast. Let’s do it again next year!

In Nashville, we have a great costume shop, Performance Studios. We go there rather frequently and always have a lot of fun. This time, Lifo went along for a giggle.

Here’s a video montage of his adventures:

(It was a lot easier to put them all together rather than load a bunch of teeny videos.

Performance is located in an old building that has a genuine fallout shelter. They still have the sign up outside! (And yes, it’s real. It’s not a prop.)

Remember, kids–The best way to protect yourself in a nuclear fallout is to DUCK AND COVER!

Photos behind the jump–Just click!

Napoleon complex much?

Lifo discovers pasties. Uh, those are the “holiday” ones–poinsettias!

CHRISTINE! CHRISTINE!

SING, MY ANGEL OF MUSIC!

Enjoying a tasty squeaky burger…

My cellphone camera went Andy Warhol for a brief moment:

Moo moo moo!

Enjoying some grog. Yarrrr.

Smooth Criminal!

Whoa, they both have yellow eyes.

Kitteh!

He’s a handsome devil, huh?

Finally, here’s proof that even Mr. Grim needs a little snuggly-wuggly sometimes…

Awww, lookit the little deady bear.

We had a fun time, as always. If you’re ever in Nashville, pay them a visit! They’re great, knowledgeable people up there.

Yes, I know it’s been a while. I’ve had some health issues, but those are being dealt with and I’m starting to feel like posting again.

I must share tonight’s adorable experience:

I went out to dinner with my sister and our two friends, Kelpie and Suzanne. Kelpie rolls into town about twice a year and any time she’s here, all four of us HAVE to go to dinner at Macaroni Grille. The food is yummy and the wait staff is always pretty nice. It’s a great place.

For giggles, I brought along my monster twins, Fifo and Lifo, in a small duffle. When we were through eating, I brought out Fifo first and we goofed off–Kelpie has pics of Fifo drawing on the table, drinking my lemonade and eating my chicken canalloni.

At the table across from us there was a family of three: Mom, Dad and a little girl who must have been about six or seven. That little girl was flipping out over Fifo. It was incredible. She was vibrating out of her seat! She’d wave and say “hi” and Fifo, of course, would wave and say “hi” right back. I noticed the girl got out of her seat more than once, buzzing about her parents: “Mommy! Daddy! Can I PLEEEEEEEASE go see the puppet? OHMIGOD OHMIGOD IT’S A PUPPET LOOOOOOOOK!”

It was PRECIOUS. I’ve never seen a kid react like that to my puppets. Granted, the only real public exposure Fifo has had was the Tennessee Ren Fest earlier this year, but the kids were rather subdued there to my way of thinking. This kid? Oh man, she was off the charts in pure glee.

Before we left, I made sure that Fifo went over and said goodbye to that thrilled child.

I think we made her night. She was downright giddy that the little monster came over to talk to her a minute. Fifo got some serious hugs and scritches on the cheeks and even a kiss. Her Mom and Dad seemed impressed.

Suzanne, Sis and I waited for Kelpie in the vestibule and Fifo took on the task of greeting everyone who came in the door. At one point, this lady comes in and says, “Oh my God–My brother just called me and told me to make sure I say ‘hi’ to the green Muppet!”

HEEE!

What a funny evening, I swear.

After dinner, Sis and I wandered over to Party City to look around a bit and I took Fifo in with us. We played around with masks and hats a while, found some great things in the clearance aisle, then felt we’d done enough damage and came home. (That adventure is another post in itself, complete with video.)

I’m telling you, though–That girl’s excitement over seeing a couple of puppets show up during dinner was just incredible. We made her night and I think she made mine. Thanks, dear!

An inventory is necessary to clearly show income when the production, purchase, or sale of merchandise is an income-producing factor. If you must account for an inventory in your business, you must use an accrual method of accounting for your purchases and sales.

To figure taxable income, you must value your inventory at the beginning and end of each tax year. To determine the value, you need a method for identifying the items in your inventory and a method for valuing these items.

The rules for valuing inventory cannot be the same for all kinds of businesses. The method you use must conform to generally accepted accounting principles for similar businesses and must clearly reflect income. Your inventory practices must be consistent from year to year.

Items Generally Included in Inventory

Include the following items when accounting for your inventory.

1. Merchandise or stock in trade
2. Raw materials
3. Work in process
4. Finished products
5. Supplies that physically become a part of the item intended for sale

Containers such as kegs, bottles, and cases, regardless of whether they are on hand or returnable, should be included in inventory if title has not passed to the buyer of the contents. If title has passed to the buyer, exclude the containers from inventory.

Valuing Inventory

The value of your inventory is a major factor in figuring your taxable income. The method you use to value the inventory is very important. Generally there are two methods for valuing inventory. These methods are cost or lower of cost or market.

Cost Method

To properly value your inventory using the cost method, you must include all direct and indirect costs associated with it. The following rules apply:

• For merchandise on hand at the beginning of the tax year, cost means the inventory price of the goods
• For merchandise purchased during the year, cost means the invoice price less appropriate discounts plus transportation or other charges incurred in acquiring the goods. It can include other costs that have to be capitalized under the uniform capitalization rules
• For merchandise produced during the year, cost means all direct and indirect costs that have to be capitalized under the uniform capitalization rules
• A trade discount is a discount allowed regardless of when the payment is made. Generally, it is for volume or quantity purchases. You must reduce the cost of inventory by a trade (or quantity) discount

A cash discount is a reduction in the invoice or purchase price for paying within a prescribed time period. You can choose whether or not to deduct cash discounts, but you must treat them the same from year to year. If you do not deduct cash discounts from inventory costs, you must include them in gross income.

If you cannot specifically identify the cost of your inventory, you must use either the FIFO or LIFO methods.

Lower of Cost or Market Method

Under the Lower of Cost or Market Method, compare the market value of each item on hand on the inventory date with its cost and use the lower value as its inventory value. This method applies to the following:

• Goods purchased and on hand
• The basic elements of cost (direct materials, direct labor, and an allocable share of indirect costs) of goods being manufactured and finished goods on hand

This method does not apply to the following and must be inventoried at cost:

• Goods on hand or being manufactured for delivery at a fixed price on a firm sales contract (that is, not legally subject to cancellation by either you or the buyer)
• Goods accounted for under the LIFO method

Uniform Capitalization Rules (UNICAP)

Under the Uniform Capitalization Rules, you must capitalize the direct costs and part of the indirect costs for production or resale activities subject to the rules. Include these costs in the basis of property you produce or acquire for resale, rather than claiming them as a current deduction. You recover the costs through depreciation, amortization, or cost of goods sold when you use, sell, or otherwise dispose of the property.

APPENDIX

Merchandise

Include the following merchandise in inventory:

• Purchased merchandise if title has passed to you, even if the merchandise is in transit or you do not have physical possession for another reason
• Goods under contract for sale that you have not yet segregated and applied to the contract
• Goods out on consignment
• Goods held for sale in display rooms, merchandise mart rooms, or booths located away from your place of business

Do not include the following merchandise in inventory:

• Goods you have sold, but only if title has passed to the buyer
• Goods consigned to you
• Goods ordered for future delivery if you do not yet have title

Assets – Do not include in inventory assets such as:

• Land, buildings, and equipment used in your business
• Notes, accounts receivable, and similar assets
• Supplies that do not physically become part of the item intended for sale

Work in Process

The three elements of work-in-process consist of:

• Direct Materials – Materials that become an integral part of the finished product, are consumed in the manufacturing process and are identified with specific units or processes
• Direct Labor – Labor which can be associated with particular units. Labor includes basic compensation, overtime pay, vacation and holiday pay, sick leave pay, and payroll taxes

Indirect Costs – Costs necessary for production other than direct production costs. Indirect costs include variable and fixed overhead. They may be classified as to type for identification with various activities and to facilitate groupings for determining unit costs. Under prior law, manufacturers were required to comply with the full absorption rules under Section 1.471-11 of the Regulations. The full absorption rules provided three categories of indirect costs associated with production activities