Allez, mijn allereerste Brussels Girl Geek Dinner begon gisteren al in mineur… Om 16u45 stapte ik op de trein in Brussels Airport, om 18u15 arriveerde ik in Brussel Noord.

Wat er onderweg is gebeurd? Véééél stil gestaan door één of andere brand in Brussel-Noord. Als je weet dat die rit amper 15 minuten duurt, snap je dat mijn humeur intussen al serieus minder was.

Vervolgens hadden Valérie en ik problemen met het vinden van de locatie. Of vind jij het normaal dat een straat aan de ene kant zus heet en aan de overkant zo? Only in Brussels

En net toen we besloten om ons verdriet te gaan ‘vervreten’ in de plaatselijke Quick of McDonald’s, hadden we het gevonden. Na wat -héél gênant- getuur door het raam, gingen we toch naar binnen.

Meteen al overspoeld door de sponsors. Hoofdsponsor was Duval Guillaume, een reclamebureau waar ik op het werk ook al mee te maken heb gekregen. De chaos die zich gisteren bij Brussels Airlines voltrok (de hele Justine Henin-affaire) werd zelfs vernoemd door één van de sprekers. Vooral de drie flashy Senseo-apparaten trokken mijn aandacht. Later bleek dat die ook te winnen waren! In het midden van de tafel stond een enorme toren met Lotus Speculaaspasta (of was het nu speculoos?). Haast nergens meer te vinden, je kan je dus inbeelden hoe graaiende girl geeks een potje probeerden te veroveren…

Onder de aanwezigen wel enkelen herkend (al hielpen de naamkaartjes ook veel), zoals (ex-baas) Clo, ex-klasgenoot Kathleen aka Kleintje, blogsters Lamazone, Imke Dielen, Tantieris, etc… Soms leek het wel op BV-spotten!

Maar dé ster van de avond was toch wel Rolly! Dit kleine muziekrobotje van Sony heeft ieders girl geek hartje gestolen. Die lichtjes, die move’kes! Of hoe een gadget ook écht schattig kan zijn…

Conclusie: ik was blij dat ik erbij was, al had ik misschien ietsje meer van de avond verwacht… Al ligt dat waarschijnlijk aan het lange wachten in de trein. Maar volgende keer ben ik er weer bij, dat is een feit!

“Who’s there knocking at my door?”

“I’m fuh!”

“I’m fuh who?”

“I’m fucking Matt Damon!”

Kinda old intussen, maar ik ben traag in ‘t oppikken van trends tegenwoordig Enjoy! Negeer de talloze piepjes maar, it’s still America…

She’s fucking Matt Damon!

Kijk hier naar de “aanleiding”

En bekijk hier de gepaste revenge van Jimmy Kimmel

We ran outa time, sorry!

Toen ik naar leuke cadeau-ideetjes zocht voor Valentijn (vriendin Val had inspiratie nodig), sprong volgende website me meteen in het oog: www.originelegeschenken.be . Toegegeven, de naam zelf is allesbehalve origineel, maar wat er te koop is, des te meer.

Gewéldig lijkt me een vlucht met een straaljager aan 2800km/u. Niet geschikt voor elke portemonnée, want deze fijne ervaring kost je minstens 13.000 euro. Waar blijft die multimiljonair? Meer betaalbaar maar minstens even fijn vind ik dit hebbeding. Een PDA of een zgn. Smartphone heb ik nog niet, but that’s only a matter of time… Deze heavy metal t-shirt lijkt me dan weer geschikt als cadeau voor m’n broer. Zelf zal ik niet rusten voor ik een gezellige Fatboy in m’n bezit heb. Meer cliché Valentijnscadeautjes vind je hier.

Enfin, keuze genoeg voor elk budget, voor de originelen en niet-originelen onder ons. Eén ding weet ik zeker: ik zal zeker nog gebruik maken van deze website!

D-Day nadert (klik hier voor uitleg) en net als vriendin Sofie wil ik Evy aan zoveel mogelijk puntjes helpen op haar examen! Mensen, klik, zoek en refresh alsof je leven ervan af hangt…

Evy’s Boomblauwoog for the win!!

Momenteel op nummer 2 als je ‘boomblauwoog’ zoekt in Google… Dat kan hoger he mensen!

Het achterliggende verhaal ga ik niet vertellen, dat moeten jullie hier maar lezen.

Maar doe mij en goeie vriendin Evy een groot plezier en zoek “boomblauwoog” op in Google. Klik vervolgens op de link waar “tokiohotel” in de link staat (momenteel tweede of derde in de rangschikking). Klik in géén geval op de andere links. Bedoeling is om haar website zo hoog mogelijk in Google te krijgen, dan krijgt ze veel puntjes

Alvast nen dikke merci! De volgende keer een blog met iets meer ‘inhoud’, beloofd

Toch vreemd: mijn kersverse collega’s, msn-contactpersonen, eerste (ex-)lief en zijn huidige vriendin (hallo Mathy en Veerle!), vriendjes en vriendinnetjes, dierbare schoonfamilie, één van de werknemers van onze papa (tevens msn-contactpersoon) en waarschijnlijk nog meer mensen waarvan ik niet weet dat ze mijn leventje volgen, lezen deze blog op een regelmatige basis…

Maar de mensen waarmee ik mee samenleef (momenteel Jo, broer Stijn, papa en mama) weten amper dat deze blog bestaat, laat staan dat ze hem lezen. Enfin, gewoon een bedenking!

For the record: ik heb er absoluut géén problemen mee dat mensen, eender wie, deze blog lezen!

En nu, zoals beloofd, carpicturezzz, allen vakkundig *kuch* (forgive me, ik moet ‘t voorlopig met Paint doen!) verwijderd van nummerplaten, telefoonnummers en adressen van de garage van ons papa…

De poep of my precious (hier zie je ook dat mijn wagentje dringend gewassen moet worden!). Die Applesticker laat ik hangen! Nu nog een Brussels Airlines-sticker he

‘t Schattig (wip)neusje

Het (zeer propere) interieur.

Vijfdeurs! Woohoo!

En deze beauty, nieuwe Twingo, hoop ik binnen enkele jaartjes over te kopen, als m’n huidige precious het heeft opgegeven. Doet tot dan dienst als vervangwagen. ‘k Vind ‘t een prachtige model, de kleur past er perfect bij. I’m in love! In ‘t zwart is ‘m ook knap.  Tja, enkel Renaultjes voor mij!

Nu Sinterklaas al gepasseerd is, is het tijd voor een kerstblog!

Blijkbaar zijn omgekeerde kerstbomen dit najaar dé trend. Nee, ik hallucineer écht niet! Ik had het al gehoord van goede vriend Bert, die werkt bij Van Gastel, een tuincentrum. Ik geloofde m’n oren amper. Maar wat zie ik als ik de Flair van deze week doorblader? Juist…

Het eerste wat dan in me opkomt: hoe hang je in godsnaam een kerstboom op zijn kop? Aan het plafond? Wíe bedenkt dit? Maar bovenal: wie koopt er nu zoiets geks?! Geef toe: het is geen zicht!

Bovenal: dit blijkt geen nieuwe trend te zijn. Het nieuws bereikte onze contreien al in 2005. Nu, ik had er nog nooit van gehoord… Dit waait (zoals veel andere dingen) over van de VS. Dat het een Amerikaans idee is, verklaart in mijn ogen al erg veel.

Enfin, meestal ben ik de eerste om originele kerstversiering te kopen, maar deze? Ik kan er écht niet bij…

Voor mensen die de term niet kennen: jezelf opzoeken op Google of een andere zoekmachine op het internet.

Wie heeft zich nog niet schuldig gemaakt aan het egosurfen? Geef toe, iederéén heeft zijn/haar naam al eens gezocht op het World Wide Web, daar ben ik zeker van.

Maar welke informatie verschijnt er dan? Misschien wel je e-mailadres, als die bestaat uit je voor- en achternaam. Of persoonlijke meningen, als je af en toe deelneemt aan de discussies op de website van Het Nieuwsblad. Wie weet heb je zelf al in de krant gestaan. Of heeft er iemand over jou geschreven in zijn/haar blog? En: is deze informatie gevaarlijk? Ik zoek het even uit, met mijn eigen naam als proefkonijn.

Tegenwoordig gaan veel werkgevers hun toekomstige werknemer Googlen, dat is al lang geen geheim meer. Dan is de vraag: wat als er persoonlijke informatie te vinden is over jou? Wat als die werkgever dingen leest die hij/zij eigenlijk niet zou mogen lezen? Moeten we ons daartegen wapenen? Wordt het internet gevaarlijk voor je identiteit? Moeten we allemaal massaal schuilnamen aanmaken? En wat met de echte persoon achter jouw schuilnaam?

Ik neem de proef op de som. Als je “Liesbet Van Bever” opzoekt, kom je als eerste uit op een oude reactie op de LookNmeet van een ex-klasgenootje. Wat LookNmeet daar zo hoog staat te doen in Google, is me voorlopig een raadsel. Op nummer twee en drie komt mijn stageplaats te staan: Het Nieuwsblad, alwaar ik grappige filmpjes en links gepost heb met mijn volledige naam. Op nummer vier en vijf volgt het Hamjournaal. Vervolgens verschijnt mijn naam in een blogpost van deze blog. LinkedIn, Het Nieuwsblad Forum en het AB forum sluiten de eerste Google-pagina af.

Mijn werkgever mag gerust de weg naar deze blog kennen. Iets “trickier” wordt de reactie op Het Nieuwsblad Forum, iets wat ik bij Tv Vlaanderen aan den lijve ondervonden heb: zij namen het mij (min of meer) kwalijk dat ik openlijk over mijn loon gepraat heb in diezelfde krant. Al betwijfel ik dat ze daar bij Brussels Airlines ook zo over zouden denken. Tot nu toe zit ik safe!

EDIT: -> Dit <- had ik nog niet eens gelezen toen ik deze blog schreef! Ik ben actueel!

Sorry Peter, maar ‘t is nu eenmaal uitgelekt… Mannen, surf allemaal eens naar deze website voor de officiële release binnen 8 dagen want ‘t filmpje is echt “om in uw broek te pissen van ‘t lachen” (ook al ben ik geen fan van de nieuwe naam).

Dat kan tellen als promo-filmpje voor de KHM -en in het bijzonder voor online journalistiek- want waar anders vind je snuivende, jumpende en naast de pot pissende docenten? Chapeau mannen, ik krijg al spijt dat ik daar afgestudeerd ben! En Pieter blijkbaar ook, want die blijft daar maar opduiken… No place to sleep, Pieter?!

Enfin: gewoon gààn en gieren! En Sandra: ik eis dat je ons leert jumpen op het lanceringsfeestje op 15 november! Allen daarheen!

-> www.supo.be<-

In navolging van mijn zeer goede vriendin Valérie…. Voor wie die zich eens geweldig wil amuseren met het lezen van 500+ comments van Tokio Hotel-bakvissen: here ya go!

Wat voorafging: en nietsvermoedende Dominiek blogt over het fenomeen Tokio Hotel en stelt (zoals de rest van de wereld van 16+)  de vraag: “ik dacht dat die zanger(es) Bill een meisje was?!” Het gevolg: furieuze pubers en Tokio Hotel-lovers pikken de blogpost op en beginnen de weblog van de arme Dominiek te bestoken met haat- en scheldcomments. Very entertaining!

Persoonlijk lag ik strijk als ene Melissa en ene Evelien rond post 110 de blog met MSN beginnen te verwarren, met als hoogtepunt de tussenkomsten van een zekere Silltjeuh (11 jaar, maar “ik ben groott voor mijn leeftijd en jij oeveel?”) rond comment 220.

En ach, het is hen trouwens vergeven: ook ik was zot van foute groepen zoals *NSYNC en 5ive (over de Backstreet Boys zullen we maar wijselijk zwijgen, die bestaan nog en da’s puur jeugdsentiment ) En wie weet gaan jongeren nu met meer plezier Duits leren…?

Het plaatsvervangende schaamrood op mijn wangen steeg bij elke comment. Eén ding is zeker: als spellingsfreak hoop ik dat mijn toekomstige kinderen nooit zo schandalig slecht zullen schrijven als deze pubers, chattaal of niet! Een enorm applaus voor de volharding van de leerkrachten Nederlands, die hen (tevergeefs) op het goede spellingspad trachten te brengen.

Enfin, zet je lekker in je bureaustoel, neem een zak chips of popcorn en genieten maar!

Voor ik ook boze TH-pubers op mijn dak krijg: “TH heeft style, Bill en Tom zyn keiheet en ongeloofluk manneluk”! *kuch*

Sinds kort heb ik ook een Facebook en wie kom je daarop zoal tegen?! Mensen waarvan je dacht ze nooit meer te horen/zien. Yup: de ex-klasgenootjes van in het middelbaar! So far: Stef, Karlien, Anaïs, Magali, Veerle,… Bijna allemaal nog verdoken in een universitaire studie (chapeau!). Begrijp me niet verkeerd: ik ben blij terug iets van hen te horen hoor! Een écht hechte klas waren we jammer genoeg nooit, de Economie-Wiskunde en Wetenschappen-Wiskunde van het Lutgardiscollege Oudergem. Of, nu ik er beter over nadenk: ik heb er nooit echt bij gehoord, daar in Oudergem

Ik was wel hecht met andere vriendinnen, maar daar heb ik in het laatste jaar mee gebroken, om redenen die ik niet meer naar boven wil halen. Niet omdat ik weet dat ze ook weleens op deze blog terecht komen, maar omdat we intussen een viertal jaar verder zijn en we nu eenmaal als ‘volwassen’ beschouwd worden. Kortom: I’m over it. Al even hoor.

Anyway, als je geen verdoken angsten hebt om ex-klasgenoten online tegen ‘t lijf te lopen: maak uzelve een facebook aan, en snel een beetje! Voeg me gerust toe als friend Wie m’n volledige naam kent, vindt me wel…

‘t Was echt een superdag, maar héééél vermoeiend! Ik denk dat ik kilometers gewandeld heb in het Wijnegem Shopping Center… Ik zag er echt uit als ‘part of the team’ met m’n mooie Flair T-shirt. Jammer genoeg mocht ik die niet houden…

Hou deze website zeker in ‘t oog, want de meeste van de (amateur)foto’s zijn van mij!

Ik heb niet echt iets zinnigs te vertellen de laatste tijd… Mensen, ga eens allemaal naar het Hamjournaal, want die pipo’s zijn daar goe bezig! Chapeau Peter & Sandra!

Vooral de kwaliteit van de foto’s is ten opzichte van de vorige jaar serieus gestegen… Wat is toch hun geheim?!

Bon, wat doe je hier nu nog? Gààn, zeg ik u!

Gotta love ‘em! té zalig