ARCADE FIRE – Funeral (Rough Trade)
It built a following slowly, largely by word of mouth, before the journo hype machine jumped on the bandwagon. A prime target for the hipster “I never really liked them anyway” brigade, but it still sounds terrific to me. Less said about the follow up the better, though.

BLUE NILE – High (Sanctuary)
They pop up every decade, stick out an album that still uses a palette of sound that could come from their eighties heyday and promptly burrow away back into hibernation. As a fully paid up fan, I guess we wouldn’t have it any other way. High is far from perfect, but when it does hit the spot, it does so in a way that no other band can. And I could listen to Mr Buchanan singing his grocery list quite happily. Time for a follow up Paul?

FENNESZ – Venice (Touch)
My personal favourite of Christian Fennesz’s records. The ten minute section of “Transit”, with David Sylvian, and “The Point Of It All” is about as close to perfection as any music I’ve heard.

LISA GERRARD & PATRICK CASSIDY – Immortal Memory (4AD)
It sounds like a requiem suite, with nods to Arvo Pärt and Gorecki. Slow, stately and stunningly beautiful.

MURCOF – Utopia (Leaf)
On paper, a slightly ragbag collection of remixes and three new tracks. But it hangs together as well as any of Corona’s studio albums and gets played round these parts as often.

PAN AMERICAN – Quiet City (Kranky)
Another missive from Mark Nelson of quiet wonder with David Max Crawford’s trumpet and flugelhorn adding a yearning element that reminds me of Miles’s Ascenseur Pour L’Échafaud.

PAN SONIC – Kesto (Blast First)
Nearly four hours of music that ranges from the ear-splitting to the ambient (the uncharacteristically reflective hour-long drone piece “Säteily”). It covers all bases of the duo’s sound, and some new ones too.

MAX RICHTER – The Blue Notebooks (130701)
The notebooks in question were written by Franz Kafka and the recording is peppered with extracts read by actress Tilda Swinton. Pianist Richter is accompanied by a string quartet on an album whose mood is as reflective and yet slightly disturbing as Kafka’s writings.

TOM WAITS – Real Gone (Anti)
Real Gone is unusual in ol’ Tom’s canon in that it’s largely an album recorded with a standard guitar, bass, drums rock ‘n’ roll line-up. The absence of pump organs and the like doesn’t make the music any more conventional. The surrealism is intact, but there is also a harsher side, with an uncharacteristically angry side of the laconic Waits coming through.

WILCO – A Ghost is Born (Nonesuch)
Just as good as its predecessor, with pop, country and experimental wig outs rubbing shoulders perfectly happily.

I can’t sleep.  Freezing and melancholic, I can’t stop listening to Lisa Gerrard’s “The Sea Whisperer”. Her voice and music is so beautiful, sad and at the same time comforting. I know that in my current psychological condition I should not be listening to her music.  But.  But my previous attempts of forcing myself to enjoy more cheerful or energetic  musical pieces just fell through. I heard the sounds but at the same time I was deaf to them.

If I could add a visual presentation of this particular piece and my longing of a peace of mind… it would be Arnold Bocklin’s “Villa by the Sea” or “The Island of the Dead”.

Villa by the Sea by Arnold Bocklin

The Island of the Dead by Arnold Bocklin

These places appear in my dreams often…

Gods, I should take some rest. There’s a comfort in sleep which I had not known before. When You fall asleep, your mind switch off. There’s some consolation in that, yes..

Well November was a bit of a wash out for new posts due to my house move, but that didn’t stop November being the fifth busiest month of all time for hits! It was primarily down to one lady, Lisa Gerrard, who’s new album more than tripled the hits of the second placed artist. We’ll be reviewing all three new releases of Lisa’s this month.

01) Lisa Gerrard (2 months)

02) Tori Amos (^)

03) Brendan Perry (^)

04) Christopher Tin (v)

05) Hiroki Kikuta (^)

06) Imogen Heap (v)

07) Akira Yamaoka (RE)

08) Sarah Slean (RE)

09) Anonymous 4 (v)

10) Utada (RE)

—-

Games

01) .detuned (PS3)

02) Battle Tanks (PS3)

03) Numblast (PS3)

04) Shatter (PS3)

05) GripShaft (PS3)

‘Duduk of the North’

“ma implic in orice aventura artistica cu care ma intersectez, cu conditia sa simt o legatura afectiva puternica fata de autorii si continutul acestor proiecte. de ce sa nu te inspiri daca iubesti ceea ce este in fata ta? nu exista o harta, un traseu predefinit. conexiunea cu lucrurile care te inspira este ceva care te calauzeste prin acest labirint nevazut care este existenta pe pamant”

lisa gerrard

Lisa Gerrard has a triple bill release! Firstly, her latest album “The Black Opal” is released digitally on Lisa’s website. Also available on the website now is the soundtrack to “Balibo” and her tour CD with Klaus Schulze “Come Quietly”. The samples for all three sound fantastic and we’ll be picking them up shortly for reviewing and general enjoyment. What a month for music!

Last Sunday, I was in church (I know … shocking) and we were remembering our departed beloveds. Usually, my mum is there to carry up my grandmum’s name on the altar in rememberance, but since she couldn’t make it, I took it on myself to do the honours. I don’t know if it was the hymns or the resurge of the memory of this wonderful woman, my grandmum, but I had barely made it past the congregation before I broke into sobs on the stairs on the way to the balcony. For some reason, throughout the entire week I couldn’t shake Dead Can Dance’s Severance in my head. Such as sad song:

Severance,
The birds of leaving call to us,
yet here we stand
endowed with the fear of flight.
Overland
the winds of change consume the land,
while we remain
in the shadow of summers now past.
When all the leaves
have fallen and turned to dust,
will we remain
entrenched within our ways.
Indifference,
the plague that moves throughout this land
Omen signs
in the shapes of things to come.
Tomorrow’s child is the only child.

I love you Grandmum. Will always miss you.

October saw HPM have three distinct leaders in the race for top spot and despite only being a listen-to-the-samples post, Lisa Gerrard topped the bill for October while we all wait in anticipation for “The Black Opal”. Christoper Tin and Winifred Phillips followed closely behind with their interviews and reviews while Anonymous 4 was quickly catching all three at the end of the month. The top 10 are listed below:

01) Lisa Gerrard (^)

02) Christopher Tin (v)

03) Winifred Phillips (RE)

04) Anonymous 4 (NE)

05) Brendan Perry (-)

06) Imogen Heap (v)

07) Tori Amos (RE)

08) Hiroki Kikuta (v)

09) OverClocked Remix (v)

10) Yasunori Mitsuda (RE)

————————————–

Game Reviews

01) Battle Tanks (PS3)

02) Shatter (PS3)

03) .detuned (PS3)

04) Trash Panic (PS3)

05) Numblast (PS3)

Mr S and I were talking yesterday to our friend, composer Jeff Rona. Jeff is a remarkable musician – he’s written music for everyone from Ridley Scott to Brian De Palma. One of our greatest nights ever was listening to Jeff conduct the Hollywood Bowl orchestra with Lisa Gerrard and ‘Dead Can Dance’.

Yesterday, Jeff recalled when he was a young flibbertigibbet of a composer, and thought about his music as ‘important’. He knew he was creating pieces of art, and this thought often made writing music difficult. Nothing was good enough – what would posterity think? Sometimes it wasn’t even fun. Then, one day he was in the studio trying some stuff out when he ran into a well known RnB artist. This guy was recording and having a great time, and he and Jeff got chatting. ‘The problem is,’ said RnB guy to Jeff, ‘You think of your music as fine china while I think of mine as paper plates.’

From that moment, Jeff resolved on only ever making paper plates. He sits in the studio and plays about, experiments, tries stuff out, has fun and doesn’t worry about the significance of his composition. And believe me, his music is amazing (it’s the staple of my playlist for Fred).

While Jeff is talking about composing music, I think the metaphor holds for writing fiction too. I write ‘literary fiction’ (didn’t know that until agent Stan told me…) but I don’t think of my writing as either important or significant. I like to have fun when I write. It’s not always enjoyable – some days it’s just hard and I feel that everything I do is nonsense. But, when I don’t worry and try stuff out, play with words and see what works and what doesn’t, good things happen. I can always cut the mistakes. Throw stuff away. After all, I only write on paper plates.

You can listen to Jeff Rona on itunes or here: http://www.jeffrona.com/index.php

Well due to my holiday and getting back into the routine, September was a very quiet month for HPM in general but towards the end we had a massive influx of visitors for one man – Christopher Tin! He grabs this months most viewed award with the review of his debut album and his interview afterwards. Lisa Gerrard also popped up the order with audio samples from forthcoming album Black Opal. Here’s the top 10 artists:

01) Christopher Tin (NE)

02) Lisa Gerrard (^)

03) Imogen Heap (v)

04) Lisa Germano (^)

05) Brendan Perry (v)

06) Hikoki Kikuta (^)

07) Module (v)

08) OverClocked ReMix (v)

09) Utada (v)

10) Vienna Teng (RE)

In the gaming front, Battl Tanks was the top read review this month and actually the second highest hit post this month too! We will be going really into game reviews from all old consoles from October and they will feature more prominantly, as the site will now be taking a much more active approach due to a change in circumstances of myself!

01) Battle Tanks (NE)

02) Shatter (v)

03) Numblast (v)

Lisa Gerrard

**********************************************************************

Another Michael Mann film featuring, again, the work of Lisa Gerrard with Pieter Bourke. With a score by Graeme Revell, the music in this film works to stunning effect.

Try

Info

One of Michael Mann’s most stylish films, with a killer soundtrack to boot.

Part1//Part2

Info

Who will tell them?
Tell them why the skies are brown,
Why the earth is parched,
Why the masses of people starve and thirst.

Who will explain to them why it happened?
How we let it happen,
For greed and power,
Or out of hate and ignorance.

Will we get a chance to tell them?
It might be too late;
Too late for us.
Irreparable damage.

Will the children survive?
Will there be children to ask these question?
Will there be someone to explain ourselves to?
Or is it the end?

Host of the Seraphim – Dead Can Dance

Title: Gladiator
Year: 2000
Director: Ridley Scott
Writers: David Franzoni, John Logan & William Nicholson
Starring: Russell Crowe, Joaquin Phoenix, Connie Nielsen
Music: Lisa Gerrard, Hans Zimmer
Distinctions: Oscars for Best Picture, Best Actor (Crowe), Best Costume Design, Best Visual Effects and Best Sound; currently #117 on IMDb’s Top 250
Length: 155 minutes
Synopsis: a Roman general becomes a slave gladiator
How I saw it: on video a couple times, most recently (rented from Netflix) yesterday
Subjective Rating: 4/10
Objective Rating: 2/10 (gets points for concept and acting)

Much of the movie is boring. The first hour or so is slow but promising, but then out of nowhere the main character is captured by a slave trader and it’s like a completely different movie. The second movie would have made a great action movie – there’s some very fun, badass fight choreography, and the story is too absurdly simple to justify anything else – but whenever it tries to be more (which is most of the time), it gets extremely hackneyed. The plot is obvious and recycled, the dialog is painfully corny, and the characters (which could have been very strong with this story) feel like they’ve been re-written by committee.

Lisa Gerrard has updated her website with track-by-track samples of her new album “The Black Opal”. The track samples can be found here. The album appears to be based around the plight of dolphins and the albums cover art is as spooky as it is sad.

For the samples themselves, this is looking like a fantastic album! Each track appears to have a tune again and it seems much less ambience and much more heart and soul. The final track appears to be Hymn of the Fallen from the live cd’s too. Currently the album is on track for late September or early October but listen, enjoy and it looks like Lisa is very much back at the top of her (human) game again!

Cotygodniowe, ponoć, muzyczne retrospekcje amatorów popołudniowego stukania butem w ścianę blokowiska.

Żeby nie było, że nie było to wspomnę o duecie już długo dzielącym pierwsze miejsce w mojej liście zespołów: Miriodor (całość) i Guapo (Elixirs). Tu także się co nieco ruszyło – do moich uszu trafiły dźwięki z dwóch nieznanych wcześniej albumów Miriodoru– starego i nowego, oba brzmią inaczej od tego, do czego ten zespół zdążył mnie przyzwyczaić. 3rd Warning jest bardziej jazzowy, kompletnie pozbawiony gitar, muzyka specyficzna, ale ciekawa. Jeszcze nie dobra, nie wyśmienita, bo aby móc operować takimi określeniami muszę jej jeszcze posłuchać. Drugim albumem jest Avanti! z maju tego roku – o tym wypowiem się obszerniej za jakiś czas. U Guapo w jednym z nielicznych utworów z wokalem udało mi się zrozumieć tekst, co uważam za swój mały sukces. Wcześniej melodią i harmonią głosów w The Helenotrope jedynie się napawałem i zachwycałem, ostatnio jednak doszedłem do wniosku, że tam jakąś rolę słowa pełnią.

Z innych rzeczy – sporo muzyki dziwnej. Znowu pojawia się Miasma & The Carousel Of Headless Horses, która pochłaniała ostatnio część mojej uwagi. Panuje tam taki piękny klimat, straszny, ale nie do końca na serio, mroczny, ale bardzo roztańczony. Spodobała mi się perełka pochodząca z Perils – Rabbit’s Foot, która trwa niecałe dwie minuty, a która wprowadza napięcie lepiej niż post rockowe tasiemce zajmujące się tylko tą kwestią. W dalszej kolejności dwa zespoły o trudnych do wymówienia nazwach: 5uu’s oraz Volapük. Pierwsza z nich jest kompletnie porąbana, aczkolwiek jedna ich piosenka cały czas krąży mi po głowie. Jest coś urokliwego w wokalu, śpiewającym zupełnie oddzielnie od reszty. Volapük również obraca się w kręgu avant-garde, jednak brzmi zupełnie inaczej, o czym mówi już sam skład zespołu: smyczki, perkusja, klarnet, Ten ostatni, przyznam szczerze, wzbudził moją sympatię ku temu zespołowi. Muzyka jest na pewno interesująca, wymaga jednak bardziej dogłębnego poznania. Jest pewnym ewenementem, jest czymś, czego wcześniej nie było.

Do tego dochodzą także: Zut un feu Rouge, Henry Cow, Thinking Plague oraz Samla Mammas Manna, z czego ta ostatnia brzmi miejscami dość podobnie do The Mahavishnu Orchestra. Napełniam się dziwnymi dźwiękami – tymi jednak zdecydowanie mniej, tak że nic konkretnego o tych zespołach powyżej powiedzieć nie mogę. Mam tylko pierwsze wrażenia, dość ulotne z resztą.

Kącik staroci: Aqualung autorstwa Jethro Tull – na tyle, ile słuchałem, jest to teatr jednego aktora, aktora dobrego, ale nazbyt samotnego na scenie.

Poza tym – dużo wszystkiego, różni twórcy, choćby pojedyncze utwory.

Zbieranina najróżniejszych gatunków, klimatów i wykonawców, jaką udało mi się skolekcjonować w last.fm-owych statystykach w ciągu dwóch ostatnich tygodni rozbawiła mnie samego. Starając się wybrać coś, o czym mógłbym napisać kilka zdań, miałem niemały problem, bo chciałbym wspomnieć o wielu rzeczach, ale przecież nie na tym polega idea pisania tych podsumowań, by robić z nich wyliczanki [chyba, że dojdziemy do takiej wprawy, że zaczniemy je rymować z krótkimi komentarzami, ale wątpię, by to nastąpiło prędko].

Były dni crimsonowe. Wprawdzie na krótko, ale jednak, udało mi się pogrążyć w karmazynowych klimatach, za sprawą King Crimson, ale także za sprawą The Crimson Jazz Trio. O ile w przypadku progresywnego Króla nie jestem pewnie w stanie napisać niczego nowego, to zdanie o jazzowym trio wypadałoby rozwinąć, gdyż projekt ten nie jest zbyt popularny. Za trio odpowiedzialny był Ian Wallace, były perkusista King Crimson. To on wpadł na pomysł, by progresywne łamańce Crimsonów przerobić na także łamańce, ale jazzowe. W 2005 roku wydano pierwszą płytę z kilkoma jazzowymi coverami, bodajże rok temu zarejestrowano materiał na drugą, niestety Wallace zmarł i wydanie materiału zostało odłożone. Na szczęście już wkrótce muzyka ta zostanie jednak wydana. Klimat, jaki muzycy stworzyli, a jednocześnie lekkość gry i radość z wspólnego grania wylewa się z tych nagrań i ich słuchanie sprawia mi ogromną przyjemność.

Drugim, zupełnie innym zespołem, któremu poświęciłem wiele czasu jest Giant Squid – amerykańska formacja łącząca w swojej muzyce ciężar i powagę doom metalu, post-metalowo budowane napięcie, prog-rockowe patenty na kompozycje, a do tego wszystkiego wokale o oryginalnych barwach i dość urozmaicone instrumentarium. Z pewnością pokuszę się niedługo o napisanie więcej o ich intrygującej muzyce.

Dzięki Giant Squid dotarłem do podobnej w brzmieniu formacji [zaprzyjaźnionej zresztą z kałamarnicą] o nazwie Grayceon. Muzyka to nieco prostsza w brzmieniu, bo typowy, rockowy skład poszerzono tu tylko o skrzypce, ale pomysłowość i wielowątkowość kompozycji niemal onieśmiela. Bliżej im już do post metalu, lecz nie sennego i spokojnego, a pełnego werwy i nie porównywalnej z niczym innym mocy.

Jeśli chodzi o odświeżanie dawno nie słuchanych płyt, to zagościł u mnie pierwszy krążek Demons & Wizards. Nie powiem, by słuchało mi się źle, jednak utwierdziłem się w przekonaniu, że moja dawna fascynacja power metalem zdecydowanie jest już historią. Nie minęła mi za to sympatia do brzmienia brodaczy, jak nazywano kiedyś [teraz wszyscy powinni pomyśleć o ZZ Top] …System of a Down. „Mesmerize” udowadnia, że solowe projekty muzyków SoaD nie dorównują poziomem do tego, co potrafili stworzyć razem.

Cóż jeszcze? Spróbowałem odkrytego niedawno Mostly Autumn i mnie zainteresowało, lecz jeszcze nie wiem, co o nim myśleć. Podobnie sprawa ma się z zupełnie innym gatunkowo 5uu’s poleconym przez Kubę. Do nich na pewno wrócę. Potrzebując chwili odpoczynku od rockowych brzmień, poświęciłem jeden dzień na Kasię Nosowską, zaś zakończyłem go relaksem przy dwóch płytach, za które odpowiedzialna jest Katie Melua z zespołem i tych dwóch pań słuchało mi się wyśmienicie. Zaś zupełnie niedawno zabrzmiało u mnie trochę surowych brzmień w postaci stoner-rockowego Kyuss i prog metalowego Omega Massif, a także całkiem ciekawego, black-metalowego wynalazku – Aboriorth.

Na koniec dodam krótko, że przesłuchałem „Evangelion” Behemotha i nie znalazłem żadnego powodu, dla którego miałbym do tej płyty wrócić. Polska gwiazda death metalu najwyraźniej nie świeci dla mnie.

Ogrom wolnego czasu, każdy termin, szpila wbijana w skórę, zakłóca senność dnia. Szary chodnik ścierając podeszwy moich butów, uświadamia mi, iż nie lubię opuszczać swoich czterech ścian, kiczowatego żyrandola ze stłuczoną oprawką, zakurzonych mebli, biurka poplamionego kawą. Miejsca gwarantującego spokój, pozorną wolność.

Lisa Gerrard i najpiękniejszy kontralt na świecie. Krążek The Silver Tree, oczywiście polecam całą dyskografię, zwłaszcza efekty współpracy z Patrickiem Cassidy, Jeffem Roną, Hansem Zimmerem, jak i zupełnie osobny, założony przez Gerrard i Brendana Perry’ego, Dead Can Dance. Harmonia, linie melodyczne nie są tu elementami obowiązującymi. Zabawa, operowanie barwą dźwięku, gdzie muzyka staje się tłem wywołującym, podkreślającym emocje, odczucia. Delikatne piękno dźwięku, wyzbyte natarczywości, brutalnej krzykliwości.

Slayer, zespół zaliczany do prekursorów thrash metalu. Płyty Reign In Blond, Undisputed Attitude i Christ Illusion. Bardzo charakterystyczny wokal Toma Araya, dynamiczna, brutalna muzyka i świetna strona liryczna. Bezkompromisowość przesłania, oczywiście nie należy oczekiwać poetyckości, chodzi o niekonwencjonalną tematykę. Nihilizm, anarchizm, anty-katolickość, właściwie anty-religijność, zahaczanie o wątki nazistowskie, seryjnych morderców, zbrodniarzy wojennych, nie każdy jest w stanie balansować, a często przekroczyć granicę tabu społeczeństwa, historii. Teatrzyk działań, nie chodzi o rzeczywiste propagowanie każdej wartości, gdzie szokująca maska, rekwizyt, jest jedynym sposobem na zwrócenie uwagi na określony problem. Nie wspominając o dobrej zabawie, przecież każdy ma w sobie szczyptę nienawiści, a muzyka jest najlepszym sposobem na jej wyładowanie.

TVset under repairm, ukraiński projekt muzyczny tworzący mieszankę elektroniki, downtempo i ambientu. Krążek Cosmoportable jest, całkowicie za darmo, dostępny w internecie. Nie jestem szczególnie zachwycony, prosta elektronika, jedynie wokal, język rosyjski, odejście od wszechobecnej manii tworzenia w języku angielskim, cholernie mi się podoba.

The Dillinger Escape Plan, zachęciła mnie recenzja Grunniensa, ciekawe granie, ale nie byłem w stanie odnaleźć wspomnianego elementu, który przyciągnąłby moją uwagę na dłużej, niżeli kilka odsłuchać.

]]> http://smmslt.wordpress.com/2009/08/16/from-belgrave-with-love-1981/ Sun, 16 Aug 2009 21:43:00 +0000 aorto http://smmslt.wordpress.com/2009/08/16/from-belgrave-with-love-1981/

“Collected Remnants of Melbourne’s Inner City Rock Scene 1980-81.”

This compilation is mostly known for being the first recordings of Lisa Gerrard both solo and with the group Microfilm. Before Dead Can Dance, Lisa Gerrard (aka Liza Gerrard on this comp) was semi-punk.

The Ears was the band that the film Dogs in Space, about the music scene in Melbourne in 1978 and starring Michael Hutchence (INXS), was loosely based on.

Trying to get an original copy of this comp on vinyl will cost you plenty. It has circulated for years online so whoever uploaded this back in the day deserves many thanks. Has a new wave, punk kind of sound; nice throwback to the early 80s.

Enjoy

Info

128 kbps