Caricaturización de Ramón Piñeiro.

Por algunha razón que descoñezo, a miña lembranza de Piñeiro non é leda. Seguramente porque me houbera gustado ser como el me vía; mais iso foi imposible.

Inda que con certa aprensión, podo polo tanto aceptar a inclusión aquí duns poucos textos para min lisonxeiros; porque foron máis afectuosos que premonitorios, porque -como é evidente- endexamais puiden xustificalos e porque, despois de todo, forman parte máis da natureza de Piñeiro que da miña condición. Eles son a evidencia mesma da súa persuasiva insistencia e da entidade esencial e abrumadoramente galega que xustifica esta publicación.

Nunca souben moi ben que facer con todo esto e aínda agora, xa tan serodiamente, o confío todo á protección derradeira dun prólogo de Fdez. del Riego e a Galaxia, a Casa Nai.

Seica, coa faterna de tantas ausencias -agora que Ramón, Pimentel, Novoneyra, Fole, Celestino, Magariños, Saco, Grandío, Pousa, Martínez de Andrade, (agora Manuel María) e tantos outros faltan-, sinto que algo se me está ficando xa definitivamente no tinteiro. Ó revés que os orfos, ¡inexplicablemente!, os irmáns dos finados non temos nome.”

FERNANDO ANDRADE
(o “Mozo galego”)

Estas palabras son de Fernando Andrade, o persoaxe receptor das “Cartas a un mozo galego”, do galego Ramón Piñeiro, escritor ó que se lle adican este ano os actos do Día das Letras Galegas, e un dos fundadores da famosa e imprescindíbel Editorial Galaxia. Todo un luceiro do galeguismo na etapa oscura do franquismo.

Como eu atópome lonxe lonxe da terra nai, hei ser especialmente breve. Con motivo da data da miña lingua, compuxen este poema, que, agardo que abranga tódolos sentimentos que a lectura de Piñeiro me profesa, e, ó mesmo tempo, tódolos sentimentos que me enchen nestas datas.

Importados e afastados de lonxanas terras,

achéganseme os sabores dos regatos e serras

que cebaron ós chanchiños; hoxe ándanme a nutrir.

Invasoras e vívidas dende a memoria,

embístenme as lembranzas que escupíu a historia.

Lembranzas da boa terra: hoxe ándanme a nutrir.

Ondas do atlante mar,

qué son senón o vaivén das persoas?

Montes e picos pardos,

qué sodes senón a paz que envolve ó fogar?

Fondas fragas e verdes bosques,

qué fan senón comer da terra??

Coas cuestións no pensamento

pero sen dúbidas nin males:

Con amor a miña Galiza única.

Con morriña dende Buenos Aires.

Amse.

PD: Alguén déuse de conta do parecido que gardan Alberto Núñez Feijó0 (presidente galego electo no 2009) con Ramón Piñeiro (homenaxeado nas letras galegas do 2009) ?¿?¿?¿

Ramberto Piñez Feijeiro

(Publicado orixinalmente no Movidillas.net)

Lembranzas tórridas
do paraíso esgotado,
chámaronme á guerra
na contra do estragado.

Feble presencia estimada
que me levas pola “cañada”,
non me digas o que queres!
Non ía escoitar nada.

Chegaron tempos esquecidos,
chegóu o ansío ennobrecido,
chegaron logo os arrepíos…
Pero sobretodo, chegaches.

Amse.

(Publicado orixinalmente no Movidillas.net)

Good morning, Vietnam!!

Hoxe é un día triste.

Hoxe Galiza perdeu as eleccións. Non porque gañase o PP con maioría absoluta, senón porque a liberdade dos suxeitos pra iren a votar, estivo limitada por varios flancos: a saber de leis electoráis coma a lei D’Hondt (impide que o noso voto se traduza en representación, infrinxindo así os principios democráticos),  ou a saber da escasa información disponíbel ó votante. Por suposto o teu voto non vale nadiña, porque o sistema ocúpase de que só poidas elixir entre 3 opcións principais, que son ultradereita nacionalista española ultracaciquil e case fascista, nacionalismo servilista coas empresas, e falso socialismo, máis servil se cabe, con un abanico de intereses empresariáis máis amplo quizá. A maioría da xente non o verá por que están adoctrinados polos medios de comunicación, pois ós empresarios e banqueiros que posúen os principais grupos de medios de comunicación (PRISA, Grupo Planeta, ZETA, MediaPro, Grupo VOZ, etc) interésalles falar só das 3 opcións devanditas. Interésalles dar unha “información” que “forma” ó consumidor pra aceptar esas predeterminadas opcións. Non é conspiranoia, é un feito, posto que o banco Santander controla SER e Cuatro, ou o BBVA controla OndaCero e Antena 3. E só por exemplificar con bancos.

(Velaquí ía insertado un vídeo que Youtube eliminóu)

Neste vídeo pódese apreciar que, no caso da consciencia colectiva, ésta perdéuse no mesmo momento no cal se perdéu a libre información, ó se converter ésta derradeira nunha mercadoría dos  poderosos, mediante a cal conseguen manternos a nós, os votantes consentidores, a nós, os borregos, no redil.

Foi un triste día pra Galiza non por cambiar de dirección, senón porque a xente ía sen rumbo a votar.As eleccións convertéronse un ano máis, nun festín no que o poder establecido, veña de man dun partido ou de outro, proporcionaba ó cidadán o medio pra que éste consentise, permitise, e lexitimase legalmente as accións da oligarquía. A participación subíu, ben, pero con ela tamén subíu o número de persoas, que decidiron deixar de representarse a sí mesmas pra seren representadas por terceiros, por non falar dos que gañaron finalmente. Dende o punto de vista máis básico de todos, trátase dun pacto co demo. “Nós podemos despreocuparnos, que eles xa mandan.” (Jajajaja)

A xente xa está demasiado durmida como pra concebir un cambio? O que se ve nas eleccións non é ós pobos decidindo, é ó pobo lobotomizado, actuando como unha marioneta ó servizo dos grandes intereses económicos de sempre. Se eres de esquerdas votas PSOE e se eres de dereitas votas PP, e se eres nacionalista, votas BNG. Se cres que o que governa o fixo mal, votas á oposición, e se crées que o fixeron ben, vótaslle a eles. Señores, así é como funciona unha sociedade demasiado simple, véxase a sociedade das formigas.

A lei comenta que haber liberdade haina; se non queres ningunha das 3 opcións, podes votar a outro partido, por exemplo Esquerda Unida. Qué é o que pasa? Pásache de todo, meu: coa actual ley electoral, Esquerda Unida nunca sacaría representación, porque os seus votantes están demasiado diseminados como pra significar un porcentaxe significante nunha mesma circunscripción electoral, como é requerido pra sacar ó menos un escano. Isto, nos din, é bó, porque é un sistema de control.

…

…

Ninguén se pregunta dúas veces porqué é bó un sistema de control? Mellor pra o sistema. Alguén se o está a preguntar? Hummm, O sistema ocuparáse de empregar os medios de comunicación, ben pra difamar a alternativa, ben pra menospreciá-la, ben pra alterar o consciente colectivo desfavorablemente con respecto ó que pensóu na alternativa. Cando te das de conta de que o sistema movéu ficha, xa gañóu a partida, e xa non vale o de “tiro porque me toca” porque non che ha volver tocar. A menos que…

A menos que alguén se erga e berre “XA BASTA”, a menos que os que queremos o mesmo, deixemos as nosas posibles diferenzas entre nós, para apoiar ese berro, para deixar de se-los cómplices dos governos que nos rouban, que nos estoupan, e que, por encima de todo, mantéñennos nesta situación. É INTOLERÁBEL. A conquista da nosa liberdade farémola non só dende as eleccións, senón tamén nas rúas, comezando a casa polos pilares, expandíndo o noso movemento comezando polos municipios coma se fixo no 36. E o primeiro obxectivo primordial inimigo a derribar, é a restricción proporcionada pola lei D’Hondt. Co noso permiso, non han enviar máis irmáns á guerra, non han roubar máis ó traballador, non han continuar creando diferenzas entre os máis ricos e poderosos e os máis pobres e febles, e non han seguir propagando este orde mundial antisolidario e noxento no noso nome. NON NO NOSO NOME.

Amse.

(Publicado orixinalmente no Movidillas.net)

LEMBRANZAS DO CAMIÑO

Á sombra das árbores do camiño
atopéi, entre moitos espinos,
unha flor de fermoso corido.

Entre rochas e pedradas,
tropecéi pola montaña
co deber óra esquecido…

Sobre ríos e torrentes
recollín, pura e erosionada,
a razón que non lembraba.

Tornóume a mín no medio da nada,
Pura, a vida, repleta de esperanza.

Agora que non soaba
nin o repicar das fervenzas,
nin o vento entre a maleza
pura á vida,
lembróume o fermoso
do que se camiña.

Amse.

(Publicado orixinalmente no Movidillas.net)

Embriagado pola esencia dun sentimento,
que dende o hondo do meu peito,
abrangue dende a terra até o ceo,
dende o agro até o horizonte.
Dende a terra até o ceo.

Ó camiñar pola beira da rúa,
sae ó paso, una vella, pobre, escura.
Unha rapariga que aínda xoven perdeu a frescura…
¿Onde están os sonos? ¿e o raio transparente?
Semella que Lúa quedou viuva.

Decatóuse ó continua-la andanza.
ó remexer a fondo nas súas lembranzas,
deu en caer no triste sino en lontananza.
¡Éxodo! ¡Abandono! ¿Pode darse maior loucura?
Xa marcharon os tempos de sonos e de procuras.

A vella entón estalou, enriba dunha baranda;

“¡A morte das ideas, camaradas!

¡Tanto tempo enganados, e aínda con gañas!”
A historia de sempre repítese,
E o de sempre, sempre safa.

Amse.

(Publicado orixinalmente no Movidillas.net)