Isang bote ng Tuyo, hmmmasarap!!!!

Na try nyo na ba ang spicy tuyo na ito, kung hindi pa naku pag yan ang ulam, sigurado ko, masisira ang diet nyo at baka bigla nyo pang masabi na….
Extra rice pa nga!!!! hehehehe

Araw ulit ng Huwebes, ito po ang aking lahok sa linggong. Masayang araw ng Litratong Pinoy  po sa lahat!!!

Platong basa ng mantika. Hahahaha!!!

Kanina lang puno ng tapsilog yan. Sa sobrang sarap nya, platong basa at butil ng kanin na lang ang natira…!!!

Isang masayang araw ng Huwebes sa lahat. Ito po ang aking lahok sa linggong ito sa LP na may temang Basa (wet).

Silipin naman natin ang lahok ng iba sa Litratong Pinoy

Ang mga gusali ng Hongkong kuha mula sa basang bintana ng ferry na aming nasakyan. Nakuha ko ang larawan habang ito’y papalapit sa daungan matapos ang humigit-kumulang isang oras nang isang nakakahilong biyahe sa dagat.

Ang kandadong aking ginamit minsan sa isang paglalakbay. Hindi ko na muling nagamit ito sa kadahilanang hindi ko na mahanap ang susi nito.

Anak ng….
nandyan ka lang pala susi….
pambihira…..

Kanina pa kita hinahanap….
nakalimutan pala kita ng binuksan ko ang gate, Hay…

Hirap ng nagiging makakalimutin….
dahil kaya sa ako’y tumatanda!Hmmmm….

HINDI KAYA noh……
Malilimutin lang talaga!!!!

Makalimutan ko man ang susi sa kandado hindi ko naman malilimutan na araw ng Litratong Pinoy ngayon. . Dali, dalawin naman natin ang lahok ng iba!

Happy Huwebes sa lahat

Mula Batanes hanggang Tawi-tawi, mula Palawan hanggang Davao Oriental, saan mang sulok man ng Pilipinas, sa kanayunan man o sa lungsod, siguradong mamumutawi sa iyong mga mata ang sari-saring kulay at disenyo ng libo-libong mga pampublikong dyipni dito lang sa ating bansa. Mayroon rin na de aircon na usually matatagpuan sa Makati. Mayroon ding dyipni na kung tawagin ay patok dahil ito yung mga dyip parang lumilipad sa bilis.

Hindi ako taga UP o nakatira sa lugar na iyon pero pag napapadaan ako dun may nakaktuwang byahe ang mga dyipni doon, UP Ikot at UP Toki pero dahil sa ginawang jogging lane ang isang bahagi ng kalsada sa loob, nawala na ang UP Toki at naging one-way na lang ang mga dumadaang sasakyan.

Maaring hindi lang sa ating bansa mayroon jeep pero masasabi ko na dito lang sa ating bansa mayroong mga ganitong klase ng mga dyip na makikita ang pagkamalikhain ng mga pinoy. Mapa design man o maparuta, napaka creative talaga.

Eto po ang aking lahok sa linggong ito sa Litratong Pinoy.
Happy LP sa lahat.

Alam nyo ba may purpose ang pag aaral ko ng photography, baking at soon ang driving….

Nag aral ako ng baking dahil hilig ko talaga at gusto ko pa madagdagan ang aking kaalaman in terms of techniques and  proper procedure on baking.

Nag take rin ako ng basic course sa photography dahil para sa akin, gusto ko maging pamilyar sa camera ko at ang basic class na aking dinaluhan ay nakatulong para makakuha ako ng magandang shots ng mga portraits at sceneries at syempre ng mga binabake ko.

Sabi ko nga sa last LP entry ko gusto ko rin mag aral ng driving….baket baka itanong mo?

dahil gusto ko magkaroon ng online bakeshop.
At ang pagkakaroon ng online bakeshop kailangan syempre marunong ako mag drive para naman madali ang deliveries at anumang transaction for the business.

Oh di ba may plano ako, hahaha!
Gusto ko kasing maging possible ang pangarap na ito

Caramel Bar-natutunan ko ito sa baking class

Ang magkaroon ng bakeshop…Imposible kaya o posible? Hmmm….

Eto po ang lahok ko sa linggong ito sa Litratong Pinoy na may temang Imposible ba ito? Dalawin naman natin and lahok ng  ating mga ka-LP sa Litratong Pinoy.

Marami akong pangarap…

May simple, me matindi…mayron din pangarap na makatotohanan at mayroon din pangarap na pang fairy tale.

Kung ako tatanungin nyo ngayon kung ano pangarap ko….

Simpleng simple lang….

Gusto ko lang matuto mag drive at mag road trip! YES!!!!masaya yun di ba

 Ano kaya ang pangarap ng iba. Tara ating silipin sa Litratong Pinoy

Happy LP sa inyong lahat!

Misyong makatulong sa aking munting paraan….

Isang project sa office namin pag buwan ng Pebrero ay ang blood donation. Pang apat na taon ko ng nag dodonate ng blood. Ang mga nakukuhang dugo mula sa donors ay dinadala ng oraganisasyong ito sa isang ospital para sa mga bata. Sarap ng pakiramdam na kahit papaano ay nakakatulong ka sa mga batang nangangailangan.

Sayang nga lang nitong buwan ng Pebrero wala kaming ganitong programa sa office sa hindi ko alam na kadahilanan pero sana next year magkaroon ulit ng ganitong project-ang blood donation

Ito ang aking lahok sa linggong ito sa Litratong Pinoy na may temang Misyon. Silipin nating ang misyon ng iba dito sa LP

Alam nyo ba….

 gustong gusto ko kunan ng picture ang kabukiran at berdeng lupain. Ganda naman kasi pagmasdan lalo na pag nacapture mo yung actual beauty ng scenery. Kaya last week , nang kami ay punta sa Baguio pinilit ko si Hubz na magdala kami ng sasakyan. Ang problema kasi wala syang kapalit sa pag drive,  hindi kasi ako marunong pa, hahhaha kaya yung buong byahe namin from Manila to Baguio sya ang may hawak ng manibela at ako ang may hawak ng camera oh di ba teamwork

Eto po ang aking lahok sa linggong ito sa Litratong Pinoy. Tara dalawin nating ang ibang lahok sa LP.

Happy Huwebes po!

Sa mata ng isang bata, lahat ay payak; simple lahat.

Mainit na sabaw, hmmm ang sarap. Simple lang yan pero isang masarap na ngiti ang  kapalit nyan sa sinumang hahainan nyan. Subok ko yan. Sa tuwing ihahain ko yan sa hapag ang aking esposo ay laging nakangiti at excite kumain

Sinigang na Baboy

Mga simpleng kaligayahan, mga ngiting walang katumbas.  Ang tunay na happiness ay nagsisimula sa mga payak na mapaparaan. Agree ba kayo?

Ito po ang lahok ko sa Linggong ito sa Litratong Pinoy na may temang Lahat ay Payak. Tara silipin natin ang ibang lahok sa LP

… ang tag-araw.

Simula na ang tag-ulan. Nagsisimula pa lang ang Mayo pero nag-uulan na.

Ang tulay sa kanan ay ang tulay nang Skyway.
(translation) The bridge on the right is the skyway.

I really haven’t had the time (too much work), nor the inclination (it’s getting too bloody cold) to go out and take pictures kaya I’ll just share more of the photos I took in China. I have heaps, remember? 1800 images in 8 days – that’s a record, even for me. So, sorry at puro china photos ang aking lahok sa Litratong Pinoy, it’s just that at the moment, I have no choice.

Ang tema ng LP ngayong linggo ay “Tulay” at nais kong ibahagi ang dalawa sa napakaraming tulay na maaring matagpuan sa Summer Palace sa Beijing. Siguro, sa kalahating araw na inilagi ko dun (paalala sa mga nagbabasa: kulang na kulang ang kalahating araw), mga 6 na tulay o higit pa ang aking nakita at tinawid at ang aking pinaka paborito ay ang Jade Belt Bridge (nasa ibaba) at ang 17-arch bridge (nasa mas baba).

This week’s Litratong Pinoy theme is “Bridges” and I would like to share two of the many bridges that can be seen at the Summer Palace in Beijing. Perhaps, in the half day I spent there (note to readers: half a day is not enough to explore the Summer Palace), I saw and crossed at least 6 bridges and of these bridges my favourite ones were the Jade Belt Bridge (below), and the 17-arch bridge (further down).

Yudai Qiao (Jade Belt Bridge)

The image above is that of the Jade Belt Bridge – named as such because this thin and high bridge was designed to resemble … well … a jade belt. The bridge, made of white and gray marble, was built during the reign of Emperor Qianlong (1736-1795).

Shiqi Kong Qiao (Seventeen-Arch Bridge)

The 17-Arch Bridge was obviously named after its many many arches. Also built during the reign of Emperor Qianlong (1750), this bridge, the longest in any Chinese Imperial Garden, links the east bank to the South Lake Island. Its length is 150 meters, and its posts and railings are adorned by 500 lions, all carved from stone. Four stone-carved strange animals stand guard at  both ends of the bridge.

17 arch bridge, from another angle

Above is another photo of the 17-arch bridge, this time the decorative lions and the strange bridge guardians (as well as the heads of a few tourists) can now be clearly seen. When I went to Datong, my tour guide told me that those were not actually lions, but dragons. She said that according to legend, there were 9 dragon brothers and each one was supposed to guard something specific, and the dragon brother assigned to watch over bridges was the eldest of them all (don’t quote me on this, I have yet to conduct more research to verify its accuracy).

Have a good weekend!

 
Ang flyover….

Buti naman hindi traffic….tiyak na hindi kami mahuhuli sa aming pupuntahan. Pero teka….teka pag dating sa baba naku may sale pala sa katabing establisyemento. Nanlaki ang aking mata. Kelangan ako ay makapunta. Kaya sabi ko kay mister, silipin natin yun oh. sabay nguso sa mall. Buti naman pumayag sya

Sa loob…libot…libot…lakad..lakad…..

Ayun inabot ng syam syam sa paglibot, walang nabili, walang dala kundi isang balot na tinapay na pampasalubong pala.

Eto po ang aking lahok sa linggong ito sa LP na ang tema ay Tulay.

Gandang Huwebes po sa lahat.

Dalawin naman po nating ang ibang lahok sa Litratong Pinoy

Ang Ugnayan Bridge sa Tam-awan Village ng Baguio

Nang makita ko ang nasabing tulay, naalala ko ang aking pagkabata. Sa bahay kasing pinatayo ng aming lolo at lola, dahil sa nakaangat ng mga isa at kalahating metro mula sa lupa ang bahay (ginagawang imbakan ng palay atbp at tirahan ng mga manok ang ibaba nito), merong “tulay” na may sukat na mga sampung metro ang haba at dalawang metro ang lapad na nag-uugnay sa pinakabahay at sa lutuan at kusina nito (nakahiwalay ito sa bahay). Ang tawag namin dito sa iluko ay bansag. Yari sa kawayan ito (gaya ng nasa itaas). Sa tulay na ring ito nakapuwesto ang paminggalan sa bandang kusina at ang poso at paliguhan sa kabilang banda.

Ang pinaka-naalala naming unang magpipinsan sa tulay na iyon ay yung maraming beses din kaming nahuhulog sa mga siwang nito o kaya’y ‘pag minalas kang makaapak sa mahinahinang parte ng tulay. Ang sakit nito sa paa – kadalasan may gasgas pa.

Nung huli naming pagpunta sa bahay kung saan ko ginugol ang mga unang parte ng aming pagkabata, wala na ang tulay na iyon. Ang Ugnayan Bridge na lang ang ang “nag-ugnay” sa aking nakaraan. Nasabi ko na lang, “meron kami dati niyan.” Sa katunayan nga, nag-iisa ang tulay na iyon. Hanggang sa ngayon, wala pa akong nakikitang ganung istraktura maliban na lang siguro kung ang bahay na iyon ay nasa tubigan.

(When I saw the bridge, I remembered my childhood days. Our grandparent’s home, built on a typical old barrio structure where the bottom part of the house are used as storage and home for domesticated animals, there used to be a “bridge” that connects the main house from it’s kitchen/dining area (yes, it was separated from the whole house). It is about 10 meters long and two meters wide. In Ilocano, we call it bansag. It is made of bamboo like that of above picture. On the bridge there is a bamboo-made kitchen sink on the kitchen/dining area end and the water pump and bath area on the other end.

What we (together with my older cousins) remember the most on the said bridge are the many times our feet be caught in between loose ends of bamboo panels or when there are weak panels that needs replacement. The pain was excruciating!

The last time we visited the place where we spent our first part of our childhood years, the bridge was no longer there. And Ugnayan Bridge “connected” me and my past. I’ve told myself, “we once have that, too.” As a matter of fact, the one we had was one-of-kind. Until now, I have yet to see an structure like that unless for houses that stood in waters.)

. trip lang mag-translate

When friends found out that I managed to score myself a super great bargain deal to Dunedin (you can’t beat $219.00 pp return airfare plus 2 nights accommodation plus 3 days free parking at the Auckland airport and free entrance to the Speights Brewery tour) they immediately told me (well, us as I was with Ms K) to visit Larnach Castle. Apparently, it’s the the oldest castle in the land down under the land down under. Actually, there are 2 castles, but the other one is already in ruins.

Anyhu, so upon arriving at Dunedin (which, incidentally, I loved!), we drove to the Otago Peninsula in search for this highly recommended tourist attraction. We found it naman, we had to turn off the main street, drive into a smaller road and go up and down the Otago hillside on a narrow strip of asphalt – but it was worth the little excursion.

more images when you click on the pic

(Pasensya na at the watermark is huge. I uploaded this photo, as well as the rest, way before I ‘created’ the nice black frame that I have recently been using).

Larnach – both the castle and the grounds – was beautiful. Well worth the $25.00 entrance fee (the ticket seller was also very nice, hindi mabigat sa loob namin to shell out $25.00). Larnach was built between 1873 and 1877 by William Larnach, an entrepreneur and politician. During it’s heyday (as my dad would say), the castle had 43 rooms, a ballroom and required a staff of 64 servants (I know, does not compare to the Marcoses – but still nakaka bilib huh?).  The ballroom was built as a gift for William Larnach’s youngest daughter.

Medyo sad lang ang history ng Larnach’s Castle kasi nagkaroon ng deaths (and remarriages), duplicity, fraud, bankruptcy and eventually death by suicide (William Larnach, and then later on, his son).

So there, that’s my gusali entry for Litratong Pinoy. Please pardon the highly taglish entry, it’s for the benefit of non-filipino speaking visitors (as if naman meron).

Hubba Good Weekend!

Pinalad na rin akong mapadpad sa Macau mahigit dalawang taon na rin ang nakaraan. Kilala ang Macau ngayon bilang “Las Vegas” ng Asya sa dami ng mga gusaling pasugalan, shoppingan at mga hotel na nakatayo na at marami pa ring pinapatayo. Isa sa mga pinapatayo sa panahong iyon ang nasa itaas na larawan. Hindi ako sigurado pero kung hindi ako nagkakamali at base na rin sa korte ng gusaling ito, malamang ito na ngayon ang Grand Lisboa.

Dati’y wala lang. Ngayon, isa na rin ang gusaling ito ang nakikipaligsahan sa mga iba pang pasugalang may makukulay at ubod kinang na mga ilaw na nanghihikayat sa mga turista at manunugal na pasukin at makipagsapalaran sa mga iba’t ibang laro o kaya’y tumambay lang ng konting sandali para panoorin ang ganda nito.

I am marrying an architect, so yes, buildings have a special place in my heart.

This week’s theme is GUSALI, or buildings.

With the many notable buildings I’ve seen, and more to come with our trip to Madrid and Barcelona next month, I chose my beloved Paris.

I had trouble translating my entry to Tagalog. I got wordy and dramatic, and perhaps I was translating so literally.

Ang Manila Cathedral
Desenyong Neo-Romanesque.

Isa sa maituturing na pinakalumang simbahan sa ating bansa. Kung maaalala nyo pa ang history nito, marami na itong pinagdaanan…lindol, bagyo pati na rin giyera. Ang kanyang makulay na pinagdaan ang nagpatatag ng simbahang ito.

Gusali po ang tema nating ngayong Huwebes sa Litratong Pinoy. Dalawin po natin ang ibang lahok dito

Happy Huwebes po!