So, the other day I had a look at caching support in the Linked Open Data cloud and it turns out that there is a related discussion regarding caching on the ietf-http-wg@w3.org mailing list.

Then, there is another related update from Bill Roberts: Delivering Linked Data quickly with which I wholeheartedly agree.

To take the entire stuff a step further I tried to outline the overall problem in a short slide deck (best viewed full-screen

My hunch is that 80% of the stuff is already out there available (such as Atom, Changeset vocabulary, voiD, etc.) and only minor pieces are missing. Next step would be to hammer out a simple demo and gather some more experiences with it. In case you are interested to chime in let me know

Boy, being an actor sure is a tricky job, these days. Recently I’ve seen actors having to stay on top of a tilted stage (Ingrid von Wantoch Rekowski), and actors trying to stay on their feet on a revolving stage (Compagnie Cecilia). In Nachtevening (by Ghent-based LOD and director Inne Goris), two actors have to move around on a small bed-sized stage, while the audience is sitting around them. It’s almost as if the actors are gladiators in a tiny Roman arena.

A man and a woman. On a bed. She’s reaching out for him. Some sort of romantic story? Yeah, right. We have entered the cruel and otherworldly realm of Greek mythology. Nachtevening or Equinox is based on the story of Medea. The woman (Medea) has killed their four children. The man (Jason) is at his wits’ end. She’s begging for forgiveness, but can he forgive her without forgetting?

I really liked the setting of Inne Goris’ Nachtevening. A small stage, the audience watching the actors from up close. The performance is as much about the text as it is about their moves, meticulously choreographed. (It’s not a coincidence that both actors are ex-dancers from Ultima Vez, the company of Belgian choreographer Wim Vandekeybus). Goris tries to merge all of this with music: a sound scape from dj/musician Eavesdropper, mixed with the live sounds from a small choir, standing on the ridges of that arena the audience is sitting in.

Goris’ concept really is intriguing. But nevertheless I felt a bit disappointed afterwards. It was annoying to have an actor who couldn’t speak Dutch that well. You really had to concentrate on what he was saying. On the night I saw Nachtevening, the sound scape and the choir didn’t blend nicely. The text is obviously kept sparse and abstract, but in the end it just wasn’t enough to trigger my imagination and my thoughts.

So yes, I can see what Inne Goris (and Pieter De Buysser, who wrote the text) is trying to accomplish. But it just wasn’t working for me. Or did I just happen to go on the wrong night?

(photo credit: Koen Broos)

As a child I loved Lego. I could let my imagination run riot, design and build cars, space stations, castles and airplanes.

My brother didn’t like Lego, instead preferring to play with Action Men and toy cars. These sorts of toys did nothing for me, and from the perspective of an adult I can understand why. I couldn’t modify them, I couldn’t create anything new. Perhaps I didn’t have a good enough imagination because I needed to make my ideas real. I wanted to build things, I still do.

Then the most exciting thing happened. My dad bought a BBC micro.

Obviously computers such as the BBC Micro were in many, many ways different from today’s Macs and if you must PCs. Obviously they were several orders of magnitude less powerful than today’s computers but, and importantly, they were designed to be programmed by the user, you were encouraged to do so. It was expected that that’s what you would do. So from a certain perspective they were more powerful.

BBC Micro’s didn’t come preloaded with word processors, spreadsheets and graphics editors and they certainly weren’t WIMPs.

What they did come with was BBC BASIC and Assembly Language.

They also came with two thick manuals. One telling you how to set the computer up; the other how to programme it.

This was all very exciting, I suddenly had something with which I could build incredibly complex things. I could, in theory at least, build something that was more complex than the planes, spaceships and cars which I modelled with Lego a few years before.

Like so many children of my age I cut my computing teeth on the BBC Micro. Learnt to programme computers, and played a lot of games!

Unfortunately all was not well. You see I wasn’t very good at programming my BBC micro. I could never actually build the things I had pictured in my mind’s eye, I just wasn’t talented enough.

You see Lego hit a sweet spot which those early computers on the one hand and Action Man on the other missed.

What Lego provided was reusable bits.

When Christmas or my birthdays came around I would start off by building everything suggested by the sets I was given. But I would then dismantle the models and reuse those bricks to build something new, whatever was in my head. By reusing bricks from lots of different sets I could build different models. The more sets I got given, the more things I could build.

Action men simply didn’t offer any of those opportunities, I couldn’t create anything new.

Early computers where certainly very capable of providing a creative platform; but they lacked the reusable bricks, it was more like being given an infinite supply of clay. And clay is harder to reuse than bricks.

Today, with the online world we are in a similar place but with digital bits and bytes rather than moulded plastic bits and bricks.

The Web allows people to create their own stories – it allows people to follow their nose to create threads through the information about the things that interest them, commenting, and discussing it on the way. But the Web also allows developers to reuse previously published information within new, different context to tell new stories.

But only if we build it right.

Most Lego bricks are designed to allow you to stick one brick to another. But not all bricks can be stuck to all others. Some can only be put at the top – these are the tiles and pointy bricks to build your spires, turrets and roofs. These bricks are important, but they can only be used at the end because you can’t build on top of them.

The same is true of the Web – we need to start by building the reusable bits, then the walls and only then the towers and spires and twiddly bits.

But this can be difficult – the shinny towers are seductive and the draw to start with the shiny towers can be strong; only to find out that you then need to knock it down and start again when you want to reuse the bits inside.

We often don’t give ourselves the best opportunity to womble with what we’ve got – to reuse what others make, to reuse what we make ourselves. Or to let others outside our organisations build with our stuff. If you want to take these opportunities then publish your data the webby way.

Tel Aviv

Greetings from Tel Aviv, Israel!

We have arrived at the shore of what the ancient Israelites called the Western Sea, a.k.a. the Mediterranean.

On our way from Ben Gurion airport, we drove past the city of Lod.

In New Testament times, Lod was called Lydda. In Lydda St. Peter saw a vision. All the animals of the earth were before him, and he heard the Lord say, “Slaughter and eat…What God has made clean, you are not to call profane.”

Anyway, we are weary from a long journey.

It is a great pleasure to re-unite with Raouf Korborani, who was our guide the last time I was here in the Holy Land.

Tomorrow we will visit the ruins of the fortress Herod the Great built on the Mediterranean to welcome the Romans.

These days it is known as “Ceasarea Maritima.” This is where St. Paul was imprisoned for two years before being sent to Rome for his final trial.

When the Muslims conquered the area, they found a beautiful church in honor of St. Paul. They admired the architecture before they destroyed the church. Then they built the Dome of the Rock in Jerusalem to look just like it.

After that, we will go to Haifa, which is where Elijah lived. Back then it was a remote mountain ridge (Mt. Carmel). Now it is a beautiful city.

More to come tomorrow, if it please God!

The Book and the Spade is a weekly radio program/podcast on Biblical Archaeology. It has been hosted by Gordon Govier for 26 years – quite a bit of staying power. Each weekly program is around 12 or 13 minutes in length, which makes it easy to work into a busy schedule.

This week’s program discusses the recent release of the Khirbet Qeiyafa inscription and the remarkable Lod mosaic. I hope you may listen to this week’s broadcast.

I was fortunate to be interviewed on this program back in August about my experiences as a volunteer excavator at Khirbet Qeiyafa. That particular program is now among the show’s archives, which are accessible for a small subscription fee.

“The Book and the Spade” publishes a quarterly magazine and has a FaceBook page that is easily found with a search. Join the FB page! Become a fan!

Workers have discovered footprints and sandal prints from the workers who prepared a stunning Roman-era mosaic in ancient Palestine.

The 1,700 year old mosaic, which is one of the largest and most magnificent ever seen in Israel, was exposed in the city of Lod in 1996 and was covered again when no resources could be found for its conservation. Thirteen years after efforts were made to raise the large amount required to treat the unique artifact, the IAA received a contribution from the Leon Levy Foundation… The mosaic was re-excavated, exhibited to the public and is now being removed from the area for treatment in the IAA conservation laboratories. The mosaic, which constitutes a real archaeological gem that is extraordinarily well-preserved, is c. 180 sq m in size. It is composed of colorful carpets that depict in great detail mammals, birds, fish, floral species, and sailing and merchant vessels that were in use at the time. It is believed the mosaic floor was part of a villa that belonged to a wealthy man in the Roman period…

Recently the conservators were surprised to discover that the builders of the beautiful mosaic left their personal mark there: while working on the plaster bedding which is done before attaching the mosaic, the artisans trod on it wearing sandals and in their bare feet.

The city of Lod is located a little south of modern Tel Aviv. The mosaic will be heading to New York City for display in the Metropolitan Museum of Art next spring. It should be quite a thing to see.

You can get high-res pictures of the mosaic and the workers’ footprints at the bottom of this IAA page (temporary link).

HT: PaleoJudaica

Creat de Blizzard Entertainment, Diablo II este un joc fantastic, de acţiune de tip RPG (Role Playing Game),apărut în anul 2000. Povestea din Diablo II este o continuare a celei din jocul precedent şi începe în tărâmul sanctuarului unde a fost invins Diablo, Lordul Terorii de către un erou necunoscut. Acesta din urmă, pentru a-l împiedica pe Diablo să revină în lume a împins piatra sufletului acestuia în propria sa frunte crezând că este suficient de puternic încat să o stăpânească. Dar treptat această piatră l-a corupt aducându-l din nou pe Lordul Terorii în lume. Jucatorul este un aventurier aflat pe urmele eroului decăzut care ajunge să îi elibereze pe cei doi fraţi ai lui Diablo: Mephisto (Lordul Urii) şi Baal (Lordul Distrugerii)  din pietrele sufletului  în care erau prizonieri. Pe parcurs eroul din Diablo I se transformă în Lordul Terorii.

Jocul se împarte în partu acte, fiecare act având la sfarşit câte un filmuleţ. Ulterior a fost adăugat un al cincilea act în care jucatorul va porni pe urmele lui Baal încercând sa îl opreasca înainte de a corupe Piatra Lumii.

Jucătorul are posibilitatea de a-şi alege unul dintre cei cinci luptători: Barbarul, Amazoana, Vrajitoarea, Paladinul sau Necromancerul, pentru a porni în lupta împotriva celor trei fraţi. Dacă aţi instalat si Lord of Destruction vor fi adăugaţi înca doi luptatori: Asasina şi Druidul. Pe parcursul jocului luptatorul va dobândi experienţă şi va învaţa noi abilitaţi pe care i le veţi dezvolta după bunul plac.

În finalul jocului, caracterul dumneavoastră va primi un rang şi va avea posibilitatea de a relua jocul, sporindu-se dificultatea. Diablo II poate fi jucat pe 3 dificultăţi: Normal, Nightmare şi Hell. Pentru a juca pe dificultatea Nightmare trebuie finalizat jocul pe Normal, iar dupa teminarea ambelor dificultaţi veţi avea acces la Hell. Personajul va continua sa dobândească experienţă pe parcursul tuturor celor trei dificultati, iar nivelul maxim pe care îl va putea atinge este 99. Se poate juca şi în varianta Multiplayer pe reţeaua locala, dar şi pe serverele Battlenet (e necesar să vă creaţi un cont, care este gratuit).

Jocul nu este lipsit de secrete, spre exemplu, la finalul fiecărei dificultaţi aveţi posibilitatea de a deschide un portal spre un nivel ascuns: «Secret Cow Level » despre care vă voi vorbi mai târziu. Un obiect interesant care nu trebuie să lipsească din inventarul jucătorului este «Horadric Cube », un cub magic care va fi necesar pentru a trece din actul II în actul III şi din actul III în actul IV. Acesta are multe alte întrebuinţari fiind capabil să transforme sau să îmbunataţeasca obiectele.

Cerinţe sistem:

Sistem de operare: Windows; Procesor: Pentium 233 Mhz; 650 MB HDD; Memorie RAM: 64 MB; Placa video: compatibilă Direct X; Multiplayer: Internet (Battle.net); Alte specificaţii: 650 MB spaţiu pe hard disc.

Ja så har Jette også syet “en ting” til “HANNES” blog-bage- nisse-konkurrence.

Jette skriver:

Grydelapperne er syet på broderimaskine i en ramme, hvor hele grydelapperne er syet færdig, både med for- og bagside. Det er ret spændende at prøve, og jeg har tænkt mig at sy flere af slagsen.

Recensie over Judaspassie van LOD

Judas is een figuur die al meer dan 2000 jaar tot de verbeelding spreekt. Hij is de ultieme belichaming van het kwaad, verrader van de ergste soort. Toen componist Dominique Pauwels op de vertaling van het ‘evangelie volgens Judas’ uit 2006 stuitte, was het besluit dan ook snel genomen: hij zou een Judaspassie schrijven. Daarin staat veeleer vriendschap dan verraad centraal.

Het evangelie volgens Judas is tussen de 1700 en 1900 jaar oud en werd waarschijnlijk geschreven door een gnostische sekte zoals die van de Kanaïeten, die Kaïn en andere ‘slechteriken’ uit de bijbel vereerden. Volgens het Judasevangelie heeft Judas Jezus tegen zijn zin overgeleverd aan de Romeinen. Hij zou een vroom man geweest zijn, die deed wat hij heeft gedaan op verzoek van zijn leermeester. Die alternatieve kijk op de Judasfiguur is een bijzonder interessant uitgangspunt voor een (muziektheater)voorstelling. Alleen bood de historische tekst Pauwels weinig hapklaar materiaal. Een passie is immers een muziek- of toneelstuk dat vertrekt van het lijden van Christus, terwijl de laatste bewaard gebleven zin van het Judasevangelie luidt: ‘En hij gaf Hem aan hen over.’ Het evangelie eindigt dus net waar een passie zou beginnen. Daar komt nog bij dat dat evangelie op zich ook helemaal geen sappige biografie van Judas, noch Jezus prijsgeeft. Dominique Pauwels liet zich door die feiten echter niet ontmoedigen. Hij nam Pieter De Buysser onder de arm, die voor hem een libretto schreef waarin de tragiek van Judas als mens wél naar voor kon komen. Inne Goris tekende voor de regie.

Misrekening

Pieter De Buysser maakt van Judas en Jezus erg aardse figuren. Jezus vraagt zijn trouwste vriend Judas om hem ‘te helpen uit de weg te gaan’, omdat hij inziet dat zijn voorbeeld hen in de weg staat. ‘Zoals een vader aan zijn zoon vraagt: til mij op, draag me nu zachtjes weg uit deze kamer waar de kinderen nu doen wat ik hen geleerd heb. Zo heeft Jezus Judas gevraagd, zo heeft Judas Jezus opgetild.’ Hun plan loopt echter uit de hand. Kruisiging was het laatste waar Jezus aan dacht. Hij wist dat Pilatus in se een goed mens was en rekende erop dat de Romeinse prefect hem ‘naar een andere streek zou zenden, waar Jezus oud zou kunnen worden tussen de klaprozen en de nachtegalen, maar dat Jezus gekruisigd zou worden was onvoorzien, absurd, zo stom, mispakt, zo anders uitgedraaid.’ Die wending brengt de bijbelse figuren dichter bij een hedendaags publiek en maakt hen op puur menselijk vlak veel tragischer dan ze in de evangelies zijn.

Muzikaal meer

Het scènebeeld bestaat uit een halve cirkel van zestien luidsprekers en daarin plaats voor de veertien strijkers van het jonge barokorkest B’Rock, hun dirigent en een keyboard. Boven het podium zweven een aantal ongeïdentificeerde hemellichamen. Op de grond is een schets van een oud of alternatief kosmologisch systeem aangebracht, een verwijzing naar de gnostische context waaruit het materiaal is voortgekomen.

Het virtuele koor leidt het verhaal in. De zestien luidsprekers blijken elk te staan voor één zanger van het barokkoor Collegium Vocale. Ze vertegenwoordigen de stem van het meer van Galilea, dat – in het Engels – vertelt hoe Jezus over zijn water liep, hoe het luisterde naar de Bergrede en daarvan ‘onder zijn ogen een laken van liefde’ werd. Soms hoor je in het gezang letterlijk de golven over het podium rollen. Dit virtuele koor is niet alleen een slimme truc om niet elke avond een live koor op de planken nodig te hebben, het is ongetwijfeld één van de betere vondsten uit de voorstelling.

Vervolgens betreden muzikanten en personages (de evangelist en vijf zangers) één na één het halfrond. De muzikanten doen er lang over en creëren op die manier een sacrale sfeer die prima bij het onderwerp van de voorstelling past. Eerst één strijker, dan nog eentje, een piano… het geluid begint daardoor erg minimalistisch en zwelt stilaan aan. Elke persoon die zich binnen de halve cirkel van het meer begeeft, wast eerst de handen. Ontdoen ze zich zoals Pilatus van hun schuld in de kwestie? Of gaat het toch vooral om een ritueel waarmee ze hun eerbied tonen voor de plek en het verhaal waarvan ze deel gaan uitmaken? Beide interpretaties steunen de context even overtuigend en kunnen ook probleemloos samengaan. Bovendien dient het water als een extra klankelement dat mooi geïntegreerd wordt in de muziek.

Universeel verhaal

Acteur-regisseur Kadi Abdelmalek (vooral bekend van het Brusselse Dito’Dito en de KVS) speelt de evangelist die, zoals het een evangelist betaamt, verslag doet van wat er gebeurt. Hij is de enige die gewoon spreekt in de voorstelling. En hij doet dat in het Arabisch. Bas-bariton Romain Bischoff en mezzosopraan Bonita Hyman zingen in het Hebreeuws. Zij nemen respectievelijk de rollen van Judas en Jezus op zich. Zodra het publiek doorheeft dat Jezus vertolkt wordt door een zwarte vrouw, gaat er een onderdrukte giechel door de zaal. Behalve het feit dat een mezzosopraan mooi samengaat met de bas-bariton van Judas, is het blijkbaar de bedoeling om van Jezus een universeler figuur te maken dan de blanke man-met-baard die hij gewoonlijk is. Op zich is dat natuurlijk een interessant idee, maar omdat het met de centrale idee van de voorstelling niet meteen iets te maken heeft en verder ook niet wordt uitgewerkt, blijft het vooral hangen als een vreemde keuze. Het achterliggende statement van de makers komt te weinig uit de verf om ook als echt statement in de voorstelling te kunnen gelden.

Tot slot zit er nog een kleine drievuldigheid in de voorstelling: de laatste paus (Korneel Van Neste), de eerste ongelovig gelovige (Wouter Valvekens) en de stiltezanger van tegenwoordig (Haruka Sugihara). De jonge zangers komen uit het kinderkoor van de Vlaamse Opera en ze geven met hun alerte verschijningen en kristallen stemmetjes een broodnodige frisse toets aan het geheel. Ze becommentariëren – in het Engels – wat er zich voor hun ogen afspeelt vanuit hun persoonlijke standpunt. Hun rol is cruciaal en uiteenlopend, maar wordt helaas vooral duidelijk uit interviews en programmabrochures. In de voorstelling gaat ze, vrezen we, te veel over de hoofden van de toeschouwers heen, waardoor een aantal onderliggende lagen van de Judaspassie verloren gaan.

Arabisch, Hebreeuws en Engels: met de historische context van het bronmateriaal hebben die drie talen weinig te maken. Jezus zelf sprak waarschijnlijk Aramees met zijn apostelen. Het Judasevangelie was oorspronkelijk een Griekse tekst, waarvan alleen de vertaling in het Koptisch is overgeleverd (een taal die in de omgang pas rond de tiende eeuw door het Arabisch verdrongen is). De keuze van deze talen lijkt dan ook vooral een politieke. Engels, Hebreeuws en Arabisch zijn vandaag drie wereldtalen die zowel in politiek als in religieus opzicht vaak tegenover elkaar staan. Door ze in een voorstelling samen te brengen, doen de makers subtiele uitspraken over de kloven die er in de buitenwereld vaak tussen de sprekers ervan heersen. Alles wordt door middel van boventiteling voor het publiek vertaald. Dat is handig en vervelend tegelijk, zoals het in opera ook altijd gaat: enerzijds zorgt de tekst ervoor dat het publiek het verhaal kan volgen, maar anderzijds leidt hij de blikken ook erg af van wat op scène gebeurt. In Judaspassie is dat niet anders.

Te delicaat

Het orkest – en daarmee de hele voorstelling – bouwt zichzelf solist per solist op. Het breekbare geluid zwelt aan tot de apotheose (de dood van Jezus en de daaropvolgende zelfmoord van Judas). Alleen daar wordt de volle kracht van de rijke bezetting ten volle benut. Voor de rest staat de breekbaarheid voorop – breekbaarheid van het geluid, de personages, hun vriendschap, de uit de hand gelopen verhalen rond hen. Dat delicate is op zich een mooie en juiste keuze. De voorstelling gaat tenslotte om een ultiem bewijs van grote vriendschap en loyaliteit, dat dramatische gevolgen heeft én totaal verkeerd begrepen wordt, waardoor Judas de geschiedenis ingaat als precies het omgekeerde van wat hij volgens De Buysser en de gnostici is. Delicate zaken die delicaat worden verwoord, dus. Maar omdat Inne Goris haar regie ook nog eens aansluiting laat vinden bij al die breekbaarheid, en over de hele lijn kiest voor soberheid en weinig beweging, levert het allemaal samen een vrij statisch beeld op. Alleen de ongelovig gelovige en de evangelist bewegen geregeld over de scène, verder blijft alles voorzichtig en stil. Dat levert helaas een te vlak geheel op dat de concentratie van de toeschouwer niet continu kan vasthouden. De neiging naar saaiheid staat de delicate schoonheid van de voorstelling meer dan eens jammerlijk in de weg.

Wanneer de protagonisten hun tragische einde hebben bereikt, breekt de voorstelling zich ook weer volledig af. Eén na één verlaten muzikanten, zangers en verteller de scène. Het virtuele koor verlaat de zaal in een laatste golfbeweging, via de luidsprekers tussen de toeschouwers. Alleen de stiltezanger en de toetsenist zijn er nog. Het meisje komt van haar stoel en dooft alle lichtjes van de muziekstandaards. Net als je denkt dat de voorstelling op die weinig luisterrijke manier zal uitdoven en het publiek ook helemaal klaar is om zachtjes in te dommelen, neemt de stiltezanger het laatste woord. Met uiterst minimale begeleiding zingt ze haar besluit en daarmee zorgt ze voor het enige écht ontroerende moment van de voorstelling: ‘Ik zing, ik zing, ik zing het Schrift te barsten en wat vaststaat komt los.’ Als er één beeld is uit de Judaspassie dat zal blijven hangen, wordt het waarschijnlijk dit: dat kleine, breekbare meisje dat heel alleen op dat grote podium een krachtig einde zingt aan een (net te) breekbare voorstelling die uiteindelijk meer belooft dan ze inlost.

Gezien op 4 maart 2009 in deSingel, Antwerpen

(Deze recensie heb ik geschreven voor het Corpus Kunstkritiek van het VTi.
De teksten van het Corpus Kunstkritiek vallen onder de licentie Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.0 Belgium,
wat betekent dat de teksten verspreid, maar niet veranderd mogen worden.)