Jeg gråter hver gang jeg eller du drar. Uansett. Det slår aldri feil.

Dagene før jeg skulle dra kunne jeg ikke innbille meg å gråte. Jeg var så forbannet. Forbannet fordi du gjorde en av de tingene jeg hater mest.  Før utroskap,selvfølgelig.

Jeg er så forelsket. Men det er ikke lett. For du driver med ting jeg ikke liker. Som samfunnet ikke liker heller. “Det er ingen big deal” sier du. Og en periode tenkte jeg at det kanskje ikke var sånn big deal.

Men det er en big del.

Jeg vet ikke om det funker med oss. Vi er en for mye.

Du, jeg og en liten joint….

Un barbat sexy care si gateste este probabil unul din visele multor femei.

Va ofer in aceasta imagine un exemplu de barbat la cratita.

Fetelor… ridicati manutza sus care sunteti deacord ca un barbat e de 100 de ori mai sexy atunci cand gateste !

P.S.: Sfat pentru barbati… Nu e asa greu sa gatesti.. si nu e o rusine sa gatesti… Nu trebuie sa gatesti in fiecare zi ca bunica, doar retineti dragii mei ca o femeie poate fi usor impresionata cu un fel de mancare… si in ziua de azi nu e deloc complicat sa gatesti… trebuie doar sa vrei. Credeti-ma pe cuvant, merita efortul !

“Love is like singing a song a thousand times but feeling like it is just the first time you will sing it.”

Habang sinusundan ko ang mga yapak ng aking mga paa sa Robinson’s Place Manila sa may Padre Faura st. malapit sa

robinson's place manila, midtown

UP Manila upang maghanap ng libro, naisip ko na maghanap ng mga bagay na kakaiba sa mga taong makikita ko doon. Siyempre, araw araw, marami kang makikitang iba’t-ibang taong sumasadya doon para mag-shopping, manood ng sine, kumain sa iba’t ibang kainan at ang least na pwedeng gawin ay ang tumambay doon, pero, it is just, na-challenge akong maghanap ng something to think about and to ponder on sa mga tao na magbibigay ng ibang kahalagahan ng lugar na iyon.

Dumaan ako sa padre faura entrance na kahit may metal detector sa pinto at tumunog ng ako’y pumasok ay parang wala lang, design lang ng mall para masabing maganda ang level of security nila doon. kinapkapan ako ng guard na parang hinipuan lang sa likod.

Siyempre, medyo malaki ang lugar na iyon pero definite naman iyong pupuntahan ko kaya walang problema sa akin, dumeretso lang hanggang sa makarating sa escalator, malapit sa Jollibee.

Dumeretso ulit hanggang masilayan ang mas maraming  tao sa food court at marinig na naman ang pamilyar na tunog sa malaking pabilog na telebisyon sa gitna noon, malapit sa may fountain na hindi pinapagana. Napagtanto ko naman na siguro, pag mas maraming tao lang binubuksan ang fountain na iyon.

Dadaan sana ako sa tom’s world ng narating ko ang powerbooks at nakabili ng librong kailangang bilin pero may umagaw ng pansin ng tumingin sa paligid habang nagpatuloy ako sa paglalakad.

May dalawang taong nag-uusap. Hindi ko man alam kung sino sila, kung ano ang pinag-uusapan nila ngunit parang may iba lang sa kanilang mga tingin at hindi ko maintindihan ang mga ngiti sa kanilang mga labi.

Halos dalawa o tatlong oras silang nakatayo doon, nagtaka ko, bakit sa tagal noon ay hindi pa rin sila nangangalay.  Nandoon pa rin sila, nag-uusap. Nandoon pa rin sila, nakatingin lang lagi sa kawalan.

Sabihin na rin nating sa puntong pinanood ko sila ay matatawag na akong paparazzi o stalker o spy o kahit ano pang nakikialam sa buhay ng iba. Siguro, ang mga ngiting iyon ang nagudyok sa akin at mga tingin na iyon ang nagpatigil sa aking mga paa na magpatuloy sa tinatahak nitong landas.

Nagsimula akong mag-isip kung sino nga ba ang dalawang taong iyon.

Ang isa’y napagkamalan ko pang babae sa haba ng buhok niya pero kung titingnan naman ay kahit mga bading ay hahabulin ito sa itsura niya. Ang isa nama’y isang babaeng maganda naman at kahit sino ay mapapaibig basta makasundo lang niya at maging kaibigan ng matagal-tagal.

Ilang sandali ay parang paalis na sila at parang pupunta sa direksiyon kung nasaan ako. Bago umalis sa kinalalagyan ay nagulat akong niyakap niya siya. At di ko na rin naisip kung ano ba talaga mayroon sa dalawang taong iyon.

Naghawakan ng kamay sandali at pumunta na sa bookstore dahil nalaman kong nandoon ang mga kaibigan nila. Hindi ko alam, parang  may kakaiba.

Tinuloy ko na ang araw ko sa mall na iyon at nagpakasaya sa natitirang oras bago ko sunduin ng nanay at tatay ko sa labas gamit ang ssakyan namin.

Paglabas ko, nakakita naman ako ng maraming foreigner na may mga kasamang mag pinay, magkahawak kamay.

holding hands

Humangin sandali at napatingin ako sa kalangitan, ang init ng araw ay pumasok sa aking katawan. At iyon, biglang nagdilim, pinayungan pala ko ng nanay ko at nandoon na rin si itay, nag-iintay sa sasakyan.

Sumakay na ako at umandar na ang sasakyan naming pauwi sa bahay namin.

Nakita ko na naman ang dalawang iyon, pauwi na din pala sila.

Nag-aantay siguro ng masasakyan ang dalawang iyon at bago umalis ay naghawak kamay ulit at nagpalitan ng mg atingin at ngiti na sa tingin ko’y sila lang ang makaiintindi. Makararamdam ng bawat pagkilos nilang iyon.

Sabay tanong ko sa aking nanay,

“Mommy, ano po bang mayroon sa dalawng tao, saing lalaki at isang babae tapos magkahawak ng kamay, tapos nagngingitian, maghapong magkausap at parang ayaw ng maghiwalay? “

“Saan mo naman natutunan iyan anak.”, biglang singit ni itay.

“paglaki mo, malalaman mo kung ano ba ang ibig-sabihin noon.. mararamdaman mo kung gaano kasarap maradaman ang bagay na iyon at mauunawaan mo na ikaw din, ikaw din ay isang taong magmamahal at maghahanap ng isa pang taong makakasama mo sa habang buhay. Parang kami ng itay mo….”

“Aaaaaaaaah…ganoon..” nasabi ko na lang sa kanila. Hindi ko pa rin maintindihan. Ano kaya. Magulo pa din. Kahit 10 years old pa lang ako, hiniling ko kay Bro na sana maintindihan ko na iyon para alam ko na kung kailan mangyayari ang bagay na iyon sa akin.

Para kahit sa huling taon ko na mabubuhay ako, natuto na kong magmahal.

Nu jäklar säger jag bara!

Nu har jag gått med i match.com. Jag ska hitta en kille. Bilden ovan är min profilbild som jag hoppas blir godkänd. Visst ser jag snäll ut?!

Tycker ni att jag ska skriva om mitt kommande dejtande eller är det för privat?

ide,ide lá ver com vitesse

XD

matapos ang malakas na unos na dumating, isang lindol naman ang bumagabag at yumanig sa isip niya habang binabagtas ang daang may mga parisukat na disenyo, paikot sa university oval na iyon..maraming tao ang naglalakad, para bang hindi na mauubos pa kahit magsabog man ang kalangitan ng dilim dahil sa pag-alis ng liwanag ng araw..at sa puntong iyon, tila tumigil ang oras ng katotohanan, hindi lang dahil sa naguguluhan ang isip ngunit sa hindi na niya matanto ang susunod pang mga mangyayari..wala ng kalinawan pa ang mga bagay na darating..

isang buntong-hiniga matapos tumagaktak ang pawis dahil sa kainitan ng kahapunan..minsan payapa ang kalooban, sa tuwing ang mga mata niya ay sumusulyap at nakikipagyakapan sa mata ng kanyang kasama..at sa tuwing inaalis ang mga bisig ng kanilang mga mata, tila bumabalik ang masalimuot na nararamdaman na nadama kani-kanina lamang..sa sa nalalapit na pamamaalam, ibinuka ng isa ang mga katagang tungkol sa pagpigil..hindi niya maunawaan ngunit pumasok iyon sa kanyang isipan..hindi malaman ang gagawin, hindi malaman ang sasabihin..tanging “ingat” lang ang nanggaling sa bibig hanggang sa ang kanilang mga landas ay nahati at  parang napunit na  pati ang mga sulsi niyon..

“sa wakas! nakapagsulat din..sa dalawang linggong nakalipas, tanging mga salitang ingles at mga numero na muna ang nakikita ko..siyempre, dahil sa pinalad na “makalusot” sa upcat at sa dost scholarship, hindi na ko nagdalawang isip na kunin ang opportunity na makapagreview at makapaghanda sa college life na tinatawag..freshy kasi eh..marami na ring akong napuntahan, at mostly sa manila..medyo palagi nga lang ako sa up diliman dahil may soep na tinatawag..ai, summer orientation and enrichment program pala iyon..at speaking of that event, masaya naman ako sa bagong experiencce dahil marami akong natutunan na bago, (na para bang gusto ko ng ikahiya ang highschool life dahil kulang ang natutunan..) marami din akong nakilalang kaibigan..at take note, mas masasayang kaibigan..”

“ang mga huling araw ko noong highschool, masasabing isang plane crash iyon, puro kabiguan, at nalayo sa mga kaibigan..at ngayong summer, ngayon ko lang naramdaman ang sinasabi nilang isang buhat..at para bang sana, soep na lang ang mga mangyayari sa buhay..wahaha..bang saya kasi..hmm..masaya..masaya..tama, masaya nga..magulo, magulo..siguro, magulo..ewan ko, haaay..”

“mula sa mga corny kong jokes, mga hagikgik ni trixia, ang pagiging emo ni leonard, pagiging cute at sexy “daw” ni mona, ang mga out of this world na jokes ni prince, ang kaliitan ni jara, ang pagiging bida ni pevee( senxa kung mali spelling, haha..), ang kaweirdohan ni stephen, ang pagsasayaw ni jp, ang survivor type ni arem( spelling?), ang mga tingin at kakulitan ni rico, at hanggang sa pagsasamahan ng iba pa, parang sana, sila na lang ang mga taong makakasama ko sa kolehiyo..kaso, pagkatapos nito, magkakahiwa-hiwalay na ng landas..habang sinusulat ko ito ay dalawang linggo na lamang ang nalalabi..”

“bro never fails me to give mind-boggling situations that i must solve for myself..walanja kasi, bat ba ganun? may mga bagay talagang akala mo ok na, tapos kinabukasan hindi pa pala..”

sumakay na siya, nag-iisip pa din, naguguluhan pa din..may dumaang magkahawak kamay..may sumakay sa jeep na magkaibigan..may lalaking dala ang mga anak niya..hanggang sa napuno na ang jeep na kung nasaan siya..iniisip pa din ang mga matang iyon..mga mata niya..siguro hanggang sulyap na lamang siya? hanggang sa dumadaan na sa mausok na siyudad, hanggang sa bumaba siya upang maghintay ulit ng sasakyan pauwi..

“siyempre, nakakamis din naman ang mga kaibigan kong matagal ko ng hindi nakikita..”

“at tungkol naman sa buhay sa maynila, ayun, medyo iba sa kinagisnan kong lugar..siguro, magiging mas maraming experience at adventure na naman ang mangyayari kay sarimau sa pagkakataong ito..”

hanggang sa nakasakay na ulit siya, nakauwi, at matapos gawin ang mga dapat gawin, nakatulog siya na gulung-gulo pa din ang mga bagay sa isip niya..ipinikit ang mga mata, napanatag ang paghinga, ngunit, hindi malaman, kung ang unos na iyon, ay humahagupit pa din sa kinabukasan..

“may mga panahong ang nararamdamn ko ay pagkatakot, siyempre, ibang teritoryo na ang papasukin ko, at sa mga nababalitaan ko sa buhay na iyon, baka maculture shock ako sa panibagong pamumuhay..pero, isa lang sure ko, kailangang magawa na ng tama, at ayos na, hindi ko na makikita ang mga magulang, hindi ako iyong tipong mahohome sick dahil sa kanila, hehe, independent ata ito, siguro may pagkakataong hahanaphanapin pero kailangang maging mag-isa na lang..”

sa pagbukas ng kanyang mga mata, siya na agad ang naisip niya..hindi pa rin malimutan ang mga katagang ngayon ay hindi na niya maintindihan..hindi pa ito ang oras para isipin ang mga bagay na iyon pero sa tingin niya, hindi naman maaaring ipag-walang bahala na lamang ang nararamdaman..

“panibagong buhay na naman ang tatahakin ko..kaya goodluck na lamang sa akin..hanggang sa susunod na lang..”

at matapos niyang magising, dumeretso na kagad siya sa kanyang panulat at inihayag ang mga nararamdaman ng isang lalaking naguguluhan, kasabay ng mga nangyari sa dalawang linggong pinagdaanan..tinapos na niya ang mga letrang bumubuo sa pagkakomplikado ng nararamdaman..isang buntong hininga..isa pa..

sana isang panaginip na lamang na hindi na muling magising pa..

isang buntong hininga..

isa pa..

XI

Dapat ay hindi muna ako magpopost ng kahit ano pero sa aking nararamdaman na naman ngayon, ayun, gusto ko lang ilabas ang mga bagay-bagay sa aking isipan para kayanin ko pang magawa ang mga bagay na dapat ko pang gawin ngayon. Hmm..ano ba ang ikukwento ko sa inyo ngayon? sa katunayan, pag ako’y nagsusulat ng mga posts ay palaging kailangan ang “tamang oras”. The right time to think and to write. Or sabihin na nating lagi kong hinahanap ang “right mood” dahil iyon lang nagpapagana ng utak ko sa pagsusulat. Sa mga writers, alam natin na kailangan talaga ng tinatawag na mood para makapagsulat at makalikha ng magagandang katha lalo na noong nilaan niyo ang mood na ito sa ipinagmamalaki niyo namang masterpiece. Hmmm, sa totoo lang wala pa ako sa sinasabi kong mood na iyon pero I will try to say something about what is happening to me right now. Medyo malungkot ang dating, parang lumuluha pati ang hangin.

Ngayon, masasabi kong hindi ko pa rin pala naiintindihan ang pag-ibig na paulit-ulit at talamak na sa isip ng mga tao lalo na tayong mga Juan. Haay nako, wala talagang makapagsasasbi kung ano ang tama o maling pag-ibig. Sa pag-iisip ko noon, may nabasa ako, isang text message, sakto, sa aking pagsusulat, ito ang sabi:

“the right person in the wrong time makes him/ her wrong..”

Siguro nga. hindi naman natin kasi masasabi kung kailan nga ba natin matatagpuan ang true love na iyon. Haaay. Mas lalo akong naguluhan dahil sa mga nangyayari ngayon. huwag namang mag-alala dahil sasabihin ko naman iyon maya-maya lamang.

Siyempre, pag-ibig na lamang ang ikukwento ko dahil, isa iyon sa mga mahilig basahin ng mga tao ngayon, medyo nahalata ko dahil sa mga views ng mga blog posts ko, ayun, nangunguna ang mga pag-ibig posts..^_^

Ok, wala ng paliguy-ligoy. Gusto ko ng ilabas ito.

Kasabay ng pagtubo ng isa na namang medium-size na pimple sa aking ilong, pag-kaadik sa iced tea or red tea ngayong bakasyon na sa sobrang kaadikan ay maya’t maya ay nagkakanaw at tinatagay( di kaya ako magka-LBM nun? ^_^), sa pag-init lalo ng mundo, ( o baka sa parte lang ng Pilipinas..), sa pagkabagot ko dahil sa bahay lang ako lumilibot, sa pagdami ng dumi sa maalinsangang daan sa may kanto sa amin, sa lalong pag-usbong ng computer shops dito din sa min, sa pagkahilig ko sa music at unti-unti na akong natututong mag-gitara, sa lagi kong paguunlitext dahil nakaadikan ko na ring magtext, sa pagdami ng tao sa mundo na siguro’y malapit na tayong magsiksikan, at sa aking pag-iisip kung paano pa madadagdagan ang mga sinasabi kong ito kasabay ng nararamdaman ko ngayon na sasabihin ko na, mas lalo ko siyang minamahal.

Hindi ko malaman kung tunay na nga ba ito o talagang bata pa ako at nabubulag sa damdamin kong ito.

Pero, isang tanong lang, bakit ko naramdaman ito? Oo, may matututunan pero kailangan bang magpakilala pa sa akin ang tadhana ng isang babae para lang ako’y masaktan? Ano ito, just for experience? Siguro, marami na satin ang nasaktan sa hindi malamang dahilan. Haaay.(isang malalim na buntong hininga..).. bakit ko nasasabi ito?

Kung nabasa niyo na ang post ko tungkol sa mga phone calls sa gabi, siguro mauunwaaan niyo na agad ang susunod kong mga sasabihin..

Ano? Nabasa mo na?

Dali.

Tapos, ayun, nahuli siya ng kanyang mga magulang at nagalit ata to the point na muntik na siyang maging “grounded” sa kanyang pag-gamit ng cellphone niya. Kaya ako naman, sinabi ko sa kanyang, huwag niya muna akong masyadong isipin, dahil siyempre, kung titingnan ang sitwasyon ngayon, magulang sila, pamilya sila, ako, tanging nararamdaman ko lang para sa kanya, at nararamdaman niya lang para sa kin ang tangi kong pinangahahawakan ngayon.

Noong una pa lamang, alam ko na kung hanggang saan lang ako, pero ilang beses din akong nagkamali na laking pasasalamat ko dahil nandoon pa rin siya, nakakapit habang pinapatakbo ko ang jeep ng buhay ko. Kahit sa sobrang bilis ng aking pagpapatakbo na hindi ko na inisip ang kanyang kalagayan at nararamdaman, andoon pa rin siya, palagi niya kong iniintindi, palagi siyang nandiyan para sa akin. Nakakapit lang siya.

Kaya ayan, lalo ko tuloy minahal.

Hmmm. Marami na rin kaming pinagdaanan, tulad ng dahil sa kanya “daw” ay bumaba ang mga grades ko kaya naging 1^st honorable lang ako, tapos, parang nagbago “daw” ang mga ugali namin, at parang pag iniisip ko, kung hindi naman kami ganito ay hindi siya mamomroblema sa buhay niya. Pero, nagpapasalamat pa rin ako, dahil andun pa rin siya..nandiyan parin siya..doon, sa tabi ko..

Kaya, ayun, lalo ko pa siya minahal.

We are the ones who mold our future. Sobra. Walang nakakaalam ng bukas dahil tayo ang gagawa noon, nasa sa atin kung paano tayo mabubuhay hanggang sa makarating sa kinabukasan.

Naalala ko iyong sinabi ng speaker naming sa commencement ceremony namin,, ito:

“kayo ay napagigitnaan ng dalawang panahon: ang naglahong nakalipas at ang walang katiyakang bukas..”

Na inspire ako sa mga salitang iyon. At noong narinig ko sa kanya ang mga katagang iyon, naiisip ko na naman ang taong mahalaga sa akin. Mananatiling mahalaga, kung hindi man umabot hanggang sa huli.

Ang tangi na lang sigurong magagawa ko sa ngayon ay mag-aral, tuparin ang mga pangarap, mga pangarap ko, mga pangarap ng magulang ko at after that, this time, siya na siguro ang susunod na pwede ko ng gawin ay ituloy na ang pinaghintay kong pag-ibig.

Haaay. maraming “sana” ang laging bumabagabag sa isip ko. Sana ganon.. sana ganyan.. sana siya na. masyado pa siguro akong bata para sa mga bagay na ganito at hindi ko pa naiintindihan ang tunay na kahulugan ng mga ito.

Walang masabi ang aking bibig, pero nais ko pa ding ibuka ito hanggang sa maintindihan ko ang pag-ibig..

Marami sigurong matatawa, lalo na ang mga mas nakakatanda na makakabasa nito at sa mga may asawa o sa mga mas may experience na. pero, ni hiya, wala akong mararamdaman, dahil ganito na siguro ang makabagong panahon? Siguro, marami pa akong isasaing na bigas at kakainin bilang kanin( panget pag marami pa akong kakaining bigas, di ba niluluto iyon?), para maintindihan ko ito pero ito lang ang mga huling salitang maiaalay ko sa mga nagbabasa at siyempre, para rin sa kanya:

Sa pagsakay ko sa aking jeepney, minsan, hindi ko namamalayan na binibilisan ko na pala, nanatili ka pa ring nakakapit, kaya naman ay gusto ko kita laging iupo sa tabi ko ,habang nagda-drive ako sa daan ng buhay ko, minsan, gusto ko namang bagalan dahil masyadong maganda ang kapaligiran, mahalimuyak ang daan at para bang tigil ang mga kamay ng orasan, minsan naman, malubak ang daan pero ako naman ay nanatiling nakakapit sa manubela ko, mahigpit at inaalala ka hanggang sa umayos na ulit ang daan.

Minsan, nadadaan naman ako sa bahay ni BRO, maraming sana ang ipinagdadasal ko noon, at lagi akong nagdadasal na sana, ikaw na lang lagi ang pasahero ko, at ihahatid kita, sa kung saan mo man gusto, ikaw ang pasaherong nagpapanatili ng pagatakbo sa gulong ng sasakyan ko, ang “goodmorning towel” na nagpapahid ng pawis ko sa tuwing nahihirapan at ang katabi ko, hanggang sa pag-uwi ko , galing sa pasada, sana, manatili kang andiyan, hanggang sa matapos ko ang ruta na aking tatahakin, diyan ka lang ha, diyan ka lang..importante ka..alam mo na ang mga susunod na katagang lagi kong pinauulit-ulit sayo. Makinig ka sa mga salitang ibinubuka ng aking bibig, lalo na ng aking nararamdaman.

Mag-iingat ka lagi, sa tuwing bababa ka at nakarating sa pupuntahan at palagi mong tandaan, nandoon ako, naghihintay sa terminal na sa waiting shed na lagi mong tinatambayan sa iyong pag-uwi..

click me..

At higit sa lahat, hindi ko hinihingi ang bayad mo sa iyong pagsakay, patuloy man ang pagmahal ng fare sa kalsada, dahil may isang bagay sa akin na nananatiling nagmamahal..^_^

Kapit ka lang. paaandarin ko na.

Matapos niyang maamoy ang halimuyak ng pagsikat ng araw, pagod man at puyat ay pinilit niya pa ring bumangon sa kadahilanang kailangan niyang pumasok pa sa eskwelahan na apat na taon din niyang binalik-balikan. At nang magkaulirat ang isip, bigla niyang naisip na ni isa mang takdang-aralin ay hindi niya nagawa dahil sa sobrang dami niyang inasikaso kahapon at ang kaya na lang gawin ng katawan niya ay magpahinga. Walang gumising sa kanya, walang naghanda ng pagkain, walang nagbigay ng baon, dahil isa lang naman ang dahilan, wala na siyang kasama sa mundo. Tanging siya lang at kung maikokonsidira ang lahat ng bagay na kasama niya, ayun, mga bagay sa bahay, ang mismong bahay at tanging aso lang niyang si Bantay ang natitirang kamag-anak na masasabi niya kung sino man ang magtanong. Walang nakakaalam kung bakit, walang nagtatanong dahil wala ng nais pang umungkat ng kwento ng kanyang buhay. Tahimik lang siya. Malungkot siya.

Matapos gumising ng maaga, maaga, iyong tipong nakapaglinis na ng bahay, pinaliguan si Bantay at nakapag-ayos na ng sarili, pumasok na siya, gamit ang medyo kinakalawang na bike na kanina lang din niya binombahan dahil flat pala ang mga gulong nito. At laking pasasalamat niya, ayon, muntik lang siyang mahuli sa pagpasok.

Nagdaan ang mga araw na ganito, eskwelahan, bahay, eskwelahan..makikita sa kanya ang pagsisikap..ngunit mas pinangungunahan ng lungkot ang kanyang itsura ayon sa mga tumitingin..ramdam niya iyon, hindi lang niya alam kung bakit sila ganoon..

Pero, nakakalungkot pang isipin, may nabanggit na ba akong kaibigan niya? Wala, ni isa man lamang walang lumapit, lalo na, wala ring nagpumilit.

Isang araw, sa kanyang pag-uwi, matapos dumaan sa maalinsangan at puro basurang daan, sumuot sa mga eskinita, nausukan ng mga tambutso sa kalye at nakatapak pa ng dumi sa kanto, at muntik na mahulog sa ilalim ng tulay, ay may nakita siyang babaeng tumawid sa overpass malapit sa bahay nila. Siyempre, isa siyang adan, kaya hindi naging mahirap na umibig ang isang adan sa isang eba na iyon nga, iyong dumaan sa overpass. Makatunaw ang ginawa niyang titig ngunit hindi ito titig ng pagnanasa ngunit, titig ng kasiyahan na may halong pag-asa na sila ay maging magkaibigan man lamang kahit hindi na magkatuluyan. Sinundan niya ito, hanggang sa nakahalata na ang dalaga sa kanyang pagmamasid. Alam na rin niyang nalaman na ng dalaga ang kanyang ginagawa kaya naglakas-loob na itong lumapit ngunit ng humarap na ang babaeng iyon, ayun, kinabahan, para bang ipinako ang mga paa sa sahig at pinupukpok pa ito gamit ang martilyo ng pagkatakot. Ngunit ng papalapit na ang dalaga, nakita siya ng kanyang tita, tinawag na at dali-dali namang umuwi na kasama ito.

Nanghinayang si Con.

Pero, sa kanyang paglapit sa dating kinatatayuan ng magandang dalaga na iyon, may nahulog pala ito sa kanyang pag-alis..isang pambura..puti, di pa nagagamit, hindi pa nailalapat sa kahit ano mang sulat sa papel. At noong kanyang napagtatanto, kaklase niya pala ang dalagang iyon..napabatok sa ulo at masayang umuwi sa tirahang tanging si Bantay lang ang naghihintay na siya ay dumating..

Dumating ang takipsilim, isang takipsilim na nagpapahiwatig ng pamamaalam, dahil ito na ang huling takipsilim niya na iisipin ang buhay sa hayskul, gagradutae na siya..nagawa rin niya, natapos niya ang isa na namang yugto, at tanging ang iniisip niya ay ang kanyang mga magulang na pinatay ng hindi kilalang tao na tanging isang sulat lang ang iniwan sa kanya..

”HUWAG KANG GAGAWA NG KUNG ANO, AT PAPATAYIN KO RIN ANG NAGBABASA NITO..”

Walang bahid ng pagkatakot ang yumapos sa kanya kahit noong una pa niya itong nabasa, tanging ang sambit niya sa kanyang sarili ay

“MAY ARAW KA RIN..”

Hindi ito isang pagbabanta o paghihiganti. Ang tanging nasa isip niya ay sana dumating ang araw na umayos na ang buhay ng taong ito..sana wala na siyang mapatay ngunit sa bawat pagpatay na napapanood niya sa de palong telebisyon para lumipat ang channel, tanging iisa ang gamit sa pagpatay, lapis, at ito ang ginamit sa kanyang mga magulang..

May pagkakataong galit na galit siya, para bang gusto na rin niyang kumawala sa paghihirap at sama ng loob na parang isang tanikalang nakaikot sa leeg ni Bantay. kaya may mga araw na lumalabas na lang ng kusa ang kanayang mga luha sa lungga nito at nagpapakasayang magpadulas sa kanyang mukha.

At itong gabing ito, isa iyon sa mga araw na iyon..

Natulog na siya na nananatiling pumapatak ang mga butil ng kalungkutan mula sa kanyang mga mata.

Bukang liwayway, isang bagong umaga. Maayos na ulit ang kanyang pakiramdam.. ginawa ang paglilinis ng bahay, pagpapaligo kay bantay at pag-aayos  ng sarili dahil pupunta siya sa isang coffee shop na kinaugalian na niyang puntahan. Dahil nga sa wala ng pasok sa paaralan dahil graduation na maya-maya lamang ay pumunta muna siya doon.

At sino naman ang hindi matutuwa dahil may maituturing pala tayong kaibigan niya..ang matandang may-ari ng coffee shop na iyon at siya lang ang tanging nagseserve, ang nasa counter at ang nagtitimpla ng iba’t ibang lasa sa kapeng kanyang pinagbuhusan ng panahon mula ng tatlong taon siyang nahilig sa pagluluto..oo, tatlong taon, masasabing in-born ang talento niya pagdating sa kape..

Tumunog ang mga bell sa pinto ng shop na nagpahiwatig sa matandang dumating na si Con. At gaya ng nakagawian, naupo sa isang kahoy na silya, malapit sa counter at walang imik na naghintay dahil alam na ng matanda ang gusto niyang kainin dahil iyon palagi ang inoorder niya pag pupunta siya dito..isang mug ng kapeng may strawberry syrup at dalawang choco-honey dipped donuts na tanging ang matanda lang ang nakagawa.

Nasabi ko bang sarado na ang coffee shop na iyon? Tama ka, hindi na ito kumikita..parang naging isang bahay na lamang ito sa matanda dahil nalugi ang shop na ito dahil may umagaw sa recipe ng matanda, at sino ang umagaw? Ang kanyang anak, isang suwail pero hinihintay pa din ng matanda na magbago ang anak. Bumalik at mamuhay na lamang ng magkasama.

Tumunog na naman ang mga bell sa pintuan.

“hindi na po ito nagbubukas..” sabi ni Mang Tomas..

“ah, hindi na po ba? Makiki-CR lang po ako, hindi ko na po makayanan ang dinadala ko..XD” sabay bigay ng matamis na ngiti at dumeretso na sa CR na tinuro ng matanda..

“siya po iyon, hindi ko po malaman kung paano ko siya lalapitan..torpe po kasi ako eh..pero at least nakita ko ulit siya..salamat sa kape Tito Tom, alis na po ako..” sabay alis nito at hindi malaman kung saan pupunta.

Tumunog ang mga bell sa pintuan.

“ai, salamat po ha..uhm, nasaan na po iyong binatang kausap niyo kanina?” sabi ni Leslie.

“ah, umalis na siya eh, marami pa kasing gagawin..”

Sabay buhos ng malakas na ulan..

“hala, paano iyan, paano ko makakauwi nito?” sabay tingin sa madilim na kalangitan. “may payong po ba kayo? Tsk, lagot ako nito..”

“ayun, iniwan niya iyong payong niya para sa iyo..”

“huh?”

“iyong batang iyon, alam niya kung kailan uulan o hindi, iniwan niya iyon para hindi ka mabasa..kung gusto mo siyang makita marahil hindi pa iyon nakakalayo, sumilong iyon..”

“ah sige po, ibabalik ko na lang po iyong payong niya pag nagkita kami, maraming salamat po ulit uhm?”

“Tomas, Tomas ang pangalan ko iha..”

“Ah, Tito Tom, sige po..”

Lalong lumakas ang pagpatak ng mga butil ng kalangitan at wala ni isa mang tao sa daan, tanging maririnig lang ay ang sunud-sunod na pagpatak ng ulan na iyon kasabay ng mga palakang humihiyaw sa maliit na sapa malapit sa isang simbahan..

At nandoon siya..nakaupo sa pinto ng simbahan, nakatingin sa langit..

“umiiyak na naman ang kalangitan..nakikiramay ka ba sa akin? Maraming salamat..”

Sabay higa, malapit sa puntod ng kanyang mga magulang..nagkataong dating sementeryo ang kinatatayuan ng simbahan, maraming natabunang puntod ngunit sa hindi inaasahanag pagkakataon, nasa harap ng pinto ng simbahan ang puntod ng kanyang mga magulang..hindi man makita ang mismong nitso dahil nasa ilalim na ito ng sementong pinantayo sa simbahan, tanda niya pa rin ang pwesto ng mga iyon na lagi niyang nililinis tuwing dadaan siya doon..

“mukhang di tuloy ang graduation ah..”

Nagulantang si Con, sabay ramdam na nawala ang mga patak ng ulan dahil may payong na humarang para abutin nito ang mukha niya..

“ay, buti ginamit mo ang payong ko, ah eh, nahulog mo pala ito oh, pambura mo..alam ko mababaw lang ang halaga nito pero turo kasi ng nanay na ibabalik ang mga bagay na di iyo..”

“Ah, hehe, salamat, hinahanap ko nga iyan eh, hindi tuloy ako makapagdrawing dahil hindi ako sigurado, baka bigla magkamali, ayun, ulit na naman sa umpisa..” sabay ngiti at tumabi sa kinauupuan ni Con..

“uhm, ako po pala si Con, uhm, Leslie?”

“paano mo nalaman ang pangalan ko?” ang pagtataka ng dalaga..

“nakita ko po sa name plate mo oh..ang laki parang lapida..hehe..”

Sabay nagkaroon ng parehong pag-iisip ang dalawa na maghabulan..hindi inintindi kung mababasa ba sila o hindi, basta walang tigil na nagtakbuhan na dati ng naramdaman ni Con noong bata pa siya, kasama ng kanyang ina..

Hanggang sa napagod at hindi malaman kung pawis ba ito o tubig ng kalangitan ang nararamdamn nila sa kanilang katawan, naupo ulit sa pinto ng simbahan at sabay sabi ni Con,

“kaibigan na kita ha? Pwede ba iyon? Ang ganda mo pala pag malayo..”

“ok, friend na din kita..pag malayo, panget ako pag malapit? Ha? Panget ba ako?” sabay lapit ng mukha nito sa mukha ni Con..

“hindi po, noong nakita kita sa overpass, ang ganda mo, wala naman akong sinasabi na panget ka pag malapit eh..hmm, ang ganda mo din lalo na pag malapitan..” sabay titig sa mata ni Leslie..

Hanggang sa biglang nagulat ang dalawa, nagka-alisan ng titig, namula, nagkatinginan muli, at nagtawanan..

“sayang, kung naging magkaibigan tayo mula pa noong grade 1, para maraming memories, palagi kasi akong nag-iisa eh..” sabay nagpaawa ng itsura si Con..

“ganon? Grade 1, grabe ka naman, wala pa kong muwang noon, pero sana mas matagal noh..ba’t naman kasi ngayon ka lang dumating at nakipagkaibigan? Tingnan mo, graduation na, wrong timing ka talaga..hmp..” nagtatampong sabi ni Leslie.

“hmm, pero sana, hindi man tayo naging magkakilala ng matagal, maging matagal ang pagkakaibigan na ito..maraming salamat ha..buti, kahit papaano, sa valedictory speech ko mamaya, may kilala ako, may pagsasabihan..titingin ako sayo mamaya ha..”

“ok, wag mo lang akong paiiyakin, kaw naman kasi, pag nagsasalita ka dati o kaya pagkakanta, nakakaiyak ka..mukha mo kasi..”

“sige, ittry ko, pero baka ako ang umiyak, nakakapanghinayang kaya pero ang sarap din ng feeling na maging kaibigan ka..”

“medyo malapit na pa la ang oras, uwi na tayo, magpapaganda pa ko para sa yo..” sabay tayo at hinila si Con paitaas..

Ngunit ng hinawakan ni Leslie ang kamay ni Con, hinila din ito ni Con pababa.

“sandali lang muna, dito ka muna sa tabi ko..kahit mga labinlimang minuto na lang..gusto ko lang makatabi ka..baka hindi na maulit..”

“bakit Con?”

“pag graduate ko kasi, balak kong pumunta ng ibang bansa, doon ako mag-aaral..”

“huh? San ka kumuha ng pera?”

“edi iyong nagpapaaral sa kin ngayon..”

“ah, hmm, cge, tabi muna tayo..” sabay ngiti sa binata..

Naghari ang katahimikan, tanging patak pa din ng ulan ang maririnig kasabay ng mga sigaw ng palaka sa maliit na sapa malapit sa simbahan na iyon..

“Les, may tanong ako..”

“ano yun?”

“bakit nakakabura ang pambura?”

“ano ba namang tanong iyan, siyempre para maitama ang mali? Para maituwid ang hindi? Kasi, pinapaalala lang niyan na bukas ang lahat ng bagay sa pagbabago..alam mo iyon kaya kung ano mang mali ang nagawa natin o ng kahit na sino, basta, kay God may kwarto pa rin para puntahan at baguhin ang sarili..sa puso niya di ba?”

“oo, tama ka diyan..pero may isa pang dahilan..”

“at ano naman yon aber?”

“ang pambura ay nananatili pa ring isang bagay na nakakabura di ba? Pero may isang bagay na hindi niya mabubura..

“nyek, ano?”

“edi ang sarili niya, kelan ka pa nakakita ng pamburang ibinubura sa pambura?”

“nu kaya iyon, siyempre hindi pa noh..”

“at alam mo kung ano ibig sabihin noon? Hmm.. oo, ang pambura ay nagpapaalala na may oras, may panahon at may lugar para sa pagbabago patungo sa kabutihan pero may mga bagay na hindi mo na mabubura kung maihahalintulad ko ang sarili ko sa pambura na iyon..”

“Ano naman iyon?”

“pag-ibig..”

“nyek, anong konek?”

“Leslie, alam mo bang may pagtingin ako sayo, dati pa lang? ano kaya ikaw? Kung pareho man tayo ng nararamdaman, ibig sabihin, parang iisang bagay lang tayo diba? At kung gagawin nating kunwari, pambura tayong dalawa, edi hindi natin mabubura ang sarili natin maging ang isa’t isa dahil pareho tayo..at kagaya yan ng pag-ibig ko sayo..maniwala ka man o hindi, hindi kita mabura sa isip ko kahit kaylan ko man gustuhin..”

“ramdam ko iyon..pero, sa sitwasyon natin, natatakot ako dahil baka sa isang iglap, maubos na pala ang isa sa atin sa pagbura sa iba..alam mo yun..”

“hmm, siguro, isa na naman itong pagsubok ni BRO, na siyang lapis para sa atin, iginuhit niya ang mundo, ang mga pangyayari ngunit tayo ang nakakaalam kung ano ang tama at mali na siyang buburahin natin o hindi..”

“hmm, sana ikaw na..”

“oo nga eh, pero basta, sa pag-alis ko, sampung taon man o mahigit pa ang abutin, basta, magkikita pa tayo pag wala nang jeep na dumadaan sa highway..”

“nyek, ang korni mo talaga..lika na nga, alis na tayo, malapit na oh, malate pa tayo..” sabay halik sa noo ni Con..

“Sige, kitakits ha..” at nagpaalam na ang dalawa..

natapos ang graduation ngunit hindi na dumating si Con sa program na iyon, umalis na pala siya, noong hapon ding iyon..

tumakbo si Leslie sa bahay nila, binuksan ang bahay, gamit ang susing inihulog ni Con sa kanyang bulsa noong hinalikan niya ito sa noo..

at sa kanyang pagpunta sa kwarto, nandoon ang iniwan ni Con sa kanya..

isang payong, isang bato na galing sa simbahan at isang sobre.. sobreng naglalaman ng mga kataga..

isang tula..

papaiyak na sana si Leslie ngunit nakita niya ang isang pambura sa loob ng sobre na sinulatan ni Con ng kanilang pangalan..

ang sulat ay nagtapos sa isang ps..

“oh ayan, try mo burahin gamit lang ang pamburang iyan..bawal ikuskos dahil gumamit ka na ng ibang bagay pag ganoon..”

at siya nga pala, tingnan mo iyong highway mula diyan..

nakita niya ang traffic pero hanggang sa lumalalim ang gabi, unti-unting nawawala ang mga jeep sa highway at napansin niyang may jeep na hindi umalis sa kinalalagyan nito..

hating gabi na noon..

pinuntahan niya ang jeep at pagpasok dito ay may papel na nakasulat..

“hanggang sa muli nating pagkikita..”

Lumipas ang sampung taon, habang natutulog si Leslie sa bahay ni Con na binili na niya pag-alis nito, may kumatok sa pinto..matapos kusotin ang mapupungay na mata ay binuksan niya ang pintong iyon..pamilyar ang lalaking nagmagandang araw..

Mahalimuyak ang umagang iyon, mahimbing na natutulog ang sampung taon na si Bantay, at tahimik ang daan, walang dumadaan, nagkaroon kasi ng strike noong mga oras na iyon..^_^

mona lisa smile..

masyadong masalimuot ang mga pangyayari, to the point na ngayon lang ulit ako nakapagsulat at medyo nawalan ng ginagawa..

at dahil nga sa very haggard at strenuous ang mga pinaggagagawa ko in the past few days,( ai, maraming few un..haha..), pabayaan niyo naman ulit akong kumanta sa harap niyo..

oh? bakit? hindi po ako sintonado..actually, parang lamang ako ng kaunting hasa sa isang lata..hehe..biro lang..kung alam niyo..sabaya na lang sa agos ha?

game..

(hmmm..medyo singit-singit po ng mga story ha..para feel..^_^ hmmm..)

“You’re my piece of mind, in this crazy world

You’re everything I’ve tried to find, your love is a pearl…”

hmmm..siya lang at walang iba..marami akong pinagdaanan, marami rin akong nakilala..at sa dami kong naranasan, siguro, masasabi kong siya pa lang ang mismong mismong bonggang-bonggang true love ko..(yes, exaggerated dapat..)..hmmm..bakit? kung ating bubuksan ang mahiwagang baul ng aking pagkabata, first crush? first love interest? first love? hmm, magandang tanong iyan..isa lang masasabi ko, it’s just a very puppy love..so di ko icoconsider na first love ang mga iyon..at sa mga sumunod, naglaro po ako..magalit na ang mga babae na nagbabasa nito pero, just here my reason: naglaro to the point na hindi ko alam ang dapat gawin..nagkakagusto, nagkakacrush..naaattract kung kani-kanino, may mga times pa na bumabalik na ang karma..haaay..siguro, dadating din ang time na ako naman angdadalihin noong bagay na iyon pero di ako takot na harapin dahil kung hindi talaga ako matututo sa mga bagay na pinagdadaanan ko, baka paglaki ko ay isa na akong blogerong masama..at puro katarantaduhan ang ituturo ko sa inyo..anyway, back to the topic.,.ang aking pag-ibig..sabi sa linya ng kanta, ayan din ang masasabi ko sa inyo..haaay..tuwing nakikita ko siya, para bang katulad ako ni jericho sa commercial ng shampoo noong bumagsak siya sa sofa..^_^..at sa pangalawang linya naman? hmm, matagal ko ding hinintay ang pagkakataong ito na makita’t makilala ko siya kahit hindi ko pa sigurado ay “i grabbed the opportunity” dahil, malay natin, siya na talaga..sa tuwing naiisip ko siya, parang kinikiliti ang mga daliri ko sa paa ng mga buhok ko sa ulo..ganon ako kiligin..^_^

“You’re my Mona Lisa…”

i just wanna emphasize this thing..hindi naman halata..haha..hmm..pag sinabing mona lisa sa lugar ni leonardo da vinci, siyempre ibig sabihin ay maganda at kialala sa kanila..gawa niya iyon eh..at isa ang kagandahan ng isang babae na pinahahalagahan at pinepreserve nila dahil tradisyon na nila iyon..isama mo na din ang mga sculptor na si Michaelangelo, Raphael at Donatello..oh ayan, mat ninja turtles ka na..hehe..hey, it’s a trivia, doon po kinuha ang mga name nila..^_^..ai, ano ba itong kuinukwento ko, balik ulit sa tpoci ko..ang aking pag-ibig..basta, siya ang MONA LISA ko, siya lang at walang iba..at kahit maubos ang kilay niya dahil sa kakacompare ko kay mona lisa sa mukha niya, siya pa din at walang iba..^_^

“You’re my rainbow skies

And my only prayer is that you realize

You’ll always be beautiful in my eyes…”

hmmm..at pag maghahanap ako ng silay sa aking pagpasok sa umaga, lalo na pag umuulan, hindi ko na kailangang maghanap ng bahaghari, andun na siya eh..hmm..maraming problema, katulad ng mga naisulat ko na dito, expectations, failures at kung anu-ano pang hardships ang napagdaan ko, at maniwala man si pres. barack HUSSEIN obama o sa hindi, palagi ko siyang pinagdadasal..na sana, siya na nga..palagi akong lumalapit kay BRO, kahit wala si santino, dahil lahat naman tayo ay libreng tumwag sa kanya noh, kahit nakared mobile ka man o hindi, andiyan pa rin siya, naghihintay lang ng tawag mo..pinagdadasal ko sa kanya na sana, mapanatili ko ang nararamdaman ko, ang pag-ibig ko..sa kanya ko naramdaman ang mga bagay na hindi pa abot ng aking pang-unawa..at sino makakapagsabi sa aking pag nasa gitan niyo si BRO, ay hindi kayo magtatagal? ^_^

“The world will turn

And the seasons will change

And all the lessons we will learn

Will be beautiful and strange…”

ang isa sa pinakiinis kong bagay ay ang oras, una, dahil palagi akong nalalate na ayaw kong mangyari, pangalawa, hindi ko na mababalik ang mga oras na nasayang..kung ako na lang sana si superman edi inikutan ko na ang earth at pinaikot pabalik pero hindi eh, im just simply eagleman..^_^..at bakit gusto kong ibalik ang oras na nasayang? marami akong regrets ngayon..bago ako nagsulat ay umiiyak ako..hindi ko mapigilan..sobrang depressed ako dahil sa mga bagay na sana ay makakamit ko na nagyon..ang mga teachers at mga magulang ko, disappointed, pero tanong ko lang, ang pagiging valedictorian ba ay sign ng pagiging magaling at matalinong tao? hindi, hinding-hindi, dahil ito lang ay isang karangalan..at ang nabuo sa isipan ko ay isa lang..ang karangalan na magkaroon ng isang natatanging pag-ibig at galing pa sa BRO ko..tingnan mo, pinarangalan niya ko sa mga bagay na ginawa kong mabuti..isipin mo na lang , palagi ka niyang sinasagot, minasn lang ay sinasagot ka lang niya ng”NO COMMENT” o “NO” dahil hindi pa time at may mas maganda pang bagay na matatamo mo..at iyon nga, sa dami ng pinagdaaanang prioblema ko, hanggang ngayon, nakakapit pa rin ako sa kaisa-isa kong pag-ibig..ayan, natututo kami ng mga bagay na magpapatatag sa amin..at ang mga bagay na iyon? beautiful dahil mas marami kang matututunan kung ano talaga ang buhay at masasabi mong, mas nagiging tao ka..wala akong sinasabing hayop ka dati..at strange? dahil ibang kaalamn iyon, bago..especially sa mga batang katulad namin..experiences aren’t big things..but, they are millions of little things..^_^

“We’ll have our fell of tears

Our share of sight

My only prayer is that you realize

You’ll always be beautiful in my eyes…”

iyong dalawang line na lang ang ihahambing ko sa buhay ni kurikong, ay ni sarimau pala..iyon oh, may tears..lalo akong naiiyak sa mga line sna iyan..pero, kanina iyon..ang mag lalaki ay hindi pwedeng umiyak? hindi po totoo iyon..wag kayong makikinig sa mga hearsay..talaga lang may pakpak ang balita at may tainga ang lupa..pero, ang mga lalaki, dahil sa kinikimkim nila ang galit at lungkot sa dibdib nila ay mas maaga silang namamatay..siyempre, stressed ang katawan, puso, isip at pati utak mo..total destruction ng iyong bodily parts..sabog ang ulirat mo..pero, pag natuto kayong yumiyak kahit minsan, huwag lang sa babae, basta sa mga problema, mas magiging magaan ang pakiramdam niyo..bading? hindi, may rule ba ang mga bading na kapag ang mga lalaki ay bading na? sa kanila mo tanungin, ok lang iyon..we are just equal..at kahit ano pa mang kasarian, kahit sino, pwedeng gawin ang mga bagay na gusto niya..remember: we have our own rights and privileges..medyo nalalayo, haha..basta, ang masasabi ko lang, sa tuwing kasam ko siya at mabigat ang pakiramdam ko, i want to cry in front of her..di lang talaga lumalabas dahil sa pagiging wrong timing pero i crave to do that..at, isa pa, isa sa pinaka-kilig moments ay ang mga mata niya..para bang masasabi ko ang kataga ni badoodles na “see the world through my eyes..” but in this case, in her eyes..^_^

“You will always be beautiful in my eyes
And the passing years will show
That you will always grow
Ever more beautiful in my eyes…”

ehem..ehem..just feel the song muna, mahirap kumanta habang nagkukwento noh..^_^..

“And there are lines upon my face
From a life time of smiles
When the time comes to embrace
For one long last wine…”

haaay..lumulungkot lalo ang lyrics ah..haaay..yes, ther are line upon my face, and this are tears again..may mga oras na nasasaktan din ko, hindi ko alam kung bakit..may mag bagay na hindi ko matake..bukod sa mga selos na nararamdaman ng mga kabataan, basta, walang kulay ang nararamdaman mo kapag hindi mo ito nararamdaman..just think of it as a painting..makulay ang pag-ibig mo pero, kung hindi mo siya hahaluan ng kaunting tubig para magawa ang mga desired na kulay na gusto mo, never mong magagawa ang masterpiece na iyon..tulad ng lapis, may pambura..may ups and downs tulad ng gulong, basta may pros and cons, it is just the reality of life..^_^..long time of smiles..hmm..sobrang dami ng memories na kapag pinagdugtung-dugtong mo ang mga oras at panahon na nakangiti kami at nakatingin sa isa’t isa, hmm, baka mangalay na ang aming mga panga at magaya sa nangyari sa babae sa pelikulang MIRRORS..XD..embrace? that’s my yamashita..oh kaya naman national ko din iyon..yamashita and national treasure..(para wala ng makalampas sa kahalagahan..^_^)..wine? sarap noon..^_^

“We can laugh about how time really flies

We won’t say goodbye…”

sobrang kaunti na lang ang oras ng aming “pagsasama” talaga..siyempre, college life ang next stage ni mario ngayon..pero gaya ni mario, hindi ako titigil hanggang makarating ako sa huli at masave ang prinsesa ko..(mukhang palaka nga lang..)..my frog princess..hehe..at gaya ni mario, it’s just a matter of 1ups..alam niyo iyon? iyong puso? sa akin, it means love..mas maraming love sa iisang tao, o, mas mamahalin ko pa, mas titibay ang pag-ibig na pinanghahawakan sa buhay..oo, kasama ko din ang mga kaibigang nagaala-luigi at yoshi at isama pa iyong mukang mushroom..magagawa ko ito , sa tulong nila..wait for mr, my princess..^_^..we won’t say goodbye..we will not say die..you will always be my apple pie..^_^

“Cause true love never dies

You’ll always be beautiful in my eyes…”

waaaah..sasapakin ko ang hindi um-agree dito..tsitsinelasin ko kaya ng aking sapataos..ay, sasapatusin ko pala kayo ng tsinelas, wala akong pambili ng sapataos noh, tsinelas na lang..true love..uhm ,can you please define it for me? WALANG MAKAPAGSASABI SA KIN NIYAN KUNG HINDI SI BRO..kaya basta kung feel mo, iyon iyon..basta tanong mo lang kay BRO..ako, kay BRO kasi siya nanggaling eh..kaya, im confodent..^_^..basta, mahal ko siya..tapos..^_^

“You will always be beautiful in my eyes

And The passing years will show

That you will always grow

Ever more beautiful in my eyes…”

mas minamahal ko pa siya sa tagal ng panahon..parang tanduay, habang tumatagal, lalong sumasarap..basta, mahirap ipaliwanag ang mga nararamdaman ng isang tao pag umiibig..just think of the quotes: “love conquers all..”,”love is undefined..”, at para sa akin? ” love is..siya..”

“The passing years will show

That you will always grow

Ever more beautiful in my eyes…”

basta, patuloy kitang mamahalin hanggang bukas..hindi forver and appropriate dahil hindi natutupad eh..bukas, bakit? natatapos ba ang bukas? basta, mamahalin ko ang mansanas na iyon hanggang sa mahinog , mabulok o malunok na nga taong kakain..^_^

“ayan, repeat chorus na lang at ang last three lines..”

haaay..natpos na ang kanta..pero, kailan man, ang mga himig ng pag-big na inilagay sa kanta ng aking pagmamahal ay mahirap mabura dahil nasa puso na ng kumakanta..

maraming salamat sa maga nakinig at nagbasa ito..

at sa pinakahuling mensahe, ay iaalay ko sa walang iba kundi kay gellie nadua..

“hmm..maraming salamat sa lahat, sa lahat-lahat..sa mga oras na wala ako, hayaan mo’t magdo-double time ako sa duty ko sayo..sa oras na balewala ka, hmm, babaguhin ko ang word na iyon, gagawin kong balemeron..^_^..at, seryoso na, sa mga oras na magkasam tayo, masaya man, malungkot, malikot, madilim, maliwanag, mainit, malamig, corny, boring, baduy, jologs, maganda ka pa rin sa mga mata ko..”

“

you will always be beautiful in my eyes..

“Nang imulat ko ang aking mga mata, aking nasilayan ang pinakamalawak na lupain sa mundo. Ang kalangitan. Ang mga malalaking ulap na pilit tinatabunan ang asul na kalawakan. Mga huni ng mga pangkaraniwang ibon, kasabay ng tunog ng agos ng rumaragasang tubig. Ang pag-ihip ng hangin na tila sa lamig ay ikaw ay manginginig at sa lakas ay ikaw ay tatangayin sa kawalan. Ang mga tao’y masayang namumuhay, mga batang naglalaro at walang pagod na naghahabulan. Ang lahat ng ito’y aking nasilayan sa muli kong pagbukas ng aking mga mata. Napakapayapa, napakaganda. Dito, dito sa lugar na ito kami nagkita at naging masaya. Siya na nagbigay sa akin ng inspirasyon at pag-asa matapos akong mabigo at nasugatan ng nakakahiwang mga tinik ng pagsuko. Pumikit ako, para maramdaman ang lahat. Ngunit, natawa ako. Isang panaginip lang pala na aking napag-isip-isip… ”

Apat na taon ding nagdaan ngunit kailanman hindi ko siya napansin sa kadahilanang hindi kami talaga pinag-tatagpo ng tadhana. At ang dahilang ito’y gawa-gawa lamang ng mapaglaro kong isipan. Pero, bakit sa tagal ng pananatili ko sa paaralang iyon, ngayon ko lamang siya nakita? Isa lang sigurado ko sa kanya. Ang kanyang pangalan. Madalang ang mga pagkakataong nagkikita kami. Ganito lang ang pangyayari, makikita ko siya, makikita niya ko, pero hiindi kami nagkakakitaan. Kaya masasabing nagkikita nga kami ngunit hindi nagpapansinan. Tatlong buwan na lamang ang nalalabi. Mapaglaro talaga ang buhay. Napakaadik. Bakit ngayon ko lang siya nakilala? sasabayan pa ang tanong na ito ng mga pagtataka katulad ng magkikita pa kaya kami sa kolehiyo? Makikilala ko pa ba siya? Sana, kahit maging magkaibigan na lang kami, ayos na.

Sa mga nasabi kong iyon, para bang nasabi ko na ring bata pa ang aking pag-iisip tungkol sa mga pag-ibig na iyan. Naman kasi eh. Ang senaryo ng buhay ko’y palaging muntik kung tutuusin. Muntik? Oo, iyong tipong pag-ibig na, naging bato pa. pero hindi ko na iniisip iyon sapagkat pinaprioritize ko ang kung anong ibinibigay sa aking ng aking mga magulang. Ang edukasyon. Ang nararamadaman kong ito ay malayo ang agwat sa pinahahalagahan ko. Pero, siyempre, hindi mo masasabi kung kalian darating ang pagkakataong mararamdamn mo na ang isang nakapagtataka at bago sa iyo. Sobrang mapanganib ito kung susuriin. Nakakatakot. Hindi mo malamn kung ano ang gagawin mo.

Nang makilala ko siya ay sa ikatlong taon ko sa paaralang iyon, hmmmm, maganda siya, nasabi ko sa sarili ko. Pero, hindi naging big deal sa akin ang babaeng iyon. Walang naging dating, parang hangin lang na dumaan, hindi pinansin.

Pero bakit ngayon ay gusto ko na siyang maging kaibigan? Bakit kating-kati na ang aking mga bibig sa pagtatanong ng kung ano ang number niya? Hindi mapakaling gusto ding magtanong kung pwede ba tayong maging magkaibigan? Iba na ata ang nararamdaman kong ito.

Sinuswerte nga naman kung tutuusin pero, maswerte talaga ako. Minsan pala’y pumapanig na rin sa akin gang tadhana. Paano ko nasabi iyon?

Malapit na ang JS Prom sa aming paaralan at ako ay napili bilang isa sa mga sasayaw ng isang special number sa darating na gabi noon. Hindi ko alam kung ang tawag ba talaga doon ay “kutilyon” dahil naririnig ko lang sa aking mga kaklase. Sinabi sa aking ng kaklase kong siya ang magiging partner ko sa practice hanggang sa “moment of truth”. Pero noong unang araw ng paraktis ay wala siya. Hinanap ko ng hinanap, wla pa din. Sumunod na tinawag ay kami na, ngunit sa kasamaang palad, ako lang ang lumapit sa aming guro kaya maghintay na lamng daw ako. Tinawag naman ang babeng iyon na dahil sa kanya ay hindi ako mapakali. At nagtaka akong isa lang din siyang pumanik sa entablado at sinabing absent ang kapareha niya. Walang atubiling sinabihan kaming kami daw muna ang magkapartner. Waaah. Nagulat, kinabahan at nasiyahan. Iyan ang tatlo kong naramdaman. At medyo nabawi ang kasiyahan ng sabihin ang word na “temporary” dahil baka iyon lang ang araw na kami ang magiging magkapareha.

Tumugtog na ang piyesa at kami ay tinuruan na ng mga steps. At dahil nga isang maituturing na “formal celebration” iyon, magsasayaw din kami ng mga sayaw na hindi malikot at modern, mala classic ang dating. Waltz at kung anu-ano pa. pagbow ko ay hinawakan ko ang kamay niya at pumunta na kami sa pwesto. Wala akong masabi, ni hindi ako makaimik. Parang umuurong ang aking dila. Kaba.

Pagdating sa pwesto ay may partikular na pagkakataong ganito ang mga sumunod na nangyari.

“magkahawak ang ating kamay at walang kamalay-malay, na tinuruan mo ang puso ko na umibig ng tunay…”

Hinawakan ko ang kanyang baywang, kailangan eh. Nahihiya man ako, baka naman kami ang mapagalitan. Bigla siyang nagsalit na “OK lang”. doon na nagsimula nag tiwala ko sa kanya. Hindi naman sa wala akong tiwala sa kanya ngunit doon ako mas nagkaron ng lakas ng loob na magsalita. Isangnapakaikling “sige” ang naibulalasa ng aking bibig. Pagkatapos ay nakdantay ang kanyang kamay sa kamay ko, ang isa pa niyang kamay ay sa balikat ko. Parang heaven ang feeling noon, ang saya ko dahil ang “dream girl” kong maituturing ay sa mga oras na iyon ay katabi ko, malapit ako sa kanya at take note, magsasaywa pa kami. Minsan, nagkakatinginan, ngiti lang ang aming isinusukli sa bawat isa, sa bawat tingin namin. Naisip ko sa sarili kong sana, ganito na lang ako habang buhay. Sana kahit panaginip ito, hindi na ako magising. Pero, nakakalungkot mang isipin, hindi pwede iyon, ayun at natapos na ang maliligayang sandali. Matapos noon ay hindi ko na malimutan ang kamay niya na habng nakadantay iyon sa mga kamay ko ay nafeel kong gusto ko siyang protektahan sa mga sandaling iyon. Hindi ko na malimutan, lagi kong tinitingnan ang kamay ko, at nag-iimagine ang mga pangyayaring iyon. Sana maulit ulit next week, sabi ko sa sarili ko.

Dumaan ang linggo at nagkaroon ng programa kung saan sasayaw na naman sila. Kabilang siya sa mga dancers ng paaralan. At akung tatanungin ako’y dapat na hindi kasama sa sayaw na iyon dahil parehong kanan ang paa ko. Oo, hindi kaliwa, kanan..hehe. sa kanilang mga practice, hindi ko maiwasang tumingin sa kanya, masdan ang kanyang kagandahan, lalo na ang kanyang mga ngiti. May pagkakataong muntik na niya kong mahuli sa pagsilay ko sa kanya. Habang busy ako sa pagsilay, may nagsabi sa akin na may practice daw ulit kami sa susunod na araw. Haaaay.

Ang bunting-hininga na iyon ay laan para sa isang malungkot na konklusiyon. Mukhang hind na kami magiging magkapartner dahil galing daw sa sakit at magaling na ang kaklase kong kapartner ko talaga. Siguro baka andoon na rin ang kapareha niya. Nakakalungkot. Hmm. Hanggang pangarap na lang siguro ang maging kaibigan, kaclose at higit sa lahat maituring siyang isang mahalagang tao.

—————————————————————————————————–

ang ibang bagay sa itaas ay hindi tunay , siguro’y masasabi kong panaginip ito.. hindi ito nangyayari sa realidad.. bunga lang ito ng isang matinding paghanga..^-^

Linggo, walang pasok at gaya ng dati nasa tambayan na naman si Lee hawak ang kanyanag sketch pad na nangangalahati na at lapis habang naghahanap ng subject sa kanyang drawing. Mula sa kanyang kinauupuan na malaking bato, makikita mo ang buong bayan, malalanghap mo ang sariwa at malamig na hangin, makikita ang mga ligaw ngunit makukulay na mga bulaklak, at ang mga damo ay makikita mo hanggang sa abot ng iyong mga mata. Ito ang kanyang tambayan, mataas, tahimik at mapuno, sa itaas ng bundok. Ganito ang buhay niya tuwing lingo puwera na lang kapag umuulan. Apat at kalahating oras na siyang nandoon at sa wakas ay nakahanap na rin siya ng subject. Dalawang bulaklak at isang bato ang napili niya dahil parang kakaiba, ang isang bulaklak ay nakasandal sa isa pa.

“Ang ganda,” sabi ng malamyang boses ng babae.

Nagulat si Lee at muntik pa niyang maibagsak ang sketch pad. Bihira lang kasi ang mga tao doon sa bundok, mabibilang mo lang sila sa iyong mga daliri.

“Naistorbo bakit? Pasensya na.” Ang sabi ng boses.

Lumingon si Lee at nakita niya ang isang babae. Kayumanggi, katamtaman ang taas, hindi masyadong singkit, ang buhok ay lampas ang balikat, at may hikaw na hawig na hawig sa bulaklak na iginuguhit niya.

“Ayos lang ‘yun” ang biglang sagot ni Lee. “Nagulat kasi ako bihira ang pumapasyal ditto, huwag kang mag-alala” paliwanag ng binata na namumula.

“sigurado ka ba?” tanong ng babae. “oo nga eh, by the way I’m Lee ang you are…”

Sabay abot ng kanang kamay upang makipagkamay. “ I’m phoem” at inabot din ang kanyang kamay. Mabilis ang kanilang kamayan dahil kapwa nahihiya pa sa isa’t isa.

“talaga bang mganda ang gawa ko? Ngayon pa lang kasi ako nakarinig ng papuri mula sa isang babaeng kaedad ko pa..” Pagdududa ng lalaki. Nataw si phoem at sinabing “oo nga!” umupo at nakuwentuhan ang dalawa na para bang matagal nang magkakilala. Maya-maya pa’y may tumunog na cellphone, kay Lee pala iyon. May nareceive siyang messageat sabi ay:

“Li nung oras ka uwi? Mnanaghalian na tau:)

Agad niyang binura ang mensahe at isinilid ang cellphone sa bulsa ng pantalon niya. “paano ba yan, pinapauwi na ko.” Pamungad ng binata. “ikaw? Hindi kappa ba uuwi? Hatid na kita, sa’n ba bahay mo?” “hindi , wag na, salamat na lang, malapit lang naman ditto ang tinutuluyan ko.” Sabay tayo ni phoem. “sandali,” pigil ng binata. Binuksan niya ang sketch pad at pinunit ang kaninag iginuguhit na larawan. Sinulatan niya ito at iniabot sa bagong kaibigan. “tago mo”malambing na sabi ni Lee, “pero bakit? Sa’yo to ah.” “pasasalamat ko yan para sa bago kong kaibigan” “pa’no nice meeting you at sana magkita tayong muli.” Umalis si Lee pababa ng bundok na hindi man lang nakapagpasalamat si Phoem.

Limang araw ang nagdaan: pasok, aral bahay ang naging takbo ng buhay ni Lee. Sabado ng gabi ay inihanda na niya ang mga dadalhin para sa kinabukasan, may mga ngiti sa kanyang mukha. Ang mga ngiting parang excited at may gustobng makita. Pagkahiga na pagkahiga niya ay bumuhos ang ulan, habang [ponakikingagan ang patak ng ulan ay bumuntong hininga siya. Lingo ng umaga pero hindi pa rin ito tumitila kaya napilitan siyang manatili sa bahay. Dlawa, apat, anim na oras ang lumipas at nasa kwarto pa rin siya.maya-maya’y tinawag siaya ng kanyang mommy upang utusan na bumili ng patis sa malapit na grocery. Dali-dali siyang bumaba at kumuha ng paying na kulay asul, at bago siya lumabas ay tiningnan niya muna ang orasan, alas onse na pala. Ang pinakamalapit na grocery store sa kanila ay tatlong kanto ang layo. Pagpasok niya sa grocery store ay narinig niya ang babaeng kumakanta mula sa radio at narinig ang mga linyang “as long as the stars shine down from the heaven, as long as the rivers flow to the sea… biglang napansin niyang dalawa lang pala sila sa loob nito, bukod sa kahero. Ang taong ito’y nakacap, babae, at may sahdes na para bang may pinagtataguan. Mabilis niyang nakuha ang pinabibili ng kanyang ina at naksabay pa niya sa pila ang babae.

“magkano po lahat?” tanong ng misteryosang babae.

Mukhang pamilyar ang boses na iyon kay Lee, hindi niya lang matandaan kung kaninoiyon. Siya na ngayon ang iniintindi ng kahero at biglang pumasok sa isip niya na kay phoem ang boses na narinig niya kani-kanina lang. biglang kinabahan si Lee. Bumilis ang tibok ng puso niya. Dali-dali niyang binitbit ang pinamili at nagtungo sa pinto ng grocery. Sa labas nandoon angbabaeng-nakacap, naghihintay ng masasakyan. Npangiti si Lee at tinawag ang babae, “phoem,” sabay lapit ditto.

“kamusta ka na? matagal na tayong hindi nagkita ah!”

“eto ayos lang,” sagot ni phoem.

“okay din yang porma mo ah, sino pinagtataguan mo?! Biro ni Lee.

“ha! Ah…eh…bakit mo naitanong?”

“wala lang!” sabay ngiti ng binata.

Nagkuwentuhan ang dalawa, sa sobrang tagal hindi nila napansin na tumigil nap ala ang ulan. Maya-maya pa’y nag-vibrate sa bulsa ni phoem ang kanyang cellphone. Kinuha agad ito at binasa ang mensahe:

“ellow! How’s my super model G.F.? mis na kita, kaylan kb bblik d2? Nwis twg nlng me after a couple of min. kei?

“ o, may cellphone ka pala? Can I get your number? Tnong ni Lee kay Phoem.

“sure why not!” sagot ni phoem sa kaibigan.

Pagkabigay na pagkabigay ni phoem nh kanyang number kay lee ay nagpaalam na ito.

“edi pa’no kailangan ko ng umalis, tatawag kasi boyfriend ko” sabay daan ng kumakaripas na ambulaniya na malaksa ang sirena. Hindi tuloy narinig ni Lee ang huling parte ng sinabi nip hoem, kung ito ba’y boyfriend, o friend o bye friend. Tumakbo si phoem palayo at ngayon nama’y si Lee ang hindi nakapagpaalam. Kya habang tumatakbo si Phoem, tinanaw siya ni Lee at bumulong ng “ ingat…sana magkita tayo muli, namimiss kita friend.”

Lumipas na naman ang weekdays at cellphone lang ang naging tulay ng kanilang communication. Nagkasundo sila thru text na magkaroon ng picnic sa tambayan. Linggo ng umaga at nagkita ang dalawa sa malaking bato dala-dala ang kanilang baon. Inilatag ni phoem ang dilaw na table cloth, sabay hiaga ni Lee. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at huminga ng malalim at dumilat. Samantala, si phoem ay umupo sa tabi ni Lee hawak ang “stylish” na paying at tiningnan si Lee. Napatingin si Lee kay Phoem at iniwas ng dalaga ang mukha niya kay Lee gamit ang paying, sa likod nito ay namumula si phoem.

“ang taba mo pala!” asar ng binata sa dalaga habangsinusundot ng binat a angtgiliran nito.

“ ang yabang mo! Ting-ting!!! Ganti ng dalaga. “ hindi ako magiging mo…”

Pigil ng babae “wala, wala”

“ano ‘yun” usisa ni Lee.

“hin-di-ko-sa-sa-bi-hin!” makulit na sagot ni Phoem at tumakbo palayo na parang nagpapahabol. Tumayo si Lee at hinabol ang dalaga, paikot-ikot sila sa mga puno, sa sobrang pagod, tumakbo pabalik si phoem sa table cloth na halos isang dangkal ang layo ni Lee sa kanya, halos sabay din silang humiga at hinihingal. Nagkangitian sila at tumawa ng walang patid. Biglang may inabot si Lee kay phoem. Isang bato. Isang makinis at medyo bilog na bato.

“ano ito?!” pagtataka ng dalaga.

“wala lang, idagdag mo sa ibinigay ko sa iyo.”

“at baket?” patanong na asar ng babae.

“kasi naniniwala ako na pag may minamahal ka, hindi maganda pag binigay mo ay bulaklak, tsokolate o stuff toy. Kasi, pag bulaklak, nalalanta, so ibig sabihin nun namamatay ang pag-ibig mo. Pag-tsokolate, natutunaw hindi solido ang pagmamahal. Stuff toy naman, nasisira din, peor pag bato matigas solido at matagal masire. Gets mo?!!”

“a, okay” sabay abot ng bato at itinago sa handbag.

Lumakas ang hangin at nagiging itm ang ulap. Maya-maya ay may maliliit na patak ng ulan sa mukha ng magkaibigan. Unti-unti pero bumibilis at biglang bumuhos ang ulan. Napatayo ang dalawa at dali-daling iniligpit ang mga gamit. Tumakbo sila pababa habang lumalakas pa rin ang ulan. Sa sobrang babaw ng bulsang pinaglalagyan ng cellphone ni phoem hindi niya napansin na nahulog ito at dumausdos sa bangin.

Pagkatapos ng picnic, ilang lingg silang hindi nagkita dahil busy pareho at hindi ma-contact ni lee si phoem. Balisa si Lee gusto niyang makita si phoem, gusto na niyang magtapat sa dalaga ta sabihin ang balita. Habang si phoem ay naglalakad galing sa post office, binabasa niya ang sulat na pinababalik na siya dahil marami pang pictorial na naghihintay sa kanya. Matagal pa rinpala ang inilagi niya doon. Kaya habang nag-eempake siya ng mga gamit ay naalala niya ang sketch at baton a ibinigay ni Lee. Kinuha niya ito sa drawer at napaluha ng bigla at sinabi.

“bakit kung kalian sigurado ka na ay saka pa mawawala…”

Dumaan muna si phoem sa grocery upang bumili ng makakain. Pagkalabas niya ay may nakita siyang pamilyar na tindig. Gusto niya nang tawagin pero wala siyang lakas na banggitin ang pngalan kaya lumapit na lang siya. Kinuha niya ang left side earphone at inilagay sa kanyang tenga. Nagulat si Lee at napatingin sa kanyang kaliwa. Nakita niya si phoem na kinakanta ang linya na pinapakinggan niya.

“Farewell to you my friend, we’ll see each other again…ang lungkoy nung kanta”

Sabi ni phoem.

“phoem!!!” sabi ni Lee na may halong tuwa.

At nag-usap ang dalawa tungkol sa kani-kanilang pag-alis. Maya-maya ay sumandal si phoem sa balikat ni Lee at umiiyak.

“ Basta pag tumigil na ang paggalaw ng mga ulap babalik ako at magkikita tayong muli.” Sabi ni Lee upang patahimikin na ang kaibigan…

Dalawang taon ang nagdaan, si phoem ay nakahiga sa dilaw na table cloth sa tabi ng bato sa tambayan. Tinitigan niya ang langit, at pumikit, nakatulog siya. Naalimpungatan siya at pagkadilat ay una niyang nakita ang langit, walang bakas ng anumang ulap. Bigla siyang nakarinig ng boses, boses ng lalaki…pero hindi ito pamilyar sa kanya…

-story from John Angelo Gibas, my cousin..

El tiempo pasa, el tiempo llega, pero es contigo con quien quiero pararlo.

Have You Seen Desperate Housewives: Season 1 Episode 14 – Love Is in the Air?

Episode Synopsis:

Susan looks forward to a romantic Valentine’s Day date with Mike. But breaking into a neighbors house in his continuing search for clues, Mike gets shot by the jittery owner, and tries to hide it from Susan during their dinner out. Susan knows he’s lying when he claims to have accidentally shot himself, but she still does not know why. After reconciling their relationship, Bree discovers something new about Rex when it comes to his sexual needs. Lynette is cranky and lonely old neighbor accuses the Scavo twins of thievery as Lynette tries her best to handle the situation. Gabrielle’s work adventures continue as she gets a gig as a mattress model for the “Siesta King” Charles Skouras. She soon gets fired and ends up working as a cosmetics girl and had a meeting her her hostile ex-maid, Yao Lin. The annoying Felicia Tilman stumbles upon a clue in the Young family past when she recognizes a photo of Mary Alice as a Utah hospital worker named Angela who worked with Mrs. Huber in Utah.

So what do you think of this episode?

If you missed it, you can watch it here.

Am primit aceste insiruiri de cuvinte de la cineva foarte drag mie … Imi par cele mai frumoase cuvinte aranjate in cel mai romantic si dureros mod…

Nu au farmec daca nu canta Yiruma in fundal..

“E aproape dimineata…

Fie zi,fie noapte esti umbra mea,esti cea care imi
calauzeste pasii…insa esti doar fata din vis !!!”

Bakit kaya sa tuwing hinahanap-hanap mo ay hindi mo makita ngunit pag hindi mo naman pinansin at pinahalagahan ay tsaka ito dumarating? Ang buhay talaga, so much for its ironies but hindi naman natin mapipigilan ang mga ganitong uncertainties.

Wala na kong tiwala sa kanya. Lagi niya lang akong pinapaasa, sinasaktan, nililito, at binubuyo na ang magiging resulta ay ako pa rin ang talo. Ni isa, walang natira sa kin. Pero, ganoon naman talaga ang takbo ng buhay ko, may darating, may mangaangkin, may makikita ngunit malabo naman ang mata ng isa. Kung kelan mayroon na, parang sumosobra ang mga dumarating. Kung kailan nag-iisa, tsaka lalong pinapadama na walang kasama.

Siguro, ako na rin ang magsasabing “ako na rin” ang problema dahil napakabata ko pa siguro sa ganitong bagay. Sa mga post kong nauna tungkol sa bagay na ito, marami na rin pala akong napagdaan ukol dito. Marami ng mga taong minalas, nasaktan at kung anu-ano pang nagawa ko na sabi nila.

Hindi lang naman ako ang may kasalanan. In such a feeling (feeling because i have not experience any relationship na matatawag na may relasyon nga) between two people, they are complement of each other. Hindi magwowork iyon kung siya lang ang nagmamahal, ikaw lang ang nagmamahal o iba ang gusto bukod sa pagmamahal.

Hindi ko naman masyadong ieelaborate ang pag-ibig na ito dahil sabi ko nga, wala na kong tiwala sa kanya.

Eh bakit ko naman sinulat pa ito, pinabasa pa sa inyo?

Hindi ko din alam, it’s just nagising na naman ang natutulog na damdamin kahit papaano. Ngunit hindi sa paraang nagmahal na ulit, siguro, pwedeng tawaging in some way pero ayoko namang isipin na ganoon.

Dahil, for most of us, (para sa mga nagtake ng upcat), sa pagpasok mo dito, you will have the burden not to be inlove again in the period of time na nandito ka sa unibersidad. Bawal pairalin ang nararamdaman dahil kaya ka nga pumasok dito ay para mag-aral.

Naririnig ko na naman ang boses ng math prof ko na nagsasabi lagi ng “mag-aral mabuti”.

Actually, maganda pa nga ang burden na ito kahit icompare mo pa sa kung anong dilemma diyan sa tabi-tabi.

Siguro, may tatanggi diyan dahil nakuha pa rin nilang magmahal. Depende naman iyon sa tao, lahat ng bagay magkakaiba sa tingin at sa standards ng bawat tao. Kaya minsan, mali tayo sa pagjudge sa mga tao kung sino ang mas magagaling na para sa tin, wala naman talagang tao na mas magaling sa kapwa niya, we are born equal ang it’s is just a matter of some factors kaya nagkakaroon ng pagiging una at magaling.

Now, back to topic.

Ang gusto ko lang naman sabihin ay masaya na ko ulit sa nararamdaman ko ngayon. Marahil, mali ito in some way because of the burden pero hindi eh. Hindi mo naman mapipigilan ang isang taong makaramdam at kahit ang mismong taong iyon, hindi niya din mapipigilan iyon. Baka sumabog ka. Pwede siguro niyang mapigilang ngunit pwede naman hindi ah? Kailangan mo lang itong kontrolin at ng sa ganoon ay ikaw ang magdominate sa iyong damdamin, hindi ikaw ang pagharian ng iyong nararamdaman.

Hindi ko na patatagalin ito at ng makapasok na ako dahil may klase ako ngayon siyempre.

Sa haba ng sinabi ko, ito lang naman ang nais kong iparating:

“masaya na akong kahit ang simple, sandaling pagramdam sa kamay niya ay maramdaman ko. Masaya na kong nakikita siyang nakangiti, na magkaibigan kaming dalwa. Lahat naman ng bagay na dumarating katulad niya ay may dahilan dahil kung wala, ano pang silbi ng bagay na iyon? Basta, ngayon, hindi muna kailangang pairalin ang nararamdaman dahil may mga pangarap pa akong gusto kong abutin at ipagamalaki sa taong kung sino man o kung siya man ang magiging kasama ko sa oras na makuha ko iyon.

Masaya na sa kaunting kwento, kaunting pag-uusap sa pagitan naming dalwa. Hindi naman siguro masamang kahit sa mga salita at kilos ay iparamdam na lamang na mahalaga ang taong iyon. Wala namang kailangang ipagtapat. Wala namang kailangang linawin sa mga oras na ito.

Masaya na akong kahit sa lahat ng nangyari sa buhay ko, napagbigyan ako, kahit sandali ng tadhana na makaramdam muli, na kahit ang tanging sigurado ko lang ay ang isang kaibigang hindi mawawalay sa kin at ang kamay na iyon, hindi ko pa din ipagpapalit sa kahit anong bagay na mas higit pang pagmamahal.

Ayoko na muna. Ayoko pa muna muli.

isang buntong hininga.

Masaya ako kahit sa ala-alang nagkahawak kami ng kamay….”

“sometimes, everything comes around just for the sake of coming,to teach us all the things..may be, some are meant to be there, but others, they just have to passed in front of us so we can learn..”

Reconozco que me gusta cocinar, y cuando puedo incluso innovar un poco (pero solo un poco). Cojed lápiz y papel!!

Ingredientes para 4 personas:
- 1 litro de caldo de pollo
- 100 gr de setas (teriyaki, niscalos…)
- 200 gr de jamón picado
- 200 gramos de mantequilla
- 1 vaso de vino blanco
- 200 gr de queso rallado (el que os guste)
- 1 hebra de azafrán
- 5 tazas de café de arroz
- 1 cebolla mediana
- Sal y pimienta

Por una lado, en una sartén, refreír las setas, y cuando ya esté casi hecho, le añadimos el jamón (para que no se queme!!que las setas tardan más en hacerse).

IMPORTANTE 1: Es de vital importancia que el caldo que vayamos agregandole a la mezcla esté caliente (que no hiviendo), ya que en otro caso, bajaríamos el punto de cocción del rissoto, y nos quedaríamos sin él.

Por otro lado, empezamos a calentar el caldo de pollo en una cacerola.

EMPEZAMOS A HACER EL RISSOTO!

IMPORTANTE 2: El fuego para hacer el rissoto tiene que ser bajo (de 3 sobre 10), ya que es un plato que se cocina poco a poco, y eso sí, siempre removiendo para que no se pegue.

Cojemos una olla (sin rima) de tamaño grande y agregamos 100 gr de mantequilla a calentar. Añadimos la cebolla muy picada, y cuando veamos que se empieza a dorar le añadimos el arroz, dándole vueltas sin que se pegue. Al poco (1 minuto o así, no esperar a que se pegue) le añadimos el vino blanco. Seguimos moviendo la mezcla, y cuando veamos que casi se ha consumido el vino, le agregamos un cazo de caldo de pollo (seguimos removiendo poco a poco), y así sucesivamente, hasta que, después de unos 20 minutos o así el arroz esté “al dente”. No nos olvidemos de, en uno de los últimos cazos de caldo de pollo que le añadamos, disolver la hebra de azafrán para darle ese toque.
Cuando tengamos el arroz al dente (sin que le mezcla esté demasiado caldosa), le añadimos las setas, el jamón, el queso y el resto de la mantequilla; seguimos removiendo la mezcla salpimentando al gusto. Cuando adquiera la textura deseada, de densidad y punto del grano, emplatamos y listo!!
Acompaña muy bien con un vino blanco (tipo verdejo) o un tinto joven afrutado.

¿El resultado?, os lo podeís imaginar, DELICIOSO!!