In a change to the advertised schedule, today’s post is going to be music-related as I’m joining the debate on the album of the noughties.  Following the success of the sportsman of the decade blogs (Tom Victor’s post links out to all of them), we at CJS are now going to pour forth on the greatest contributions to the world music scene in the last 10 years…  Follow the debate by using this Twitter hashtag: #albumofthedecade, and vote on it here.

Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not

The album's mildly controversial artwork

“Anticipation has the habit to set you up / For disappointment…”  Has an album ever had a more portentous opening line?  Its bathos and casual self-deprecation show that Alex Turner and the gang knew they were under pressure to perform when they finally brought an LP to the table, but there is an arrogance to it too: they knew they’d just made the best album of the decade, and they wanted to have a bit of a laugh about it.

When Arctic Monkeys released their debut on Monday January 23, 2006, the atmosphere was incendiary.  They had been catapulted into the limelight since giving away free CDs at their early gigs which had then hit the internet at the tail end of 2004.

Fascination was rife with Alex’s grotty evocation of life as a young man in Sheffield: the grimy bars of Rotherham in ‘Fake Tales of San Francisco’ are delightfully juxtaposed with the romance of New York, and the multivalent “lines” of the performers effortlessly debase the trendy image of musicians taking cocaine.

It all started, really, with ‘I Bet You Look Good On The Dancefloor’.  When it was released as a single in October 2005 and shot straight to the top of the charts the band became more than an internet phenomenon; they became a national obsession.  Young people could identify with their tales of boozy nights out and minor run-ins with bouncers (as in ‘From the Ritz to the Rubble’, about the legendary – and now defunct – Sheffield nightclub Kingdom).

The perspective of the lyricist is disconnected from his position; Turner is a young man about town but he shuns the boorish behaviour of those he sees “squaring up proper shouting” in ‘Red Light Indicates Doors Are Secured’.  He chooses here to laugh at it but later, in closing track ‘A Certain Romance’, he adopts a weary acceptance: “They’ll never listen / Because their minds are made up”.

Arctic Monkeys on stage at Old Trafford County Cricket Ground, July 28, 2007

The realism of the album allied with Turner’s vernacular was perhaps what most piqued the public’s consciousness; “int”s and “summat”s pepper the album, but obviously ‘Mardy Bum’ made the most of this.  That track in particular shows how well they can do pathos as well as humour; the words resonate with that poignant desperation of a man at the end of his tether in his relationship.

Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not has everything.  It draws on popular culture in much the same way as The Libertines did in their references to classic British comedies; the lines from ‘You Probably Couldn’t See For The Lights But You Were Staring Straight At Me’ which refer to Some Mothers Do ‘Ave ‘Em (“So tense, never tenser / Could all go a bit Frank Spencer”) are not so esoteric as Doherty and Barat but are brilliantly humorous.

‘When The Sun Goes Down’ – which was probably even better in its original incarnation as ‘Scummy’ – is probably the most widely-known song from the album, and it still has revellers (particularly in Sheffield’s indie clubs, such as The Leadmill) bawling along in unison.  The snarling, grungey portrait of backstreet Sheffield cemented Turner’s position as one of the great social commentators of British music.

There are no weak spots, lyrically or musically, on this award-winning album.  Even Gordon Brown, when he was Chancellor of the Exchequer, tried to jump on the relentless bandwagon of Arctic Monkeys love, though later had to admit he couldn’t name a single song from them.

Since then, it’s all gone a bit Frank Spencer for him…

Pop & RnB Goddess Janet Jackson has revealed in an interview with the The Times newspaper (UK) that she is planning a European tour in 2010.  It has been over 9 years since Janet has embarked on a European leg, the last time was for “The Velvet Rope” tour in 1998. Her last tour “Rock Witchu” for 2008’s LP “Discipline” was planned to be worldwide but was cancelled due to her coming down with Vertigo, an illness which could be detrimental for a performer who dances around as much as she does.

As mega Janet fan I’m sure you know I’m screaming right now, really and truly this is what Janet needs I think f*ck the US they dont even know good music anymore, all their wrapped up in is whose shaking there coochie in a video. Tut!. 

Funny enough I’m not too surprised shes taking it over here I’ve noticed a lot of US artists are starting to promote overseas more than their home country, and to be honest it’s better, expand your market, improve your fan base and reach out to people who arent lucky enough to visit your shows in the states.

It’s been way too long since Janet’s rocked this side of the pond we all await her return, That’s the way love goes.

벤츠SL65AMG,벤츠CL,람보르기니무르시엘라고,LP,

벤츠SL65AMG,벤츠CL,람보르기니무르시엘라고,LP,

www.elfkiss.com

람보르기니,마세라티,벤츠S55AMG,벤츠SL65AMG,벤츠CL,람보르기니무르시엘라고,LP,마세라티,GT,재규어,아우디S8,아우디S6,콰트로,R8,보배드림,혼다S2000,엔카,벤틀리플라잉스퍼,벤틀리GT,롤스로이스팬텀,페라리F430,F50,F40,페라리캘리포니아,미하엘슈마허,맥라렌,슈퍼카,보배드림,중고차,강남아우디,BMW,Z3,Z4,Z8,M5,M6,시보레콜벳,카마로,뷰익,허머,험머,험비,H2,H3,에쿠스,YF소나타,하이튜닝,하이켐,브램보브레이크,팔켄,요코하마,고지겐,SK엔카,크라이슬러,오펠,HAMANN, BRABUS, ABT, TECHART, 포르쉐박스터,까레라GT,911 터보

보배드림,튜너파크,바보몰,모터크래프트,메이크업카,렉서스,도요타,MR-S,닛산 ,발리 펜디 돌체&가바나 루이비통 조르지오아르마니 엠포리오아르마니 베르사체 티파니&코 막스마라 포치 에르메네질도 제냐 버버리 헐무트 랭 페레가모 프라다 미우미우 셀린느 안나수이 비비안 웨스트우드 크리스찬 디올 샤넬 까르띠에 에르메스 DKNY ST.듀퐁 에트로 미쏘니 불가리 지방시 까사렐 마크제이콥스 끌로에 발렌시아가 아 테스토니 블루마린 보스 아이스버그 로렉스파텍 필립 프랭크 뮬러 피아 테크노마린,Honda(혼다)S2000, 어코드, 씨빅, 엘리멘트, 오딧세이, 파일럿,Toyota(도요타)수프라, Bb, 캠리, 코롤라, RAV4, 4러너, MR2, 씨에라, 셀리카, 야리스,Infinity(인피니티)G35, G37, M35, M45, FX35, FX45, Q45

Nissan(니싼)350z, 알티마, 멕시마, 370z, 300zx, 퀘스트, 큐브, 스카이라인 R34, GTR R35, 실비아Scion(싸이언)tC, xA, xB, xD

Lexus(렉서스) IS, S-F, GS, LS, GS, ES, SC

Audi(아우디)A4, A5, A6, A8, (S4,5,6,8) Q7, A3, RS4, R8, TT

BMW 3시리즈 5시리즈 6시리즈 7시리즈 , M3, M5, M6, Z3, Z4, X3, X5, X6

Cadillac (캐딜락)CTS, DTS, 에스컬레이드

미츠비시 렌서, 렌서에볼류션, 이클립스, 3000GT

(Porsche) 포르쉐 박스터, 카레라 GT,케이맨(GT),카에네(GT),911,924, 944,968,카레라 S

Lotus(로터스)엘리스

Ford(포드)머스탱, 익스페디션, 익스플로러 포드 GT

Lamborghini(람보르기니)가야르도, 무르시엘라고 (LP640), 디아블로, 리벤턴

Ferrari(페라리)f430, 360모데나, F335, F40, 엔조, 피오라노

Auton MartinDB7, DB9, 라간다, 벵퀴시, 벤타지, 자카토

코니세그CCR, CCX

SUBARU(스바루)임프레자(wrx, WRX STI) , 레가시

벤츠 Benz S클레스,E클레스,C클레스,CLS, CL, CLK, SL, SLK

Mandag fikk jeg endelig sparka meg selv bak sånn at vi fikk gått oss en skikkelig tur. Det var en “morsom” opplevelse. Det hadde regnet dagene i forveien og da jeg skulle gå hadde det frosset på, så skogsveien jeg gikk på var dekket med is store deler av turen. Når det da er bratte oppoverbakker hele veien blir det jo litt interessant. Og det er klart, går det oppover når jeg går ut på tur må det jo nødvendigvis være nedoverbakker når jeg vender nesa hjemover. Tror hundene også syntes det var litt vanskelig, i ene oppoverbakken gikk jeg på siden av veien og da kom plutselig en liten Zoffis seilende ned på isen ved siden av meg – sittende, med et småskeptisk uttrykk i trynet. *ler* Så løp hun opp igjen og gjorde det samme på nytt, da fikk jeg hanka henne inn halvveis så hun slapp å skli helt ned i bunnen av bakken igjen. Hun så helt komisk ut der hun satt, holdt på å le meg skakk.
Det var imidlertid ikke så komisk da vi skulle ned igjen, da klarte jo jeg å ramle. Rett på ei vond hofte og en forkalket skulder. Nice. Jaja, smertene forsvant litt senere på dagen, så det gikk jo bra.

Så har vi vel egentlig ikke gjort så mye mer før i dag. Eller, har jo hatt små økter med Zofia og fri ved fot og utgangsstilling. Endelig begynner hun å få disse nye tennene sine sånn at det går an å leke skikkelig, hun har vært litt sånn halvveis i leken pga tannfelling. Det er jo selvsagt forståelig, når tennene faller ut og det blør og herjer så er det jo ikke så deilig å ha drakamp. Så vi har brukt mye godbit i stedet, og det funker jo helt fint det også. Hun er flink og prøver så godt hun kan å gjøre rett, så det går sakte men sikkert fremover. Holdtene hennes er utrolig raske, jeg prøvde meg på en springmarsj her om dagen og bråstopp, og tror du ikke lillejenta klaska rompa si i bakken på et mikrosekund. Rett og fin er hun stort sett også, hvis jeg bare går skikkelig. Dvs ikke veiver med armer og greier i ren iver.

I dag har begge hundene fått hvert sitt spor. La ut til Cane først, ca. 450 meter vil jeg tippe. La ut 5 pinner og en og annen pølsebit faktisk. Poenget med sporet i dag var å trene på venstrevinkler og pinner. Jeg har oppdaget at han ofte sjekker bittelitt til høyre først i venstrevinklene. Det er ikke noe stort problem, det tar ikke tid og han har full kontroll på sporet og har aldri mistet det i en vinkel, men det ser jo penere ut for meg som går bak hvis han velger rett vei med en gang. Derfor la jeg pølsebiter eller pinner etter venstrevinklene for å se om det hadde noen effekt. La pinnene med variert avstand mellom de, sånn at det ble kort mellom noen og langt mellom noen. Jeg prøvde også å legge de der det var høy vegetasjon slik at de “forsvant” litt nedi sånn at han skulle måtte lete etter de og ha nesen skikkelig på etter pinner siden han har slurvet litt med dette de siste par sporene. Sporet fikk ligge i rundt 30 minutter vil jeg tro, i mellomtiden trente jeg med Zofia, det kan du lese om litt lenger ned.
Planene mine fungerte helt topp, han sjekket mindre i venstrevinklene siste 3/4-deler av sporet – bortsett fra èn, det var en spiss vinkel. Og han slo kjempefint og plukket alle pinnene. Han fikk også med seg alle pølsebitene. Han måtte snu seg og se på meg da han fant første pølsebiten, nesten som han spurte “får jeg lov til å spise den? Er den til meg?”. *ler* Søtisen min det. Veldig fornøyd med han i dag.
Åhh, holdt på å glemme oppsøket. Det gikk til venstre i dag, og var bare 10 meter langt. Han gikk rett ut, sjekket en meter til høyre og valgte venstre, så det var kjempeflott.

Zofia har som sagt også gått spor i dag. Og endelig husket jeg å la henne være hjemme mens jeg la ut sporet, for det blir for mye påvirkning hvis hun ser at jeg legger det ut. Tidligere har vi stort sett hatt kjempekorte spor på 15-20 meter, så tok det littegranne lenger i dag og la ca. 75 meter. Hadde litt pølsebiter i starten for å roe ned tempoet og i første vinkel, altså 3-4 skritt før og etter vinkelen. Jeg sa egentlig sist at jeg ikke skulle ha vinkler med henne enda, men måtte jo forsøke likevel selvsagt.. Ellers hadde jeg vel 3 små depoter i sporet pluss ett i slutten. Halvparten av sporet gikk på gress og andre halvparten på jordbunn med mindre vegetasjon. Også var det vel litt is et sted i sporet også som jeg gikk noen få meter på.
Lot ikke sporet ligge mer enn at jeg gikk hjem og hentet henne, så det var nesten helt ferskt. Hun ble superivrig da jeg gikk av asfaltveien med henne i bånd, hun har allerede lært at da skal vi trene spor. Nesa og halen gikk og gikk.
Hun startet fint, men som sagt litt ivrig så hun pendlet bittelitt i starten. Men det var ikke mange skrittene før hun begynte å gå riktig pent. Hun får heller ikke gå hvis hun ikke er i kjernen, da stopper jeg og holder igjen. Det tåler hun kjempefint, og jobber til hun kommer i kjernen igjen, så hun skjønner hva hun skal. Første vinkelen der godbitene var ble superpen, hun fikk med seg alle godbitene og det var null sjekking når sporet vinklet. Hadde laget en halvmåne, her var det litt vingling med det samme igjen, men så fant hun til sporkjernen igjen og da var resten av sporet helt nydelig. Jeg ble SÅ stolt da jeg gikk bak henne i dag. Hun jobbet så sinnsykt bra, det virket som poletten har ramlet litt ned hos henne når det gjelder spor. Eventuelt hjalp det nok at hun ikke fikk den påvirkningen som hun aldeles ikke trenger, altså dette med å stå og se på at jeg legger ut. Det jeg ble skikkelig imponert over var hvor fint hun gikk i resten av vinklene, og også at hun roet ned av seg selv da hun kom til der jeg hadde gått på isen. Det er ikke gitt at en totalt urutinert hund selv roer ned når det blir litt vanskeligere.
Da vi kom til slutten gikk jeg frem og koste litt med henne mens hun spiste pølsebitene. Knipset av båndet, og da hun var ferdig å spise pølser fortsatte hun å spore opp mot asfaltveien selv om jeg hoppet og jodlet ved siden av henne. *ler* Jeg prøvde jo å få henne til å skjønne at vi var ferdige, men hun var ikke det hun. Så måtte hun jo få litt godbiter av meg siden hun var så flink og sporet videre. *plystre*

I kveld har vi hatt et par økter med kryp, jeg og Cane. Jeg har jo startet helt på nytt med denne, så nå jobber vi bare krypteknikk, jeg står enten i front eller bøyd ved siden av han. Det går sakte, men sikkert fremover og endelig begynner denne øvelsene å bli positiv for meg igjen sånn at jeg klarer å kose meg med den. Da blir den jo også enda kjekkere for Cane. Siste økta i dag tok han til og med et par helomvendinger i kryp, superpent. Så jeg har tro på at vi skal klare å ordne denne etterhvert.
Hadde egentlig også planlagt fremadsendingstrening i dag, men veien er så glatt at jeg ikke klarer å gå normalt på den da den er islagt med vann oppå. Så det får vi ta når det enten fryser igjen eller isen smelter vekk.

A Place To Bury Strangers – exploding head (vinyl)
Bomp 2: Born In The Garage (boek over Bomp! Records)
Culture – chant down babylon (midprice)
Diane, Alela – alela & alina (10″ vinyl)
Eek-a-mouse – peenie walli (midprice)
Flaming Lips – embryonic (2cd + 1 dvd versie)
Hammill, Peter – in the passionkirche, Berlin 1992 (2cd live)
Israel Vibration – feelin irie (midprice)
Kane – no surrender
King, Carole – tapestry (vinyl re-issue)
McCartney, Paul – good evening NYC (2cd + dvd)
No-Man – mixtaped (dvd)
Rolling Stones – get yer ya-ya’s out deluxe (box met 2 cd/1 dvd)
Segall, Ty -my sunshine (7″ op Troube in Mind)
Skatalites – occupation ska – the very best of (mooie, goedkope 2cd)
Taylor, Chip – yonkers NY (luxe 2 cd)
Transatlantic – live in Europe (dvd)
Tricky -meets south rakkas crew (dancehall remake van Knowle West Boy)
Wolves in the Throne Room – live at Roadburn (cd + dvd)

Vanaf 1 december tellen we op onze weblog de 31 beste platen van 2009 af!

Criança de maneira geral tem uma memória de elefante. Como a minha, durante a vida que me cabe até agora, nunca foi lá muita coisa, sempre me instigou conversar com gente que demonstra boa memória (piadinha ridícula: o ruim é lembrar das conversas depois). Pra ser mais correta comigo mesmo, devo dizer que minhas crises de insônia – desde adolescência – acredito, já promoveram um verdadeiro “tiute” no meu cérebro.

E Theo, com todo o seu tinir da pouca idade, manda ver…

Semana passada, o domingão foi na casa do amigo Iro, em Aldeia, que Theo adora. No terraço, musiquinha boa era ouvida de um toca disco. Iro mandando ver seus LPs na vitrola. Nem preciso dizer que “aquela máquina” – com o disco girando – fez Theo parar por um bom tempo e observar.

Congela o tempo.

Vamos pra hoje, sexta-feira pela manhã. Já é de praxe que quando Theo acorde não nos acorde. Ele se levanta e vai, geralmente, recomeçar de onde finalizou o dia anterior. Hoje ,acordei com Pluct Plact Zum, de Raul, no repet, tocando no som Micro Sistem de Theo. CD. O Som que Theo ganhou do avó Acioli no Natal retrasado.

Me levantei para ficar com ele. Já vem então o início da tagarelagem.

“Mamãe você já sabia que esse CD existia? Você já tinha escutado ele aqui em casa?”

E eu: “Claro, meu amor. Fui eu quem comprou esse CD pra você. Mas pelo jeito você é quem descobriu ele só agora” respondi com certa ironia… : )))

Adendo: pensei em como o tempo é relativo. Pensei em como descobrir torna irrefutavelmente o velho em novo. E que isso não acontece de maneira linear. Vi até uma frase essa semana no twitter que me fez ficar pensando sobre… E que isso pode acontecer a vida inteira, como uma brincadeira relativamente que corre entre boa e ruim.

“Aproveitei a viagem do pensamento e completei para Theo: “Filho, essa música mamãe ouvia quando era pequena”

Aí ele me interrompeu: “mas naquele disco grande que gira, não foi?”

: (((( silêncio. Meu tempo é outro para Theo. Sou de que tempo?

ps: Indo pro colégio, eu olhando pro pé dele dentro do carro. “Filho, temos que comprar uma sandália nova para o colégio. Teu pé já está passando. “Aí ele: “não, mamãe. Não vou nunca dar essa sandália. Vou guardar para o meu filho. Pausa: risos…..

O pai, pelo retrovisor, também se abrindo. E ele, Theo, continuou: “isso mesmo, mamãe. Eu quero guardar para dar ao meu filho. Eu vou ter dois: um de verdade e Miró (o gato). : )))) Ok. você está dizendo, a gente guarda então. : )

ps1: pergunta de Theo também hoje durante a “luta”matinal para tomar o suco, quando é de laranja (segundo ele, a fruta que mais odeia): “mamãe, porque as tomadas vão ficar com três furinhos? A do meu quarto já é. Você vai mudar as outras da casa?” E eu: onde tu ouviu isso, criatura? Na televisão. : )))

ps2: Theo não vai no banheiro com ninguém dentro. Quando é pra fazer cocô, pede apenas pra ajudar a tirar a roupa. Depois me manda passear até ele me chamar de volta para “fazer o trabalho sujo”: ) Mas …. eu, como de costume, vou saindo do banheiro, e ele: “mamãe, você pode colocar o “tamborete” aqui na minha frente e pegar uma revistinha preu ler?” É pra rir…. : )))))

Com certa ironia, respondi: “que tipo de revista você quer ler? (não, Theo não lê ainda – leitura pra ele é “ler”as imagens). E ele só não me dê essa aí de cima que eu já li. : )))) Ok. Faço o que ele pede e me mando achando graça dessa criatura.

ps3: o ventilador xodó acabou de cair no chão. Ele, que estava só com duas hélices (uma já tinha quebrado) agora acaba de perder mais uma. Prometi que vamos comprar uma hélice. Inconformado d’eu estar aqui no computador e não ter saído de imediatamente comprar, disse que ia tirar um cochilo para o tempo passar logo e quando acordasse eu não estar mais aqui. : )

ps4: estou em casa hoje, porque a babavó foi ao oculista. A foto para este post eu coloco à tarde, porque, como já disse, brigo com tecnologia e nesse Mac de casa só Michiles sabe mexer…

E mais, a propósito, Theo disse que o cérebro é o nosso computador. E que o de Miró, como ele é um animal, não funciona bem. ))))))

Então viva a sexta-feira e esse começo com tempo para por em dia blog. Antes que a minha memória me traia….. : )

Apple (s aapl) said it was going to allow independent content producers open access to the tech and process behind iTunes LP and iTunes Extras, and it has done good on that promise, as TUAW reports. Today Apple has created a dedicated page on its website that offers devs interested in the format “everything you need to know to create a rich, interactive experience around your music and movies. All right in iTunes.”

For those who may have missed it, Apple introduced the iTunes LP and iTunes Extras rich media formats for albums and movies when it released the latest major update to iTunes, version 9. Both LP for music, and Extras for movies, package extra content with a customer’s purchase, including videos, behind-the-scenes info, commentary and more.

There was some speculation shortly after the launch that Apple was purposely keeping the enhanced formats closed, and letting only major labels in on the party, in exchange for a $10,000 per album/movie admission charge. Apple denied the allegations, and it turns out it wasn’t lying.

Anyone who wants to can now head over to Apple’s site and check out three documents that should help even well-motivated amateurs work their way through the creation of the new value-add formats. There’s a template for both, and also a template how-to document that provides step-by-step instructions about how to create your LP or Extras.

For now, each and every artist and label that wants to create either an LP or an Extra for their album or movie will have to go through a manual submission process. And that’s only if you’re able to submit at all. The submission process is currently limited, with Apple directing people to contact their label or studio reps to see if they have access. Apple intends to have automated, electronic submission in place in the first quarter of 2010, but until then, most people will probably be stuck creating without any real hope of publishing.

I Gudbrandsdølen Dagningen 23/11 2009 fant jeg denne artikkelen;

(Det tar litt tid før siden kommer opp. Du finner artikkelen på venstre side. Jeg har kopiert artikkelen under.)

«Syk i tre år– frisk på tre døgn»

Under denne tittelen hadde GD en interessant artikkel om ME-syke Mette Høvern fra Lillehammer og hennes behandling med såkalt «Lightning Process(LP)».

Kjempefint at hun er blitt frisk, det gleder meg og sikkert mange ME-syke, men historien høres for meg usannsynlig ut. Dette kan jeg si fordi jeg har hatt ME i åtte år, og mitt sykdomsforløp har vært av en litt annen karakter.

Flere diagnoser: Min ME-historie startet etter en vanlig høstinfluensa med feber og muskelsmerter oktober 2001. Jeg ble aldri ordentlig bra igjen, og årene gikk med mye ledd/muskelsmerter,  mage-/tarm-, øye-problemer og utmattelse. Immunsystemet endret seg også slik at binyrene begynte å produsere for lite kortison. Det endte med diagnosen «Polmyalgia revmatika».

Så i mai 2009 ble jeg i hui og hast lagt inn på Lillehammer sykehus med diagnosen hjerteinfarkt. Blodårene var blitt betente, trolig som følge av revmatismen som igjen trolig var en følge av ME.

Kan jeg bli bra igjen med LP? Neppe. Jeg tror ikke at personer som er blitt ME-syke av infeksjoner kan bli bra igjen av et LP-kurs av tre dagers varighet. Jeg tror diagnosen disse personer har fått ikke har vært riktig. Hadde jeg hatt troen på at jeg ville ha blitt bra igjen, hadde jeg selvsagt for lengst reist til London og gjennomført LP-kurset, selv om det koster 15.000 kroner.

Gjennombrudd i ME-forskningen? For vel én måned siden publiserte derimot amerikanske forskere at de trolig er et skritt nærmere løsningen på ME-gåten. Forskerne har nå påvist et helt nytt retrovirus – kalt XMRV – hos en stor andel ME-pasienter. Dette viruset kan angripe levende celler i immunsystemet og plante virus- DNA i cellenes arvestoff. Når cellene blir aktivert gjennom infeksjon, aktiveres også produksjon av nye virus som angriper nye immunceller. Dermed blir immunforsvaret gradvis brutt ned. Denne nye forskning gir, ifølge forskerne, en testbar hypotese for årsaken til ME, noe som kan være et svært viktig gjennombrudd i forståelsen av denne tilstanden, som fram til nå har vært svært så omdiskutert i medisinske miljøer.

Jeg ønsker all forskning lykke til og håper snart ME-gåten blir løst slik at det blir slutt på synsingen rundt ME. Personlig har jeg dårlig tid for jeg savner min friske kropp.

Terje A. Grini, Moelv

————————————————————-

Tusen takk til deg Terje A. Grini fra Moelven!

Tego typa powinniście znać już dość dobrze, jeśli czytujecie od czasu do czasu tego bloga. To on współtworzył Projekt Wyspy, nieistniejący już swoją drogą, który wypuścił całkiem sympatyczną EPkę. Teraz trafia do ludzi z solowym materiałem, który – sugerując się tym, co można podczas jego odsłuchu usłyszeć – powstawał przez 3,5 tygodnia. Biorąc pod uwagę fakt, że na wydanie niektórych płyt trzeba czekać czas bardziej długi, niż krótszy czas nieokreślony, jest to wynik całkiem niezły. Właśnie ten czas sugerować mógłby, że jest to płyta czysto zajawkowa. A widzisz – jest wręcz przeciwnie – bo to nieźle przygotowana płyta oparta na fajnym koncepcie.

Podczas jej pierwszego odsłuchu przyszła mi do głowy myśl – porównanie pewnych elementów tej płyty do “Zamachu na przeciętność”, który follow upuje w “Pozwól mi być sobą” autor tego EP. Stop. Mimo, że tematyka obu wydawnictw jest na pozór zupełnie odmienna, dobry słuchacz (tutaj propsuje sam siebie) jest wstanie zauważyć kilka podobieństw. Duchu stara się wprowadzać w swoje flow elementy ciekawe, aby styl oraz nawijka nie była monotonna jak u innych graczy, te elementy można odnaleźć u Mesa właśnie. Teksty w pewnych momentach są podśpiewywane, podobnie czynił na “Zamachu” TenTyp. Drugim nawiązaniem jest podzielenie materiału na części, które zastosowali również ludzie w Trzecim Wymiarze w „Czterech porach rapu”. Wiedz o co chodzi.

Na sam początek, tego składającego się z dwudziestu numerów albumu, uderza nas “Imperium” oparte na prostym w budowie, ale uderzającym pewnym powiewem agresji czy też grozy, bicie. Duchu płynie, rzucając wieloma metaforami, porównaniami oraz, co lubię szczególnie, grą słów. Typ rzucający wiele bliskich w budowie, ale odmiennych w znaczeniu słów ma u mnie propsy na starcie – zresztą wiecie jak się gra słowami.

“Niedziela” to ostatni dzień tygodnia, ale już drugi numer na płycie. Gitara w tle – coraz częściej swoją drogą pojawiająca się w bitach – oraz narzucanie na wokal Ducha ciekawych efektów dźwiękowych, powodujących, podczas słuchania na słuchawkach efektu zarówno rozproszenia jak i możliwości poznania autora. Ten oddalając od membrany wokal stawia dystans, barierę pomiędzy nim, a słuchaczem. Kiedy natomiast głos staje się bliższy, nawijane są rzeczy mniej osobiste i takie “do słuchania” dla ogółu. Takie wiem – to dość innowacyjne spojrzenie na muzykę, ale chyba ciekawe

Trzeci utwór (“Lirycysta”) trafia do nas bitem rodem ze Stanów. Takie odnoszę wrażenie, które już na samym początku burzy Duchu. Wchodzi na ten bit znacznie odważniej, niż 50Cent, czy też inny “gwiazdor sceny światowego rapu”. Słyszelibyśmy u nich pewne elementy podśpiewywania – tutaj raper rzuca wersy atakujące słuchacza. Zabieg ciekawy – efekt jeszcze bardziej. To wbrew pozorom nie czyste bragga, a sposób rozmowy z słuchaczem. Właściwie to rozmowa z nim. Specyficzna.

“Lirycysta”, czyli numer trzy na płycie nagle się kończy i Duchu daje nam do przesłuchania intro do tracka “Pozwól mi być sobą“. Spokojne, zupełnie odmienne flow oraz odmienny stosunek do słuchacza. Zdecydowanie bardziej stonowany. Bit także karze nam zupełnie inaczej odbierać ten utwór, stąd też pewnie takie, a nie inne moje odczucie.

Trafiamy do utworu głównego – “Pozwól mi być sobą” (bo intro wprowadza coś ważnego no nie?). “Jak myślisz raper – nazewnictwo pierdolić, ale ten tytuł cie utwierdza w przekonaniu, że utwardza mój charakter” – rzuca w pierwszej szesnastce Duchu. Prawdziwie, szczerze i to właśnie do mnie trafia. Przekonuje mnie głównie przed chwilą wspomniana szczerość – otwarta polemika z samym sobą. I tak też ten numer bym odbierał – właśnie jako polemikę z samym sobą. Bardzo podobny efekt osiągnął w swoim “Zamachu” Mes – w utworze “Smaku życia”. I kiedy autor zaczyna być nam osobą bliższą, zaczyna być “naszym przyjacielem”, którego decyzję rozumiemy, bądź też z nimi się w pewnie sposób utożsamiamy, trafia w nas ta “szóstka”.

6 – czyli “Nieważne czego słuchasz“. Tutaj doszukiwałbym się nawiązania do OIOMu. Jak sam tytuł mówi nieważne czego słuchasz – otwórz oczy na inny gatunek – zresztą – powinieneś to dobrze wiedzieć. Jednak – tutaj na pierwszy rzut nie idzie Duchu, a jego kompan Emen. To on nawinął pierwszą szesnastkę. Nie owija on w bawełnę - “Słuchałem kiedyś rocka i dead metalu”. Szczere uderzenie – jak wiadomo – obie subkultury, jeśli mogę to w moją opinię na temat płyty wrzucić – nie są sobie bliskie. Umiejętność słuchania wielu gatunków muzyki, co mówi dalej Duchu, pozwala zobaczyć więcej. Ciekawe połączenie dwóch gatunków muzyki – takich wymian gatunkowych chciałbym usłyszeć jak najwięcej – podoba mi się.

Siódmy utwór (“Koszmar”) zaczyna się charakterystycznym elementem mixtapów Gurala, do których na swoim “Stick2mynameright” nawiązywał sarkastycznie Tetris. Mam wrażenie, że na początku mamy trochę ucięty utwór. Wokal zbyt spokojnie “fade inuje”. Po głośniejszym numerze, ten sprawia wrażenie, cichego – zbyt skrytego w swojej formie. Krótka szesnastka – choć treściowo ciekawa – w formie w jakiej została zaprezentowana nie przekonuje.

Następnie mamy “Spiczles“, czyli monolog Ducha, skierowany do słuchaczy. Możemy też podczas tego wejścia usłyszeć informację o planowanym wydaniu albumu Emena. Czekam na kwiecień 2010 w takim razie. „Spiczles” kończy część pierwszą, która tytułu nie otrzymała.

LOVE HAPPENS:

“Body boom” to świetne flow Ducha, które w połączeniu z dobrym tekstem daje temu numerowi coś pozytywnego. Tekst może działać na wyobraźnie. Znów słuchacz może utożsamiać się z autorem i choć tekst zdaje się mieć kilka mega follow upów do przeżyć Ducha, tekst napisany w taki sposób, że dotyczy to nas samych. Props.

Dochodzimy do numerów 11 i 12. W pierwszym słyszymy znów ten ciekawy efekt z “Niedzieli”. W utworze mamy, jak nazwa wskazuje “Wyciąganie wniosków” – dobrze nawinięte – podoba mi się. Jednak, aby, moim zdaniem, sprawdzić ten numer trzeba go słuchać w pakiecie z kolejnymi z tej części.

Wszystkie dotyczą tej samej sfery życia – tekst rzucający szczerością – może być polemiką na temat tego, co usłyszeliśmy we wcześniejszym tracku. “Wczoraj” uderza mnie wyznaniem – “Sam byś ocipiał, mając pod globusem tyle zdań, zaczynających się od – mam dosyć kurwa!” jest mistrzem samym w sobie, a łącząc to genialnym sposobem nawinięcia sprawia jeszcze lepsze wrażenie. Razić w tym utworze może wokal śpiewającej w refrenie artystyki i zdecydowanie bardziej wolałbym usłyszeć, jakiś inny tekst nawinięty przez Ducha, choć akurat do sfery tekstowej refrenu zastrzeżeń nie mam

„Kochanie” dotyczy tej „drugiej”. Razi mnie na początku wokal Ducha – zbyt krzykliwy moim zdaniem. Ten utwór jest kolejnym, który może chwytać nas szczerością – zresztą jak cały album. „Kochanie” jako, że zazwyczaj jest dla nas najważniejsze tutaj także takie wrażenie może sprawiać – trwa najdłużej.

“Najcieplejsza zima” uderza mnie jak Amazing Kajna. Tekstowa polemika – znów gra słów, która pozwala na głębszą rozkminę. Jako, że czytałem ostatnio “Zimę miejską” Mickiewicza – widzę w tym utworze obraz podobny. Widzę też pewną scenę z “Apartamentu” – oglądałeś to wiesz o co chodzi. Mega propsuje za sposób przedstawienia sytuacji przedstawionej, czyli dwóch zakochany w sobie ludzi – zimno jest, ale ciepło jest

“Kurwa znajdę tekst” – czyli Duszek “Miał słabość” wraz z Pikiem. Elementy jazzowe w bicie słyszę ludzie. Jaram się już Piku wchodzi świetnie – pewnym głosem – dobrą intonacją i płynąc na poziomie. “Traktuj nas poważnie, ale nie bierz z nas przykładu” - kończy Piku. Nie chciałbym, ale chyba za późno.

POD KONIEC:

Część trzecią zaczyna Duchu jak prawdziwy narrator. Obserwacje świata obserwowanego przedstawione przez autora są trafne. Dobrze, że takie numery jak „Jeden” powstają, bo czasami pomagają zwrócić na pewne elementy uwagę. Zazwyczaj giną gdzieś w czeluściach innych utworów – ale na nich też warto się zatrzymać. Mimo wszystko.

„Baw się dobrze” w sumie to jeden z ciekawszych numerów tego albumu. Prawdziwe spojrzenie uczestnika spotkań oprocentowanych, na jego postawę tuż po zakończeniu. Świetne – ironiczne – rozmowa z kobietą – później jej opinia na temat skończonego faceta. Z doświadczenia mnie uderza. Nie oszukujmy się – na pewne tematy patrzy się przez pryzmat swoich prywatnych przeżyć. Dla kogoś ważniejszy, lepszy będzie tekst o czymś – z czym będzie się identyfikował.

Tym razem duet Emena z Duchem spotkał się w znacznie innej sytuacji. Teraz jest spokojniej, klimatyczniej. Temat rzucony przez Ducha pozwolił na zaprezentowanie się Emenowi w mniej metalowo-rockowej scenerii. W końcu nie zawsze jest źle, więc  “Nie jest tak źle“. Mniej lub bardziej ironiczny utwór pozwala poczuć się ważniejszym Tobie słuchaczu – w końcu możesz mieć gorzej;)

Jesteśmy już „Pod koniec”. Niby to koniec, a jednak jeszcze dwa numery do końca, nie licząc tego oczywiście. Znów fajna, nawet lepsza niż poprzednio, gitara. Tekst bardziej jest monologiem – innowacyjne podejście do rapu. Lubię niekoniecznie nawijane teksty – rap czytany, recytowany. To nawet niezły pomysł na krótką EP – recytacja rapu, bądź poezji na bitach.

„Poniedziałek” to numer 19. Znasz ten bit z intra do „Pozwól mi być sobą”. Znów spokojny stonowany temat. „Nie umiem grać – to mów mi fake music” trafia. Znów. Duchu ma to do siebie, że nie tylko w tym utworze, potrafi celnie ripostować rzeczywistość.

„Szukam/Spadam” to już ostateczne zakończenie, nie tylko części „Pod koniec”, ale także albumu/mixtapu o tym samym tytule. Duszek mówi – że opisuje to co boli go, mówi – o sobie. Znów ironizuje – nie pytaj o idoli, bo nagrywam z nimi. Kończy wszelkie spekulacje, jeszcze zanim rozpoczniesz jakąkolwiek polemikę. To album Ducha i to on tutaj polemizuje, polemizuje z samym sobie.

Trudno mi mówić o albumie, który tekstem przekazuje tak wiele treści oraz wartości, który zawiera w sobie tak wiele odmiennych emocji i uczuć. Trudno powiedzieć coś, co może Ciebie zachęcić do sprawdzenia tego – po prostu sprawdź to, aby zrozumieć, co ja, po odsłuchu mogę czuć.

Tak więc – odpowiadając na pytanie zawarte w tytule – Duchu kończy z.. ? Samym sobą, jednoznacznością, pewnym etapem swojej przygody z rapem. Przeszedł Duszek na poziom wyżej – teraz musi wrzucić bieg numer dwa i nie cofać się. Rozkmina udana – sfera tekstowa stoi na bardzo wysokim poziomie. Jeśli zaczynałeś pisać w chuj z nudów, to ciesze się, że ten stan Ciebie dopadł.

Dobra, kończę, trochę się rozpisałem. Wyszła mi bardziej interpretacja, niż recenzja materiału. Oba jednak elementy są ze sobą powiązane. Jeśli można z tekstów oraz samego rapu wyciągnąć ciekawe wnioski – coś jak w utworze numer 10 – to znaczy, że chyba warto to sprawdzić. Do tego też Was zachęcam – sprawdźcie materiał tego młodego, moim zdaniem posiadającego mega potencjał gracza, który jeśli nie spierdoli tego, co ma i tego co robi, może zrobić jeszcze więcej. Tak więc propsuję materiał – artystę i samą rap grę. 5

Tracklista:

01. Imperium (intro)
02. Niedziela
03. Lirycysta
04. Pozwól mi być sobą Intro (skit)
05. Pozwól mi być sobą
06. Nieważne czego słuchasz feat. Emen
07. Koszmar (snippet)
08. Spiczles (skit)

Love Happens
09. Body Boom
10. Wyciągnij wnioski
11. Wczoraj feat. Dia
12. Kochanie
13. Najcieplejsza Zima
14. Mam słabość feat. Piku

Pod Koniec
15. Jeden…
16. Baw się dobrze feat. Dia
17. Nie jest tak źle feat. Emen
18. Pod Koniec
19. Poniedziałek (Outro)
20. Szukam/Spadam

Propsuję też autora zdjęcia (Jacka Olczaka) – fajna okładka.

No i link do płyty dopadniesz na http://funkra.weebly.com/

Hello all, and greetings from Whitianga, which is a beachy sort of town in the Coromandel area of New Zealand… basically a ferry ride away from Auckland.

Just an update from where I left off – we definately walked to our new hostel… in the rain… uphill 90% of the time… with our packs. A little ridiculous but definately a proud story. Our hostel was a gorgeous 1900s era home called “Verandahs” because it had lots of them. Beautiful, clean, overlooking Western Park, one of the oldest parks in Auckland. I went for a run… which turned into a walk (heh), because it was so gorgeous. In short, it was in a trendy area, and we much enjoyed it. We then took a ferry to Coromandel Town. I got some gorgous photos of the Auckland skyline, but alas, am having a hard time finding internet that has photo uploading capabilities!

We’ve just finished a couple of days at Coromandel town,  a small town that reminded me, in a lot of ways, of Elk Point. Small – no traffic lights – with friendly people and a home-y sort of feel. We stayed in the Anchor Lodge motel/hostel, which was really neat in that it was a bunch of bungalows, all with different sea-themed names, like “Treasure Chest”, “The Last Resort” and the “Galley”. I was staying in the hostel part, in the “Blue Marlin Cabin”. It appealed to my sense of cheesiness. Our room, itself, was TINY! A double bed in the main area… and then, you trun around, and there is a ladder, that’s about a metre off the ground. And, climbing up the ladder, a twin bed. And, of course, that was my bed… and I have short little legs, folks! So I had to use my backpack to give myself some height to get on the ladder… but it was cool.

We went on a Kauri walk, yesterday morning. Again, all uphill, but through beautiful forest with incredible views.  Kauri’s are a certain kind of tree that are important here – I don’t know all the details yet, but as far as I understand, they have a lot of importance to the Maori culture. They’re very useful, I gather. And I guess, when the Europeans came along, there was a mass Kauri harvest that significantly depleted the supply of the trees, which caused a lot of problems. So now, there’s a huge focus on regrowing the Kauri forests, hence the walk that we took! So it took about 15 minutes to climb up to the Pa lookout, which was… epic. That’s really the best way to put it. You could see a panoramic view of the coastline, the forests, the town, the farms… incredible. Continuing on our way, we think we encountered (maybe, maybe not!) the Kiwi Christmas tree, which (sp) is the Powahuka? Or somesuch? I’ll find out as we get closer to Christmas, I’m sure. It’s a deciduous tree that has red flowers with little yellow stems, and it’s beautiful. So that was exciting. We also found some creeeeeepy lizards, that were brown and small and quick like a centipede. Kind of freaked me out, a little, but it was cool.

Once we got back, we hung out in a grassy area across from the hostel, with one lone table to read/write/draw at. It was a wonderful afternoon! The highlight: this bird here, makes the most unusual sound; a combination of honking and whistling. I got it on tape, so I’ll have it forever. It was super cool.

Now in Whitianga (pronounced FH-itianga), with blessedly quick internet, we are staying in a hostel that’s right on the beach. We’ll be doing some more activities here – tramping to Shakespeare cliff, kayaking, and hopefully making it out to Cathedral Cove (which is quite famous, I guess), and to Hot Water Beach, where you can dig holes in the sand and have a spa bath. I’m pretty stoked. After that, we’re heading to Tauranga, to hopefully get a job! Or something. Which might make me feel useful and less like a lazy holiday-er.

Discovery: L&P, a soda that is World Famous in New Zealand, and DELICIOUS! It’s a light lemony flavour.. from Peroa (sp) and I LOVE IT! And I don’t really like pop, so this is pretty amazing!

To be honest, I think the further away I get from the big-city, the more I enjoy myself. What a revelation! I’m loving it so far, although the “season’s greetings” featuring Santa in some trunks (or togs, as they’re called here) take a little getting used to.

Happy onset of the Holiday season, all!
Love Steph

Ahora que los trabajos escasean y los solicitantes abundan, es buen momento para conocer cuáles son las actitudes que las empresas están buscando para contratar personal.

 PUBLICIDAD 

 ”Las organizaciones prefieren a gente con disponibilidad y buena actitud, más que aptitudes, porque finalmente se puede aprender una tarea, pero es difícil modificar la personalidad”, dice en entrevista la directora general de Hewitt México, Rosa María Farrell.

Esto no quiere decir que el conocimiento no sea necesario para ocupar puestos específicos, ni que la capacitación sea un simple accesorio.

Existen plazas que requieren un conocimiento muy especializado, por lo que una vez que una organización encuentra un elemento valioso es muy difícil que lo deje ir, asegura por su parte la directora general de Manpower México, Mónica Flores. De ahí los beneficios de la especialización.

La capacitación y actualización también son elementos claves para que una empresa te mantenga como personal clave, “Lo que se aprendió en la escuela caduca rápidamente, así que al menos un empleado debe reevaluarse una vez al año”, confirma el director general de Bumeran.com México, Mateo Cuadras.

 A continuación, te enlistamos las actitudes que las compañías buscan en tiempos de crisis (y no tanto):

1. Decisión:

Ésta es una de las más apreciadas, ya que le da al individuo el impulso necesario para ejecutar acciones concretas que pueden beneficiar al desarrollo de la empresa.

2. Cooperación y trabajo en equipo:

Quien trabaja bajo este esquema generalmente no pelea por el poder, más bien colabora y genera ambientes de solidaridad y compañerismo. Para tener esta actitud es necesario escuchar y reconocer los aciertos e ideas de otros.

3. Adaptación:

El mundo laboral actual, con o sin crisis, vive cambios rápidos y drásticos, por lo que una persona que sabe adaptarse y explotar sus fortalezas en cada ocasión es sumamente valorada en una empresa, asegura el director de Mercadotecnia de OCCMundial, Edgar Arreola.

4. Diplomacia:

Los problemas están a la orden del día en cualquier empresa, pero es importante saber que situaciones delicadas requieren de actitudes diplomáticas para manejarlas con suavidad, lo que ayuda a evitar roces e irritación. “Basta con un gesto gentil, una palabra justa o escuchar con atención para aliviar tensiones en el trabajo”, asegura Farell.

5. Coherencia:

Ante los problemas es indispensable mantener tu posición firme, para lo que es necesario tener claridad de pensamiento y control de las emociones. Siempre hay que alinear lo que se dice con lo que se hace.

Sin olvidar la capacitación y actualización, poner en práctica estas actitudes y ‘vendérselas’ al reclutador o a nuestro jefe, nos ayudarán a no formar parte o dejar atrás las filas del desempleo

 fuente:

http://mx.news.yahoo.com/s/20032009/65/n-business-5-actitudes-trabajo.html

Gefunden im Netz.

::ZinGZanGZunG presents::

for more informations click  HERE  happy shopping and lot of greetings, zyma 

::ZinGZanGZunG presents::

diejenigen, die hier hin und wieder vorbeiswitchen, wissen, dass ich eigentlich ein fan aller erdtöne bin. nur, manchmal packt mich der rappel und es muss was quitschiges und schrilles her. und ausserdem, wer von euch kann zu dieser tristen jahreszeit nicht auch ein wenig extra farbe brauchen diesmal mit einem gruss an liberty!

• skin. estyle
• haare/hair. Vanity Hair (New Release Gift)
• shape. SerGG
• outfit. *LP*
• nägel/nails. Ibizarre (Dollarbie)
• brille/glasses. Redgrave (Dollarbie)
• schal/scarf. MD
• tasche/bag. Dark Mouse
• armband/bracelet. Kunstkammer
• highheels. Stiletto Moody (Anniversary Gift)

Obie Trice, fostul component care-si merita pe bune locul in crema artistilor  smecheri (bine vanduti/bine vazuti) de la Shady Records, apare cu una bucata piesa care va fi prezenta pe Special Reserve, acesta fiind proiectul la care lucreaza in momentu` de fata, iar piesa se numeste I Am.

Via: XZ .

Nuestros grandes amigos de Kreils estrenan nuevo video clip promocional, en donde (dicho sea de paso) aparecen nuestros ArtCases. En sus propias palabras, “son parte ya de su vida”. Les dejamos el video:

A temperatura ideal para o armazenamento do vinil é de até 35ºC, segundo William Carvalho, da fábrica de prensagem de vinis PolysomBrasil, http://www.polysombrasil.com.br/geral.htm. Temperaturas mais baixas são boas para o armazenamento, desde que não excessivas. Os vinis devem ser guardados em lotes de 10 a 12, cada um em seu próprio escaninho. Evite o armazenamento na diagonal. Gordura dos dedos e poeira devem ser evitados. Evite a formação de umidade, guardando-os em estantes com portas (mesmo que vazadas) e baús com tampa, pois o abafamento preserva a umidade e protege bactérias e fungos, que poderiam ser eliminados com a simples força da ventilação e luz. Vinis contaminados com bactérias e fungos prejudicam não só o vinil com o nascimento de sujeira proveniente das colônias de bactérias e fungos em seus sulcos, como a sua saúde. Guarde-os em prateleiras ao ar livre, com boa ventilação e em em locais que permitam entrada de luz geração de e calor. Quartos que não pegam luz e calor devem ser evitados. Jamais use naftalina: Ela imprega seu cheiro nos vinis.

Skin: <TheAbyss> [ SKIN ][ Adam Crius_Deep Tan ][ Chin Beard ]

Hair: Aitui – Hair – Blindside w/headband – Dark Brown Highlighted

Shirt: Emery – Tank Men #Carrot

Pants: GAGA BERMUDA PLAID BLUE

Shoes: *Alg.* Canvas Lace Sneaker “Classic”

Carrot: [LP] Carrot Comedian

Pose: GLITTERATI – Ice skating 3