Cine Mexicano in Vancouver – February 2010

A major retrospective of classic and contemporary cinema to commemorate the 200th anniversary of Mexican independence and the 100th anniversary of the Mexican Revolution

Presented in conjunction with the Consulate General of Mexico and the Vancouver Latin American Film Festival.Pacific Cinémathèque is pleased to join with the Vancouver Latin American Film Festival and the Consulate General of Mexico in Vancouver in presenting ¡Viva el Cine Mexicano!, a major retrospective of classic and contemporary Mexican cinema.

This 15-film exhibition has been organized to commemorate two major Mexican milestones that will be marked in 2010: the 200th anniversary of Mexican independence, and the 100th anniversary of the Mexican Revolution. The program showcases works spanning 75 years of illustrious Mexican cinema. Included are classics by Emilio Fernández, Fernando de Fuentes, Luis Buñuel, Paul Leduc, and Arturo Ripstein; two celebrated films dramatizing the Revolution, de Fuentes’s El Compadre Mendoza (1934) and Leduc’s Reed: Insurgent Mexico (1973); and key films by some of contemporary Mexican cinema’s most important and acclaimed directors, including Alfonso Cuarón, Guillermo del Toro, Carlos Carrera, Dana Rotberg, Roberto Sneider, María Novaro, and Carlos Bolado. Many of these artists are represented by their debut or breakthrough works.

Five of the films screening here won the Ariel Award (Mexico’s equivalent of the Oscar) for Best First Feature; seven received the Golden Ariel for Best Film. The exhibition opens with Jorge Fons’s multiple-prize-winning Midaq Alley (1995), which may be the most honoured Mexican film in history. They  close with Carlos Reygadas’s extraordinary Silent Light (2008), one of the great films of current world cinema.

A car draws up at a high society party, it contains a monstrance complete with a host, as well as two guests. Four aristocrats enter a castle for 120 days of De Sade inspired debauchery; on emerging the first has taken on the appearance of Christ.

Cinema has long had the power to shock & offend. An early example is Luis  Bunuel’s  1930 film L’Age d’Or, which includes the above mentioned scenes. It was a sequel to Bunuel & Dali’s earlier Surrealist film, Un Chien Andalou. Although financed by the wealthy Vicomte de Noailles, it represented an attack on the right by the Communist sympathising, Surrealist movement.  Bunuel’s film was condemned for its depiction of the effects of an oppressive Catholic Church on the free expression of human sexuality.

Later, Bunuel was  to write that ‘our sexual  desire has to be seen as the product of centuries of repressive & emasculating Catholicism…it is always coloured by the sweet secret sense of sin.’ His film has been described by one critic as 63 minutes of coitus interruptus as the lovers are constantly thwarted in their desire for union by the forces of law & order, capital, bourgeois culture & the weight of historical tradition embodied by the Church.

The film has to be deconstructed to enable its full meaning to emerge once again. The outrage that greeted its release can only be understood by recalling the highly divided nature of the French Third Republic in the interwar period. Such divisions were soon to lead to the fragmentation of further war.

Some aspects last, not least the love scene that features the frustrated woman sucking a statue’s toe – far more erotic than many a more explicit shot in current cinema  & that permitted in the later era of  Hollywood censorship.

One last question remains, how was the cow persuaded to lie on the bed?

Luis Bunuel

He was born on 22 February, 1900, Calanda, Spain. He is a spanish film director. He studied at the University of Madrid where he met Salvador Dalí, a surrealist. He later made the famous Surrealist film Un chien andalou (1928). He moved to Mexico after working as a commercial producer in Spain and technical adviser in Hollywood.

In Mexico, he directed Los olvidados (1950) and Nazarín (1958). He later  returned to Spain and make Viridiana (1961). The film content was so strong that it was suppressed in Spain. However, the film received many good review internationally. He continued making strong content films such as Belle de jour (1967), Tristana (1970), The Discreet Charm of the Bourgeoisie (1972), and That Obscure Object of Desire (1977). He died on  July 29, 1983, Mexico City, Mex.)

We’ve added a link to The Auteurs, a site for on-line film viewing. There’s a charge (usually $5) for the films offered, but every month the site features one or more free options.

Earlier, we posted the Pixies’ “Debaser” video; now here’s the song’s film inspiration, plus two other free films:

The Auteurs is now showing 3 films by Spanish surrealist Luis Buñuel for free in the US to celebrate the release of the beautiful remastering of the filmmaker’s unheralded 1956 French/Mexican co-production Death in the Garden, shot in gorgeous Eastmancolor and starring Michel Piccoli, Simone Signoret, and Charles Vanel.

Death in the Garden and two classic Buñuel films from his earlier and most vividly surreal period, Un chien andalou (1929) and L’âge d’or (1930) are available to watch for free in the US. The Auteurs is presenting the 1956 film alongside more renowned films made before and after to put it on the context of his career.

(See The Auteurs under “On-Line Viewing Options” and the link to the 3 free Buñuel films under “As Mentioned in the Post” in the sidebar).

پیشگفتاری در باب بل دو ژور

شناسه فیلم:

کارگردان: لوئی بونوئل

تهیه کننده: هنری باون، ریموند و رابرت حکیم

فیلمنامه: لوئی بونوئل و ژان کلود کاریه بر مبنای رمانی از ژوژف کاسل

بازیگران: کاترین دونو، ژان سورل، میشل پیکولی، ژنویو پیج

فیلمبرداری: ساشا ویرنی

تدوین: لوست هاوتکور

مدت فیلم: 101 دقیقه

محصول کشورهای فرانسه و ایتالیا

پیرنگ:

سورین با پزشک جوانی بنام پیر ازدواج کرده است که جوانی است جذاب و با ملاحظه و موفق. فیلم با فانتزی سورین آغاز می شود که طبق دستور پیر کالسکه رانان سورین را به درختی بسته و تازیانه می زنند، سپس پیر می گوید که سورین در اختیار آنهاست، سورین نگاهی آکنده از لذت و نفرت به کالسکه رانان می اندازد، صدای پیر از خارج از صحنه بگوش می رسد: به چه می اندیشی و سورین پاسخ می دهد به خودمان.

این صحنه به نمائی از پیر و همسرش در پاریس قطع می شود. دوست صمیمی پیر، اوسون که شخصیتی وسوسه گر است سعی می کند سورین را اغوا کند، ولی پس از ناکامی نشانی فاحشه خانه ای را در اختیار سورین می گذارد. سورین پس از چند روز تردید و دودلی به این خانه فساد می رودو مورد تشویق مدیره این خانه قرار می گیرد و با نام مستعار بل دو ژور بعدازظهرها مشغول به کار می شود.در فیلم نشان داده می شود که چگونه او از رفتار تند و آمرانه مشتریان و تحقیر شدن لذت می برد. دوک پیری از او برای شرکت در مراسم غریبی دعوت می کند. در قصر لباس دختر مرده دوک را بر تن می کند و در تابوتی آرامیده و دوک او را با گل های نرگس می پوشاند. پس از پایان مراسم یادبود پولی به او می دهند و در زیر رگبار باران او را از قصر بیرون می اندازند.

از مشتریان دائمی این فاحشه خانه جوان بزهکاری بنام مارسل است که شیفته بل دو ژور می شود و سورین نیز از همخوابگی و منش آمرانۀ او لذت می برد. اوسون او را در خانه فساد غافلگیر کرده و پس از تحقیر او می پذیرد در این باب چیزی به پیر بروز ندهد.

مارسل از سورین می خواهد با او بگریزد، و او را تهدید می کندکه همه چیز را به پیر خواهد گفت، ولی سورین او را متقاعد می سازد که راز او را مخفی نگهدارد. مارسل در خارج از خانه به پیر شلیک می کند و خود نیز بوسیله ژاندارمی کشته می شود. سورین چون همسری فداکار از شوهر افلیجش پرستاری می کند. اوسون که از سوءقصد به پیر مطلع شده است، سورین را متقاعد می سازد که باید حفایق را به پیر گفت.

پس از رفتن اوسون سورین بنزد پیر می شتابد، سیمای پیر با اشک پوشیده شده است. دستش را بلند کرده و سپس چون مرده ای به پائین می افتد. صدای طنین زنگی به گوش می رسد، ناگهان پیر از جا برخواسته کویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. و چون گذشته دوست داشتنی و مهربان است. کالسکه ای خالی از کنار پنجرۀ آنان به سمت جنگل بولونی می رود.

تاویل

برادران حکیم در سال 1966 به بونوئل پیشنهاد کردند که فیلمی سینمائی بر مبنای رمان معروف ژوژف کاسل بسازد، او این پیشنهاد را پذیرفت و طی 5 هفته با همکاری ژان کلود کاریه فیلمنامه ای بر اساس این رمان نگاشت.

بل دو ژور یک شاهکار سینمائی است که از نظر تکنیکی و فنی یکی از خوش ساخت ترین آثار بونوئل بشمار می آید و می توان آن را از معدود آثار بونوئل شمرد که در آن تمامی اندیشه ها، دیدگاه ها و روح و روان تکان دهندۀ بونوئل کاملا متبلور شده است. فیلم ویریدیانا تنها گامی در این جهت بود که در این فیلم به کمال رسید.

بونوئل علاقه چندانی به جوهرۀ این رمان نداشت ولی احساس می کرد که این رمان“ مادۀ خام“ مناسبی است که با کار بر روی آن می توان فیلمنامه کاملی نگاشت. از اینرو با حذف قسمت هائی از رمان و تغییر و تکامل برخی دیگر دستمایه ای خلق کرد که اساسا با جوهرۀ رمان تفاوت چشمگیری داشت و به همین دلیل هم مسئولیت کامل این فیلم را پذیرفت و تنها از این موضوع دلگیر بود که تهیه کنندگان فیلم از ترس سانسور تغییراتی هر چند جزئی در فیلم اعمال کردند.

بونوئل در این فیلم از جوهره واقعی سورئالیسم تبعیت نمود، البته نه سورئالیسم نخ نمائی که گاه و بیگاه در گالری های اروپائی و آمریکائی خود نمائی می کرد، بلکه سورئالیسمی آزادیبخش که خصیصه فیلم “عصر طلائی” بودو بونوئل آن را در این فیلم احیا نمود. تو گوئی بل دو ژور به باز سازی این نگرش آندره برتون پرداخت: “ همه چیز ما را به این باور می رساند که مرحلۀ روحی خاصی وجود دارد که در آن زندگی و مرگ، واقعی و خیالی، گذشته و آینده در تضاد با هم دیده نمی شوند.“ و فیلم بل دو ژور انگیزه ای جز رسیدن به این مرحلۀ روحی نداشت.

بل دو ژو ر رگه هائی از رمان کاسل را در خود دارد، ولی بونوئل سطح ظاهری رمان را شکافته و لایه های برونی و درونی رمان را به صورت نامرئی به هم پیوند زده است. بنحوی که زندگی واقعی سورین (کاترین دونو)، رویاپردازی ها و فانتزی ها، و خاطرات و احساسات دوران کودکی اش در هم ادغام شده اند، در این روایت یکه گذشته و حال، واقعیت و فانتزی سورین کلیتی روائی را تشکیل داده اند.

لایه های مختلف این فیلم را می توان بشرح زیر طبقه بندی نمود: 1- واقعیت2- فانتزی ها و رویا پردازی ها که برخی فانتزی ها بوسیله طنین زنگ کالسکه مشخص می شوند 3- رویا ها همچون نمای گله احشام و دوئل پیر و اوسون، که این رویا ها بصورت مبهم تر و شاعرانه تری تصویر برداری شده است. در باب رویاها و فانتزی هایی که در فیلم دیده می شود باید این مسئله را مد نظر قرار داد که دیدگاه بونوئل در باب ذهن بسیار پیچیده تر و دقیق تر از نگرش مرسومی است که ذهن را به دو بخش خودآگاه و ناخودآگاه تقسیم می کند. بزعم بونوئل میان واقعیت معقول و رویای عمیق لایه های بسیاری است که هر دم یکی از شکاف دیگری فوران می کند. بونوئل این درهم آمیزی و یکی شدن را با دیزالو بسیار بسیار کندو تقریبا با

سوپر ایمپوزیشن بین خیابان ها و جنگل ها، بین تمدن سرد و بی احساس شهر و طبیعت رویائی به تصویر

می کشد. حضور بصری (دیزالو و سوپرایمپوزیشن) چنین آشکار در لحظاتی از فیلم بیانگر آن است که در ذهن سورین دیگر چیزهای متضاد مانعۀ الجمع نیستند.

بونوئل به پایان و فصل نهائی رمان علاقه ای نداشت، چون بزعم او“ اخلاقیات حاکم از زیر ضربه نجات می یافت” دستمایۀ اصلی فیلم با جوهرۀ رمان تفاوتی بنیادی دارد. ژوژف کاسل داسان زنی را باز می گوید که از نظر احساسی و عاطفی عاشق شوهرش است ولی بدنش مردان متعددی را می طلبد و از اینرو احساس گناه می کند. بونوئل احساس گناه و معصیت را را بکناری می گذارد و اساسا بر این باور است که احساس گناه و معصیت تجملی است که قرون متمادی است که بر انسان سنگینی می کند و از مذهب کاتولیک ریشه گرفته است. فیلم بیشتر نمایشگر کوششی است  در رهائی از قیود اخلاقی. و شاید اروتیک بودن فیلم در این نکته نهفته باشد که اروتیسم از درون به بیرون تصویر می شود، او نشان می دهدکه اروتیسم نه تنها در گوشت و پوست آدمی بلکه در رویاپردازی ها و فانتزی های انسانی نیز ریشه دارد.

یکی از نکات کلیدی و بسیار گیرای فیلم در این نکته نهفته است که غریب ترین فانتزی ها و تخیلات سورین ،(که فیلم از دیدگاه او بیان می شود) به صورتی کاملا صبیعت گرا و ناتورالیستی تصویر می شود و این شیوۀ تصویربرداری بعدی غریب به این فانتزی ها می بخشد و جوهره واقعی انسان را برملا می سازد و در عین حال ابهام که جزء ذاتی فیلم است مخدوش نمی شود.

اوج فیلم بل دو ژورنمایشگر یکی از شگفت انگیز ترین فصول “پایان باز” در تاریخ سینما است، شاید اگر دقیق تر بگوئیم فصل نهائی فیلم به صورت“پایانی نیمه بسته و نیمه باز” می باشد. فیلم تا پیش از فصل نهائی به صورت روایتی کم و بیش خطی دنبال می شود که در کنار این روایت فانتزی های روزانه، رویاهای شبانه و خاطرات سورین نمایش داده می شود. پس از رفتن اوسون  ( میشل پیکولی) سورین به نزدشوهر افلیج اش پیر(ژان سورل) می شتابد و میبیند که صورت او از اشک پوشیده است، دستانش باز شده و همچون مرده ای به پائین می افتد. صدای زنگی به گوش می رسد ناگهان پیر از جا بر می خیزد گوئی هیچ اتفاقی نیافتاده و مثل قبل دوست داشتنی است. طنین زنگ کالسکه به گوش می رسد ولی این بارکالسکه خالی است.

بدین سان در پایان فیلم همچون بیشتر فیلم های بونوئل این ابهام وجود دارد که آیا همه این رخدادها در ذهن سورین گذشته است، آیا پیر مرده است و یا زنده ، هر دو این شقوق واقعی بنظر می آیند و این امر واقعیت و در تنیجه واقعی بودن کلیه صحنه های فیلم را به زیر سئوال می برد. تو گوئی بونوئل با یک چرخش شقوق مختلفی از واقعیت را مطرح می کند و درست به همین دلیل تفسیر های متفاوتی در باب مرز بین واقعیت و تخیل مطرح شده اند، بحثی که هنوز هم ادامه دارد. بطور کلی این تفسیرها را ذر چهار مقوله می توان جای داد:

1- تفسیر عقل سلیم: بر اساس این نگرش انحراف در کنش فیلم نشانگر آن است که بهبود پیر صرفا یک توهم است، در واقع پیر مرده است و سورین در رویای خود به او زندگی مجدد می بخشد.

2- این دو صحنه (پیر مرده است، پیر زنده است) تنها در ظاهر متضادند. اوسون با بیان حقیقت کم و بیش پیر را می کشد، ولی شوکی به او می دهد که به بهبودی پیر منجر می شود، چون فلج شدن و از کار افتادگی پیر ریشه روانی داشته است. پیر می تواند گناهان سورین را ببخشد چون با گناهان و عقده های خود پیر انطباق دارد. لذا پس از آن پیر و سورین می توانند به خوشی به زندگی خود ادامه دهند.

3- دیدگاهی بر این باور است که اگر مرز بین بین واقعیت عینی و ذهنی در این فیلم این چنین مخدوش است،  به این خاطر است که تمامی فیلم در دنیای ذهنی سورین روی می دهد و بل دو ژور فیلمی است در سبک و سیاق فیلم“ سال گذشته در مارین باد“ (ساختۀ آلن رنه)، نگرش پیچیده تر این دیدگاه بر آن است که فیلم حاوی پیچشی دادائیستی است که درک معانی نهفته در فیلم را مشکل می سازد.

4- برخی دیگر حرکت از واقعیت به فانتزی را در زمانی می دانند که سورین با مارسل آشنا می شود. بزعم این دیدگاه این امر بمنزله پیوند دو دنیای اجتماععی مجزا است و نمی تواند واقعی باشد. برخی دیگر نیز بر این باورند که سورین هرگز به فاحشه خانه نمی رود و چه بسی هیچ اتفاقی روی نمی دهد جز آن که سورین و پیر در اتاقی به آرامی نششته اند و سورین برای فرار از زندگی ملال آور شان داستان سرائی می کند. رویا پردازی و فانتزی های سورین شاید جزئی از این داستان باشد و یا تخیلاتی موازی این داستان سرائی باشد.

شاید در بین تمامی نظرات مختلفی که در مورد این فیلم مطرح شده است نقد هوشمندانۀ ژان-آندره فیشی قابل تامل باشد.

“براستی اینکه فصل نهائی فیلم بل دو ژو ر را به منزله تحول از رویا به واقعیت بدانیم و یا بالعکس نه لازم است و نه ممکن، ابهام جزء لاینفک و ذاتی این فیلم است. نجابت آرام و متین بونوئل در این تکته نهفته است که او از داوری اجتناب می کند، نه از سورین هواداری می کند و نه او را یک بدکاره می داند. سورین دلائل مختص به خود را دارد، ولی دیگر شخصیت های فیلم نیز بی دلیل نیستند.نه بونوئل و نه سورین (شخصیت اصلی فیلم) لحظه ای در باب کیفر الهی نمی اندیشند. سورین با پذیرش خود (آنطور که هست)، خود را رها می سازد، او مجبور می شود موضع عقلانیت و اخلاقی حاکم رها سازد و اکنون انسانی است که دوران کار آموزی عذاب آور و لذت بخش خود را طی کرده و مخاطرات آن را به جان خریده است….“

در زیر نقد اد گنزالس از فیلم بل دو ژور را میتوان خواند که گر چه ممگن است از برخی جوانب با نظر من خوانائی نداشته باشد، ولی در هر حال قابل تامل است.

Belle de Jour

Director(s): Luis Buñuel. Screenplay: Luis Buñuel and Jean-Claude Carrière. Cast: Catherine Deneuve, Jean Sorel, Michel Piccoli, Geneviève Page, Pierre Clémenti, Françoise Fabian, Macha Méril, Maria Latour, Georges Marchal and Muni. Distributor: Allied Artists Pictures. Runtime: 101 min. Rating: R. Year: 1967.

by Ed Gonzalez

After Simon of the Desert, Luis Buñuel spent some time trying to adapt “Monk” Lewis’s gothic novel The Monk before abandoning the project in 1966 after producer-brothers Raymond and Robert Hakim asked the director to make a film based on Joseph’s Kessel’s Belle de Jour. (The Monk was later filmed in 1973 by Adonis Kyrou.) In his autobiography, Buñuel described how he found Kessel’s novel melodramatic, but how the fantasies of the titular female masochist (Catherine Deneuve, fresh off the success of Jacques Demy’s The Young Girls of Rochefort) allowed him to indulge himself in exposing bourgeois sexual perversions. Today, Belle de Jour remains Buñuel’s most recognized film, and while it’s not without its flaws, it’s a radical work that reimagines some of the director’s earlier surrealist impulses and anticipates the work of David Lynch, namely Twin Peaks: Fire Walk With me and Mulholland Drive.

The film begins on an infamous high note. Séverine (Deneuve) and her husband Pierre (Jean Sorel) ride toward a country estate in a horse-drawn carriage. The distance between the handsome Pierre and the emotionally glacial Séverine is evoked in the expansive shot of their surroundings. “You can be very cruel, when you wish,” he says, at once pointing to the unhappiness of their union and the director’s obsession with Séverine’s control of the pleasure and pain she brings both upon herself and the story’s many men. Against her wishes, she’s tied to a tree and whipped repeatedly by Pierre’s two horsemen. She comes to enjoy her torture and once Pierre determines that she’s been whipped enough, he commands the horsemen to have their way with her. When one man begins to kiss Séverine from behind, the woman goes into an erotic frenzy. And then she wakes up.

More startling than the realization that the film’s opening scene is a fantasy summoned by a woman yet unknown to the audience is that Buñuel’s radical cut to the woman’s waking life reveals that Séverine and Pierre sleep in separate beds. Here, the space between two slabs of furniture says an awful lot about Séverine and Pierre’s marriage. It also says plenty about a film which does little to distinguish between what is real and what is fantasy. This perpetual state of in-betweenness highlights Séverine’s crisis, which is that of a woman caught in a gray zone of moral and behavioral uncertainly, conflicted between complacency and revolution.

One of Buñuel’s talents was the complexity he conveyed through ancillary detail: a doorway or a shot of someone’s leg often spoke wonders about their social condition. (Jacques Rivette is another great director able to expose startling depth of character through literate observation of environment.) Early in the film Séverine trips through her apartment and breaks things; later, the hesitation in her legs as she approaches Madame Anais’s brothel suggests a sea animal nervously slopping its way onto land for the first time. Deneuve’s performance may seem “blank” but it’s actually incredibly thought-out, working on a below-the-neck, emotionally disemboweled level. Her character is constantly evolving, and it’s because of this that Belle de Jour can be jarring: Séverine is the rare bourgie with Buñuel on her side. She’s not cruel or highfalutin’ like the ghouls from The Exterminating Angel and The Phantom of Liberty and her decision to take a job from two to five at Madame Anais’s brothel isn’t motivated by money but by a need to be.

Séverine can’t stand her husband’s good friend Henri Husson (Michael Piccoli) because she doesn’t “like his stares.” Just as controlling as his gaze is his highly presumptuous nature: he can’t imagine why any woman would prostitute herself for anything besides money. He represents rationality, the very thing she’s trying to break away from, and her choice to prostitute herself could be seen as the film’s most significant surrealist gesture. Husson first mentions Madame Anais’s brothel to Séverine, and it’s at the whorehouse that she meets a series of women who appear to be selling their bodies in order to support their families. When Husson catches Séverine (alias Belle de Jour) working at the brothel, she’s noticeably shamed and—because he doesn’t sleep with whores for their virtue (he’s fallen in love with the supposedly pure Séverine outside in the “real” world)—he removes her from his life. He justifies his behavior easily enough but Buñuel cunningly equates the man with the oppressive patriarchal order that disallows her to derive pleasure from the fantasies she finally seems to be acting upon.

There’s a scene in the film where Séverine entertains a local Duke (Georges Marchal) by posing as his dead daughter and lying in a coffin. In The Last Sigh, Buñuel explained how a scene of a “mass celebrated under a splendid copy of one of Grünewal’s Christs” had to be removed by the censors. Throughout Belle de Jour, Buñuel cuts to flashbacks that try to identify the source of Séverine’s hang-ups: a blue-collar worker groping her as a little girl and, some time later, the girl receiving Communion. These flashbacks are gratuitous, conveying a facile sense of Catholic guilt pressing against the present like a blanket. The film doesn’t need them, but could the restoration of the “Grünewal Christ” have made these bits seem less glib? The film’s dream logic doesn’t exactly excuse them, but why damn the film for what amounts to 10 seconds of celluloid anyway? In the end, it is Séverine’s dream sequences (or are they dreams-within-a-dream?) that reign supreme. All of them deliriously point to her deepest fantasies and anxieties, namely a scene that has Husson and Pierre throwing mud at Séverine in a pasture after Husson has just pointed out his two prized bulls: Remorse and Expiation.

Buñuel wondrously conveys how the patriarchal rule of the film’s real world spills into the fantasy world Séverine creates for herself: Rather than take ownership of her pleasure, she blames Husson for planting the seed of prostitution into her head, and when she falls for the dreamy, metal-teethed Marcel (Pierre Clémenti), she finds that her encounters with him inside the brothel are not unlike those between a wife and her abusive, controlling husband. The film’s final rhetorical shift is foreshadowed when Pierre is inexplicably transfixed by an empty wheelchair outside an apartment complex. When Buñuel reveals that the whole of Belle de Jour may have been a dream, he permits Séverine to have the last laugh via a radical wish fulfillment. In the end, she defies her patriarchal oppression by moving fantasy into reality just as things get too prickly in dreams. Buñuel understood that dreams, the language of the subconscious, often tell us more about ourselves than our reality. Belle du Jour comes to understand this language too and, because of it, perseveres.

Aquí estamos ante un juego erótico de necrofilia con la ¿ingenua? actitud de Séverine.
Otra vez más, la mirada de Buñuel nos lleva desde la sonrisa a la admiración.

¿Es todo el film una fantasía imaginada por Severine o es la realidad?

Real fashion film isn’t just an afterthought, a mere video of a catwalk show or installation, it must stand on its own as a representation of the designer’s vision and inspiration. Some fashion films are triumphs of experimental film, like Luis Bunuel with a HiDef camera.

A Shaded View on Fashion Film started in Paris and now travels the world for fashion weeks in Seoul, London and Tokyo.

Gareth Pugh’s fashion film for his Autumn/Winter collection took top honours last month at A Shaded View on Fashion Film, produced by leading fashion film creators ShowStudio. The very definition of austere; a silhouetted outfit billows in black over a white background, a model’s hair dissolves to ink (a popular visual at the moment, as seen in the latest Nissan TVC), lots of treadmill model walking and the hackneyed old mirrored split screen. These visual motifs have been done better before. The opening silhouette zooms into full frame with the feet distractingly cut off, there are some clunky cross-fades and the ink is unconvincingly composited and masked. When filming an ink drop into water, the water ripples cause the image of the ink drop to shake. An image stabilization in post is usually required to correct the water ripple, but is noticeably absent here, so there’s a stable model and an incongruously shaky ink drop.

However, the ‘slice’ motif is pretty cool, first appearing subtly at 40 seconds with variations occurring throughout. At 5 minutes 41 seconds the film visually switches to an under-illuminated series of still poses and understated movements lit by a single swinging lamp just out of frame. Its a lovely counterpoint to the over-lit cyclorama that precedes and follows.

But there’s the distinct impression that this was a “shoot first, ask questions later” kind of production, where the director had only a vague notion of how she wanted the finished film to look when directing the shoot. Fashion films are free to be a visually experimental mindfuck, but if the only connective tissue is the designer’s garments, audience interest will be limited to the fashion community. Connective tissue is woven in a script outlining a concrete theme, without that your stuck bullshitting your way through post-production. I don’t see why fashion films, even those ostensibly intended for the catwalk, shouldn’t transcend the fashionista demo. Luis Bunuel brought surrealist cinema to the mainstream with Un chien Andalou in 1929, a palimpsest of social and religious iconography sketched with a thick ink of existential dread. Similarly expressionistic, fashion film can be a contemporary aeolian harp played by the winds of our malaise and aspirations. ShowStudio and YSL’s 24hrs is proof its possible.

“Got me a movie, Ah ha ha ho, Slicing up eyeballs, Ah ha ha ho!”

“Don’t know about you, but I am un chien Andalusia!”

The Pixies performed the second of four shows last night at the Hammerstein Ballroom here in NYC to celebrate the 20th anniversary of their mega-successful album “Doolittle,” playing the record in its entirety from start to finish. Jay Reatard opened and played his long, loud, and widely-grafted re-creation of the best of all rock n’ roll music from the 70s on. Then a few video screens projected some of the re-edited and re-formatted black and white imagery from “Un Chien Andalou,” a film by Luis Bunuel and Salvador Dali shot in 1929. Notorious for its slicing of an eyeball with a razor blade, the film inspired The Pixies’ first song “Debaser” off their 1989 album.

Yet the band started their set with four B-sides. Clever, I thought, because once a record starts there ain’t a lot of room to deflect the listener from presupposing the next track. Then came “Debaser” and the crowd knew where to go from there.

Last night was the first time I have seen The Pixies perform live. They disbanded in 1993 while I was still in high school so it’s no real surprise that I missed them during their heyday. Black Francis’ vocals were spot-on strong and Kim Deal brought adorable excitement for the band, which stayed remotely quiet throughout. Her vocal parts/songs have always been some of my favorites. Lovering’s drums were far from rusty, in fact at points they were the absolute highlight, and Santiago provided the surf rock-solid foundation. For all the criticism they are receiving for brazenly capitalizing off an old album’s years long success with steep ticket prices, I think they rocked it and maybe it is because of the fact that I’ve had 20 years to harbor enthusiasm and memories for this album.

I have learned, through this show and seeing Built to Spill perform their entire album “Perfect from Now On,” that there is something familiar and honest about playing a record live as it was recorded. As a fan, I know what I’m getting and the surprise comes in finding out how much I really enjoy that.

Posted by: Autumn.

Presente:

 Rolando, Brigit, Andy “Andy Garcia”, Francesca M., Shakespeare, Michy “la Gioia”, Daniela “la danny”,  Marco P., Cristina, Giorgio, Luana, Luisa, Cesare (amico mio, gia tanguero) …Lamaestrinadivina “la divi”

Assente:

 Amanda, Luca, Alvaro “lorca”, Francesca V., Vania, Alessandra M., Giovanni “einstein”, Bruna, Pina, Lino, Sante, Amalia

Abbiamo Fatto:

• esercizio di respirazione
• esercizi ad occhi chiusi
• camminata
• camminata senza mani
• camminata indietro
• camminata con abbraccio
• camminata guidando l’incrocio
• camminata cambio di peso ed incrocio
• cambio direzione con sinistra avanti e indietro
• salida cruzada
• salida cruzada dal sinistra avanti e indietro
• ballare in pista

Prossima Settimana:

• esercizio di respirazione
• esercizi ad occhi chiusi
• camminata
• camminata senza mani
• camminata indietro
• camminata con abbraccio
• camminata guidando l’incrocio
• camminata cambio di peso ed incrocio
• cambio direzione con sinistra avanti e indietro
• salida cruzada
• salida cruzada dal sinistra avanti e indietro
• sollevare e girare petto
• giro alla destra

Ispirazione

Fa più rumore un albero che cade rispetto ad una foresta che cresce….L. Tze

 Istoria:

Liberta Lamarque (24 Nov 1908 – 12 Dic 2000)…Nata nella città di Rosario, all’eta di 18 anni già aveva fatto il debut in un teatro, nella radio, registrato il primo disco, sposata, partita una figlia e al punto di divorziarsi…il suo padre, intelletuale,  appassionato della politica ed anarchista era discendente di Francese immigranti…lui scriveva piccole commedie per esprimere le sue idee e Liberta comincia a recitare nelle sue opere…scopre che ha una voce e comincia a guadagnare notorietà. Nella sua carriera farà tutto con grande successo. Nel 1946 per problemi politici con la dittatura di Peron si trasferisci nel Messico dove fa la protagonista in “Gran Casino” del mitico Luis Bunuel. In Messico fu molto amata e infatti ho un vago ricordo che la mia prozia mi parlava di lei. Le sue 4oo registrazioni non sono stato mai superate di nessun altra cantante. Cliccare qui per vederla cantare il classico  “A Media Luz” scritto da Edgardo Donato nel 1924  http://www.youtube.com/watch?v=VIic8BQlZAc

Pettegolezze:

Nel salotto c’era un bell ambiente, tutti animati e chiacherando; l’effeto mi immagino delle diverse eventi dei giorni precedenti…c’era il mio amico Cesare Magrini, insegnate di tango ed appassionato tanguero….siamo riusciti a fare tutti movimenti bene e abbiamo ballato come se fossimo in un milonga…abbiamo parlato delle esibizione che abbiamo fatto io e La Divi e parlato un po della serata al Convoglio (ricordiamoci che si farà il Venerdi, 11 Dicembre)…dopo siamo andati al Famoso Thè ma questa volta al pub della Francesca Maiolino…questa volta lo ho odiato meno…mi sono accorto che l’ambiente è di un pub in Texas (magari per questo che lo odio)…va bè, alla fine siamo stati benissimo e devo dire che il hamburger e patatine che ho mangiato erano assai buoni…questa volta non si è seduta accanto a me la Danny (da solito gli dico “Danny vieni accanto a me”)….a proposti della Danny era vestita in un abito veramente carino; una gonna scura blue ed una blouse rosa; veramente “striking”….mi sono seduta invece accanto a Luana (mamma mia che bella faccia) e abbiamo parlato del suo lavoro; lei e un avvocato penale….mi ha raccontato dei cose interessante e mi ha detto che veramente ama il suo lavoro…La Divi era a capotavola; giusto per una Divina (che persona la nostra Divi ragazzi; veramente speciale…ormai non si può vivere senza lei, vero?)…al inizio, entrando al pub, Luana e io volevamo sederci furori ma la folle voleva dentro, “le donne hanno sempre fredo Luana” ho offerto con un tono di saggio…il Shakespeare si ha messo ha designare sul sottopiatto una marea di scarabocchi ingarbugliati..chi sa di quale pianeta sentiva  i sussurri in quel momento…il nostro Shakespeare e veramente una persona di cervello ed anima intricato…c’era un po di confusione con il mio ordine e alla fine ho mangiato le patatine di Luana, “tieni mangia le mie” mi aveva detto lei….su quel enorme piato lei aveva messo la maionaisse da una parte e dal altra parte, quella più vicino a me, a messo il Ketchup ed e solo per questo, vi assicuro, che le mie patatine, in viaggio verso la mia boca golosa, erano abagnati di Ketchup e non Maionnasie (non ce lo con i Francese come voi Italiani)…una volta, mi ricordo, sbirciando quella maionnaise, la mia mano, fornita di una patatine si era precipitato verso la maionnaise ma appena un attimo prima è arrivata la mano di Luana – ho sentito in quel momento l’inizio della quinta sinfonia di Beethoven –  e non ho provato più…mi sono rassegnato al Kechup…mi sono detto, con un sospiro udito solo a me,  ”dai Oscar, accontenta di quella che ti rigala dio…già sei accanto di questa bella donna, in ciarle interessante, con i disegni strane del Shakespeare davanti te, con queste bell gruppo di ragazzi, in questo orrendo pub stile Texano, ricordati lo che ha detto Vivian Lei in Via Col Vento….”Tomorrow is another day”

Penso alle volte che noi (tutti i viventi) –

siamo un messaggio che viene scambiato

tra due (o nx) entità.

I nostri corpi, con tanto grossolani errori di costruzione

- che però potrebbero essere

grossolani scherzi da osteria – tipo usare le

stesse zone per l’espulsione di detriti e la

fabbricazione di nuovissimi corpi, siamo

appunto qualcosa da decifrare,

con beneficio che il messaggio venga a sua

volta certificato

e portato a conoscenza del suo stesso senso

Senso che si sente senso – ma cripticamente

tuttavia – e sepolto in sé, nel suo stesso essere “vita”

singola vita.

Latente ideologia in ogni malattia

in ogni corpo vivente

(atto scritto nonostante il dito a scatto 2004?)

Andrea Zanzotto (Conglomerati)

La edad de oro (L’age d’or) es una película surrealista del director español Luis Buñuel, autor del guión con Dalí, producida por el vizconde de Noailles, marido de Marie Laure, el amor ultimo de Oscar Dominguez. La película, que ataca con virulencia a la sociedad burguesa y a sus guardianes, curas y policías, fue considerada la película “maldita” en Tenerife. La anunciada su proyección produce una tensión muy fuerte entre Gaceta de Arte y la representación conservadora católica de la sociedad tinerfeña, que logra del Gobierno su prohibición. La película se proyectará al año siguiente, en mayo del 36, si bien en sesión privada, a pesar de que el gobierno en la España del momento era el del Frente Popular.

La cinta de La edad de oro se perdió después de una proyección en Las Palmas de Gran Canaria. Parece que quedó en manos de un alemán, muy interesado por el nuevo cine, que, temeroso ante el estallido de la Guerra Civil española, enterró la película cerca de su casa, en un lugar quizá hoy ocupado por los cimientos de algún edificio.

Me encanta buscar aquí, en el Jardín de Las Hespérides, conexiones inesperadas con uno de mis queridos Maestros de cine.

Don Jaime (Fernando Rey), en soledad, contemplando el ajuar de su difunta esposa.

L’Âge d’Or is a surrealist film from 1930 directed by Luis Buñuel and written by him and Salvador Dalí, following their classic experimental and surrealist short film, Un chien andalou (1929).

A deliriously surreal, provocative, and blasphemous take on l’amour fou and the constraints of a stultifying, oppressive society.

It begins as a documentary about the poisonous power of scorpions and irrationally moves towards a peasant revolution (led by famed surrealist painter Max Ernst).

Preview what it was considered to be a highly pornographic scene from the film below:

The film consists of a series of tightly interlinked vignettes, the most sustained of which details the story of a man and a woman who are passionately in love. Their attempts to consummate their passion are constantly thwarted, by their families, by the Church and bourgeois society in general.

Watch the full movie below:

L’Âge d’Or was Buñuel’s first feature film and it was banned from public exhibition in his native country, Spain, almost immediately from the moment of its 1930 premiere. Its principal opponents were high-ranking members of the Catholic church, who condemned the film as savagely sacrilegious.