¿Ha comentado con Eto’o sus sensaciones ante el regreso al Camp Nou?
Sí, hemos hablado de ello y Samuel está muy motivado. Conoce bien la casa donde ha pasado tantos años y quiere demostrar que puede jugar en cualquier lugar. Además, lo tiene todo a su favor, porque creo que el recibimiento será fantástico. Si le puede afectar negativamente un extra de motivación no lo sé, eso depende mucho de cómo es cada uno.
Su vuelta en 2000 fue durísima.
Lo que pasó ese día sucedió por las circunstancias de mi profesión y porque la prensa catalana convirtió mi vuelta en un hecho único.
¿Estará mañana en Barcelona?
Sí, esa es mi intención.
¿Le inquieta cómo pueda recibirle la hinchada culé?
Estoy tranquilo y muy ilusionado, como siempre que voy a Barcelona.”

(Luis Figo, en Público, 23-11-2009)

¡Hola a todos!

En plena semana grande, el Barça jugará frente al Inter el primer partido decisivo de la temporada -con perdón de las dos Supercopas- antes de afrontar el clásico con el Real Madrid. Y si el partido no tenía ya bastante interés con los regresos al Camp Nou de Mourinho, Motta y Eto’o, resulta que ‘ese portugués’, ahora ‘embajador del Inter’, también acudirá a la cita.

GANAR, GANAR Y GANAR No perdamos el Norte. El primer objetivo del ‘Pep team’ es vencer al Inter. Nada de enfrentamientos personales, ‘vendettas’ ni historias raras. Es un partido de fútbol, frente a un equipazo, y al que el Barça llega con más problemas de los previstos. Las bajas por la gripe A, las lesiones que convierten en duda a Ibrahimovic y sobre todo a Messi… Llegó el momento de demostrar que los cimientos del pentacampeón son sólidos; ratificar que es la suma de talentos y su sacrificio en favor del ‘fútbol asociación’ la clave de sus éxitos. Y, también, de corroborar que mantienen intacta la actitud y el hambre de triunfos y títulos. Aquel ‘Ganar, ganar y ganar’ de Luis Aragonés, el rey de las perogrulladas castizas convertidas en axiomas futbolísticos (la versión holandesa, Cruyff; la balcánica, Boskov).

SAMU, MOU, THIAGO… Regresa Samuel Eto’o, un excelente delantero que le dió al Barça de la ‘Era Laporta’ ambición y gol para ganar títulos. Impresentable y lenguaraz fuera del campo, su comportamiento resultó intachable sobre el césped y eso es lo que el Estadi debe valorar cuando le vea vestido de ‘neroazzurro’. Quiero decir: antes de empezar el duelo, ovación de gala para el camerunés. Cuando el árbitro pite el inicio, mucho ojo porque es un ‘killer’ y, diga lo que diga, le tiene ganas a Pep, a Txiki, a Jan y al Sursum Corda si va vestido de blaugrana. Sobre Mourinho: es un entrenador que utiliza todos los resortes para administrar los partidos y de tonto no tiene un pelo. Estaría encantado si gana en Barcelona porque: 1) Es un golpe de prestigio vencer al vigente campeón en su casa. 2) Más aún si, para colmo, le elimina o le dejs con un pie fuera de la Champions. 3) Él es el ‘Special One’ y Pep Guardiola no le va a enseñar la fórmula de  la sopa de ajo: por el 0-0 de San Siro le dieron más palos que a una estera. 4) ¿Alguien se ha olvidado de las que montó en los Barça-Chelsea con Frank Rijkaard, ‘el Hombre Tranquilo’?. Sobre Motta: ¿Ya no se lesiona?

ESE PORTUGUÉS Y después está ese portugués. Fue un ‘futbolista diez’. Calidad, chispa, fuerza, carácter, carisma, entrega… Sólo tenía un problema: era un profesional en el peor sentido del término. Por un buen puñado de euros estaba dispuesto a dejar colgado a cualquiera y entregaba los mejores años de su vida al mejor postor. Llegó al Barça en 1995 tras el ‘pollo’ que montó con la duplicidad de contratos con Parma y Juventus. Supongo que la ‘Gent blaugrana’ debería haberlo calado entonces pero todos picaron como pardillos: el capitán del Barça, ‘el último mohicano’ firmó bajo mano por el General Custer (Florentino Pérez). Pensaba que aquel fulano perdería las elecciones y él se levantaría una pasta extra (3 millones de euros). Mientras tanto, se trabajaba una mejora de contrato con los candidatos del Barça negando como San Pedro y besando escudos y camisetas blaugrana como Judas (Iscariote). ‘Flo’ ganó las elecciones y él se tuvo que vestir de blanco, como hacen las novias vírgenes (y las que no).

IN ILLO TEMPORE… Nueve años después, se puede contar la película como se quiera. En el 2000, la afición blaugrana le tenía muchas ganas sin necesidad de campañas. Se sentía traicionada, su capitán le había puesto los cuernos con el Real Madrid. Y la ‘prensa catalana’ que dice él -SPORT, que digo yo- también le tenía ganas porque se había aprovechado de ella para consumar su traición. Su foto en la portada, a orillas del mar, jurando amor eterno a unos colores le dio el margen suficiente para hacer el ‘take the money & run’. Mientras, otro mentiroso de tomo y lomo, Joan Gaspart, pactaba con Florentino unas horas para ganar las elecciones. ¡Fijaos todo lo que provocó ese portugués por un puñado de dólares!

POR TANTO Si quiere estar en el Camp Nou para el Barça-Inter, que ningún culé malgaste su tiempo ni ensucie su boca o sus manos pronunciando su nombre o lanzándole una bola de papel. Nadie se merece que le toquen un pelo, y menos aún si estamos hablando de fútbol. Pero que no vaya de digno ni intente cambiar la historia; su caso no soporta la menor comparación con el de Eto’o. Samuel, con todos sus defectos, no abandonó el barco cuando se hundía. Y con el camerunés no había medias tintas, siempre se supo de qué palo iba.

Es más, si alguien ha hecho daño a alguien, ése ha sido él. ¿Verdad César?

¡Hasta luego!

Dailymotion – FC Barcelona 5 – 0 Inter 2007.. y en 2009 que passarà con Ibrahimovic… Etoo’o…. Mourinho – Guardiola i sempre ..Messi, etc..???

Tutti gli occhi sono puntati sulla sfida di San Siro dove l’Inter di Eto’o e Milito ospita il Barcellona campione d’Europa dell’ex Ibrahimovic e di Lionel Messi. Il tecnico nerazzurro Mourinho si affida alla sua coppia d’oro in attacco, riproponendo Chivu esterno sinistro e Muntari a centrocampo, preferito a Stankovic. Dall’altra parte Guardiola propone il suo tridente delle meraviglie Henry-Messi-Ibrahimovic.

«Sarà una grande partita, molto dura sia per l’Inter sia per il Barcellona che hanno stili di gioco diversi - è la previsione del portoghese -. Non sarà soltanto duello tra Ibrahimovic e Eto’o. Questa sfida è molto di più» Luis Figo

“Intentarem agafar la pilota i atacar, per guanyar i agradar a San Siro. Venim a ser el que som” ..Pep Guradiola

“No puc dir ni pensar que el Barça és favorit, però la realitat és que els blaugranes fa temps que juguen plegats i tenen molt clara la seva filosofia des de fa molts anys. Nosaltres estem en construcció, però estem molt més adaptats a la Champions que l’any passat” Mourinho

«Le Barça est la meilleure équipe du monde mais le titre de champion d’Europe est à la portée de quelques clubs. L’Inter peut faire.» Eto’0 – 2009

Barça, Barça, Barça, Barça, ….

“The most impressive wine I have come across from this part of the  world is, S’Alqueria 2006  Empordà.” Jancis Robinson Sept 09.

IVO

El jugador portugués, Luis Figo

Luis Figo, ex jugador del  Barça e Inter y ahora embajador del club italiano, cree que el partido de esta noche “es mucho más que un duelo entre Ibrahimovic y Eto’o“.

El luso dice que “será un gran partido, muy duro, ya sea para el Inter como para el Barcelona, que tienen estilos de juego distintos. No será sólo un duelo entre Ibrahimovic y Eto’o. Este desafío es mucho más que eso“. Figo, asalariado del Inter, ha estado en la comida de directivas entre ambas entidades y presididas por Massimo Moratti y Joan Laporta.

What you missed while building a sweet-ass space camera for $150…

• Peter Kenyon will be leaving Chelsea at the end of October.
• Luca Toni will play some matches for Bayern Munich’s third division reserve team in order to assess his fitness; the striker’s been out all season with Achilles issues.
• Sydney FC would like to make Luis Figo the David Beckham of the Hyundai A-League.
• Yesterday’s 1-1 draw with Nottingham Forest means that Roy Keane’s managerial career at Ipswich Town has yet to yield a win.
• If Eduardo were in the Europa League, he’d have needed to sell his dive to two extra officials.
• Wayne Rooney threw a tantrum last night after being subbed off against Beşiktaş.
• John Terry was knocked out cold after a stray Bruno Alves elbow caught him in the head yesterday; unsurprisingly, this is not his first head injury.
• Marouane Chamakh (who looks very much like a pouting Ronaldo in the picture in this article) doesn’t plan on re-signing with Bordeaux, which means he’ll probably leave on a free next summer. This marks something like the 10,000th story about a player staying at his club of employment for the remainder of the season.

Sydney FC have reportedly not ruled out signing Portuguese superstar Luis Figo as a guest player, despite the 36 year-old having retired from professional football.

Sydney FC Football Manager Dave Mason told the Sydney Morning Herald that a player of Figo’s stature would be perfect for the A-League club.

The inaugural champions made contact with Figo’s agent Rob Jansen two months ago but hit a stumbling bloc when the player outlined his desire to play in the finals series at the end of the regular season – which guest players are unable to do under the league’s rules.

“Obviously someone of that stature is exactly the sort of guest player you’d want, but the timing wasn’t right,” Mason said.
”If he changes his mind and wants to come out sooner rather than later, then we’d definitely consider it.

“Our position on a guest player remains the same – if we can get someone in the attacking third, with the right sort of CV, then we are keen to do it.”

Sydney Morning Herald

 

Aqui vemos una imagen de cuando ganaron su ultimo campeonato internacional, por lo cual se llevo a cabo en el Estadio Santiago Bernabeu en Madrid, España.

La Federacion Internacional de Historia y Estadistica de Futbol nombro al Real Madrid como el mejor club del Siglo XX, por lo cual los equipos del Juventus de Italia y el Barcelona de españa obtuvieron el segundo y tercer lugar pero  estan abajo de los merengues.

Se dice que los rankings publicados fueron sacados por el cual se basaban en el numero total de titulos ganados y por los puestos consegidos internacionalmente y nacionalmente.

Esta es otra imagen en la cual aqui se ve la facilidad y el trabajo en equipo entre ellos, pero sobre todo el poderio.

la IFFHS nombró al mejor club basándose en los resultados de los partidos de competiciones continentales de clubes, tomando en cuenta nadamas los resultados de cada partido de Cuartos de Final hasta la Final.

  Los 10 mejores clubes fueron:

1. Real Madrid (España)
2. Juventus (Italia)
3. FC Barcelona (España)
4. Milán (Italia)
5. Bayern (Alemania)
6. Inter (Italia)
7. Ajax (Holanda)
8. Liverpool (Inglaterra)
9. Benfica (Portugal)
10. Anderlecht (Bélgica)

Bueno, por ultimo aqui vemos algunas estrellas de los ultimos años y los nuevos integrantes que se encuentran en el Real Madrid y que cada vez va mejor levantando.

Cristiano Ronaldo

Ricardo Kaka

Karim Benzema

Zinedine Zidane

Ronaldo

David Beckham

Luis Figo

Xavi recogió el premio al mejor centrocampista.

El ex azulgrana Luis Figo hizo entrega del premio a Xavi, que se impuso en su categoría a su compañero Iniesta y al jugador del Liverpool Steven Gerrard.

Xavi de esta manera continúa recogiendo premios después de una temporada excelente tanto a nivel personal como colectivo.

El jugador azulgrana se mostró “orgulloso” de recibir el premio y representar al Barça. “Es un orgullo estar aquí y representar al Barça. Las comparaciones entre la temporada pasada y la de hace tres años nunca son buenas, pero conseguir dos Champions en cuatro años es un orgullo para el club“, afirmó el de Terrassa, que confía “conseguir muchos más títulos con este equipo”.

El que fuera seleccionador inglés entre 2001 y 2006 apuesta por el veterano central para su proyecto en la League Two

Sol Campbell puede encontrar un retiro dorado a su carrera de la mano de Sven Goran Eriksson en el Notts County, equipo de la League Two, cuarta división del fútbol inglés. El que fuera seleccionador de los ‘Pros’ entre 2001 y 2006 es desde el pasado mes de julio el director de fútbol de los ‘Magpies’ con un suelo, nada más ni nada menos, cercano a los dos millones de libras anuales.

El sueco está cerca de convencer al veterano defensa central, de 34 años y 73 veces internacional, que no tiene equipo desde que finalizara su contrato con el Portsmouth el pasado 30 de junio. Con la llegada de Campbell, Eriksson lograría el primer éxito de su particular apuesta por la veteranía al frente del equipo, ya que en las últimas semanas ya ha intentado convencer a ilustres como Luis Figo, Patrick Vieira, Pavel Nedved y Dietmar Hamann para que le acompañen en su aventura por las divisiones inferiores de la Football League.

Pese a la posible llegada de hombres de renombre,  la particular política de Eriksson no parece estar en sintonía con la del técnico Ian McParland. El entrenador escocés de los ‘Urracas’ de Nottingham ha preferido contratar durante el verano jugadores con pedigrí y recorrido lejos de la elite del fútbol inglés como Lee Hughes, Luke Rodgers, Ben Davies y Graeme Lee.

Aunque todo no sean discrepancias, ya que parece que la llegada a Meadow Lane del guardameta danés del Manchester City Kasper Schmeichel despierta más consenso, está por ver si la nueva y excéntrica aventura de Sven Goran Eriksson logrará reflotar una carrera que sólo acumula fracasos desde que abandonara el banquillo de Inglaterra para dirigir a los ‘Citizens’, primero, y a México, después,

A Fiat está a produzir apenas 80 unidades da versão Fiat 500 Cabrio e o carro número sete desta produção foi entregue ao jogar internacional português, Luís Figo.

O 500 Cabrio foi entregou por Stefano Solfaroli Camillocci, Director Geral do Fiat Group Automobiles Portugal e justificou que «O número sete vai ser entregue a um dos maiores símbolos portugueses, o Luis Figo». O número da edição não foi escolhido aleatoriamente, uma vez que Figo vestiu durante vários anos a camisola sete portuguesa.

A marca anunciou, também, que todas as outras unidades já estão a ser entregues em eventos pequenos e informais que são presididos pelo Director Geral.

iZFonte: AutoHoje

“Bobby Robson became the heart that English football wore on its sleeve.” The words are a touching epitaph from the beginning of David Lacey’s tribute to Sir Bobby Robson in this morning’s Guardian, after the footballing great passed away yesterday. But they only do him partial justice. Best known in England for successful spells as a player then manager at Fulham, West Bromich Albion, Ipswitch Town and Newcastle – and for his eight years at the helm of the English national team – his feats overseas often go undocumented, or at best overlooked.

Robson is arguably England’s most successful ever manager abroad. Two stints at PSV Eindhoven, four years in Portugal with Sporting Lisbon and FC Porto and his highest profile position in club management at Barcelona are more than enough for most glittering careers – let alone crammed in between a World Cup semi-final in 1990 and a return to the club he supported as a boy in 1999.

Perhaps the best mark of his success during those nine years (four national titles, three domestic cups and the European Cup Winners’ Cup aside) are the number of careers Robson helped launch in that time. He bought and then brought the best out of Ronaldo at Barcelona, inspiring the Brazilian to score 47 goals in 49 games and to declare the Englishman “one of the greatest [trainers] in the world“. He worked with Luís Figo in Portugal and in Spain, tamed the famously tempestuous Romário in Holland and brought calm to the twilight of Hristo Stoichkov’s career.

Yet far greater than all of these achievements, he helped three of modern football’s leading figures prepare for life in the game’s back rooms. First, Frank Arnesen, one of the key players in Roman Abramovich’s Chelsea revolution, started his post-playing days as Robson’s assistant at Eindhoven before becoming the clubs general manager. His next big find was a young Portuguese translator who become assistant manager at Porto and then Barcelona under Robson – José Mourinho. Finally, Robson can lay some claim to being one of the first of football’s impresarios to identify Josep Guardiola’s talent for motivating and lifting his team. Between those three, Robson’s mentees have won two Champions League titles, six league crowns across Spain, England, Portugal and Italy, and countless cups in all four countries.

All of these great men have been quick to pay tribute to the unique Robson, who may have been the greatest of them all.

Read more here

• Sir Bobby Robson, Legend
• Football honours Sir Bobby Robson
• Special One pays tribute to Sir Bobby

1. Cristiano Ronaldo: Manchester United to Real Madrid – £80m (2009)

2. Kaka: AC Milan to Real Madrid – £56m (2009)

3. Zinedine Zidane: Juventus to Real Madrid – £45.62m (2001)

4. Luis Figo: Barcelona to Real Madrid – £37m (2000)

5. Hernan Crespo: Parma to Lazio – £35.5m (2000)

6. Gianluigi Buffon: Parma to Juventus – £32.6m (2001)

7. Robinho: Real Madrid to Manchester City – £32.5m (2008)

8. Christian Vieri: Lazio to Inter – £32m (1999)

9. Dimitar Berbatov: Tottenham to Manchester United – £30.75m (2008)

10. Andriy Shevchenko: AC Milan to Chelsea – £30m (2006)

As the new season starts to loom into focus it is time for the nation’s football fans to start prepping their voices for the nine months of agony they will be forced to endure.

Football games bring out our tribalistic qualities, but I think they give raise to humour that would grace any stand-up stage. Naturally the stuff I refer to would be unsuitable for the moderators of this site but here’s a link to a good site…

http://www.fuk.co.uk/node/44960

Title’s a shocker but the site’s pretty good. There is also the all-encompassing

http://www.fanchants.com/

While searching for these sites I started to think about chants, team’s chants and consequently football rivalry. Now it is difficult to qualify football rivalries, I mean each rivalry to the respective supporter is the biggest game of the season.

So I struck a list of factors that I think makes a footballing rivalries great…

History, national and worldwide significance, what it means to the player- bit poncy I know, but games where players are really up for it, fans.

On the basis of these criteria I’ve gone for the following list…

Boca Juniors v River Plate

El Superclasico between working class Boca and los millionaires River. Observer poll of 50 sporting things to do before you die: Number 1.Enough said.

http://www.youtube.com/watch?v=j9EryLsL9EE&feature=related

Fenerbahçe v Galatasary

Again divided along class lines, Fener are the working class club of Istanbul, whereas Galatasary, who were founded by students, represent the nobler side of the Bosphorus city. Another interesting point- Fener are located in Asia and Galatasary are in Europe.

As if this game needed more needle!

http://www.youtube.com/watch?v=gyKzHzcnUeQ

Celtic v Rangers

Britain’s premier derby which far surpasses anything south of the border in terms of rivalry and mutual distain. Troubles have flared along sectarian lines when these two have played each other, with Celtic representing Catholicism and Rangers Protestantism.

http://www.youtube.com/watch?v=XknixcpTg1s&feature=related

Barcelona v Real Madrid

The club of Castilian Spain versus the club of Cataluña: el clasico. Scenes of Figo being taunted by Barca fans who flung a pig’s head at the Portuguese star after he defected from L’equip blaugrana to Madrid. Barcelona’s devastating demolition of Real at the Santiago Bernabeu may have been the inspiration for Florentino Perez’s lavish spending. It’ll be more competitive next year.

http://www.youtube.com/watch?v=GYmauLmkwcs

Ajax v Feyenoord

Holland’s biggest derby between the class and history of Ajax and the blue collar Feyenoord. Along with PSV these two have been the Netherland’s most successful clubs.

http://www.youtube.com/watch?v=yBC1fLJ9biY

Roma v Lazio

The Derby della Capitale between Rome’s superclubs. The two teams share the Stadio Olimpico with Lazio’s ultras occupying Curva Nord and Roma’s fans encamping in the Curva Sud.

http://www.youtube.com/watch?v=uF1YOHEmmfk

Olympiakos v Panathinaikos

Possibly the derby with the greatest name: Derby of the Eternal Enemies, a title that ensures no love lost in Greece’s biggest sporting rivalry. The teams divide Athens, with Panathinaikos representatives of Athens’ classic centre, and Olympiakos from the Athens port city of Piraeus.

http://www.youtube.com/watch?v=oLYVrlZpuIE

Red Star Belgrade v Partizan Belgrade

For the majority of Serbians the question is Red Star or Partizan: 50% of the country’s footy fans support Red Star, while 32.5% support Partizan. The Grobari (Partizan) and Delije (Red Star) contest to show that they are the most loyal and passionate fans at the Serbian Eternal Derby.

http://www.youtube.com/watch?v=ru19B0i_Edw

Now you decide which you think is the biggest.

David Beckham dan Cristiano Ronaldo, dua mantan pemain nomor 7 di MU yang mesti berganti nomor di Madrid.

Selama hampir dua dekade terakhir, Raul Gonzales telah menjadi legenda hidup Real Madrid dan sangat identik dengan kostum nomor 7. Tiada seorang pemain Madrid lain yang mungkin mengenakan nomor itu selama Raul masih bermain, sehebat apa pun dia. Hal itu telah terbukti ketika sekian tahun silam Madrid –di bawah presiden Florentino Perez- mendatangkan Luis Figo dan David Beckham. Kedua pemain bintang yang di klub sebelumnya dan timnas masing-masing tak lepas dari nomor 7 mesti mengalah berganti nomor. Figo akhirnya memilih nomor 10 dan Beckham bernomor 23 selama bermain di Madrid.

Ketika Florentino Perez kembali berkuasa di tahun 2009, sejumlah pemain hebat pun diincar akan direkrut Madrid. Uniknya, di antara mereka ada tiga pemain yang identik dengan nomor 7 lagi, yaitu : Cristiano Ronaldo (Manchester United/Portugal), David Villa (Valencia/Spanyol), dan Franck Ribery (Bayern Muenchen). Pada pertengahan Juni 2009 baru Ronaldo yang positif akan bergabung dengan Madrid musim depan. Pemain terbaik dunia 2008 itu bahkan terkenal dengan nama CR7 pula, saking melekatnya nomor 7 dengan namanya. Di Madrid dapat dipastikan dia mesti menanggalkan nomor saktinya itu. Bisa saja Ronaldo tetap mengenakan nomor 7 sekiranya Raul hijrah ke klub lain, tapi kemungkinannya tentu sangat kecil. Entah kelak Villa dan Ribery jadi bergabung dengan Madrid atau tidak, tapi klub terbaik abad ke-20 itu ternyata memang hobi mengoleksi pemain bintang bernomor 7.

* Tulisan ini dimuat di rubrik Interaktif majalah BolaVaganza No.93/Juli 2009.

“Wie is de meest irritante sporter aller tijden?”

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 07-07-2009.

In dit artikel:

• De Vuvuzela-award voor de meest irritante sporter
• De meest gehate sport en sporter volgens scholieren en GQ
• De meest irritante voetballer en voetbalclub
• De meest irritante basketballer en basketball-ploeg
• De meest irritante honkballer en honkbalteam
• De meest gehate schaker ooit
• De meest gehate schaatsster

Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl

Een grote groep mensen op deze aardbol heeft een hekel aan sport. Ze moeten niets hebben van supportersgedrag, het kijken naar zinloos ‘vermaak’ en de ‘verderfelijke’ effecten van sport op de maatschappij. Het is hun goed recht.

Een ambassadeur van de sporthaters is bioloog Midas Dekkers. In zijn boek “Lichamelijke opvoeding” uit 2006 benadrukt hij de zinloosheid van sport: “Sport is van een grote vergeefsheid. Hoe je ook traint, hoe vaak je ook haltert of voetbalt, je kinderen worden even hulpeloos geboren als jijzelf indertijd.”

Maar ook onder sportliefhebbers bevinden zich haters. Elke sportliefhebber stelt zich in meer of mindere mate wel eens op als criticus. In dat licht is de term ‘haat’ natuurlijk een extreem begrip. De meeste sportliefhebbers irriteren zich slechts aan bepaalde sporters. Soms vanwege beargumenteerde stellingen, soms enkel vanwege de uitstraling van een sporter in de media. Er is echter een kleine groep fanatici, waarbij het predikaat ‘haat’ zeker van toepassing is. We kennen allemaal de verhalen van sporters die fans teleurstelden en hun fouten of pech in het spel moesten bekopen met hun leven. Denk aan Zuid-Amerikaanse toestanden. Keepers die moeten duiken voor kogels, in plaats van goed ingeschoten ballen in de hoek.

TobSport zocht voor u uit wie de meest gehate sporters zijn in diverse takken van sport. Uit respect voor de sporter in het algemeen en de offers die hij moet brengen om aan de top te komen en bekendheid te genereren (pas dan kan de haat immers wortelen), spreken we in het vervolg van dit artikel liever over ‘irritatie’ richting bepaalde sporters. Want in de meeste gevallen hebben ze ons persoonlijk niets aangedaan.

“Het is maar sport”, zou Midas Dekkers vast gezegd hebben.

Ons overzicht van irritante sporters wordt besloten met de virtuele uitreiking van een heuse hoofdprijs. Een prijs voor de meest irritante sporter aller tijden.

De prijs zal vanaf heden bekend staan als Tobsport’s

Vuvuzela-award

Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl

Tijdens het voetbaltoernooi om de Confederations Cup in Zuid-Afrika werden bezoekers een kijkers ruim getrakteerd op het geluid van de Vuvuzela. Het instrument produceert een geluid als dat van dertig supertankers, die tegelijkertijd hun scheepshoorn af laten gaan, terwijl ze de haven binnenlopen. Of het geluid van een kolonie killer-bijen, die terwijl ze om je heencirkelen, je ter plekke tot het bot afkluiven met hun fijne kaakjes.

Het geluid is echter afkomstig uit een lange toeter “uit landen uit het Zuiden van Afrika, die een enkele toon kan produceren, met een geluidssterkte van ca. 130 decibel” (Wikipedia).

Prijs uzelf gelukkig: twee Nederlandse bedrijven vechten al om de rechten om het helse tuig te mogen importeren in ons land, waar gadgets gericht op het irriteren van landgenoten traditioneel gezien op een grote mate van populariteit kunnen rekenen.

Het effect van de Vuvuzela is vooral desastreus voor de televisiekijker. In de stadions zelf is het geluid gek genoeg nog enigszins te pruimen. De Vuvuzela-award voor de meest irritante sporter werkt op dezelfde manier. Het is voornamelijk gebaseerd op irritatie op afstand: de sporters die in dit artikel aan bod komen kunnen in de privé-sfeer prima te pruimen zijn. Ze riepen irritatie op door hun gedrag op het sportveld of in de publieke sfeer daarbuiten. Dat topsporters niet altijd de leukste mensen lijken te zijn is ook niet zo gek: een bepaalde mate van egoïsme en een over-mijn-lijk-mentaliteit is bijvoorbeeld nodig om de top te bereiken.

Terwijl we de meest irritante sporters in ogenschouw nemen valt op dat veel impopulaire sporters tegelijkertijd bij een andere groep sportliefhebbers juist erg populair zijn. Toch valt ook dit fenomeen vrij simpel te verklaren: de meest opvallende sporters vragen de meeste aandacht en roepen de meest felle waarderingen op door sportfans. Zowel positief als negatief. De meest irritante sporter in een bepaalde sport kan bijvoorbeeld tegelijkertijd ook juist het grootste aantal fans achter zich hebben, met de grootste fanclub en de hoogste persoonlijke sponsorverdiensten.

Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl

De meest irritante voetballers

In Nederland zijn spelers als Anthony Lurling, Rachid Bouahouzan en Luis Suarez bijzonder impopulair bij rivaliserende fans. Lurling wordt gezien als een ‘maatennaaier’, na enkele akkefietjes met het spelen van toneel. Bouahouzan trapte collega Niels Kokmeyer invalide en lijkt zich niet als prof te kunnen gedragen. Suarez wordt op handen gedragen in Amsterdam, maar de rest van Nederland ergerde zich lange tijd aan zijn schwalbes. De meest irritante voetballers komen echter volgens de meeste Nederlanders uit buurland Duitsland. Van Rudi Voller tot Oliver Kahn, van Lothar Mattheus tot Stefan Effenberg. Spreekwoordelijk konden we hun bloed wel drinken als we ze zagen spelen en vooral wanneer ze tegen ons speelden.

De Duitsers op hun beurt ergeren zich weer aan een landgenoot van ons bij Bayern Munchen, international Mark van Bommel. In een verkiezing van Bild in 2009 werd Mark door lezers uit een top-10 geselecteerd als de meest irritante voetbalspeler in de Bundesliga. Maik Franz van Karlsruhe was nummer 2 en Oliver Kahn de nummer 3. Bundesliga-collega’s waren iets beter te spreken over Van Bommel. Zij vonden hem de op één na irritantste speler, na Maik Franz. Die laatste wordt door sommige collega’s alleen nog maar aangeduid als “arschloch”, omdat ze vinden dat er bij hem een steekje loszit. Bij beiden lag het vooral aan hun agressie tegen tegenstanders, al wordt Van Bommel nog enig verstand toegedicht. Andere namen in de irritatie-top10 door spelers: Jarolim (schwalbes), Kahn (oren bijten) en Diego (fopduiken).

Van Bommel beseft zich dat hij irritatie opwekt. Hij drukt het cryptisch uit: “Ik ben een polariserend persoon”. Hij werkt zelfs met een sportpsycholoog aan zijn opvliegend gedrag en staat in Duitsland bekend als ‘Käpt’n Rot’. Iwan Tol interviewt Van Bommel en hoort van hem dat hij beseft dat hij meestal ‘iets’ oproept bij mensen. “En dat ‘iets’ is meestal weerstand”, zegt Van Tol. Drie rode kaarten in tien wedstrijden maakten hem tot de ‘Grösste Stinkstiefel’ (meest gehate speler) van de Bundesliga. Uit zijn sessies met de psycholoog concludeerde Van Bommel dat hij bij een achterstand minder vaak moest proberen iets te forceren in de wedstrijd. Hij twijfelt op het moment zelf vaak of hij een bal wel of niet kan halen, maar maakt dan toch de harde overtreding. Hij leest verder geen kranten en maakt zich niet druk om wat anderen van hem vinden als voetballer.

Internationaal gezien roepen de Portugezen Luis Figo en Christiano Ronaldo bij veel mensen nare gevoelens op. Terwijl die laatste ook weer een van de populairste spelers van het moment is, met een grote schare fans. Ook Figo werd gerespecteerd om zijn talent. De Portugezen zijn erg goed in het produceren van irritante spelers naar mijn mening. Zeuren bij de scheidsrechter, je laten vallen bij ieder wissewasje en kaarten aannaaien, het hoort vast bij de vaste oefenstof vanaf de pupillenleeftijd. Denk nog maar eens aan fijne jongens als Rui Costa, Jao Pinto (vs. Van der Sar) en de geïmporteerde Deco. Horden supporters irriteerden zich in het heden en verleden aan spelers van andere nationaliteiten, zoals Paul Gascoigne, Arjen Robben, Filippo Inzaghi, Michael Ballack en Gennaro Gatusso.

Deels is de kritiek cultuurbepaald. Met name spelers uit Zuidelijkere streken hebben hun irritante maniertjes, vinden wij in het Westen van Europa. Vanuit ons land gezien beginnen deze streken al grofweg ten Zuiden van Antwerpen en tot aan de Oostenrijkse bergtoppen. In Zuidelijkere streken worden onze talenten op hun beurt in sommige gevallen weer met de nek aangekeken, omdat ze niet mee willen doen aan het beoogde plaatje van het sterrendom. Ze kopen geen mooie auto, hebben een logge, onooglijke vrouw uit het land van herkomst en eten bijvoorbeeld speciaal overgevlogen Aldi-aardappels. Sporters worden daar gemakkelijker geaccepteerd als ze zich gedragen als een Thomas Dekker. In een Italiaanse ploeg rijden, een dikke Porsche kopen, veel geld besteden aan kleding en uiterlijk vertoon en de Italianen dragen je op handen.

Een vriend van me met Italiaanse roots legde het me ooit uit. Italianen willen kunnen blijven dromen. Ze kijken graag naar personen die succes uitstralen en putten daaruit hoop voor hun eigen toekomst. Een principe dat overigens doet denken aan ‘The American Dream’ in een westerse cultuur. Ook in het land over de grote plas wordt een zekere mate van arrogantie bij sporters zeker gewaardeerd.

Mede door zijn enorme media-exposure vermoedt TobSport sterk, dat in het voetbal de Portugese Ronaldo het meeste irritatie oproept in de wereld op dit moment. En omdat de aandacht voor het topvoetbal mondiaal nooit groter was dan tegenwoordig, is er een grote kans dat Ronaldo over de grootste absolute aantallen ‘haters’ beschikt in geschiedenis van de voetbalsport. Hulde voor hem.

In schoolplein-taal: hij draagt verwijfde of te-trendy-kleren, heeft een gladde kop met gel en een arrogante uitstraling, blijkt een exorbitant geldbedrag waard te zijn ten tijde van de financiële crisis en iedere man is jaloers op tenminste één zijn diverse ‘riches’ (vrouwen, geld, bezittingen, op het veld een wit shirt mogen dragen in een vol Bernabeu).

Laten we niet vergeten, dat de Vuvuzela-award vooral een prijs is van frustratie. Frustratie, die langzaam aanzwengelt tot een bepaalde mate van haat, mede door een gemeenschappelijk gevoelde en zich versterkende jaloezie en een groeiende aandacht in de media. Ronaldo heeft een vergelijkbaar imago met dat van David Beckham. Beiden kennen hartstochtelijke fans, maar ook het geluid van een fluitconcert. Beiden worden gehaat en tegelijkertijd beneden en aanbeden om hun leven buiten het voetbal. Ronaldo is echter nog jong, kan nog vele extra vijanden maken en is een meer bepalende speler dan de specialist Beckham.

De meest gehate (en geliefde) club is vrijwel zeker Real Madrid. De onlangs betaalde transfersommen voor Ronaldo en Kaka maakten de club er in tijden van financiële crisis bepaald niet populairder op. Zelfs in het Spaanse parlement werden er vragen gesteld. In eigen land roept Ajax al jaren de meeste weerzin op. Naast traditionele vijanden als Feyenoord, Utrecht en Den Haag maakten de Amsterdammers zich de laatste jaren niet populairder in steden als Groningen, Alkmaar en Enschede, door in het geheim te flirten met bepalende spelers en ze vervolgens weg te kopen.

Irritatie richting coaches in het voetbal zullen we in dit artikel maar achterwege laten. Omgaan met irritatie is bij deze beroepsgroep opgenomen in de arbeidsvoorwaarden. De term ‘haat’ is bij coaches soms weer beter op zijn plaats. Denk nog maar eens aan de publieke ‘bashing’ van Dick Advocaat in zijn laatste ‘stint’ als de Nederlandse bondscoach. Gestenigd moest hij worden! Het gaat hier vaak wel om een nogal tijdelijke vorm van haat. Na zijn successen in Rusland vond vrijwel iedereen in de Benelux Advocaat toch weer de beste keuze als bondscoach van het talentvolle Belgische nationale elftal.

Een grote schare aan spelers wordt intens gehaat door supporters door hun affiliatie met rivaliserende clubs. Het lijkt inherent verbonden te zijn aan het voetbalsupporterschap. Deze haat is feller dan de irritatie van de gemiddelde couch-potato aan een onbereikbare Ronaldo. Harde kernen en huisvaders voor televisiesets gieten de haat er met de paplepel in bij het jonge grut. Je speelt voor die club? Dan ben ik automatisch tegen je.

Dergelijke haat is intens, maar lokaal bepaald. Wij zoeken in de Vuvuzela-competitie naar de universele, ongecontroleerde haat van de ‘neutrale toeschouwer’, die oprecht van binnenuit ontstond op basis van welke factor of factoren dan ook. TobSport streeft naar een eerlijke competitie met gelijke kans voor een ieder, waarin niet een oververtegenwoordiging van bijvoorbeeld (oud)-Rangers en Celtic-spelers optreedt. De grootste mate van haat in de sport is namelijk ongetwijfeld gerelateerd aan The Old Firm en het Schotse vechtersbazenkarakter.

Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl, met de uitreiking van de Vuvuzela-award en de irritantste sporters in diverse takken van sport.

Le meneur brésilien, Kaka, a été présenté ce mardi, au Real Madrid. Plus de 40 000 supporters se sont massés religieusement à Santiago-Bernabeu. Saint Kaka a préché la bonne parole, celle d’un joueur ambitieux qui ne craint pas les responsabilités.

A Madrid où il a officiellement posé ses valises, le Brésilien Kaka n’est pas qu’une poignée de dollars qui pèse sur 65 millions d’euros, le prix consenti par le Real pour l’arracher au Milan. Le Ballon d’or 2007 est aussi un libérateur, celui qui, avec Cristiano Ronaldo à ses côtés, sera le nouveau capitaine de route des Galactic 2.0 nouvelle mouture de la célèbre équipe des Zidane, Figo et consort.

Ce mercredi donc, des milliers de supporters merengue ont fait le déplacement jusqu’à Bernabeu. Ils étaient si nombreux que beaucoup ont patienté dehors, suivant selon les moyens à portée de main, le sermon de leur nouvelle idole. A la tribune, Kaka a pris la température ambiante sans chercher à se défausser de ses nouvelles responsabilités : « Je comprends que je suis une recrue importante. Je sais aussi que durant ma vie de footballeur, j’ai joué pour des équipes importantes. Je voulais rejoindre une équipe où je pourrais continuer à le faire. »

Un discours simple mais ô combien juste qui a frappé au cœur les supporters madrilènes. Kaka a réussi son intronisation. Mais le plus dure ne fait que commencer pour le meneur brésilien car le Real, avant des noms aussi grands soient-ils,  ne forge sa légende qu’avec des titres. La Ligue des Champions que le club n’a plus remporté depuis 2002 en est un prioritaire. De surcroît car la dernière édition a échu au rival éternel, le voisin FC Barcelone. 

Florentino Perez está de volta à Presidência do clube mais famoso e vencedor do mundo, o Real Madrid. Como não poderia deixar de ser, Perez trás com ele dois novos jogadores de renome. Poderíamos dizer que Cristiano Ronaldo e Kaká num mesmo clube seria utopia das mais absurdas. Mas não para o homem que, anos atrás, tirou Luis Figo do arqui-rival Barcelona e Zinedine Zidane da Juventus (isso sem entrar nos méritos Ronaldo, ex-Inter de Milão, Beckham, ex-Man Utd, entre outros).

Luis Figo e Zinedine Zidane assumiram a liderança das transações mais caras da história do futebol no início deste século quando Perez, então Presidente do Real Madrid, gastou 73 milhões de euros em Zinedine Zidane e mais 60 milhões de euros em Luis Figo. Com a conturbada saída de Perez da presidência do Real Madrid, a era dos “galáticos” no clube terminou, mas não por muito tempo: menos de uma década depois, dois novos jogadores chegam sob investimento do mais famoso Presidente de clubes de futebol do mundo para formar o novo time dos “galáticos”.

O dinheiro pago na compra de Kaká e Cristiano Ronaldo mudou levemente o panorama dos líderes das transações mais caras da história. O ex-líder, Zinedine Zidane, caiu para o segundo lugar, perdendo a liderança para Cristiano Ronaldo, jogador responsável por tirar 94 milhões de euros dos cofres do clube madrilenho. Já Kaká relegou Luís Figo ao quarto lugar da lista, custando 65 milhões de euros aos espanhóis.

Essas duas compras foram mais do que suficientes para atrair novamente a atenção quase que total do público fã de futebol ao Real Madrid. Muitos aguardam ansiosos para ver um ataque munido por Cristiano Ronaldo e Kaká, mas enquanto a temporada 2009/2010 não começa, você pode conferir aqui o top 5 da lista das maiores compras da história do futebol:

1º –

Cristiano Ronaldo, meia/atacante português.

2009 – Do Man Utd para o Real Madrid por 94 milhões de euros.

2º –

Zinedine Zidane, meia francês.

2001 – Da Juventus para o Real Madrid por 73 milhões de euros.

3º –

Kaká, meia/atacante brasileiro.

2009 – Do Milan para o Real Madrid por 65 milhões de euros.

4º –

2000 – Luis Figo, meia/atacante português.

Do Barcelona para o Real Madrid por 60 milhões de euros.

5º –

2000 – Hernán Crespo, atacante argentino.

Do Parma para a Lazio por 57,5 milhões de euros.