I am pretty confident that we have our first word.  Okay, so it’s more like a coordinated sound, but still. 

For the last week or so L has been emphatically saying Guh.  As in Gus.  I wish I would have put money on this.  When we first came home from the hospital I started to notice how often we were saying it,  “Gus, get down!”  “Gus!  No!”  “Gus, stop.”, and I told Bjorn that chances were Gus would be Lukas’ first word.

However, this may only be the case when he is at home.  When he’s with Grandpa Jim it is very possible that it instead means GO!  My child is OBSESSED with ceiling fans, and I’m pretty sure we’re well past the phase where they are supposed to be entertaining.  My parents have three ceiling fans and Lukas has found a spot to sit where he can see all three simultaneously.  He has also manipulated my dad into holding him and running back and forth between the fans.  They even have a special routine.  They walk near one, Lukas holds his arm out to salute the fan, my dad gets closer, yells GO!, spins the fan and then Lukas claps.  It’s as adorable as it sounds.

One offshoot of this obsession is Lukas’ near catatonic state whenever the M*A*S*H* opening is on.  My parents are both big fans of watching the reruns and as a result Lukas has become entranced.  He gets completely still and quiet.  I doubt that he even blinks.  You better believe I DVR’ed a couple of episodes for when mommy needs a short break.  It took a while, but we finally realized it wasn’t the music, but the HELICOPTERS. 

I guess this means I’ll be out voted when the farm windmill discussion comes up again.

Sophie (parents Catherine & Jon)

Summer (parents Justine & Tim, sister to Lukas)

Elsie (parents Felicity & Craig, sister to Joel)

Noah (parents Maree & Dean, brother to India)

Sophie (parents Phoebe & Andrew)

Halim (parents Scott & Andrea)

Benjamin (parents Tania & Paul)

I figured that since I’m going to a get together on Saturday with the lovely -R- and my blog address is going to be shared it might be time to add something here that I actually wrote myself.  I have such good intentions for updating this blog and then it falls by the wayside in favor of really fun things like laundry and keeping Lukas from playing in the dog bowls, redialing telemarketers, poking toys into the DVD player, licking shoes, et al. 

I was wracking my brain for something, anything to write about that would be quick.  I have a family drama story that I really want to share, but I’m going back and forth with whether that’s the right thing to do or not.  It would also probably take a series of posts to actually get from beginning to end.  I just don’t have that kind of time or dedication right now.  Then I realized that tomorrow is December 4th.  Known around these parts as Deer Day. 

On December 4th, 1996, my best friend swerved off the road to miss hitting a deer and nailed a telephone pole instead.  Thankfully she was 100% okay, though her mom’s car was totaled.  Exactly one year later, on December 4th, 1997, while taking an unintended backroads detour I was hit by a deer with that very same friend in the car.  Yes, I said hit by a deer.  Again, we weren’t hurt and my beloved Chevy Celebrity suffered minor damage – I just had to squeeze myself out of a six inch door opening for a few weeks until the big dent was fixed.   Every year we email or call each other in celebration of our shared ‘holiday’.  Back in the day we even held a few Deer Day sleepovers where no one was allowed to drive.  We were very fortunate in both instances that no one was hurt – in my case the deer even made it out unharmed. 

Lukas and I were equally lucky last night.  I was stopped to turn left onto our street and the car that was waiting at the stop sign there somehow didn’t see me and pulled out.  I laid on the horn and she stopped just inches short of my driver’s side door.  Granted, I was completely stopped and the other car wasn’t going fast so the accident would have likely been minor, but situations like that have taken on a much more serious note now that there is a helpless little person strapped into a carseat in the back.  I made it safely to our garage before the tears started to flow.

I was prepared for deer, not a teenager on her cell phone.

Die Weihnachtsgeschichte in deutsch und in türkisch auf YouTube.

Pesanan mas Lukas, untuk mengenang 7 tahun pernikahannya dengan almarhumah istrinya (Tanti Johana-Nana), sekaligus sebagai ucapan terima kasih kepada dokter dan suster RSIB. Cerita lengkapnya bisa dilihat di sini yaa.

NB. Pemesanan cupcakes dengan desain seperti di bawah, MINIMAL satu minggu sebelum hari H. Terima kasih atas perhatiannya.

Como que aveces siento que los hombres son iguales a nostras las mujeres haha pork pareciera k andan en sus dias =P………. bueno yo cuando ando en mis dias soy bien irritable, todo me lo tomo a mal y me choca k me contradigan y cosas asi por el estilo, asi como k ando bien sensible.

Bueno pues parece k asi es mi novio jaja como que aveces lo agarro bien de buenas( como hoy) y hay veces en las k digo keee huueeevvaaa jajjajajajajajajajaja los hombres tmb son raros!!! volubles y sensibles aunk digan k no

=P

En nee ik ga hier geen verhalen vertellen over hoe die dag alles misliep. Want op vrijdag den dertiende die pas gepasseerd is, mocht onze Lukas zijn verhalfjaardagje vieren. Ja echt waar, dat manneke is al 6 maanden oud! 6 maanden geleden dat hij een gaatje prikte in mijn vliezen, en uiteindelijk toch nog wachtte tot den 13e om er uit te ‘kruipen’.

Onze Lukas, zo’n content ventje. Nen tamme, da mag wel gezegd worden. Op zijn rugske liggen is voorlopig meer dan voldoende voor hem, al begint hij wel iets ‘wilder ‘ te worden. Hij zou al graag willen zitten, maar kwakt elke keer nog om. Op zijn beentjes staan vindt hij super, dan veert hij op en neer, zo koddig! En wie weet gaat hij ooit nog ne keer rollen, we zien wel. Met tandjes is hij dan wel weer ne snelle, de eerste 2 zijn er al door (en jawel hij kan bijten!)

Mijn streefdoel was ook deze keer weer 6 maand enkel borstvoeding te geven, en jeeeui, het is weer gelukt! Vrijdag den dertiende dus mocht hij zijn eerste papje proeven. Na een eerste ’shockeffect’, appreciëerde hij het wel, en nu, een paar dagen later, wordt hij al wildenthousiast als hij het lepeltje nog maar ziet. ‘t Is toch ne makkelijke. Ik heb nog steeds trauma’s van Amelie haar eerste papjes, maar Lukas doet dat goed.

Net zoals van een flesje drinken trouwens. Waar dat bij de meisjes toch ook wel erg moeilijk was; nam hij de fles, had je weer dat ’shockeffect’ om daarna lustig de fles leeg te sloeberen. Zalig!

klaar voor de pap!

Waar blijft die pap? Dan begin ik alvast aan de bavet!

ik ben er klaar voor

de allereerste hap!

bekomen van het shockeffect

Lichtgeschwindigkeit 49 Gorbatschow Kohl Bush als Pirateneinheit

Piraten-Presseschau am Freitag, 31. Okt. 2009,

von Dr. Dietmar Moews, am Reformationstag, vor der Kirche

zu den vier Evangelisten am Alten Anger, Breite Straße in Berlin-Pankow;

Aufnahmezeit um 16 Uhr;

Piratenthema hier: NRW-Wahlkampf: Gorbatschow, Kohl, Bush

als Einheitsgipfel in Berlin, CDUler wechseln zu den Piraten –

hier als Piratenthema und als Wahlkampfthema für die kommenden

Landtagswahlen in NRW, 2010; die Kirche zu den vier Evangelisten

(Johannes, Lukas, Markus und Matthäus), ersterwähnt um 1230,

im Jahr 1859 neugebaut; die DDR ergänzte die im Krieg zerstörten

Türmchen im Jahr 1953 durch kleinere. Hier sind heute in Pankow

Protestanten in der Nachfolge von dem weltbekannten Katholiken

Martin Luther (Zitat aus Die Freiheit eines Christen) und dem

protestantischen Theologen Karl Barth (Zitat aus Klärung Wirkung

Aufbruch) tätig; 60 Jahre Frankfurter Allgemeine Zeitung,

das wichtige Leitmedium in Deutschland; ferner Deutschlandfunk,

BILD vom 31. Oktober 2009 und

Frankfurter Allgemeine Zeitung

Produktion, Performance, Autor, Direktion: Dr. Dietmar Moews;

Aufnahmetechnik und Admin: Piratencrew Berlin

Heute musste ich Hausaufgaben nachmachen. Hier ist die Geschichte die ich geschrieben habe:

Der verschwundene Lukas

Lukas geht die Treppe rauf in sein Zimmer. In Lukas Zimmer liegen lauter Bücher. Der Junge nimmt sich ein Buch. Das Buch hat seine Lieblingsschriftstellerin Astrid Lindgren geschrieben. Lukas liest und hört dabei Radio. Im Park suchen seine Eltern Mandy und Torsten ihn. Torsten sagt: „ Sein Fahrrad ist hier. Er muss hier irgendwo sein.“ Mandy ruft: „ Lukas. Wo bist Du?“ Während dessen liest Lukas zu Hause sein Buch. Im Radio sagt der Sprecher: „Neunjähriger Junge seit dem frühen Nachmittag vermisst. Sein Name ist Lukas.“
Lukas erschreckt sich. „Hat der gerade meinen Namen gesagt?“, denkt er. Der Junge rennt so schnell wie er kann in den Park. Lukas ruft: „Mama, Papa!“ Mandy ruft: „Lukas, du bist wieder da!“ Torsten ruft: „Mein Sohn, du bist wieder da.“ Alle sind erleichtert. Die Familie geht nach Hause. Mandy und Torsten freuen sich, daß ihr Kind wieder da ist.