What’s going on a-Tunes!? It’s Christmas Eve and I’m at my parent’s house but I couldnt neglect our Weekly Thusday Freebie!

You may have caught my list of top 10 tracks by Asian American artists from the past decade, but if not just know the number one song was by a hip-hop collective known as Likwifakshun aka Likwit Productions aka LWP. They had a few group tracks and a number of solo joints but one of my favorites to this day is the song ‘Land With Three Sides’ (a reference to the Korean peninsula). The MC’s on this track are Lonstar, J-General, Noose, and JGiM though those weren’t the only 4 members of the collective.

Back in 2003 they had the nearly unanimous respect of the Asian-American hip-hop community and justifiably so. Even though the scene has progressed so far since then, their songs have lasted the test of time and still breaks my neck to this day. So grab a piece of AA music history and enjoy your holiday everyone!

Merry Christmas and God Bless.

Check the download link after the jump =).

Get it HERE.

Image Credit: mtv IGGY

2009 is quickling coming to an end and as part of my guest blogging gig at mtv IGGY I was asked to compile a list highlighting what I considered the top 10 tracks of the past decade by Asian Amercan artists. It took a lot of debate and even now I’m not 100% satisfied with my list by regardless I stand by it. This is just a repost of the mtv IGGY article with some minor edits but without further ado I present to you my Top 10 Asian American Tracks From The Decade.

Let me start off this list by saying it was nearly impossible to try and pick my top 10 favorite songs by Asian American artists from the past 10 years. One reason being, I didn’t really follow the scene heavily until a couple years into the decade and even then the pickings were a bit slim at the time. Also, I’ve opted to go for my personal favorite songs that have stood the test of time, and not just the most influential. Keep in mind this is a list of top 10 songs, not artists. That would have been a similar but still different list altogether. Lastly, I’ve decided to stick strictly with Asian-American artists meaning UK import Jay Sean didn’t make the cut despite how much I love ‘Down’. All I can say is, it’s been really exciting to see more and more Asian American artists make a name for themselves in the industry and I can only imagine next decade’s top 10 will be exponentially more difficult to sort out. As with any list there’s going to be some consensus and some disagreement but without further ado I present to you my top 10 from 2000 to 2009.

Read on for the list!

 10. Utada – Come Back to Me
 
This Japanese-American singer has made a huge name for herself in Japan but still struggles to break into the US market. In 2004 she debuted in the states on Island Def Jam with the album ‘Exodus’ but it did poorly domestically. 5 Years later in 2009, she comes back with her sophomore effort ‘This is the One’ with the single ‘Come Back to Me’. I consider it to be one of the most under-rated songs of 2009 with its infectiously catchy chorus and strong mid-tempo R&B production. Although it wasn’t a hit, it surely deserved to be.
 

9. Chan – Lonely Road
           
Chan may be doing his thing in Korea now as part of the group Uptown but he’s got his roots in the Independent American Hip-Hop scene. Although he had been releasing tracks years beforehand, in 2006 Chan released ‘Lonely Road’ from his debut full length album “Politickin’ Vol. 1”. Produced by the heavily sought after Filipino-American Illmind, the track cemented what Chan was going through as one of the few first Asian-Americans to find some level of success. The video was directed by Todd Angkasuwan and even features Miss Info. Chan definitely had the support of the community.
            

 
8. Daphne Loves Derby – Hammers and Hearts
 
Formed in 2001, Daphne Loves Derby (fronted by Kenny Choi) has gone on to find a sizeable audience despite being an independent band. In 2005 they released their sophomore album, ‘On the Strength of All Convinced’, along with the single ‘Hammers and Hearts’ which remains one of my favorite rock songs to this day. The melancholy lyrics are contrasted by the upbeat music making for a catchy yet intriguing song.
 

7. Far East Movement – Round Round
 
Yes, I purposely decided against including ‘Girls on the Dance Floor’ and opted to choose FM’s ‘Round Round’ instead. While the former is easily their more successive single, it’s the latter that first broke them in to the major public eye to a sizeable degree. With a huge placement in ‘The Fast and the Furious: Tokyo Drift’ film, this 2006 song was heard by millions whether they realized it not. The song is fun, pure and simple and for that reason it’s made the list.
 

 
6. Ken Oak – End Credits
 
Before Ken Oak was in Oak & Gorski, before he had formed the Ken Oak Band, and even before he started sharing his signature cello rock, he was just a solo artist from southern California. End Credits was released back in 2003 and to this day remains my favorite Ken Oak song yet.  By discussing a break up in a very candid manner, Ken has given us a refreshing perspective in a genre often filled with clichés. His sound has changed a lot since then, in some ways making me appreciate the song that much more.
 
            
 
5. Decipher x Manifest x Lyricks x Johnnyphlo – One of the Best

When numerous talented MCs come together to collaborate, you pay attention. The Asian American Hip-Hop world has given me a number of choices to include on this list but in the end I had to choose 2009’s “One of the Best”. While I debated over other collabs such as ‘Movementality’, and ‘About that Money’, none of the other songs were executed quite as well as this one. Bringing together Decipher, Manifest, Lyricks, and Johnnyphlo, this track is bursting at the seems as each MC tries to one up each other, backing up the title of the song. Let’s hope the next 10 years have many more collective efforts similar to this one.
 

 
4. Jinny Kim – Hold On
 
Back in 2005 Jinny Kim released her debut album ‘Finding Ophelia’ with the production help of her now husband Koo Chung. The album has many strong singles but none more so than ‘Hold On’, a simple ballad speaking to those that seek encouragement in tough times. Although the song is thematically Christian, even those who do not follow the faith can appreciate her earnest and vulnerable expression of emotion and prayer.
 
Sorry the only available streaming source I could find are fan cams of live performances.

3. Decipher – Sinner’s Prayer
 
Decipher makes his second appearance on this list although this time around as a solo artist. While there are many tracks I was considering from Decipher for this list, none of them have managed to top “Sinner’s Prayer”. This is one of the most honest songs I’ve ever heard as DC openly questions God and expresses why he struggles with the concept of faith. His perspective in this song is so fresh and frank that it easily stands out in a world where that’s becoming an increasing rarity.
 

 
2. Jay Legaspi – 10 Past 3
 
Jay isn’t one of the most well known artists, but I’d argue he’s easily one of the most talented. Just as the title suggests, the song was written late in the night in 2002 after an emotional break up. Somehow Jay was able to channel the raw emotion into a simple yet beautiful song that perfectly captures those impressionable moments just after a split from someone very important in life. Consisting of only an acoustic guitar and Jay’s moving vocal, the song exhibits hope and sorrow all at the same time.
 
Sorry the only streaming source I could find was his old soundclick.
 
1. LWP – Land With 3 Sides
 
Back in 2003, if there was one collective of Asian American artists you had to respect it was Likwifakshun aka Likwit Productions aka LWP. Their song ‘Land With 3 Sides’, an homage to their heritage and roots in Korea exemplified so much raw talent it was impossible to deny their abilities. Although the group continued to expand only to completely disband years later they remain one of the most influential Asian American artists, especially among those who participated in like minded online communities. Even after all these years, the song has held up very well. That coupled with it’s sheer impact on the scene is why it’s my number pick of the decade.
 

A denominação em janelas ficou obsoleta (principalmente depois do desenvolvimento das fibras LWP) e foi substituída pela denominação em bandas:

Bibliografia

ดิฉันเพิ่งได้ทราบจากอาจารย์  Chapman ว่านิสิต LWP ของเราไม่สามารถค้นเอกสาร Full text จากฐานข้อมูลได้  จึงได้ตอบกลับนิสิตท่านนั้น คือ คุณธนูศิลป์  ถึงวิธีการเข้าใช้ฐานข้อมูลที่บอกรับ กรณีที่เราอยู่นอกวง LAN (Local Area Network) ของมหาวิทยาลัยไป  ก่อนอื่นเลยนะคะทุกท่านต้องมารู้จักคำว่า  WebVPN ก่อน!!! แล้วค่อยติดตามอ่านตอนต่อไปเรื่อยๆ นะคะ

ถาม :  บริการ WebVPN คืออะไร ?

ตอบ: ทางสำนักเทคโนโลยีสารสนเทศ จุฬาฯ เรานี้นะตะ บอกไว้ว่า เป็นบริการที่ทำให้ผู้ใช้บริการที่ใช้งาน Internet จากภายนอกมหาวิทยาลัย เช่น ใช้งานผ่านผูให้บริการ ASDL สามารถใช้บริการต่างๆ ของมหาวิทยาลัย  ( เช่น การเข้าสืบค้นฐานข้อมูลที่บอกรับโดยมหาวิทยาลัยเพื่อการค้นคว้าวิจัย) ได้เสมือนอยู่ภายในมหาวิทยาลัย

ถาม: ทำไมต้องใช้การเชื่อมต่อแบบ WebVPN

ตอบ: บริการหลายอย่างของมหาวิทยาลัย จะอนุญาตเฉพาะผู้ใช้ที่อยู่ภายในมหาวิทยาลัยเท่านั้น แต่ปัจจุบันผู้ใช้หลายคนมีการใช้งานแบบ ADSL ซึ่งไม่สามารถใช้บริการบางประเภทได้ เช่นฐานข้อมูลที่บอกรับ ดังนั้นควรใช้ WebVPN จะทำให้ผู้ใช้สามารถเข้าใช้บริการฐานข้อมูลดังกล่าวได้

ถาม: สำหรับบุคคลากรและนิสิต ต้องใส่ username และ password สำหรับการใช้งาน WebVPN อย่างไร?

ตอบ:  สำหรับบุคคลากร username คือ —@pioneer.netserv.chula.ac.th เช่น wsunanta@pioneer.netserv.chula.ac.th (username ที่ได้รับจากสำนัก IT ของมหาวิทยาลัย)

       สำหรับนิสิต username ที่เป็นรหัสประจำตัวนิสิตเลข 10 ตัว แต่ใช้แค่ 8 ตัวเท่านั้นเช่น      88888888@student.netserv.chula.ac.th

ถาม: จำเป็นต้องใช้บริการ WebVPN หรือไม่ถ้าเชื่อมต่อกับมหาวิทยาลัยโดยผ่านโมเด็ม (ที่มหาวิทยาลัย set จำนวนคู่สายไว้ให้)

ตอบ: ไม่จำเป็นค่ะ เพราะการเชื่อมต่อเครือข่าย ย่านโมเด็มจะได้สิทธิการใช้บริการต่างๆ เ สมือนผู้ใช้ที่อยู่ในมหาวิทยาลัยโดยอัตโนมัติ  แต่จะมีปัญหาบางประการค่ะ คือ การเข้าใช้ผ่านโมเด็ม อาจจะช้ามาก เนื่องจาก อาจมีผู้ใช้ติดต่อเข้ามาใช้มากทำให้ เกิดคอขวด หรือคู่สายอาจจะเต็ม

ถาม: ใช้บริการ WebVPN จากภายในมหาวิทยาลัยได้หรือไม่

ตอบ: ไม่ได้ค่ะ 

ถาม:  และถ้านำ Laptop ของตนเองมาใช้ที่มหาวิทยาลัยตต้องเชื่อมต่อใดๆ หรือไม่ถึงจะเข้าสืบค้นฐานข้อมูลได้

ตอบ: มีค่ะ คือ ต้องมีการลงทะเบียน Laptop ของเราก่อน เพื่อให้ทางระบบ IT ของมหาวิทยาลัยรู้ว่า Laptop เรามีเลขประจำตัวเครื่องอะไร

Aufgrund von Nachfragen, ob ich die Installation nicht noch vereinfachen könnte, habe ich mich nochmal rangesetzt und das Script geändert und etwas vereinfacht. Allerdings hat es letztendlich so sehr viel nicht gebracht.

Also, ihr ladet euch von hier ActivePerl herunter, wie gehabt. Ihr müsst auf die heruntergeladene Datei doppelt klicken und den Installationsanweisungen folgen. Wenn ihr das nicht hinbekommt, fragt am Besten einen guten Freund, der mehr Ahnung von Computern hat. Aber ohne ActivePerl läuft das Programm einfach nicht, also müsst ihr das hinkriegen!

Ok, wenn das geschaft ist, ladet ihr mein Perl-Script von hier herunter. Das ist einfach eine Textdatei, die ihr irgendwo ablegt, wo ihr sie wiederfindet. Wichtig ist jedoch, dass der Dateiname mit .pl endet, sonst funktioniert es nicht! Speichert die Datei also zum Beispiel unter dem Namen spenden.pl ab.

Gut, eine Sache müsst ihr noch machen. Ihr legt in dem gleichen Ordner, wo auch die gerade heruntergeladene Datei ist, eine Textdatei mit dem Namen password.txt an. In diese Datei müsst ihr in die erste Zeile euren Benutzernamen vom Pennergame reinschreiben und in die zweite Zeile euer Passwort, damit sich das Script bei eurem Account einloggen kann und von dort aus spendet!

Jetzt müsst ihr nur noch, wenn ihr den über 2000 Leuten spenden wollt, doppelt auf die Perl-Datei klicken, die ihr vorher heruntergeladen habt (in meinem Beispiel die Datei spenden.pl). Dann sollte sich ein schwarzes Fenster öffnen, indem ihr einige Ausgaben seht, die selbsterklärend sein sollten. Der ganze Spendendurchlauf nimmt einige Zeit in Anspruch (je nach Auslastung des Servers), aber nebenbei könnt ihr ja andere Dinge tun und müsst das nicht beachten. Ist das Programm durchgelaufen, verschwindet das schwarze Fenster einfach wieder und ihr habt dann mehr als 2000 Leuten von eurem Account aus gespendet und solltet dadurch nach und nach ein paar Spenden zurück bekommen.

Wer mit der Anleitung nicht klar kommt, fragt am besten einen Freund, der Ahnung vom PC hat, oder ihr schreibt eure genaue Problemstellung hier als Kommentar rein und wartet auf Antwort.

Für Leute mit Programmiererfahrung gibt es hier das Script auch zum Anschauen mit Syntax-Highlighting.

Der dritte Teil des Pennergamebots sammelt von einem Account alle Links zu “Pennern” ein, die ihm schon gespendet haben. Es gibt eine “Spendenstatistik”, auf der alle diese “Penner” aufgeführt werden, dort muss man nur noch die Links herausfiltern und in eine Datei schreiben. Ist das Programm durchgelaufen, erhält man in der Datei spenden.txt (definiert in der Variable $spendendatei), alle seine Spender. Dabei kommt ein Spender der mir 10 mal gespendet hat auch 10 mal in der Datei vor. Im Anfangskommentar des Scripts steht auch ein Beispiel wie man diese Informationen verwerten kann.

#!/usr/bin/perl -w
#
# Name: spenden.pl
# License: GPL
# 
# Liest die Spendenstatistik vom Pennergame des Accounts $username mit dem Passwort $passwort aus.
# Speichert alle aufgeführt Spender sortiert in spender.txt.
# Daten kann man dann z.b. mit einem Shellscript weiterverarbeiten:
# "for link in `cat spender.txt | uniq`
# do
#     anzahl=`cat spender.txt | grep $link | wc -l`
#     echo $anzahl $link
# done | sort -rn > spender.sort.txt"
#
# You may use, distribute or modify this program
# under the terms of the GPL.

use strict;
use LWP::UserAgent;

# neuen Browser erstellen
my $browser = LWP::UserAgent->new;

my $url;
my $response; # Beinhaltet die Antwort eines Seitenaufrufs
my $username = "muster";
my $password = "passwort";
my $line; # Wird in foreach-Schleifen verwendet, um etwas zeilenweise einzulesen
my $count; # Beinhaltet später die Anzahl der Seiten, die die Statistik hat
my $i; # Schleifenvariable
my @spender; # Beinhaltet am Ende alle bisherigen Spender
my $link; # Beinhaltet einen einzelnen Link als Zwischenspeicher
my $spenderdatei = "./spenden.txt";

# Cookies einschalten
$browser->cookie_jar({});

# Einloggen bei pennergame.de mit $username und $password
$url = "http://www.pennergame.de/login/check/";
$response = $browser->post( $url,
   [
     "submitform" => "submitform",
     "username" => $username,
     "password" => $password
   ],
 );
die "Konnte $url nicht laden" unless defined $response;

# Rückgabestatus = 302 --> Weiterleitung nach erfolgreichem Einloggen (Optional)
if ($response->status_line =~ m/.*?302.*?/) {
    $url = $response->header("Location");
    $response = $browser->get($url);
    die "Fehler bei $url\n" unless defined $response;
}

$url = "http://www.pennergame.de/change_please/statistics/"; # Anlaufpunkt, Statistikseite 1
$response = $browser->get($url);
die "Fehler beim laden von $url\n" unless defined $response;

# Antworte in Tempfile ablegen, um es dann zeilenweise wieder einzulesen. Überflüssig, habe aber nicht genug Perl kenntnisse, um das anders zu lösen
open(TMPFILE, ">/tmp/pennergame.tmp") || die "Fehler beim Öffnen des Tempfiles\n";
print TMPFILE $response->content || die "Kann nicht in das Tempfile schreiben\n";
close(TMPFILE) || die "Kann nicht in das Tempfile schreiben\n";

# Zeilenweise (!) wieder aus dem Tempfile lesen, ermitteln wieviele Statistikseiten vorhanden sind
open(TMPFILE, "/tmp/pennergame.tmp") || die "Kann das Tempfile nicht zum Lesen öffnen\n";
while ($line = <TMPFILE>)  {
    chomp($line);
    if ($line =~ s/.*?<a href="\/change_please\/statistics\/([0-9]+)\/">.*/$1/ ) {
        $count = $line; # $count bekommt sie Seitenzahlen
    }
}
close(TMPFILE) || die "Kann das Tempfile nicht schließen\n";

# Jede Seite ansteuern und die Spender heraussammeln
for ($i = 1; $i <= $count; $i++) {
    $url = "http://www.pennergame.de/change_please/statistics/$i/";
    $response = $browser->get($url);
    die "Fehler beim Laden von $url\n" unless defined $response;

    # Response ins Tempfile schreiben, um zeilenweise wieder einzulesen
    open(TMPFILE, ">/tmp/pennergame.tmp") || die "Fehler beim Öffnen des Tempfiles\n";
    print TMPFILE $response->content || die "Kann nicht Schreiben ins Tempfile\n";
    close(TMPFILE) || die "Kann nicht Tempfile wieder schließen\n";

    # Tempfile einlesen und Zeilenweise bearbeiten
    open(TMPFILE, "/tmp/pennergame.tmp") || die "Kann Tempfile nicht zum Lesen öffnen\n";
    while ($line = <TMPFILE>) {
        # Passt auf regulären Ausdruck? --> Rest abschneiden und $link zur Liste der Spendern hinzufügen
        if ($line =~ s/.*?(\/change_please\/[0-9]{7}\/).*/$1/ ) {
            $link = "http://www.pennergame.de" . $line;
            push(@spender, $link);
        }
    }
    close(TMPFILE) || die "Kann Tempfile nicht wieder schließen\n";
}

@spender = sort(@spender);

# sortierte Liste in spender.txt schreiben
open(SPENDER, ">$spenderdatei") || die "Fehler beim öffnen von $spenderdatei\n";
foreach $line (@spender) {
    print SPENDER $line || die "Fehler beim schreiben in $spenderdatei\n";
}
close(SPENDER) || die "Fehler beim schreiben in $spenderdatei\n";

Das zweite Script des Pennergamebots loggt sich zunächst bei pennergame.de mit den vorgegebenen Benutzerdaten ein. Danach liest es zeilenweise den Inhalt der in $linkliste angegebenen Datei ein und ruft jeden Link vom Account aus auf. Außerdem gibt es zwischen jedem Aufruf eine zufällige Wartezeit zwischen 0 und 1 Sekunde, weil es bei pennergame.de einen “Botschutz” gibt, den wir umgehen müssen. Das Script gibt außerdem immer die Anzahl der bisher aufgerufenen Links aus und den Responsestatus des Aufrufs.

#!/usr/bin/perl -w
#
# Name: spenden.pl
# Autor: Thomas Wienecke
# License: GPL
# 
# Loggt sich als User $username mit dem Passwort $passwort bei pennergame.de ein.
# Klickt dann vom Account aus alle Spendenlinks aus der Datei in $linkliste an.
#
# You may use, distribute or modify this program
# under the terms of the GPL.

use strict;
use LWP::UserAgent;

# neuen Browser erstellen
my $browser = LWP::UserAgent->new;

my $url;
my $response;
my $username = "muster";
my $password = "passwort";
my $link;
my $zaehler = 0;
my $linkliste = "links_uniq.txt"; # Muss vorhanden sein und in jeder Zeile ein Link stehen haben
my @links;

# Cookies einschalten
$browser->cookie_jar({});

# Einloggen
$url = "http://www.pennergame.de/login/check/";
$response = $browser->post( $url,
   [
     "submitform" => "submitform",
     "username" => $username,
     "password" => $password
   ],
 );
die "Konnte $url nicht laden" unless defined $response; # Fehlermeldung + Beenden

# Kommt 302 im Status vor -> Weiterleitung nach erfolgreichem Login (Optional)
if ($response->status_line =~ m/.*?302.*?/) {
    # url auf die weitergeleitet wird, herausfiltern
    $url = $response->header("Location");
    $response = $browser->get($url);
    die "Fehler bei $url\n" unless defined $response;
}

# Links aus Datei lesen
open(LINKLISTE, $linkliste) || die "Konnte $linkliste nicht öffnen\n";
@links = <LINKLISTE>;
close(LINKLISTE) || die "Konnte $linkliste nicht schließen\n";

# Für jeden Link tue...
while(1) {
    foreach $link (@links) {
            $response = $browser->get($link); # Link aufrufen
            die "Fehler beim Spenden\n" unless defined $response; 

            print $response->status_line . "\n"; # Rückgabestatus ausgeben

            sleep(rand()); # rand() gibt Wert zwischen 0 und 1 zurück. Solange schlafen, damit Account nicht gesperrt wird
            $zaehler++;
            print $zaehler . ". Durchlauf\n\n"; # Der wievielte Link wird behandelt?
    }
    sleep(60*60);
}

Ich spiele ja beim Pennergame mit. Also habe ich jetzt einen Bot für selbiges in Perl geschrieben, bestehend aus 3 Teilen.

Der erste Teil durchforstet die Seiten eines Forumsthemas nach Spendenlinks. Ungefähr 1900 verschiedene Pennergamespieler haben z.Z. dort ihren Spendenlink gepostet. Das Perlprogramm durchforstet also diese ganzen Seiten und sucht mithilfe von regulären Ausdrücken in jeder Zeile nach Spendenlinks. Am Ende wird diese Liste von Spendenlinks sortiert und in die Datei “links.txt” geschrieben. Allerdings sind dort auch Einträge mehrfach vertreten, weil ich noch nicht weiß, wie man in Perl “uniq” auf ein Array anwendet (Seid mir deswegen nicht böse, ich hab erst gestern angefangen Perl zu lernen ). Dieser Mangel lässt sich aber in der Bash mit einem “uniq links.txt > links_uniq.txt” leicht beheben.

Wer Kritik an dem Quellcode hat – ich bitte darum, Verbesserungsvorschläge als Kommentar zu posten

#!/usr/bin/perl -w
#
# Name: get_spendenlinks.pl
# License: GPL
# Sucht Spendenlinks von
# 'http://www.cheat-lexikon.de/spiele-forum/pc-f3/brauche-geld-fuer-meine-penner-t31.html'
# für das Pennergame (pennergame.de)
# Schreibt die Links in "./links.txt"
# Im Ergebnis kommen Links mehrfach vor, da Leute ihren Link mehr als einmal eintragen
#     --> Nachbereitung: 'cat links.txt | uniq > links.uniq.txt'
# Uniq kann auch noch implementiert werden, weiß durch geringe Perl-Kenntnisse noch nicht wie.
# 
# You may use, distribute or modify this program
# under the terms of the GPL.

# "Strengen Compiler" benutzen
use strict;
# Das Modul, das den "Browser" beinhaltet
use LWP::Simple;

my $url;
my $content;
my $zeile;
my $nextlink; # Welcher Link ist als nächstes dran?
my $lastlink; # Welcher Link war gerade - zum Vergleichen
my @zeilen;
my @links; # Beinhaltet am Ende alle Spendenlinks
my $anzahl; # Zeigt, auf der wievielten Seite man ist

$nextlink = 'http://www.cheat-lexikon.de/spiele-forum/pc-f3/brauche-geld-fuer-meinen-penner-t31.html'; # Startseite
$lastlink = ""; # Leer, sonst kommt es zu einem Fehler beim ersten Vergleich
$anzahl = 0;

# Solange der letzte Link nicht gleich dem nächsten ist, es also noch "unerkundete" Seiten gibt
while ($lastlink ne $nextlink) {
    print ++$anzahl . ". Durchlauf\n"; # Ausgabe der aktuellen Seitenzahl
    $lastlink = $nextlink; # Falls kein neuer Link gefunden wird, ist nextlink und lastlink gleich --> Abbruchbedingug erfüllt

    $content = get $nextlink; # get ruft die Url in nextlink auf. Gibt den Inhalt zurück
    die "Couldn't get $nextlink" unless defined $content; # Fehlerausgabe + Beenden

    # Schreibt die Seite in ein Tempfile, weil ich noch nicht weiß, wie man $content anders in Zeilen zerlegt.
    open(TMPFILE, ">/tmp/cheat_lexikon.htm") || die "Fehler beim Öffnen der Tempdatei zum schreiben\n";
    print TMPFILE $content || die "Fehler beim Schreiben in die Tempdatei\n";
    close(TMPFILE) || die "Fehler beim Schreiben in die Tempdatei\n";

    # Tempfile lesend öffnen und Inhalt in ein Array @zeilen einlesen
    open(TMPFILE, "/tmp/cheat_lexikon.htm") || die "Fehler beim Öffnen der Tempdatei zum lesen\n";
    @zeilen = <TMPFILE>;
    close(TMPFILE) || die "Fehler beim Schließen der Tempdatei\n";

    # Den Inhalt zeilenweise bearbeiten
    foreach $zeile (@zeilen) {
        # Passt der Inhalt auf die Zeile auf den regülären Ausdruck? --> Rest abschneiden und zu @links hinzufügen
        if ($zeile =~ s/.*?(http:\/\/www\.pennergame\.de\/change_please\/[0-9]{7}\/).*/$1/ ) {
            push(@links,$zeile);
        # Passt die Zeile auf den regülären Ausdruck, für die nächste Seite?
        } elsif ($zeile =~ s/.*?<a href="\.(\/pc-f3\/brauche-geld-fuer-meinen-penner-t31-s[0-9]{2,5}.html)">Nächste<\/a>.*/$1/ ) {
            $nextlink = "http://www.cheat-lexikon.de/spiele-forum" . $zeile;
        }
    }
}

@links = sort(@links);

# Zeilen in die Linkdatei (links.txt) schreiben
open(LINKDATEI, ">./links.txt") || die "Kann die Linkdatei nicht öffnen\n";
foreach $zeile (@links) {
    print LINKDATEI $zeile || die "Kann nicht in die Linkdatei schreiben\n";
}
close(LINKDATEI) || die "Kann nicht in die Linkdatei schreiben\n";

print "Fertig  ";

(prawy.pl)

Agresje Rosji na Polskę
Na przestrzeni wieków

Kadr z rosyjskiego filmu 1612

Ruś
Na przestrzeni wieku Rosja wielokrotnie atakowała państwo polskie. Pomimo że realnie Rosja jest innym państwem niż Ruś, Rosja przypisuje sobie bezpodstawnie dziedzictwo Rusi. W tym i ruskie agresje na państwo polskie.
W 981 roku książę kijowski Włodzimierz napadł na państwo polskie i zajął Przemyśl oraz Grody Czerwieńskie (leżące nad górnym Bugiem). Odzyskał je dla Polski (zdobywszy równocześnie Kijów) w 1018 Bolesław Chrobry dzięki zwycięstwu nad kijowskim księciem Jarosławem.

W latach 1029-1031 książę kijowski Jarosław wspólnie z czeskim księciem Brzetysławem napadł na państwo polskie. Jarosław ponownie zajął Grody Czerwieńskie i na tronie polskim osadził Bezpryma.
Od 1243-1245 miała agresja Rusi Halickiej na Księstwo Krakowskie.

Rosja
Od XV wieku stale wzmacniało się Wielkie Księstwo Moskiewskie. Od XV wieku Moskwa zbierała ziemie ruskie (pomimo że Ruś Kijowska była innym państwem niż Moskwa), oznaczało to pretensje terytorialne Moskwy wobec Rusi Kijowskiej należącej do Wielkiego Księstwa Litewskiego będącego w unii z Polską. Pod koniec XV wieku Moskwa ogłosiła się Trzecim Rzymem i zaczęła zgaszać pretensje do zwierzchnictwa nad prawosławnymi (w tym i nad tymi zamieszkującymi Litwę). Równocześnie rozpoczęła się agresja Moskwy wobec ziem litewskich.

Szczyt agresji moskiewskich przypadł na wiek XVI. W 1514 Moskwa zdobyła twierdzę Smoleńską. Jesienią 1514 roku wojska litewskie wspierane przez Polaków pod dowództwem prawosławnego magnata Konstantego Ostrogskiego rozgromiły wojska moskiewskie nad Orszą (z zdobytych moskiewskich dział po przetopieniu odlano Dzwon Zygmunta do dziś upamiętniający na Wawelu ważne dla Polaków chwile). Niestety zwycięstwo to nie przywróciło do Litwy Smoleńska i tylko na jakiś czas powstrzymało ekspansje Rosji na zachód. Zagrożenie ze strony Moskwy skłoniło Litwę do zawarcia unii realnej z Polską (w 1569 roku).
W czasie bezkrólewia po Zygmuncie Auguście i Henryku Walezym od 1561 do 1570 miała miejsce pierwsza wojna północna o infanty (część przypadła Polsce, część Szwecji- tereny dzisiejszej Estonii, Moskwa nic nie dostała).
1579-1582 Rosja Iwana Groźnego wykorzystując zamieszanie na polskiej scenie politycznej usiłowała zagarnąć polskie Inflanty. Rosyjskiego agresora pokonał Stefan Batory.

W 1609 roku Rzeczpospolita przyłączyła się do konfliktu dynastycznego w Moskwie (wcześniej magnaci polsko litewscy opanowali carski tron). W 1609 wojska Zygmunta III oblegały Smoleńsk. W 1610 hetman Stanisław Żułkiewski pod Kłuszynem rozbił wojska rosyjskie i otworzył Polakom drogę do Moskwy. Klęska Rosji była tak wielka że bojarzy chcieli tron carski oddać synowi króla Zygmunta III (niestety król sam chciał zasiąść na tronie ale nie był gotowy przejść na prawosławie). Do 1612 załoga polska zajmowała Kreml. A w 1613 tron rosyjski zajęli Romanowowie. Wojnę polsko rosyjską zakończył w 1619 roku rozejm w Dywilinie (owocem którego był powrót Smoleńszczyzny do Polski).
Po śmierci Zygmunta III w 1632 rozpoczęła się kolejna wojna polsko rosyjska. W czasie bezkrólewia Moskwa probowała odbić Smoleńsk. Jednak w 1634 nowy król Władysław IV odzyskał Smoleńsk dla Rzeczpospolitej.
Kiedy kozacy odrzucili władze Rzeczpospolitej (powodem była dominacja magnaterii) i uznali władzę Moskwy wybuchła wojna polsko rosyjska 1654-1667. Wynikiem wojny był podział Ukrainy na część polską (na prawym brzegu Dniepru) i część Rosyjską (na lewym brzegu Dniepru). W tym też czasie miał miejsce w 1655 roku Potop Szwedzki.

1732 Traktat Loewenwolda na podstawie którego Rosja wraz z Prusami i Austrią miała decydować o wyborze króla polskiego.

1733-1738 Wojska rosyjskie zmusiły do ustąpienia i wyjazdu z Polski króla Stanisława Leszczyńskiego.

W 1763 miało miejsce przymierze Rosji i Prus (przetrwała do 1914 roku).
W 1764 królem Polski został kandydat Rosji Stanisław August Poniatowski.
Rosja nie pozwoliła również na przeprowadzenie koniecznych reform wyniszczonej XVII wiecznymi i XVIII wiecznymi wojnami Rzeczpospolitej. Rosja zainspirowała również powstanie konfederacji innowierczych by mieć pretekst do ingerowania w życie polityczne Rzeczpospolitej. Agentura rosyjska w Europie szkalowała Polskę jako kraj prześladujący mniejszości narodowe.

W 1767 Rosjanie porwali do Rosji opozycyjnych antyrosyjskich posłów i senatorów. Resztę posłów i senatorów Rosja zastraszyła by ogłosili niezmienność ustroju ze wszystkimi patologiami. Miał być to dla Rosji pretekst do ingerowania w rzeczywistość polityczną Rzeczpospolitej.
1768 Rosja stała się gwarantem patologi demokracji szlacheckiej i równouprawnia innowierców.

Terror Rosji i zbrodnie popełniane przez żołnierzy Rosyjskich obecnych w Polsce doprowadziły w latach 1768-1772 do walki patriotów polskich z Konfederacji Barskiej (antyrosyjskiej, sarmackiej, wrogiej uprzedzającemu królowi) z rosyjską armią. Po upadku konfederacji polscy patrioci byli okrutnie prześladowani przez Rosjan.

W 1772 roku miał miejsce pierwszy rozbiór Polski. Rosja zajęła 92.000 km kwadratowych Polski (polskie Inflanty, ziemie na wschód od Dniepru do Dźwiny, z Połockiem i Witebskiem). W czasie pierwszego rozbioru Rzeczpospolita na rzecz zaborców straciła 30% swojego terytorium i 33% swojej populacji. Zaborcy głosili swoje prawa historyczne do ziem Polskich. Traktaty rozbiorowe zaczynały się od słów „W imię trójcy przenajświętszej”.

Otoczony przez rosyjskie wojska i zinfiltrowany przez rosyjskich agentów sejm polski zgodził się na rozbiory. Wolter uznał rozbiory za genialne posunięcie, Johann Wolfgang Goethe postulował germanizacje Polaków.
W 1780 wojska rosyjskie opuściły Polskę. Rosja miała kłopoty na innych granicach. W 1787 wybuchła wojna rosyjsko turecka. W 1788 szwedzko rosyjska. Dzięki temu Polacy zdołali przeprowadzić reformy sejmu wielkiego (zwiększyli armie, uchwalili prawo o miastach i Konstytucje 3 Maja).

W 1791 roku po wygranej z Turcją Katarzyna II podjęła decyzje o agresji na Polskę. Pretekstem do agresji stała się zawiązana w 1792 przez zdrajcy polski Petersburgu konfederacje zwaną później Targowicą (od Targowicy miejsca ogłoszenia). W czasie gdy targowiczanie ogłaszali swoją konfederacje wojska rosyjskie rozpoczęły agresje na Rzeczpospolitą. Wojskom polskim nie udało się powstrzymać Rosji w latach 1792-1793 podczas wojny polsko rosyjskiej. Rosje i targowice poparły Prusy. Polskę zdradził też król Stanisław August Poniatowski przystępując do konfederacji.

W 1793 miał miejsce drugi rozbiór Polski. Rosja zajęła 250.000 km kwadratowych Polski (Białoruś, Ukrainę Naddnieprzańską i Podole, ziemie do linii Druja, Pińsk, Zbrucz). Posłowie otoczeni przez rosyjską artylerie pod groźbą śmierci potwierdzili zabory. Władze nad Polską Rosjanie oddali targowiczanom. Targowiczanie władze wykorzystali do osobistych porachunków z przeciwnikami i do cynicznej grabieży kraju. Targowiczanie nie dość że okazali się zdrajcami to byli złodziejami.

W 1794 roku wybuchło powstanie polskich patriotów przeciw panowaniu Rosji w Polsce zwane od dowódcy Tadeusza Kościuszki Insurekcja Kościuszkowska. Rosja i Prusy stłumiły powstanie. W czasie walk Rosjanie wymordowali cywilną ludność prawobrzeżnej Warszawy (rzeź Pragi),

Po po stłumieniu narodowościowego zrywu Polaków w 1795 miał miejsce trzeci rozbiór Polski oznaczający całkowitą likwidację państwa Polskiego. Rosja zajęła 120.000 kilometrów kwadratowych (w tym Wilno). Rozpoczął się okres prawie 125 lat prześladowań Polaków dokonywanych przez rosyjskiego zaborcę. Zaborcy (w tym i Rosjanie) prowadzili politykę wymazania pamięci o Polsce z świadomości społeczności międzynarodowej. Wyrazem tej polityki była zawarta w 1797 w Petersburska konwencja delimitacyjna (podpisana przez Rosje, Prusy i Austrie) na mocy której raz na zawsze zlikwidowano Królestwo Polskie i zakazano jego odbudowy.

W tym też czasie w 1801 przyłączono Gruzje do Rosji.
W 1807 roku dzięki Napoleonowi powstało Księstwo Warszawskie (Napoleon odrodził polską państwowość i przywrócił Polakom wiarę we własne siły). W 1812 Napoleon zaatakował Rosje (siłą 670.000 żołnierzy w tym 100.000 z księstwa Warszawskiego), jednym z jego celów była odbudowa niepodległej Polski. Niestety misja Napoleona zakończyła się klęską i w 1813 nastąpił upadek księstwa Warszawskiego po walkach armii polskiej z rosyjską która zajęła teren Księstwa Warszawskiego.

W 1815 na Kongresie Wiedeńskim z ziem Księstwa Warszawskiego (bez Wielkopolski i Krakowa) utworzono Królestwa Polskiego pod berłem cara Aleksandra I Romanowa (Aleksander I był konstytucyjnym królem królestwa Polskiego). Królestwo Polskie miało jedną z najbardziej liberalnych konstytucji w Europie (podczas gdy Rosja nie miała ani konstytucji ani parlamentu), polską administracje, sądownictwo i armie. Do Rosji włączono ziemie z pierwszego rozbioru. Polacy mieli ogromne nadzieje wobec cara. Car jednak nie chciał tolerować polskiego eksperymentu wolnościowego. Car systematycznie łamał zapisy konstytucji, wprowadził cenzurę, nie zwoływał sejmu, rosyjska administracja odbierała uprawnienia polskiej administracji. Rosjanie prześladowali polską patriotyczną młodzież i upokarzali polskich oficerów. Car zawiesił obrady sejmu za to że polscy posłowie protestowali przeciw łamani konstytucji. Prześladowania zmusiły polskich patriotów do działania w tajnych organizacjach, niestety tajna rosyjska policja wyłapywała polskich patriotów i wysyłał ich na Sybir. Pomimo otwartości Polaków na rosyjską opozycje i Dekabryści sprzeciwiali się niepodległości Polski.

W 1825 umarł car Aleksander I, nowym carem został Mikołaj I. Celem życia Mikołaja I był podbój Europy. By umożliwić realizacje planów nowego cara tajna rosyjska policja nasiliła prześladowania polskich patriotów. Rosyjskie wojska przygotowywały się do wejścia do Królestwa Polskiego i pacyfikacji Polaków. Doprowadziło to w 1830 do Powstania Listopadowego, które poparła większość Polaków. Po ciężkich walkach Rosjanom udało się zdławić Powstanie Listopadowe. Po powstaniu polscy patrioci musieli emigrować z kraju by uniknąć prześladowań ze strony Rosjan. Po powstaniu Rosjanie zlikwidowali polskie szkolnictwo średnie i wyższe, zmogli rusyfikacje. Tych powstańców którym nie udało się uciec za granice wcielono do rosyjskiej armii i wysłano na Kaukaz. Car skonfiskował majątki polskich patriotów, 90.000 Polskich rodzin deportowano w głąb Rosji. Zlikwidowano kościół unicki będący częścią kościoła katolickiego, na ziemiach zabranych zlikwidowano Polskie klasztory. Rosjanie zlikwidowali autonomie Królestwa, polski sejm, polską armie i polskie sądownictwo. W latach 1832-1836 car zbudował w Warszawie cytadele by więzić polskich patriotów, torturować ich i zabijać.

W 1855 zmarł Mikołaj I, carem został Aleksander II. Rok później w 1856 Rosja przegrała wojnę Krymską (którą prowadziła przeciw Francji i Wielkiej Brytanii). Rosjanom zaczęło brakować sił i środków by zajadle dręczyć Polaków, dzięki czemu represje stały się mniej dotkliwe a patriotyzm rozwijał się wśród Polaków. Polacy łączyli patriotyzm z katolicyzmem i manifestowali swoją polskość publicznie. Patriotyzm polaków spotkał się z represjami ze strony Rosjan. Wojska  rosyjskie strzelały do pokojowych manifestacji polskich patriotów. Rosyjscy żołnierze napadali na kościoły, bili i aresztowali polskich katolików. Rosjanie więzili i torturowali polskich patriotów. W atmosferze rosyjskiego terroru margrabia Wielopolski zyskał obietnice liberalizacji od cara. Wielopolski nie potrafił zyskać społecznego poparcia, więc zdecydował się na wzmożenie terroru w celu zaprowadzenia zmian. Wielopolski skłonił cara do ogłoszenia przymusowego poboru do armii rosyjskiej (służba w armii rosyjskiej trwała 20 lat czyli była przy o wiele krótszej przeciętnej życia dożywotnim wyrokiem więzienia). Młodzi Polacy nie mieli więc wyboru i 22 stycznia 1863 roku wybuchło powstanie. Powstanie zostało zmiażdżone w 1864 roku przez 300.000 rosyjskich żołnierzy (siły powstańcze liczyły 30.000 powstańców). Rosji w tłumieniu powstania pomagały Prusy.

Po powstaniu Rosjanie zaprowadzili brutalne represje i terror. Rosjanie mordowali, torturowali i więzili polskich patriotów. Od 1864 roku Rosja zesłała na katorgę lub osiedlenie dziesiątki tysięcy polskich patriotów na Syberię. Wzmogła sie rusyfikacja, język rosyjski zaprowadzono w administracji i szkolnictwie.  Rosjanie prześladowali Kościół katolicki będący ostoją polskości, na Syberię zesłano większość biskupów, zamknięto prawie wszystkie domy zakonne, unitów karano śmiercią za trwanie w katolicyzmie. Skonfiskowano majątki polskich patriotów. Na Litwie skonfiskowano 1800 majątków i zakazano Polakom (szlachcie i chłopom) nabywać ziemie.

1866 Rusyfikacja szkolnictwa w zaborze rosyjskim. W szkołach nauczano tylko po rosyjsku.

W 1868 roku nastąpiła Rusyfikacja administracji w zaborze rosyjskim (w Galicji w 1869 administracja i sądownictwo uległo polonizacji, od 1871 do 1873 spolszczono uniwersytet Krakowski i Lwowski).

W 1873 roku Car Aleksander II narzucił Królestwu Polskiemu władze generał-gubernatora i zmienił nazwę królestwa na „Kraj Nadwiślański”
W 1876 roku Rosyjskie sądownictwo wprowadzono w zaborze Rosyjskim.
W 1882 roku Rosja wyrzuca wszystkich rosyjskich żydów do zaboru rosyjskiego.
W 1897 pod okupacją Rosyjską w dawnym Królestwie Polskim żyło 9,5 miliona Polaków (Rosja za swoje trzecie do wielkości miasto uważała Warszawę liczącą 638 tysięcy mieszkańców).

W 1904 roku Rosja poniosła klęskę w wojnie z Japonią. Od 1905 roku do 1907 roku trwała rewolucja robotnicza w zaborze rosyjskim (popierała ją niepodległościowa PPS). Owocem 1905 roku było częściowe spolszczenie szkolnictwa, zezwolenie na tworzenie polskich organizacji społecznych, kulturalnych i oświatowych, wybory polskich posłów do Dumy.
Od 1906 do 1911 nasiliła się ponownie rusyfikacja ziem polskich okupowanych przez Rosje.

W 1914 wybuchła wojna między zaborcami (Niemcami i Austro Węgrami a Rosją). W 1917 wybuchła rewolucja komunistyczna w Rosji i upadł carat. W 1918 Polska odzyskała niepodległość.

ZSRR
Od odzyskania niepodległości przez Polskę w II RP działał ruch komunistyczny (będący agenturą Rosji sowieckie). Cele komunistów była likwidacja Polski i globalna dyktatura komunistyczna.

Od listopada 1918 roku na wschodnie ziemie Rzeczpospolitej z których wycofywała się armia niemiecka, napływała Armia Czerwona (celem wojaka Rosji sowieckiej była likwidacja niepodległej Polski i globalna dyktatura komunistyczna). Na początku 1919 roku miały miejsce pierwsze starcia armii polskiej z bolszewikami, bolszewicy szybko posuwali się na zachód. Zwrotem było polskie zwycięstwo nad bolszewikami pod Warszawą 15 sierpnia 1920 roku. Zwycięstwo zmusiło sowietów do odwrotu na wschód. Polacy odnieśli zwycięstwo pomimo że francuscy i brytyjscy robotnicy uniemożliwiali dostawy broni do Polski (podobnie jak władze Czechosłowacji). Wojnę polsko bolszewicką zakończył pokój zawarty w 1921 roku w Rydze. W wyniku pokoju sowieci zajęli wschodnie kresy Polski (Podole i Mińszczyzne). Na terenach wcielonych do ZSRR sowieci eksterminowali Polaków i niszczyli polskie dobra kultury (kościoły i dwory).
W 1922 roku Rosja bolszewicka i demokratyczne Niemcy zawarły w Rapallo sojusz (w 1926 roku przedłużony w Berlinie). Rosjanie w Rosji tajnie szkolili niemiecką armie na swoich poligonach. Niemiecki przemysł wojskowy w tajemnicy na rosyjskich poligonach testował lotnictwo i broń pancerną. Wszystkie siły polityczne demokratycznych Niemiec i Rosja bolszewicka wspólnie (za pomocą propagandy, gospodarki i wojska) dążyły do likwidacji państwa polskiego. Rosja bolszewicka po trupie Polski chciała przeprowadzić rewolucje komunistyczną. Rosja bolszewicka sponsorowała działania komunistycznych terrorystów w Polsce (KPP, KPZU, KPZB).

W latach trzydziestych z terenów kresów włączonych w skład ZSRR w 1921 deportowano 100.000 Polaków i zabito 8.000 Polaków z tego tylko powodu że byli Polakami.

23 sierpnia 1939 nazistowskie Niemiec i bolszewicka Rosja zawarły pakt Ribbentrop Mołotow o wspólnej agresji i okupacji krajów Europy w tym i Polski.
We wrześniu 1939 nazistowskie Niemcy i bolszewicka Rosja wspólnie napadły na Polskę. Niemieccy naziści i rosyjscy komuniści wspólnie rozpoczęli eksterminację narodu polskiego, germanizacje i rusyfikacje ziem okupowanych. 17 września 1939 miała miejsce agresja bolszewickiej Rosji na Polskę (która doprowadziła do pięćdziesięciu lat okupacji i podporządkowania Polski kolonialnej polityce komunistycznej Rosji). Dwa miliony polskich cywilów wywiezionych z zajętych przez ZSRR ziem na pewną śmierć w głąb komunistycznej Rosji. Od lutego 1940 roku do czerwca 1941 miały miejsce cztery wielkie fale deportacji Polaków na Sybir. Rosja sowiecka deportowała wówczas 400.000 Polaków. Majątki Polaków komunistyczna Rosja skonfiskowała. Dwadzieścia dwa tysiące polskich jeńców wymordowali Rosjanie miedzy innymi w Katyniu. Sowieci wymordowali kilkadziesiąt tysięcy polskich patriotów których więzili i torturowali.

22 czerwca 1941 roku Niemcy zaatakowały komunistyczną Rosje. Sowieci zgodzili się na tworzenie polskiej armii w ZSRR. Jednak władze ZSRR nie poinformowały o tym polskich więźniów w gułagach i nie dostarczały żywności Polakom. Było to powodem ewakuacji 75.000 polskich żołnierzy i 75.000 polskich cywilów do Palestyny przez Iran.

Władze Rosji sowieckiej planując podporządkowanie sobie po II wś Polski stworzyły z agentów NKWD Polską Partie Robotniczą. PPR nawoływała Polaków pod okupacją niemiecką do powstania zbrojnego (by ułatwić Niemcom wymordowanie polskich patriotów). Agentura komunistycznej Rosji na terenach polskich tworzyła komunistyczną partyzantkę. Komunistyczni partyzanci zajmowali się głównie popełnianiem przestępstw kryminalnych i wydawaniem Niemcom polskich patriotów (z komunistycznymi kryminalistami walczyła cała podziemna Polska).

Kiedy sowiecka Rosja w 1943 roku zaczęła wygrywać z Niemcami, sowieci zerwali stosunki z polskim rządem (nawiązali je po agresji Niemiec na ZSRR, pretekstem zerwania było odkrycie przez Niemców mogił pomordowanych polskich oficerów w Katyniu), uznali 150.000 Polaków znajdujących się na terenie zajętym przez armie czerwoną za swoich obywateli. Rosja sowiecka w 1943 roku powołała armie składająca się z Polaków i dowodzoną przez agenta NKWD Belinga (dla Polaków z łagrów armia Berlinga była jedyną formą ucieczki z ZSRR). Źle wyszkolonych Polaków z armii Berlinga Rosjanie wysyłali na rzeź. W 1943 roku USA, WB i komunistyczna Rosja ustaliły że prawie połowa Polski po II wś zostanie wcielona do ZSRR, w tym też roku by nie komplikować aliantom współpracy zabito generała Sikorskiego.

1944 ZSRR ponownie zajmuje tereny polskie i rozpoczyna kolejną eksterminacje polskich patriotów. Sowieci tworzą ze swoich agentów władze polski ludowej które mają im umożliwić skuteczną okupacje Polski (eksterminacje polskich patriotów i rabunek polskiej gospodarki przez najbliższe 45 lat). W 1944 roku armia sowiecka aresztował 30.000 żołnierzy AK, przeprowadziła masowe aresztowania i deportacje Polaków w głąb Rosji sowieckiej.

Powołane w 1944 roku władze „Polski” ludowej były tylko namiestnikami Rosji sowieckiej na ziemiach polskich a nie suwerennymi władzami Polski i reprezentantami Polaków. Namiestnicy Rosji sowieckiej w Polsce nie mieli poparcia społecznego, byli tylko dekoracją utrzymywaną przez Armię Czerwoną na w okupowanej Polsce. Sowiecka kolonia zwana „Polską” ludową była niedemokratyczną totalitarną tyranią której celem była eksterminacja polskich patriotów. Sowieci powołali do życia polskojęzyczną bezpiekę która zajmowała się terroryzowaniem, torturowaniem i mordowaniem polskich patriotów. Wydatki komunistów na aparat terroru i propagandy pochłaniały dużą część budżetu państwa. Komunistyczni okupanci zbudowali gigantyczny aparat tajnych współpracowników aparatu terroru. Sowieccy kolaboranci narzucili Polakom przepisy wzorowane na sowieckich, karali śmiercią za posiadanie nie komunistycznych poglądów a nawet za posiadanie radia. Poprawki do konstytucji „Polski” ludowej naniósł osobiście Stalin. Komuniści wsadzali do więzień Polaków pod byle pretekstem (spóźnienie do pracy, opowiadanie politycznych dowcipów). Na tyrani sowieckich kolaborantów zyskał tylko lumpenproletariat który awansował do roli klasy pasożytniczej w „Polsce”. W walkach z komunistyczną okupacją zginęło 200.000 żołnierzy podziemia antykomunistycznego. Kadry dowodzenia w polskojęzycznym wojsku i bezpiece składały się z obywateli sowieckich. Sowieccy okupanci rabunkowo eksploatowali „Polskę” ludową, najlepszym tego przykładem było „kupowanie” przez sowietów polskiego węgla za 10% jego ceny na rynkach światowych (podobnie wyglądał cały „handel” ze wschodem). Polityka gospodarcza prowadzona przez kolaborantów Rosji Sowieckiej wyniszczała gospodarczo Polskę, Polacy nie mieli dostępu do artykułów niezbędnych do życia. Sowieci nie dopuścili by Polska skorzystała z pomocy amerykańskiej po II wś. Rosja sowiecka w „Polsce” ludowej zlikwidowała demokracje i wolne wybory. Kolaboranci Rosji sowieckiej wprowadzili cenzurę i niszczyli polską kulturę.

Jedyną zorganizowaną opozycją wobec komunistycznej okupacji był Kościół Katolicki. Było to powodem prześladowania Kościoła, Kolaboranci Rosji sowieckiej rozbijali jedność kościoła wspierając organizacje i czasopisma propagujące herezje, laicyzowali dzieci i młodzież (uniemożliwiając naukę religii i uczestnictwo we mszach świętych). (2s.300) „W latach 1945-1956 w komunistycznych więzieniach przebywało ponad 1000 kapłanów, t.j. ok. 10% wszystkich księży”. Bezpieka i milicja zamordowały wielu księży. W 1953 aresztowano prymasa Polski. W 1954 zamknięto 300 żeńskich domów zakonnych na ziemiach zachodnich, większość zakonnic skierowano do obozów pracy.

Podczas II wś zginęło z rąk sowietów 1.500.000 Polaków. Ponad połowa Polski z historycznymi ośrodkami polskiej kultury Wilnem i Lwowem zostały przyhaczone do ZSRR. Polskość na ziemiach przyłączonych do ZSRR została zniszczona.
Od 1944 do 1991 roku na terenie Polskim stacjonowało 100.000 sowietów (pod koniec wojny 1.500.000). Czerwonoarmiści mordowali, okradali, gwałcili, rekwirowali pasze, żywność, urządzenia i paliwa. Po II wś wywozili z Polski całe zakłady przemysłowe. W ludowej „Polsce” było 170 baz Armii Czerwonej (w tym trzy z bronią jądrową). Sowieci chcieli wykorzystać Ludowe Wojsko „Polskie” do agresji na Europę Zachodnią. Żołnierze LWP mieli walczyć na terenach skażonych uderzeniem jądrowym. Sowieci wykorzystali jednostki LWP w agresji na Czechosłowacje w 1968 roku. Od 1991 do 1993 roku z III RP wycofano 100.000 żołnierzy i pracowników cywilnych, 201 samolotów, 85 śmigłowców, 599 czołgów, 1028 wozów bojowych, 354 działa wielkokalibrowe, 20 wyrzutni rakiet z głowicami jądrowymi.

Przez cały okres komunistycznej okupacji kolaboranci Rosji sowieckiej wysyłali wojsko i milicje do krwawego pacyfikowania niepokojów społecznych. Polacy byli mordowani w 1956, 1968, 1970, 1976, 1981 przez siepaczy kolaborantów Rosji sowieckiej. W 1989 przed demokratyzacja systemu kolaboranci Rosji sowieckiej rozkradli majątek narodowy należący do Polaków. Komunistyczna okupacja zdemoralizowała Polaków, nie pozwoliła na rozwój polskiej gospodarki, nauki i kultury, spauperyzowała ludzi uczciwych i przyzwoitych, zapewniła majątki i dominacje szujom. Dziedzictwo komunistycznej okupacji ukształtowało patologiczną rzeczywistość społeczno gospodarczą III RP, zapewniło realna władze spadkobiercom kolaborantów Rosji sowieckiej.

Jan Bodakowski

Bibliografia
(1) Praca zbiorowa powstała w Instytucie Historii i Archiwistyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu „Historia od X-XX wieku…” wydawnictwo Troja
(2) Grzegorz Kucharczyk „Mała historia wielkiej Polski” Fundacja św Benedykta 2006
(3) „W objęciach wielkiego brata. Sowieci w Polsce 1944-1993” IPN 2008

Am Samstag, den 15.November 2008, 10.30 Uhr bis 13.30 Uhr auf der fam2008 im Eurogress Aachen

„Life/Work-Planning“ – Mit dem LWP-Ansatz den “authentischen Swing” auch beruflich finden – ein Impulsworkshop. Menschen, die wirklich erfolgreich sind, strahlen etwas aus: Sie haben etwas verwirklicht, das ihrer eigenen Sehnsucht entspricht. Es sind die Menschen, die der Leidenschaft ihres Herzens folgen. Robert Redford hat in diesem Zusammenhang einmal vom authentischen Swing gesprochen, den es im Leben zu finden gilt. Dafür ist LWP ein strukturierter Methodenkoffer zur Reflexion der eigenen Begabungen, Fähigkeiten, Werte und Wünsche. Es beinhaltet einen konkreten Handlungsablauf zur Recherche in unbekannten Berufsfeldern. Gleichzeitig erlernen Sie eine ungewöhnliche Art der Gesprächsführung und Kontaktherstellung. Mut zur Auseinandersetzung mit sich selbst und Offenheit für Überraschendes sind Voraussetzung. Einen Überblick zu den LWP-Methodenbausteinen gibt dieser Impulsworkshop und lädt gleich zum praktischen Ausprobieren ein.

Here’s a simple utility i coded up using perl + lwp to blindly request files from a webserver + print the status code that’s returned. Functionally, it’s similar to the excellent ‘Dirbuster,’ but without the overhead of Java.

Usage:

jcran@marzban:~/toolkit-new/nix/brute-web$ ./webFileScanner.pl
Usage: ./webFileScanner.pl [ip or hostname] [file with urls] [https?])]


Example:

jcran@marzban:~/toolkit-new/nix/brute-web$ ./webFileScanner.pl http://0x0e.com ../../wordlist/directory-list-1.0.txt


Output:

jcran@marzban:~/toolkit-new/nix/brute-web$
...
url: http://0x0e.com/healthyliving - status: 404
url: http://0x0e.com/healthy_living - status: 404
url: http://0x0e.com/pl0p - status: 200
url: http://0x0e.com/relationships - status: 404
url: http://0x0e.com/his - status: 404
url: http://0x0e.com/history - status: 404
url: http://0x0e.com/ancient - status: 404
url: http://0x0e.com/family - status: 404
...


The output is grep-able & LWP makes it quite simple to add additional features as needed. For instance, you could quickly instruct LWP to save ’status: 200′ pages to disk.

You can download the file here.

W Polsce wychodzą dzisiaj regularnie dwa tygodniki o proweniencji komunistycznej. Konkurują ze sobą o rząd dusz postPRLowskiej, tak zwanej „inteligencji”. To znaczy tej wyłonionej sztucznie po krwawym rozprawieniu się przez bandę PPR/PZPR-owską z resztkami tej naturalnej polskiej, ocalałej z hitlerowskiego i stalinowskiego pogromu w czasie II wojny światowej. Pierwszym z nich jest wychodząca w Warszawie „POLITYKA”, założona po 1956 roku przez stalinowską frakcję żydowską w łonie PZPR. Frakcja ta znana była jako stadnina „Puławian”. Druga frakcja stalinowska w PZPR, zwana „Natolińczykami”, długo takiego tygodnika nie posiadała.

Fot. www.zsl.gda.pl Po wojnie czerwcowej w 1967 roku, na terenach okupowanych, Izrael notorycznie stosuje – przy akceptacji amerykańskich i europejskich organizacji żydowskich – politykę zbiorowej odpowiedzialności wobec ludności arabskiej. Jest to polityka, którą praktykowali bolszewicy i naziści na terenach okupowanych. Na jakim poziomie cywilizacyjnym znajdują się dzisiaj Żydzi i państwo Izrael? W jakim towarzystwie znajdują się Żydzi w roku 2008? Czy Szewach Weiss (na zdjęciu) widzi to wszystko?

Fot. Internet Ci, co chcieli wyjechać, opuszczali Polskę. Ci, co chcieli zostać, nie wyjeżdżali. Adam Michnik (na zdjęciu), syn KPP-owców żydowskich, przywleczonych do Polski przez stalinowskie wojska bolszewickie, po 1968 r. pozostał w PRL w przytulnym mieszkanku przy al. Przyjaciół w Warszawie.

„Natolińczykom” długo nie udawało się takiego teoretycznego tygodnika utworzyć, nawet po 1968 roku, kiedy to w kolejnym biegu rozstawnym do władzy zepchnęli stalinowską frakcję żydowską na boczny tor i zdobyli jakoby pełnię władzy aż do 1989 roku, tj. do czasu „okrągłego stołu”.

Trochę genezy
„Puławianie”, czyli stalinowska stadnina żydowska w PZPR, nazywali „Natolińczyków” „Chamami”. „Chamy” odwdzięczali się im, nazywając „Puławian” „Żydami”. I tutaj należy podkreślić, że obie nazwy bardzo trafnie oddawały rzeczywistość personalną w PZPR. Ukazywały również, z jakiego gatunku ludzkiego tworzona była władza ludowa i późniejsza tzw. „inteligencja” PRL-owska.
Przed 1989 r. część poststalinowskiej frakcji „Chamów” wydawała w Poznaniu niewielki nakładem tygodnik „WPROST”. Po 1989 r., kiedy to stadnina „Chamów” ułożyła się z poststalinowską stadniną „Żydów” przy „okrągłym stole” w sprawie dopuszczenia tej ostatniej do władzy, tygodnik „WPROST” został przeniesiony do Warszawy i odtąd zaczął konkurować z „POLITYKĄ” o rząd dusz w Polsce.
Stadnina polityczna, która wydaje „POLITYKĘ”, w ramach zabiegów o ukrycie swojej genezy i rzeczywistego oblicza ideowego, wpuszcza na swe łamy postnatolińczyków, żeby mieć swoich „Chamów”. Ma to rozwiewać u ludzi podejrzenia, że tygodnik ten narzuca Polakom filosemityzm, idee żydowskie i że jest prożydowski w ogóle.
Z tych samych przyczyn, tyle że odwrotnych, tygodnik „WPROST” ma swojego Żyda. Funkcję tę pełni Szewach Weiss, były ambasador Izraela w Polsce, obecnie wykładowca żydologii na uniwersytetach w Warszawie i Tel Avivie.
W numerze 2 „Wprost”, z 13 stycznia 2008 r., były ambasador Izraela w Polsce wystąpił w roli fabrykanta. Komentując książkę „Strach” Grossa, fabrykuje kłamstwa i mity, które próbuje następnie sprzedać Polakom. Swój komentarz (s. 118) zaczyna następująco: „JAN TOMASZ GROSS, wybitny amerykański historyk i politolog, pochodzi z Polski. On i jego rodzina zostali stąd wypędzeni”. Prawdą jest, że J.T. Gross pochodzi z Polski. Większość Żydów amerykańskich pochodzi z Polski albo z Rosji. Gross i jego rodzina nie zostali wypędzeni z Polski. Wyjechali sami na własne życzenie. Rodzina Grossa była członkiem bandy komunistycznej spod znaku PZPR, rządzącej Polską z sowieckiego nadania. Innymi słowy: była to banda komunistycznych kolaborantów stalinowskich. A więc wiemy, do jakiej rodziny przynależał J.T. Gross.
W 1968 r., kiedy władza Gomułki wyraźnie słabła, obie frakcje stalinowskie w PZPR rozpoczęły bieg rozstawny do uchwycenia władzy w PRL. J.T. Gross był wtedy studentem II roku socjologii na Uniwersytecie Warszawskim i towarzyszem Adama Michnika. Wraz z nim i wieloma innymi z tej samej stadniny, organizował poparcie polityczne dla stalinowskiej frakcji żydowskiej w PZPR. Czyniono to pod hasłem „obrony <Dziadów> Mickiewicza”, „wolności demokratycznych”, ale i (a może przede wszystkim?!) – „Zambrowski do biura!”(Czyli do Politbiura, tzn. do władzy). Ta sprawa jest dobrze udokumentowana zarówno w Polsce jak i na Zachodzie.

Kto jest kim, przeciwko czemu…
Roman Zambrowski, Hilary Minc, Jakub Berman i wielu innych, to przedstawiciele stalinowskiej frakcji żydowskiej. Po 1956 r. wielu z nich zostało pozbawionych wysokich stanowisk w aparacie władzy. Jeszcze więcej komunistów żydowskich usunięto ze stadniny trzymającej władzę w PRL, w roku 1968. Duża część tych ludzi opuściła PRL, udając się do Izraela (głównie ci z UB i LWP). Inni, kierując się względami ekonomicznymi (za pieniędzmi), udali się na Zachód. Wszyscy byli jednako „wypędzeni” z Polski. Ani lepiej ani gorzej od Grossów. Ci, co chcieli wyjechać, opuszczali Polskę. Ci, co chcieli zostać, nie wyjeżdżali. Adam Michnik, Antoni Zambrowski, (syn Romana), Bronisław Geremek, Anatol Fejgin, Józef Różański, Luna Brystygierowa i cały szereg innych komunistycznych notabli oraz synalków i cór stalinowskich bossów, skupionych dzisiaj między „Gazety Wyborczej” i „Polityki”, tworzących obóz michnikowski, zostali w Polsce. Inni natomiast, jak np. bracia Smolarowie wyjechali, a potem wrócili do Polski po „okrągłym stole”. Zresztą, jak ludzie typu J.T. Grossa, bywali „wypędzani” z Polski, ilustruje najlepiej Alicja Zawadzka-Wetz w swej pracy pt. „Refleksje pewnego życia” (wydanej w 1967 r. w Paryżu przez „KULTURĘ”, w serii „Dokumenty”). Na s. 100 – 101 przytacza takie oto wydarzenie – cytuję:
„W tym okresie, jako przedstawiciel partii, opiekowałam się organizacją partyjną w „Locie”. Na jednym zebraniu wystąpił młody chłopak, pracował zdaje się w administracji. Oznajmił, że chce wyemigrować do Izraela. Na sali rozległy się głosy: „wyhodowaliśmy żmiję. Wiadomo, Żydek…” Nie mogę znieść tego zdrobniałego słowa, które jest dla mnie odpowiednikiem obelgi. Uniosłam się, nawymyślałam ludziom od rasistów i zakończyłam zebranie. Potem rozmawiałam długo z tym chłopcem, używając wszelkich argumentów, żeby pozostał, że tylko w ten sposób może uratować honor Żydów. Słuchał mnie z wielkim bólem.
Mówił, że czuje się Polakiem, że Polska jest jego ojczyzną, ale upierał się przy wyjeździe.
Wyrzucono go z partii. Wyemigrował. Później dowiedziałam się, że jego matka była odpowiedzialnym pracownikiem Bezpieczeństwa. Nie najważniejszym zresztą, jednak z anonimowej armii znienawidzonych ludzi. Syn nie mógł znieść tej sytuacji, nie był zdolny postawić własnej matki pod pręgierz opinii. Kiedy to zrozumiałam, wstydziłam się mojej rozmowy i moich argumentów. Ten chłopak miał rację”. Koniec cytatu.
Zanim pójdziemy dalej, mała dygresja: Czy w oparciu o powyższe wydarzenie nie jest łatwiej zrozumieć gwałtowny opór obu stadnin PZPR-owskich wobec dekomunizacji a zwłaszcza lustracji?! Prym na tym froncie wiodła „Gazeta Wyborcza” A. Michnika. Ale czy można się temu dziwić?! Na przykład Barbara Toruńczyk to córa płk. Henryka Toruńczyka, twórcy PRL-owskich oddziałów NKWD w 1944 r. Były one powołane do bezwzględnego rozprawienia się z polskimi organizacjami niepodległościowymi, czyli z AK i NSZ. Henryk Szlajfer, to syn Ignacego, oficera UB. Stefan Meller, syn oficera osławionej Informacji Wojskowej, Konstanty Gebert (David Warszawski) z „Gazety Wyborczej”, syn Bolesława, współzałożyciela KP USA, agenta NKWD ps. „Ataman”, czy Adam Michnik, syn KPP-owców żydowskich, przywleczonych do Polski przez stalinowskie wojska bolszewickie. Takich przykładów można przytoczyć setki i tysiące. Pomyślmy tylko, co byłoby, gdyby wyszło na światło dzienne, kim byli przodkowie, dziadkowie, tatusiowie i mamusie dzisiejszej nowej klasy rządzącej w Polsce?
Żeby nie było nieporozumień, należy tu wspomnieć, że Autorka „Refleksji pewnego życia”, polska Żydówka, przeżyła piekło hitleryzmu, ukrywając się z matką w Rembertowie. Po wojnie była wieloletnią dziennikarką Radia od początku PRL. Zaczynała swą działalność propagandową na rzecz bolszewizmu stalinowskiego w Polsce już w Lublinie w 1944 roku. Była członkiem PPR-PZPR i sowietyzatorem Polski do chwili wyjazdu z PRL w 1962 r. Żyła zatem w „gnieździe os” w okresie intensywnej sowietyzacji naszego kraju, zwanym „okresem błędów i wypaczeń” socjalistycznych.

Dwa antysemityzmy
Polsko-amerykański Żyd J.T. Gross, w swych pseudohistorycznych paszkwilach przedstawia Polaków jako notorycznych antysemitów; ludzi złych dla Żydów. Zyd izraelski Sz. Weiss, przyklaskuje mu gorąco: Gross został z Polski „wypędzony”. Ma się rozumieć: to „polski antysemityzm” wypędził Grossa z Polski. Natomiast polska Żydówka, A. Zawadzka-Wetz widziała dwa źródła powojennego antysemityzmu w Polsce. Wskazuje, że jeden, ten negatywny, to ten odgórny, płynący z Kremla. Natomiast drugi antysemityzm, ten pozytywny, to – cytuję:
„… zdrowa reakcja społeczeństwa polskiego na akty gwałtu, bezprawia i terroru, których wykonawcami, z konieczności, czy też z przekonania byli w przeważającej mierze Żydzi. To oni, właśnie ci przedwojenni komuniści, którym udało się przetrwać okres wojny w Związku Sowieckim, objęli później najbardziej odpowiedzialne stanowiska w aparacie bezpieczeństwa, czy propagandy. To oni w oczach Polaków byli odpowiedzialni za całe zło, za ludzkie cierpienia w okresie stalinizmu. Nie można się takiej reakcji dziwić. Ci ludzie powinni byli odejść. Nie dlatego, że przypadkowo byli Żydami, ale dlatego, że ponosili obiektywnie odpowiedzialność – jako komuniści i jako polscy obywatele – wobec swych rodaków.
Cała trudność działania w tym okresie polegała na tym, że trudno było oddzielić dwa krzyżujące się wówczas nurty antysemityzmu: ten, niedobry, który przyszedł z góry, i ten zdrowy, oddolny, który był antysemityzmem w takich tylko granicach, gdy odpowiedzialni za przeszłość i bezprawie byli Żydami”.
Szewach Weiss maluje autora antypolskiego paszkwilu „Strach”, jako „wybitnego amerykańskiego historyka i politologa”. Gross jest tak samo „amerykański”, jak i „polski”. A każdy i tak wie, że żydowski. To się słyszy trochę jak Radio Erewań, ale to tylko Szewach Weiss. J.T. Gross nie jest z wykształcenia historykiem, lecz socjologiem. „Historykiem” i „politologiem” stał się na zamówienie żydowskich organizacji w USA takich, jak AIPAC, ADL (Anti-Defamation League), i podobnych, włącznie z rabinem Hier i jego Centrum-Wiesenthala. Do tego grona należy też Daniel Goldhagen, Elie Wiesel, Alan Dershowitz i paru innych tego samego pokroju „wybitnych” i „uczonych”. Ich wybitność jest tworzona sztucznie przez członków tej samej mafii, którzy celowo i metodycznie „wybijają” się nawzajem do góry. Celem tej przewrotnej reklamy i propagandy są głównie młodzi i naiwni i ludzie mali rozumem. Pod jednym wszakże względem są oni wybitni: jako hochsztaplerzy, chucpiarze, cyniczni kłamcy, krzykacze i manipulatorzy propagandowi. To nie tylko ja ich tak widzę. To również prof. Norman Finkelstein.

Kto mordował
W innym miejscu Sz. Weiss pisze, że: „… w najnowszej książce „Strach” Gross przytacza mnóstwo faktów na temat pogromu kieleckiego”. I zaraz dalej, że jest: „To niewygodna prawda”. Pytanie: dla kogo?! To prawda, że Gross przytacza mnóstwo czegoś na wzór „faktów”. A niektóre, nawet wyglądające na fakty, nasuwają pytanie: jaka jest ich wartość faktyczna? Radio Erewań znajdzie w tej książce dużo materiału do nowych doniesień. Jeżeli zaś chodzi naprawdę o „prawdę” o pogromie kieleckim i innych pogromach tego czasu, to, powiedzmy wprost: zna ją najlepiej Ben Gurion i przywódcy żydowskich organizacji terrorystycznych „Irgun”, „Haganah” i bandy Sterna, które w brutalny i bestialski sposób dokonywały szeroko zakrojonych czystek etnicznych na terenie Palestyny.
Weiss pisze, że w ciągu 60 lat powstało wiele mitów wokół tego (kieleckiego) wydarzenia. I że powstały na ten temat różne teorie. Po czym zaraz oznajmia: „ I co z tego? Kto i dlaczego wysłał morderców – to jest oczywiście kwestia polityczna”. Jednakże to nie ma dla Weissa znaczenia: „… najważniejsze pozostaje to, kto mordował”. Aha, Weiss-Cwaniak. Szybko zabezpieczył się na wypadek, gdyby wyszło w przyszłości, że to inni wysyłali morderców. To, co ważne jest dla Weissa, to żeby jego klienci kupili od niego towar: „nie ważne, kto i dlaczego wysłał morderców”.
Zapamiętajmy jednak sobie, że najważniejsze dla niego jest to, KTO MORDOWAŁ.
Do powstania państwa jako bytu politycznego, potrzebne jest terytorium. Aby móc ogłosić powstanie państwa Izrael, Żydzi musieli wejść w posiadanie terytorium na terenie Palestyny arabskiej. Mogli to osiągnąć tylko poprzez dokonanie czystki etnicznej na wybranym obszarze. Strategia D. Ben Guriona (jego agentem w Polsce w latach 1944 – 1952 był Adolf Berman, brat osławionego komunisty i nadUBeka Jakuba Bermana) i żydowskich organizacji terrorystycznych (Irgun, Haganah i bandy Sterna) szła w dwóch kierunkach: jeden, to czystka etniczna poprzez masowe mordowanie miejscowej ludności, stosowanie szeroko zakrojonego terroru, mającego na celu wymuszenie na tubylcach masowych ucieczek z terenów przez nich zamieszkałych. Celem terroru było sianie strachu, paniki, niepewności jutra i ryzyka utraty życia. Żydzi dopuścili się wówczas ogromnych okrucieństw, dokonanych tuż po zakończeniu II wojny światowej. Ale o tym później.

Plan „D”
Wyczyszczenie określonego obszaru z ludności nie załatwiało przecież sprawy. Celem tych działań nie było bowiem stworzenie pustyni. Dlatego drugim kierunkiem było naganianie na ten teren innej ludności – żydowskiej. Prof. N. Finkelstein przypomina w swej książce pt. „Beyond Chutzpach: On the Misuse of Ati-Semitism on tfe Abuse of History”, że naganianie Żydów do Palestyny odbywało się często drogą stosowania „brutalnych środków działania”. I że exodus Żydów na oczyszczone z Arabów tereny wymuszano drogą stosowania PROWOKACJI i często PRZEMOCY (podkreślenia moje – W.G.).
Naeim Giladi w swej książce pt. „ Ben Gurion´s scandals: How the Haganach & the Mossad eliminated Jews” ukazuje, na przykładzie zniszczenia najstarszej na świecie społeczności żydowskiej w Iraku, jak przebiegało naganianie Żydów do Palestyny. W Iraku został zredagowany Talmud Babiloński. Irak był przez wiele stuleci uznawany za duchowe centrum społeczności żydowskiej. Ta społeczność została w 1946 roku wyrwana z korzeniami i zniszczona. N. Giladi pisze, że syjoniści w Iraku dokonali – na polecenie specjalnych służb żydowskich organizacji – terroru przeciw irackiej społeczności żydowskiej, prowokując tym falę uciekinierów do Palestyny. Czy to przypadek, że w tym samym czasie miały miejsce antyżydowskie akcje w Rzeszowie, w Krakowie i w Kielcach w Polsce? A także na Słowacji, na Ukrainie i na Węgrzech?
Dużo zamieszania wśród apologetów żydowskich wywołała książka izraelskiego historyka, Ilan Pappe, pt. The Ethnic Cleansing of Palestine” (wyd. Oneworld, Oxford 2006). Autor dotarł do dokumentów wykazujących, że Ben Gurion i jego wspólnicy już przed II wojną św. zaplanowali czystkę etniczną na terenie Palestyny. Jej momentem kulminacyjnym był „Plan D” w 1948 r. na krótko przed proklamowaniem powstania państwa Izrael. Oczywiście, I. Pappe został za to obszczekany w prasie żydowskiej i okrzyczany żydożercą w prasie anglojęzycznej, kontrolowanej przez Żydów.

Metoda skuteczna, ale nieludzka
Zbrodnie i okrucieństwa żydowskie dokonane na cywilnej ludności arabskiej, wyspecyfikował Benny Morris w swej książce pt. „The Birth of the Palestynian Refugee Problem” i w „1948 and After”. Dużo można też znaleźć w prasie zachodniej z doniesień Agencji Reutera z Palestyny w latach 1945 – 1948. (Uwaga! W Polsce może być trudno znaleźć te informacje, bo prasa PRL-owska i agencje informacyjne były w tym okresie pod kontrolą żydowską). Ja tutaj ograniczę się tylko do przytoczenia paru przykładów.
Jak już wspomniałem, dla oczyszczenia terenu z miejscowej ludności, Żydzi stosowali ślepy i dziki terror wobec ludności cywilnej, siejąc swymi działaniami strach, zgrozę i panikę.
Terroryści żydowscy z IZL (Irgun Zvai Le´ummi) bez ostrzeżenia rzucali bomby na targowiska arabskie i na ludzi czekających na przystankach autobusowych. Bandziory z Irgunu dokonywali regularnie zbrojnych wypadów na wybrane przypadkowo wsie arabskie, mordując miejscową ludność bez wyjątku. Wyłapywali w jednej osadzie kobiety w zaawansowanej ciąży, przywiązywali je łańcuchami do jeepów i ciągnęli przez ulice innej wsi przy akompaniamencie dzikich wrzasków, serii z karabinów maszynowych i wybuchów rzucanych na wszystkie strony granatów. Takich okrucieństw, przywiązywania ciężarnych kobiet łańcuchami do samochodów i włóczenia nimi po ulicach, nie dopuszczali się ani naziści ani bolszewicy. Nie ma się zatem co dziwić, że przy takich barbarzyńskich ekscesach żydowskich bezbronna ludność arabska wpadała w panikę i uciekała na śmierć i życie, jak najdalej „od pijanych wariatów, którym dano do ręki karabiny maszynowe i bomby” – jak określali tychże Żydów starzy Arabowie palestyńscy. Tu trzeba przyznać, że była to skuteczna metoda oczyszczania terenów z niepożądanej ludności. Ale czy była ludzka?

Zapomniane zbrodnie
Dobrze udokumentowana jest też masakra ludności arabskiej w Deir Yassin, dokonana przez IZL i LHI. Cała miejscowość została zrównana z ziemią. Jej mieszkańcy wymordowani. Jeden z miejscowych Żydów, który zwiedził miejscowość parę godzin później, opowiedział, że masowego mordu dokonali ludzie z IZL i LHI, którzy najpierw zaaresztowali wszystkich obecnych mężczyzn, po czym załadowali ich na samochody ciężarowe, obwozili po okolicy, by potem wrócić i wymordować ich seriami z karabinów maszynowych. Ale wszystkich złapanych przedtem poddali gruntownej rewizji, w tym kobiety, dzieci i starców, rabując ich z pieniędzy i biżuterii. Całe rodziny – w tym kobiety, dzieci i starcy – zostały wymordowane. W wielu miejscach leżały hałdy trupów.
Za inny przykład żydowskiego barbarzyństwa i okrucieństwa niech posłuży masowy mord dokonany w październiku 1948 r. na ludności Ad Dawayjma, gdzie liczba ofiar sięgnęła kilkuset zabitych. Jeden ze świadków (Żyd) masakry ludności w Ad Dawayjma zdał relację z przebiegu wydarzenia. Mordowano wszystkich, którzy ukazali się na celowniku: mężczyzn, kobiety, dzieci i starców. Nikogo nie oszczędzano. Dzieci mordowano, roztrzaskując ich głowy kijami. Złapane stare kobiety umieszczono w jednym z domów, który potem wysadzono w powietrze razem z nimi. Jeden z członków organizacji, które dokonały mordu, chwalił się, że zgwałcił młodą dziewczynę a potem ją zastrzelił. Złapaną młodą kobietę z niemowlęciem na ręku zaciągnęli do sprzątania placu, gdzie „bohaterowie” żydowscy mieli spożyć posiłek. Po dwóch dniach zastrzelili ją i niemowlę. Prof. N. Finkelstein przytacza (za pracą B. Morrisa) wypowiedź jednego z oficerów izraelskich, ilustrującą mentalność Żydów i nastroje w żydowskich oddziałach militarnych: „- Kiedy mogę zabić Araba – to jest to cała przyjemność”. Tutaj słyszy się echo: Jak zabiję kapitalistę, wyzyskiwacza, kułaka etc., to cała przyjemność! Skąd my to znamy? Kto to wznosił takie okrzyki w Rosji i w PRL w okresie intensywnej budowy socjalizmu?!
Można tu przytoczyć dużo więcej przykładów żydowskiego bestialstwa, barbarzyństwa i okrucieństwa. Ale nie o to chodzi. Chodzi o ukazanie, jacy Żydzi są „czyści” i do czego są zdolni. A przy okazji nasuwa się tu pytanie:, czym zbrodnie żydowskie różnią się od zbrodni w Jedwabnem?
No i tu chyba będzie na miejscu przypomnieć stwierdzenie Grossa i Weissa: kto wysyłał żydowskich morderców do okrutnego mordowania niewinnych i bezbronnych dzieci, kobiet, starców i mężczyzn arabskich – to jest oczywiście kwestia polityczna. Ale na poziomie ludzkim: dobra i zła, solidarności i nienawiści, humanizmu i barbarzyństwa, najważniejsze pozostaje to, kto mordował.

** ** **
Po wojnie czerwcowej w 1967 roku, na terenach okupowanych, Izrael notorycznie stosuje – przy akceptacji amerykańskich i europejskich organizacji żydowskich – politykę zbiorowej odpowiedzialności wobec ludności arabskiej. Jest to polityka, którą praktykowali bolszewicy i naziści na terenach okupowanych. Na jakim poziomie cywilizacyjnym znajdują się dzisiaj Żydzi i państwo Izrael? W jakim towarzystwie znajdują się Żydzi w roku 2008? Czy Szewach Weiss widzi to wszystko?

Yes, Linux supports threads. Thread is also a context of execution like the processes. We can do programming with threads. The further discussion on this topic is with respect to the Linux 2.6 kernel. As of now, there is support for muliple threads in the Linux kernel and in the user space, we make utilize of the Threads library like POSIX threads. The way POSIX threads is implemented in Linux is different from other Operating Systems (Because they are no specific system calls for dealing with threads)

So the question arises if Linux does not have any system calls corresponding to threads creation, how are the POSIX threads created. And if POSIX thread implementation is done in the user space alone, there are many issues that has to be dealt with. Let’s think that POSIX thread is implemented completely in the user space, so the scheduling of threads is to be done by the POSIX threads library itself.

Threads must be light weight in the sense that all the threads in the same process share the same address space. Implementing POSIX threads in the user space can solve this issue. Because threads are nothing but an abstraction to the programmer. He/she enjoys some of the benefits of threads. But if one of the threads is blocked on a particular system call like read, the whole process will be blocked because the very idea of the threads is transparent to the kernel. So all the benefits of threads can not be utilized.

So how is this issue solved in Linux? It is done by implementing the so called ‘Light weight processes’. A fork() system call creates a new process. If the child process does not have any execve() like system calls, both the child and the parent process share the same address space for the text(program code). And the data address space is marked as ‘Copy on write’ that is in the beginning both the child and the parent process share the same data adrress space, but any attempt of changing the data by the child will result in creating a new data address space for the child.

Since now we got an idea about how the fork() system call works, we can now think about implementing threads. As we know that threads in the same process share the same address space for text and data, so we need not set any ‘Copy on write’. The issues of data synchroniztion which comes up when two threads access the same data varible has to be worked upon by the programmer.

There is a system call called clone called clone() or clone2() which helps in creating a child process but unlike fork(), we have more control on deciding the behaviour of the child process whether we want to have the new child share the same filesystem information, file descriptor table, signal handler table or the memory space of the parent. In fact the threads library makes use of the clone() system call to create new threads.

So by this time, we got an idea that threads in Linux are nothing but processes or better to be called ‘Light weight processes’(because of the sharing of data).

There is an advantage of this way of implementation. To the kernel everything is seen as processes and the scheduler has nothing to think about separate scheduling techniques for threads and processes. This makes the implementation as simple as possible and also solves the above blocking problem of the threads implementation in user space.

Let’s check a small snippet of code

#include <pthread.h>
#include <stdio.h>
#include <stdlib.h>
  void * function1(void *arg)
{
   pthread_t tid=pthread_self();
   printf("In thread %u and process %u\n",tid,getpid());
}

void * function2(void *arg)
{
   pthread_t tid=pthread_self();
   printf("In thread %u and process %u\n",tid,getpid());
}

int main()
{
   void *status;
   pthread_t tid1,tid2;
   pthread_attr_t attr;

    if(pthread_create(&tid1,NULL,function1,NULL)){
        perror("Failure");
        exit(1);
   }

   if(pthread_create(&tid2,NULL,function2,NULL)){
       perror("Failure");
       exit(2);
   }

   pthread_join(tid1,NULL);
   pthread_join(tid2,NULL);
   printf("In main thread %u and process %u\n",pthread_self(),getpid());
}

To compile this program

$gcc thread.c -lpthread

On Executing, the output is

In thread 3086625680 and process 5480
In thread 3076135824 and process 5480
In main thread 3086628544 and process 5480

How can this be possible? By our above discussion, we found that threads are nothing but light weight processes. But getpid() (which returns the Process ID) gives same PID for all the processes. This is because the POSIX standard says that the threads must return the same PID (based on the assumption that they all are running in the same process). To deal with this issue, Linux introduced a tgid(Thread group Leader ID) field. The tgid is same as the PID of the first light weight process in the threads group(Group of threads created by a process including itself). System calls like getpid() has been so designed that they return the tgid of the process instead of the PID, thus threads in the same thread group get the same value from getpid().

For more updates, check Programming Insights.