De relatie die ik heb
met jou, de ander, een ander,
het gras, de bloem, de boom,
de aarde de maan, de sterren

Weerspiegelt altijd
de relatie die ik heb
met Mij …

Hey julle.  Ek het begin om kinderstories te skryf.  Hier is een van vele.  Sê my bietjie wat jul dink!

Skulpin se stem

Jare en jare gelede, toe dinosorusse nog op die aarde amok gemaak het, feetjies nog op elke blom en blaar baljaar het en die see se sand nog skulpies was het die maan al oor alles lig gegee saans.  Hy’t die see sien groter word, die walvisse sien groei en die aarde mooi en vrugbaar sien word.  Orals op die maan se oppervlakte is van die aarde (en ander planete) se geheime geskryf, ver genoeg van die mens se oog af sodat ons nie te naby kyk nie.  Maar ek was gelukkig dat die maan nog ‚n storie vir my vertel het.  ’n Storie wat my ’n tikkie meer die see se klanke laat verstaan het.

Jare terug was daar ’n meermin wat onder die see gewoon het met die naam Skulpin.  Die see was soos een groot speelgrond vir haar.   Die krappe, krewe, visse en selfs haaie was haar maaitjies en daagliks het hul almal saam in die golwe gespeel want die golwe was Skulpin se gunsteling deel van die see.  As enige seedier hartseer of moeg was het sy hul met haar wonderlike stem getroos.  Sy’t ‘n stem helderder as kristal en mooier as voelesang gehad.  Haar liedjies het die see-lewe van huide en ver laat kom want elke een van haar liedjies het ‚n storie vertel.  Dit het die seediere in liefde laat glo want in haar liedjies het krappies en krefies verlief geraak en dolfyne en haaie beste maaitjies geword.  Dit het alles en almal laat glimlag maar almal was gelukkig behalwe Skulpin.  Sy wou altyd mooier gewees het, tog het dit nie vir enige iemand anders saak gemaak nie want haar stem het van binne af deur haar gegloei en haar net mooier vir aanskouers en luisteraars gemaak.  Haar stem was haar sening maar steeds het Skulpin met groen oe na die ander meerminne gekyk en gewens sy was so mooi.  Bedroef het sy op ‚n stormagtige dag na haar pa, die koning van die see gegaan en op haar kniee gesmeek dat hy haar mooier maak.  Hy kon natuurlik haar wens laat waar word maar hy was te lief vir haar en het geweet wat goed is vir haar.  Haar pa het haar oor en oor probeer oortuig dat sy uniek en pragtig is net soos wat sy is maar Skulpin was blind van jaloesie en het nie haar pa se woorde hart toe gevat nie. 

Skulpin se liedjies het van slegte goed begin vertel, van woede en oorlog en alles wat sleg en lelik is.  So geleidelik het sy haar maaitjies begin verloor want niemand wou met haar maatjies wees as sy so lelik is met hulle nie.  Haar pa het steeds met haar gepraat, haar gesmeek om haarself te aanvaar nes sy is maar sy wou nie.  En stadig maar seker het haar stem begin verdoof en het sy al hoe ongelukkiger geword.  Sy wou nie eers mee saam met die golwe speel nie.   Jare het verby geglip en Skulpin het net af en toe gesing.  ’n Pragtige meerman het van haar stem gehoor by ou verlore vriende van haar en haar kom besoek.  Dadelik het hy verlief geraak op haar want hy kon sien wat onder die hartseer le.  En alhoewel hy die slimste en mooiste meerman was van al die ander kon sy nie aanvaar dat hy haar wou he nie, sy was dan nie mooi genoeg nie.  Die meerman was met ’n gebroke hart daar weg.  Sy’t aangehou om meer en meer te wil he en het haar pa gesmeek om haar mooier te maak.  Haar pa het toe met hartseer in sy oe haar wens laat waar word want dit help nie sy het ‚n stem maar wardeer dit nie.  Toe, op ’n dag het haar stem heeltemal weg geraak.  Haar wens het waar geword want sy’t mooier en mooier geword tot sy die mooieste in die hele see was maar sy was nogsteeds nie gelukkig nie.  sy’t haar maaitjies, die visse, krappe, krewe en dolfyne verloor a.g.v haar lelike liedjies en omdat sy nou neergekyk het op hulle omdat sy mos nou die mooiste is. 

Jare het verby gegly en Skulpin was verskriklik aleen.  Sy’t geen meer vriende gehad nie en die pragtige meerman het haar ook verlaat.  Terwyl sy so aleen was het sy haar stem en maaitjies al hoe meer begin mis want sy’t besef haar stem is deel van haar.  Weer gaan sy terug na haar pa en smeek dat sy haar stem terug kan kry, sy wil weer ander gelukkig maak maar haar pa kon nie haar stem aan haar terug gee nie, sy’t haar keuse gemaak. 

Haar pa maak toe een belofte aan haar,  die see sal op een of ander manier haar sang onthou al is dit net af en toe.  Hy smelt toe haar stem saam met die golwe en in elke krakie en holtetjie in die see.  Dis waarom, tot vandag toe nog, as jy ’n skulp teen jou oor sit hoor jy die golwe daarbinne druis en as jy goed luister hoor jy Skulpin neurie. 

Die maan het my vertel dat elke keer as ’n mens in ’n skulp in sing ’n mens weer bietjie vir bietjie geluk in Skulpin se lewe sit want haar hart raak bly as sy hoor ander mense sing nog.  So volgende keer as jy op die strand loop en die golwe om jou enkels slaan, tel ‚n skulpie op en sing bietjie vir Skulpin en die golwe.  Wie weet, miskien help jy en kry Skulpin eendag weer haar stem terug.

Ik herinner mij van vroeger flarden van een gedichtje over de maan. Wie helpt me aan de ontbrekende woorden …

Manneke Maan,
met zijn leren broekske aan …

Het Genootschap De Volle Maan organiseert dit werkjaar weer vier spannende praatavonden met even boeiende gasten in de Detmoldzaal in het Cultuurcentrum.

Op dinsdag 27 oktober vanaf 19u30 staat oud-VRT journalist, Walter Zinzen, op de rol. Hij heeft het over ‘Oost-Congo, het verloren paradijs’.

Op dinsdag 1 december vanaf 19u30 is het de beurt aan Jan Mertens, beleidsmedewerker bij Groen! en publicist over sociaal-ecologische thema’s. Hij doet de waarden in de progressieve politiek uit de doeken.

Ludo Abicht is op dinsdag 26 januari vanaf 19u30 te gast met actief pluralisme-filosofie voor maatschappelijke actie. Abicht is filosoof en taalkundige, schrijver en activist.

Op dinsdag 30 maart vanaf 19u30 sluit Jan Peumans als voorzitter van het Vlaams Parlement en N-VA’er de rij. Hij praat over zijn carrière van activist tot parlementsvoorzitter.

De toegang tot elke praatavond bedraagt 5 euro, 3 voor studenten, gepensioneerden en werklozen.

www.hetgenootschapdevollemaan.tk, www.lsf.be,

Image by ViaMoi via Flickr

Zoals gewoonlijk hebben we niet veel geleerd uit het verleden. We zijn onze aarde al jaren aan het verknallen door tonnen afval op te stapelen. De Belgische staat doet er een schepje bovenop door nog even wat kernenergie te produceren en héél veel generaties op te zadelen met het nucleaire afval. Onder het mom van “energiebevoorrading naar de toekomst toe veilig stellen” legitimeert de staat deze vervuiling. Het doet me denken aan de reclame voor radiostation Klara op tv: de generaties van nu denken alleen aan zichzelf. Dat onze nakomelingen er last van gaan hebben, maakt sommigen niets uit: wij zijn dan al lang dood, toch?

Omdat de aarde blijkbaar niet meer verder verprutst kan worden, schakelen we over op ons volgende openbare stort: de maan. Er ligt al wat afval van vroegere maanreizen, maar nu er sporen van water zijn ontdekt op het hemellichaam, wordt het wel heel aantrekkelijk er een permanente basis – een soort ISS op de maan – op te zetten. Als het water dan nog eens bereikbaar en bruikbaar is, dan is het goed. Om dat uit te vissen gaat de NASA twee raketten op de maan afsturen. Geen typische raket met alleen maar meetapparatuur met allerhande telescopen voor diverse stralingen, maar eigenlijk niet veel meer dan een regelrechte oorlogsraket. Om te bekijken of er op kraters in de zuidelijke pool ijswater is (wat daar het meest logische zou zijn omdat de zon er niet schijnt en er dus geen verdamping is), gaan ze daar een raket gewoon op laten neerknallen. Een stofwolk als gevolg. Een tweede raket onderzoekt het stof dan maar even en slaat dan ook te pletter. Dat ze dit in de jaren ‘60 deden, dat kan ik verstaan, maar op momenten dat we de gekste en meest geavanceerde robotten naar Mars sturen, kunnen we de maan blijkbaar alleen maar bestoken met oorlogstuig? Nog wat ruimtepuin bij. Blijkbaar is het nog niet erg genoeg dat sommige van onze satellieten slechter werken door storende brokstukken? Brokstukken die ook van vergane ruimtetuigen komen. Dan denk ik: er moet toch een elegantere manier zijn? Misschien niet goedkoper op korte termijn, maar op lange termijn handiger omdat we het materiaal kunnen recycleren. Met brokstukken zal dat wel niet het geval zijn. Kortzichtigheid: man man man!

Er is dan wel geen leven op de maan, maar of dat een reden is om haar nodeloos te gaan beschieten…

Helemaal vergeten, maar ik heb weken geleden al een astrofoto gemaakt en wel van de maan. Dat was nog met de Bresser Skylux 70/700 achromaat (refractor a.k.a. lenzenkijker). Ik heb de Fuji S5800 digicam gewoon tegen het oculair aangehouden (afocaal heet dat geloof ik…) en wat foto’s geschoten.  Een paar waren best aardig maar deze was het mooist.

De Maan in augustus 2009

Met de 150/750 spiegelkijkert heb ik nog geen foto’s gemaakt. Maar dat komt vast nog wel, ik wacht even tot ik die barlow heb dan is Jupiter wellicht wel te fotograferen op deze ‘oldskool’ wijze.

Hier een aantal foto’s van de maan, gisteren avond genomen.
Helaas was het de bedoeling om, het licht effect en de diepte wat meer naar voren te brengen, maar dat is niet gelukt.

Gelukkig leert men met de tijd, dus de volgende keer lukt het mij wel! en al zeg ik zelf, nu zijn ze ook wel mooi, het is alleen niet goed genoeg gelukt om het onderwerp met de juiste diepte en licht erop te krijgen.

Volle maan

Volle maan met wolken ervoor

Volle maan

Volle maan met veel wolken ervoor

Door F. von Zeikhoven

Hadden we 400 jaar eerder geleefd, dan zouden “Hel en Verdoemenis”-predikers een niet onaanzienlijk aantal onder ons aan hun voeten gekregen hebben door een opmerkelijk verschijnsel aan het zwerk. Afgelopen maandagavond 28 september stonden de maan en Jupiter vanaf de aarde gezien behoorlijk dicht bij elkaar. Optisch bedrog natuurlijk, maar bijzonder genoeg voor Spaceweather om er vooraf melding van te maken, zodat de gebeurtenis wereldwijd door ruimteweerfotografen kon worden vastgelegd. En dat leverde aardige plaatjes op zoals die hieronder, genomen bij het viaduct van Veszprém in Hongarije.

Nou spreken Oost-Europese regionen toch al wel tot de verbeelding, de ultieme streek is natuurlijk Transsylvanië, alwaar in de buurt van het kasteel van Vlad Dracul nog steeds een ware volkscultus aan bijgeloven bestaat. Zo wordt gefluisterd dat het zéér aan te raden is tijdens vollemaansnachten bepaalde wegenkruisingen te mijden, omdat de kans dan groot is dat je daar een -inderdaad- bloeddorstige ondode tegen het lijf loopt waar je dan vervolgens nooit meer vanaf komt. Het is altijd wel weer leuk om stil te staan bij het bestaan van zulk hardnekkig bijgeloof in dergelijke primitieve streken, niet eens zo heel ver hier vandaan, terwijl je op hetzelfde moment net maar weer eens wat op Piquanterieën zit te lezen achter je dubbele dualquadcore superpc.

U zegt: primitieve streken, hier niet eens zo heel ver vandaan? Mensen die beweren dat de wereld een dorp is geworden, vergeten voor het gemak even dat er nog genoeg uithoeken van Europa zijn waar men amper van elektriciteit heeft gehoord en met paard en wagen door het leven sjokt, inplaats van rondjes scheurt in een DB 7.

Alhoewel, uithoeken… Misschien zijn wij wel de uithoeken, en is Transsylvanië het èchte kruispunt in plaats, ruimte en tijd. Daar, waar de plaatselijke, eeuwenoude adel onverklaarbare dingen laat passeren met wereldwijde gevolgen. Zoals komende 26 oktober 2009 bijvoorbeeld, de achtentwintigste dag na de vorige zeldzame nacht waarin Jupiter bijna op de maan botste. De bijna collisie zal zich naar verluidt dan herhalen terwijl duist’re lieden en donk’re zaken elkaar op Transylvaanse wegen kruisen. Dingen die geen levende ziel zou mogen aanschouwen, behalve zij die daar via een vergeten route over een schier onbekend viaduct bij het Hongaarse Veszprém weten te geraken.

Er zouden vanuit de Karpaten, al dan niet aan zogenaamde bijgelovigen, zelfs via de Internets berichten, beeldtenissen en reisaanwijzingen over de aanstaande manupulatieve constellatie verstuurd worden. Hoe dat lukt zonder elektriciteit is vooralsnog een raadsel…

Schijnt dat er trouwens ook verborgen informatie zit in dit filmpje: Tip: neem de tekst van de recensent op en draai die achterstevoren af terwijl je nog een keer naar het filmpje kijkt…

Meri Ma’n Ji main har dum karun ye dua
Mujh ko khwabon man hi aake mil ja zara
Meri Ma’n Ji kabhi aisa socha na tha
Ye judai ka dukh maine dekha na tha
Teri aaghosh thi, meri kul kainat
Teri aankhon main shafqat mata-e-hayat
Meri Ma’n Ji kabhi ruthti hi na thin
Ab na jaane wo kyun ho gain be khyal
Mere bachpan ki yadain jo hain lazawal
Mera wo ghar jo ab ho gaya Pa-i-mal
Mere Ma’alik tu itna karam jo kare
Meri Ma’n Ji ko aaye jo mera khyal
Unse kehna ke beti teri baqrar
Tere bin uska hai abto jeena muhal
Meri Ma’n Ji tu khwabon main aa ke hi mil
Is dil-e-natawa’n ko kuch aae qarar
Mere mola tu sun le meri ye dua
Koi beti na ho apni Ma’n se juda

Gisteren werd ik er bijna door gegrepen. Dat virus. Waar mijn omgeving het de laatste tijd weer zoveel over heeft. Ik begreep die commotie eerst eigenlijk niet zo, maar gisteren voelde ik ineens diezelfde onrust. Ik liep buiten op straat, het schemerde nog, een bleke gele halve maan hing dicht boven de horizon. De straten waren nagenoeg verlaten, uit huiskamerramen scheen het blauwe geflikker van televisies. De temperatuur was nog heerlijk, zo’n nazomerdag die net begint af te koelen. En toen sprong die gedachte ineens in mijn hoofd. ‘Het lijkt me best lekker om nu te gaan hardlopen.’ Ik schrok van mezelf, omdat ik zelfs al bijna mijn pas begon te versnellen. Ik corrigeerde mezelf snel en vervolgde mijn weg naar de snackbar.

Pff, nog maar net ontkomen aan dat hardloopvirus!

ik slaap doorheen mijn droom..

ik droom doorheen mijn slaap..

Sillouettes dansen in

 het Maanlicht,

 

Werkelijkheid en Dromen

zijn één..

zonder woorden.. kan ik lachen

zonder lachen.. kan ik niet woorden..

De Nacht zingt..

in het Licht van de Maan..

De Maan waakt..

in het Duister van de Nacht.