Yarışın başında ilk viraja ikinci sırada igen Hamilton sonraki virajda Webber’e geçildi. Daha sonra Webber’i tekrar geçmeyi başaran Hamilton pit stoplar dışında liderliği bırakmayarak takımı ve kendi adına çok önemli bir zafere imza attı.

Yarışta ikinci sırayı Kimi Raikkonen alırken Finlandiyalı pilot ta Monaco’nun ardından bu sezon ikinci kez podyuma çıkma başarısını gösterdi.

Podyumda son basamak Red Bull takımından Mark Webber’e gitti. Webber Macaristan Grand Prix’sinden elde ettiği puanlarla şampiyonada 2. sıraya yükseldi.

Nico Rosberg Hungaroring’de podyum beklentisini gerçekleştiremezken yarışı 4. sırada tamamlayabildi. Rosberg’i Mclaren Mercedes’in diğer pilotu Heikki Kovalainen takip ederken Timo Glock 6, şampiyona lideri Jenson Button ise ancak 7. olabildi.

Yarışta son puan Toyota takımından Jarno Trulli’ye gitti. Yarışa pole pozisyonunda başlayan Fernnado Alonso pit alanında yaşadığı sorun sonrasında sağ ön lastiğinin yerinden çıkarak fırlaması ile yarış dışı kaldı. Alonso 3 tekerlek ile pit alanına dönüp eksik lastiğini taksa da devam eden turlarda yavaşladı ve garajına dönerek yarışa son noktayı koydu.

Formula1 Dünyası bu yarışın ardından 1 aylık tatile girecek. 23 Ağustos tarihinde yapılacak Avrupa Grand Prix’si ile birlikte heyecan yeniden başlayacak.

TurkiyeF1.com

Yeni ırkçıların enteresan bir özelliği var; hiçbiri “sözde” ırkçı değil. Her lafa ırkçı olmadıklarını söyleyerek başlıyorlar. Kullandıkları dil, insan haklarını savunanlarınki. Kendilerini “mağdur” olarak niteleyerek ırkçılıklarını mazur gösteriyorlar.

Washington merkezli Stratejik ve Uluslararası Etütler Merkezi’nin (CSIS) Türkiye uzmanı Bülent Alirıza, TRT’ye Atlantik Ötesi adlı bir program yapıyor. Geçtiğimiz aylarda, henüz iyi günlerindeyken yani Davos olayı yaşanmamışken, Washington Post yazarı David Ignatius da bu programın konuğu idi. O zaman, Türkiye-ABD ilişkilerine dair, “olaylar iyi de, orta derecede de, kötü de seyredebilir” gibi hayli eğlenceli, “geniş kapsamlı” bir yorum yapmıştı.

Her 15 Mart’ta Macaristan ulusal bir bayramı kutlar. Dün de, başkent Budapeşte genelinde yollar kapalı, polisler nöbette ve her köşe Macar bayraklarıyla donanmıştı. Kutlanan, 1848 Devrimleri’nin yıldönümüydü. Bu bayramın geçmişte ve günümüzde Macaristan için önemini gelecek hafta anlatmadan önce, 1848 Devrimleri’nin Avrupa için ne anlama geldiğine biraz değinmekte yarar var.

1848, Avrupa’yı Avrupa yapan yıldır. Bir parçası olmaya çalıştığımız Avrupa’yı ve 21. yüzyıl itibariyle neden Türkiye’nin hâlâ Avrupa’ya siyaseten entegre olmakta güçlük yaşadığını kavramak istiyorsak, bu tarihe dönmek gerekir. Tabii, günümüzde Türkiye siyasetine damgasını vuran en büyük güç olan milliyetçiliği ve popülizmi anlamak için de… Ve, küresel bir ekonomik krizin yaşandığı şu günlerde, bu tarz altüst oluşların ne gibi sonuçlar doğurabileceğini analiz etmek için de…

Neden 1848, Avrupa’ya bugünkü çehresini kazandıran değişimleri tetikledi? Bir kere, kıta Avrupası’nın hemen her köşesini etkileyen bu devrimler silsilesi veya daha yaygın söylenişle, “devrimler dalgası”, “gelişmiş” veya “geri kalmış” olsun tüm Avrupa halkları üzerinde etkili oldu. 1848 Ayaklanmaları, liberal ideallerle başlayıp muhafazakâr güçlere yenik düşmeleri ve devrimcilerin ciddi şekilde ezilmeleri nedeniyle, “başarısızlıkla” sonuçlanmış olarak nitelenebilirler. Ancak yaygınlıkları ve kıta genelinde yarattıkları etkileşim bakımından, Avrupa’dan bir elektrik akımı geçermişçesine, kısa süreliğine de olsa bir siyasi etkileşim, yani bir tür kenetlenme yaratmışlardır. Dahası 1848, Marksist tarihçi Eric Hobsbawm’dan alıntılarsak, “Avrupa’nın dönemediği bir dönüm noktası değildir”. Hobsbawm’ın dediği gibi, 1848’de Avrupa’nın yapamadığı, bu dönüm noktasını devrimci bir şekilde dönmektir. Gene onun deyişiyle, devrimlerin gerçekleştiği bu yıl, ardında beklediğinizden farklı bir şey çıkan kapı gibidir.

Diğer bir deyişle, Avrupa’yı halen inşa edilmekte olan bir bina gibi görürsek, 1848 o binanın kapısıdır. Bugün, Avrupa Birliği’nin kurumsallaştırmaya çalıştığı değerler ve bununla bağlantılı olarak Türkiye’de “Avrupa’nın parçası olmakla” ilgili ne konuşuluyorsa, bunun kökleri 1848’e uzanır.

19. yüzyılın ilk yarısında endüstrileşme ve modernleşme, Avrupa genelinde, sosyal ve ekonomik yapıyı tamamen değiştiriyordu. İşçi sınıfı ve burjuvazi gibi yeni siyasi kutuplar ortaya çıkmıştı. İyileşen sağlık hizmetleri, tıbbi buluşlar, temizlik bilincinin ve sağlıklı yaşam koşullarının yaygınlaşması vesaire gibi nedenlerle insan ömrü uzuyor, bununla beraber nüfus artışı da söz konusu oluyordu. Böylece, zengini ve yoksuluyla “halk” bir topyekûn kavram olarak karşımıza çıkıyordu. Baskı ve haberleşme teknolojisindeki gelişmeler ve okullaşma, okur-yazar sayısının artmasıyla beraber, “basın” ilk kez, yükselen sınıfların taleplerini yaydığı bir güç olarak kendini gösteriyordu.

Öte yandan, işçi sınıfı ve hızla şehirlere göçen eden yeni kentlilerin, ekonomik zenginleşmeden pay alabildikleri söylenemezdi. Kötü koşullarda yaşıyor ve çok çalışıyorlardı. Geleneksel düzenin parçası olan zanaatkârlar, endüstrileşmeyle bir köşeye itilmenin ve yoksullaşmanın baskısını yaşıyordu.

Monarşilerden sonra ilk kez gerçek anlamda, halka yayılmış, halka dayalı “siyaset” başlıyordu. Sosyoekonomik değişim ve eğitim seviyesinin yükselmesi ve buna bağlı olarak basının etkisinin artması kanalıyla, milliyetçilik, sosyalizm, popülarizm, liberalizm gibi siyasi akımlar yayıldı.

Değişimin gücü hızla Avrupa’yı dönüştürürken 1845 ve 46’da yaşanan kıtlıklar gibi bir dizi ekonomik sarsıntı, halk arasında yayılan politik görüşlerin, düşünceden harekete tercümesine neden oldu. Daha da açarsak, 1846-1849’da gıda fiyatlarının yükselmesi ve 1840’larda yaşanan ekonomik patlamanın ardından yaşanan duraksamayla gelen sosyal bunalım, siyasi ve ekonomik otoritenin, halkın iradesini yansıtması ve halk için olması gerektiği düşüncesini, 1789 Fransız Devrimi’nden sonra bir kez daha, daha yaygın ve etkin biçimde gündeme getirdi.

Genel olarak, 1848’e ruhunu veren güç, orta sınıfların, yani ağırlıklı olarak burjuvazi ve işçilerin ortak olarak, daha fazla hak ve özgürlük, insanca yaşam koşulları talep etmesiydi. 1 Şubat 1848’de yayınlanan Komünist Manifesto’yu doğuran da bu ruhtu. Söz konusu olan, günümüzün deyimiyle, insan haklarına epey dayalı bir vurguydu.

Kuzey Avrupa’nın siyasi özgürlükler ve ekonomik bakımından Avrupa’nın diğer yerlerinden farklı bir gelişim göstermesi, buraları devrimden muaf tuttu. Osmanlı İmparatorluğu ve Rusya da, 1848 kapısından, Avrupa’dan farklı şekilde gelişim ve değişim gösterdikleri için geçmediler. Belki de bu yüzden de, günümüz Avrupası’nın kapısından ısrarla, hak ve özgürlükleri inkâr ederek geçmiyorlar.

Bundan birkaç ay önce, Budapeşte’de yağmurlu bir günde arabada giderken Alessandra Mussolini’nin sesi, BBC’nin radyosunda, ağdalı İtalyanca aksanlı bir İngilizce ile bir şeyler anlatıp duruyordu. İtalyan diktatörü Benito Mussolini’nin torunu olmayı bir gurur vesilesi haline getiren bu siyasetçi, günümüz İtalyası’nın aşırı sağ politikalarının bayraktarlığını yapanlardan. Ulusalcı muhafazakâr Azione Sociale (Sosyal Hareket –AS) Partisi’nin kurucusu olan Alessandra Mussolini’nin BBC mikrofonlarına anlattıklarıysa, İtalya’da bir süredir büyük sosyal çalkantılara sebep olan Çingene korkusuna ilişkin alınan “tedbirlerle” ilgiliydi. Özellikle Romanya’nın Avrupa Birliği’ne tam üye olmasından sonra dalgalar halinde ülkeye göç eden Çingeneler, suç işlemekten başka bir şey yapmayan aylak takımı olarak damgalanmış ve İtalyan kamuoyunun hedefi haline gelmişti. 2008’den beri iktidardaki Il Popolo della Libertà (Özgürlüğün Halkı) adlı şemsiye sağ ittifakın lideri Silvio Berlusconi’nin saflarında çalışan milletvekili Mussolini, yerel yönetimlerin Çingeneler için kent merkezlerinden uzakta, güvenlik güçleri denetiminde kamplar kurmasını savunuyordu.

Mussolini, “Biz onlara temiz barınacak yerler sağlıyoruz” minvalinde bir söylemle, kent merkezlerini “kirleten” Romanların uzaklardaki kamplarda, sıhhî bir yalıtım mekanizmasıyla tecrit edilmesini dünyanın en doğal işi gibi gösteriyordu. Şu an için akan suyu bile bulunmayan kuru beton kamplara, kapıya dikilmiş güvenlik görevlilerinin iznine tâbi olarak girip çıkabilen Romanlardan biri değilseniz, Mussolini’nin anlattığı her şey kulağa mantıklı gibi gelebilirdi. “Çalışmayı sevmeyen, eğitimsiz, kültürsüz ve egemen kültüre uyum sağlamak istemeyen”, Mussolini’nin deyimiyle, “kabul edersiniz ki, bizden biraz farklı âdetler ve alışkanlıklara sahip” bu insanların, yani topluma bir diken gibi batan Çingenelerin toplanıp gözden uzaklaştırılmasına giden süreç ise birkaç yıl önce başlamıştı.

Kasım 2007’de İtalyan bir donanma komutanının 47 yaşındaki karısının tecavüze uğrayıp öldürülmesi olayı, Çingenelere fatura edildi. Aslında Çingene kökenli olmayan Romanyalı bir gencin işlediği anlaşılan bu cinayetten sonra, medyada yer alan, Romanya’dan göçen Çingenelere yönelik korku saçan, sansasyonel haberlerin sayısında patlama yaşandı.

Bu cinayetle beraber, medya ve bazı İtalyan politikacılar tarafından Romen göçmenlerin, bilhassa da Çingene kökenli Romenlerin ülkede gerçekleşen bazı şiddet olaylarının faili olarak gösterilmeleri, tüm Çingenelere yönelik nefreti katmerlendirdi. Dönemin Roma Belediye Başkanı, sol siyasetin yıldız ismi Walter Veltroni, “2007’nin ilk yedi ayında Romanyalılar, tecavüz eden, çalan ve öldürülenlerin yüzde 75’ini oluşturdu” şeklinde açıklamalar yaparak, yangına körükle gitti. Oysa Avrupa genelinde etnik köken temel alınarak devletlerin istatistikî veri toplanmasının önünde ciddi engeller var. Veltroni’nin bahsettiği verilerin nereden geldiği de belli hiç olmadı. 2. Dünya Savaşı’nda etnik köken belgeleyen istatistiklerin Yahudi ve Çingenelerin ölüm kamplarına yollanmasında kullanılması, bu konuyu bir tabu haline getirmiş durumda. Ancak, insan hakları grupları ilk bakışta azınlıkları gözetir gibi gözüken bu bakış açısının, aslında bu grupların varlıklarının ve ihtiyaçlarının inkârına yol açtığını öne sürüyor.

Sonunda, yıllarca İtalya’da sağın Gladio eliyle parçaladığı, kutuplaştırdığı sol, 2007’deki Çingene krizinin yarattığı sınavı geçemedi. Irkçılığa alet oldu. 2008’de sol iktidardan düştü, erken seçimler, Berlusconi hükümetini işbaşına getirdi. Böylece, şehir merkezlerinde jandarmaların devriye gezmesi, yasal olanlar da dâhil birçok göçmenin sınırdışı edilmesi, ülkedeki Çingenelerin parmak izlerinin toplanması gibi politikalar gündeme geldi. Napoli mafyası başta olmak üzere İtalyan yeraltı dünyası yeniden şahlanırken kendilerine hedef olarak göçmenleri seçtiler. Ülkenin çeşitli yerlerinde, başta Çingenelerinkiler olmak üzere göçmenlerin yaşadığı yerler ateşe verildi. Irkçı cinayetler başladı.

İzmir’in en müstesna semtlerinden birindeki ilkokulumun bahçe duvarına çizili swastikalara [gamalı haç] bakarken, İtalya’yı, oradaki Gladio’yu, Türkiye’de Gladio çözüldükten sonra gelecek sorunları, İtalya’nın ve Türkiye’nin onlarca yıl yaşadığı tahribatın daha onlarca yıl ödenecek faturasını düşündüm.

Not: İtalya’daki Roman krizi konusuna ilgi duyanlar, Avrupa Roman Hakları Merkezi’nin (ERRC) hazırladığı, Security a la Italiana (İtalyan Usulü Güvenlik) adlı rapor İngilizce raporu okuyabilir. http://www.errc.org/db/03/4D/m0000034D.pdf