°

C’est non sans émotion (lol) que je vous présente ma première réalisation de grande, avec un patron et tout et tout!

Il est en maille vieux rose, trouvée à la Maison des Tissus.

Petit zoom sur la custo :

°

°

Deux petits boutons à recouvrir sur chaque manche, et une petite ceinture “ficelle” coordonnée.

°

°

Pour les modifications, j’ai creusé la taille pour éviter l’effet sac de pommes de terre.C’est tout ce que j’y ai apporté hormis les petits détails (boutons et ceinture).

Et j’ai pris une taille en dessous pour le patron, comme Burda taille grand.

° Patron 7595 Burda °

I exhibited at a craft fair over the weekend. It was cold, the lighting was terrible and of course the spot promised with those highly prized electrical sockets had been reassigned to another stand. Annoying as jewellery and sculpture needs lighting. My initial reaction was to turn round and go straight home but the DH persuaded me to give it a good since we had got up early to get to the place.
So there I was sitting directly in front of the open doors, dependent on the overhead lighting and wondering if craft fairs really are the right venue for me. Especially as many craft fairs are now relabelling themselves as gift fairs to drawn in larger numbers of stallholders regardless of whether the items are hand-crafted local produce or mass produced imports. So I do sometimes wonder if there still is a future for the traditional high quality handcrafted arts and products in the UK or if like everything else it is destined to become a lesser ghost like shadow of its former self.
The visitors were of course lovely and I did enjoy chatting with them and getting to know just what attracts them to a particular item. But perhaps now is the time for me to consider other venues and to leave behind the cold. Even more so as my hands are now seizing up much more severely in the cold which makes demonstrating on the day impossible. So watch this space to see what develops over the next year as I try to leave the winter craft fairs behind.

Bon ok le vert c’est ta passion my dear… ça te va si bien! Mais dans le genre obsession de styliste tu aurais pu aussi parler de la maille.
Petite précision, la maille c’est ce qu’on appelle aussi le “tricot”, pas nécessairement le pull irlandais tricoté par ma grand-mère, mais tout ce qui passe entre les aiguilles d’une machine à tricoter, et ça se fabrique aussi industriellement.
J’ai le plaisir de voir ça régulièrement lorsque je me rends à Marmoutier en Alsace où il y a une très charmante usine où l’on réalise des vêtements pour une bonne partie des marques de luxe.
Je ne résiste pas à l’envie de te montrer quelques images de ce travail réalisé pour le site http://www.setinblack.com/

On peut ainsi obtenir une quantité incroyable de tricots, en jouant sur le diamètre du fil (jauge), sur les points de tricot ou sur les matières utilisées.
On se réjouit des jersey de soie ou de lin, de l’interlock de coton, d’un gros point mousse en mohair, d’un voile de fil d’écosse ou d’une baby-rib en coton longues-fibres. En hiver, le jour, la nuit et jusque dns mon lit, je ne porte que ça… c’est presque une drogue…
Bon je m’emballe un peu là… je retourne au boulot… je viens de recevoir de nouveaux échantillons… de maille of course!

Pascal

Things have been really busy here lately with the run-up to Christmas.  My attendance at a number of local craft fairs has meant that my website has not been updated as much as I would like.  Although it’s good to be out and about, and I do enjoy talking to people about what I do and why; it does mean that not everything I make gets listed.  So it is always worth dropping me an email to check if that item you saw at a fair is still available.

So today after receiving a couple of calls from people who have seen my work at various fairs I have taken some time out to list a few of my new items hot from the hallmarkers in London.  It’s a new range of sterling silver and 9 ct gold chainmaille jewellery.    This range is suitable for any occasion from Weddings to Christmas and would make a wonderful gift for that special someone in your life.  You just can’t beat sterling silver with that little touch of luxury

Onze koelkast bevat momenteel flink wat Franse producten. Overheerlijke stinkworsten van Justin Bridou, ‘zero-calorie’ frisdranken van Taillefine, piepjonge smeerkaasjes van P’tit Louis, scherpe Dijonmosterd van Maille en sladressing van het huismerk van de Auchan. Het mag duidelijk zijn: onze auto was op de terugweg van een paar dagen lopen in Frankrijk zwaarder dan op de heenweg. Onze ‘exotische’ koelkastvulling werkt eetlustopwekkend. Aan elke maaltijd zit deze dagen wel wat Frans!

Onze 'dealer' van Franse lekkernijen!

Kaas in de koelbox
Van onze eigen importpraktijken van comestibeles en delicatessen hebben we veel geleerd. Zo weten we dat je kaas in een koelbox moet meenemen. En wijn vervoer je het beste (en het meest geluidloos) ‘en vrac’ in een plactic jerrycannetje (wel snel opdrinken dan, want de kwaliteit van de wijn holt achteruit in deze kunststof omhulling!). Ook hebben we geleerd om zo veel mogelijk te letten op het niet importeren van producten die je hier in Nederland kunt komen. Geen Président Brie dus. En ook geen La Vache Qui Rit! Jammer, want het verhaal achter La Vache Qui Rit is best bijzonder.

Bekend tot in alle uithoeken van de wereld: La Vache Qui Rit. (c) La Vache Qui Rit.

De lachende koe
De lachende koeienkaas komt van origine uit de Jura. Hoewel kaasmaker Léon Bel (ook bekend van de rode Baby-Belletjes) al langer bezig was met het maken van deze zachte kaas, legde hij zijn handelsrechten op La Vache Qui Rit pas in 1916 vast. Bel had verstand van marketing, publiciteit en reclame, want hij bedacht dat zijn kaasje een logo moest hebben. Zijn inspiratie haalde de Fransman van het rondreizende bevoorradingsregiment B70 van het Franse leger, waar hij deel van had uitgemaakt. Deze ‘ravitailleurs’ hadden op hun voertuigen een embleem afgebeeld van een grappige koe. Deze koe duidde de waren aan die het regiment vervoerde: vlees. De vleeswagen droeg een bijzondere naam: La Wachkyrie (gaat er al een belletje rinkelen?) – een woordgrapje gebaseerd op het Franse woordje ‘Valkyrie’ en op het Duitse woordje ‘Wache’ (wacht).

Eén van de eerste ontwerpen van Rabier. (c) La Vache Qui Rit.

Grimmige doods- en oorlogsgodinnen
De Valkyrie (in het Nederlands: Walkuren, afgeleid van het Oudnoordse ‘Valkyrjar’) zijn mythologische strijdgodinnen. Van origine waren het grimmige doods- en oorlogsgodinnen, die op de rug van hellehonden de slagvelden afstroopten op zoek naar gesneuvelde helden. Deze helden werden verzameld om later, tijdens de eindstrijd die Ragnarok werd genoemd, voor Odin dienst te kunnen doen. Waarom het woord ‘Valkyrie’ werd gemengd met ‘Wache’? Nou, dat heeft weer te maken met de Frans-Duitse Oorlog van 1870. De Fransen verloren en raakten delen van hun land kwijt (Moselle, Haut-Rhin, Meurthe en Vosges). De Duitsers kregen het hier voor het zeggen. Om de Fransen in die gebieden goed onder de duim te houden, plaatsten de Duitsers op veel plekken controleposten. De soldaten die deze posten bemanden, werden ‘Wache’ genoemd. De Fransen maakten er al snel een scheldwoord van: ‘Vache!’. In het laatste kwart van de negentiende eeuw en in het eerste (ruime) decennium van de twintigste eeuw kon de slogan ‘Mort aux vaches’ vaak worden genoteerd.

Iedereen kent de reclame-uitingen van de lachende koe. (c) La Vache Qui Rit.

Regiment B70
Bel ‘leende’ niet alleen de lachende koe van zijn strijdmakkers. Hij nam ook de naam over. In het begin erg schaamteloos. Zijn kaasjes gingen over de toonbank als ‘La Wachkyrie’. Later maakte hij er ‘La Vache Qui Rit’ van, een naam die beter bij een kaasje past. Het ontwerp van de lachende koe is van de redelijk bekende kunstenaar Benjamin Rabier. Rabier diende ook in het regiment B70. Hoewel hij al lang bezig was met illustreren, brak hij pas echt door met zijn lachende koe. Deze koe heeft hij later aangepast voor Léon Bel.

Zou Kuifje weten dat hij naar een boek is genoemd? (c) Hergé/Moulinsart.

De klare lijn
Rabier was één van de eerste tekenaars die cartoons en strips maakte, waarin dieren met menselijke trekjes de hoofdrol speelden. Zijn manier van tekenen viel ook op. Rabier is namelijk één van de eersten die tekende volgens wat we later de klare lijn zijn gaan noemen. Hij is één van de inspiratiebronnen geweest van Hergé. Hergé nam zo’n voorbeeld aan Rabier dat hij de naam van zijn stripheld opdroeg aan één van de boektitels van Rabier. Tintin (Kuifje dus) heeft zijn naam namelijk te danken aan het kinderboek Tintin Lutin dat Rabier in 1898 uitbracht. Dus als je ooit eens tijdens het lezen van stripboeken zin hebt in een snack, dan kun je met een gerust hart een Apéricube van La Vache Qui Rit achter je kiezen steken. Dan weet je zeker dat het elkaar niet bijt!

Bonjour à tous !

Ca y est, l’automne est arrivé, il faut donc penser à  ressortir les pulls et les vestes. Et pour les poupées aussi !

Alors voici un petit gilet au crochet fait en mailles serrées.

Il a été un peu difficile à assembler au niveau des manches , mais on y est arrivé (merci maman) !

Lauraline

www.burberry.com

Autres Articles:

Marios Schwab: Printemps-Eté 2010

Christopher Kane: Printemps-Eté 2010

Paul Smith: Printemps-Eté 2010

City guide Londres: Destinations

Source photos : nymag.com / Maquette : Mademoiselle Le K

www.burberry.com

Autres Articles:

Burberry Prorsum: Printemps-Eté 2010

Look Books Men’s Collection Fall-Winter 2009/2010 (A to J

Look Books Men’s Collection Fall-Winter 2009/2010 (I to Y)

City guide Londres: Destinations

Source photos : nymag.com / Maquette : Mademoiselle Le K

This is an attempt to stop being at least a month behind in my posts! Here’s what I’ve been up to in the last little while – some earrings, some wirewrapping with and without beads, some chain maille, a little seed beading (most recent at top):

You’ll notice some variation in photo quality… I got my new camera! It’s a Panasonic Lumix TZ6 and it’s utterly lovely.

I’ve done some more polymer clay beads since then – photos coming soon! I got hold of a second hand pasta machine, which lets you do all kinds of fancy things with polymer clay, so I’ve been making lots of canes to slice up and decorate beads with. (Think of a stick of rock – you assemble everything so the design runs all the way through it, then slice thin pieces off the end to use).

www.toddlynn.com

Autres articles:

Look Books Men’s collection Fall-Winter 2009/2010 (A to J)

Look Books Men’s collection Fall-Winter 2009/2010 (J to Y)

City guide Londres: Destinations

Source photos : nymag.com / Maquette : Mademoiselle Le K