Unsere Maja ist heute schon 3 Jahre mit uns! Wir freuen uns, dass wir sie haben!

Sie hat damals so ausgesehen:

Und heute sieht sie so aus:

Alles Gute!

Jeg var til læge i dag, og fik at vide, at jeg skal til psykolog.

Og nu vil jeg bare sove.

Godnat.

Cez víkend sme boli my tri bosorky (MMM) na Channeling kurze. Išli sme tam každá z iného dôvodu. Buď naučiť sa channelovať, alebo osvedčiť si vlasné metódy, alebo presvedčiť sa koľko ega sa v našich channelingoch nachádza.

Víkend bol síce vyčerpávajúci, ale veľmi poučný. Naše očakávania boli nadmieru splnené a kedže sme usilovne spisovali, tak vám môžme TU prezentovať vecné spísanie čo vlastne channeling je a ako sa mu dá naučiť.

Maja, Mari, Tina

 wreszcie dziś odbyło się przedstawienie u Mai w szkole

i nareszcie  ten wspaniały znak robiony z Tatuniem ujrzał światło dzienne

to była naprawdę FANTASTYCZNA SZTUKA W WYKONANIU MŁODYCH ARTYSTÓW

Vår sötaste lilla ponnyplutt Maja, My Fair Lady. Vilda och Tigra har ridit idag och hoppat små hinder på stallplanen. Maja är jättesnäll och framåt. Vilda red en del själv utan att jag ledde och det gick kanonbra. Hon hoppade ca30 cm

Det är kul med ponny, är ju några år sedan jag själv hade det. Går att “leka” mera med ponny än med stor häst.

(Även om jag och Emma konstaterade att Gullan nog ÄR ponny om än i storhäst förpackning).

Danas poznajemo barem tri značajne uloge koje je kalendarski sistem zasnovan na tunu igrao među drevnim Majama. Prva od njih bila je ta da je tun smatran proročkom godinom. Stoga bi se na dan započinjanja novog tuna (umesto 365-odnevnog haaba) sveštenici Maja okupljali, palili tamjan i čistili svete knjige devičanskom vodom a potom i čitali iz njih. Pomenute knjige bile su Knjige Chilam Balam (Jaguar Prorok), koje su sadržale informaciju o kalendaru i beležile prošlost njihovih raznih gradova i sela. Jedan od sveštenika bi čitao iz svetih knjiga, održao govor o proročanstvima i predlagao rešenja ukoliko bi izgledalo da se bliže kobna vremena. Ovo nam puno govori o tome kako su Maje sagledavale tun. Pokazuje nam i da su smatrali da bi proučavanje prošlosti  moglo podržati njihova proročanstva i baš se zbog ovog razloga svaki grad brinuo o tome da njegova prošlost ostane sačuvana. To nam takođe govori i da su proročanstva Maja bila zasnovana na tunima ili katunima, koji su bili viđeni kao delovi ‘era’ sa dužim trajanjem. U Knjigama Chilam Balam, proročanstva su u kontinuitetu bila zasnovana na tunu i katunu, a nikada na astronomskoj godini.

Drugo, smene katuna bile su najvažniji periodi za ceremonije koje su slavile klasične Maje (oko 200-te do 900-te godine nove ere), kada bi njihovi božanski šamanski kraljevi, zvani ahauobi, izvodili rituale na piramidama. Ovi šamanski kraljevi bi, na vrhovima piramida, prinosili sopstvenu krv na žrtvu i u stanju transa bi, verovatno delimično izazvanog pomoću psihodeličnih gljiva, stupali u kontakt sa Vizijom Zmije zarad orijentacije u nastupajućem katunu. Mnogi oltari, piramide i građevine bivale su posvećivane na počecima novih katuna.

Ovi vladari bi takođe simbolično posvećivali i stele da bi slavili prolazak određenog broja katuna od početka njihove vladavine ili dana njihovog rođenja. Stoga bi slavili rođendane koji su bili zasnovani na broju 360-dnevnih godina koje su proticale tokom njihovih života. Ovo je očigledno drugačije od onoga što radimo danas, kad datume naših rođenja zasnivamo na fizičkoj umesto na duhovnoj godini. Rođendani bi na primer, kao i svi ostali datumi, bivali zapisivani u formatu 9.18.2.5.17 3 Kaban 0 Pop, što je bio dan kad je kopanski vladar Yax-Pac slavio prvih trideset tunova svog života, svoj trideseti duhovni rođendan. Ovaj format znači da je 9 baktuna, 18 katuna, 2 tuna, 5 uinala i 17 kinova proteklo od početka Velikog Brojanja, dugoročne hronologije koju su koristile drevne Maje. Pomenuti rođendan se izvanredno poklapa sa danom 3 Kaban u okviru tzolkin brojanja, kao i sa danom 0 Pop koji predstavlja prvi dan haaba (baš na koji pada njegov spiritualni rođendan).

moje dziecko jest nieszczęśliwe z powodu braku możliwości codziennego odwiedzania szkolnych koleżanek…

tak to jest , jak mieszka się w jednej dzielnicy a chodzi do szkoły w innej dzielnicy….

wtedy narastająwielkie problemy małych ludzi…

“no bo Mamuniu! taka Wika i Zuźka to po lekcjach codziennie się spotykają…. a ja przez to że mnie wieziesz tak daleko do szkoły to nic nie mogę “

i usta w podkówkę….

więc wzięłam i wymyśliłam:)

poprostu w sobotę pojechałyśmy z samego rańca po przyjaciółkę z klasy – Zuźkę i odwiozłyśmy ją już mocno po 21 ku ogromnej uciesze obu panieniek :)

a i ja miałam niezły ubaw z dwoma niejadkami …. ale pizze z tauniem robiły i potem owszem , owszem zajadały

bałagan był niesamowity, gry były różne , śmiechu po pachy i …… w następną sobotę powtórka jadę po koleżankę :) w końcu córka jest NAJ NAJ NAJ WAŻNIEJSZĄ OSOBĄ NA ŚWIECIE

Ja denna helgen gick lika fort som vanligt.

Igår kom Ellen och vi tog en tur ute. Hon red på Lass och jag hade Maja i grimskaft. Vi var ute och skrittade drygt en timme och regnet hällde ner hela tiden. Underbart!

Men båda hästarna, som vanligtvis inte får jättemycket motion, var lite lagom trött och såg väldigt nöjda ut.

Lösdriften blev ströad med massor av guldgul halm och då gick Lass in och ställde sig och blegade ut på regnet. Hon såg faktiskt ut att ha det riktigt mysigt.

I fredags var der galla på SG.

Det var smadder hyggeligt!

Først pyntede vi klasselokalet, som vi skulle spise i, op, og Ida havde bagt smadder gode cookies:)

Så tog jeg hjem til Katrine Sofie hvor også Tenna, Molly og Birgitte kom.. smadder hyggeligt

Så med taxa op til gym., hvor vi så de andres oppyntning og spiste og drak og festede løs til .. kl. 1.

Så tog jeg hjem i seng efter en lang og dejlig dag.

Billeder fra galla ‘09:

Molly og Elisabeth venter på at kunne komme ind og pynte op..

Ida deler lækre cookies ud..

Sådan havde vi pyntet op: jalla-tema. Vi vandt 2. pladsen!! 100 kr. til kage fra kantinen!

Alladins hule..

Karmarockn’roll: Molly og Kat.Sof. bad om et karmabillede, og så hoppede Ann Sofie ind foran og råbte “Wuhuuu! Part tonight!!” ..

Smukke Birgitte hjemme hos Katrine Sofie..

DJ Molly..

Smukke festtøser<3

..

Frække gallafyre!

Sidsel og jeg..

..

Princess Fernanda from Brazil:

Foxy Lady, miss X.

Iben og jeg:

Sidsel og Ida:

Birgitte og jeg:

<3

Det regner i dag.. og det er søndag.

Jeg burde rydde op..

-men i stedet tager jeg i biografen med Magnus, mor, far, Ann, Eva og Laura for at se OP.

Jeg glæder mig til at se den igen!

—–

-”..mit knæ gør ondt!”

-”Hvilket knæ?”

-”Min albue gør ondt!”

—–

//M.aya

Det er vel på tide å fortelle litt igjen.

På vei hjem fra jobb i går ettermiddag får jeg en telefon. Jeg ser på nummeret at det er fra Toten et sted, men for meg var det ukjent. Da er det ganske koselig når det er Maja som sitter i andre enden og lurer på hva som er planen for kvelden! Og enda bedre at hun hiver seg på toget og kommer på besøk… Fordi hun har lyst til å spille biljard og dra på pub. Flaks for meg at vi har pub med biljardbord rett i nærheten – o’store O’Reillys leverer som vanlig.

Maja gjør seg klar for det som ble dagens beste slag.

Maja tok et bak ryggen-slag… og traff så det sang! Men jeg vant til slutt, fordi hun slo ned åtteren. Hæhæ!

Fonøyd med dagens innsats gikk vi videre til Blå, der JJ hadde konsert. Maja ville heller stikke til Samfunnet på Bislet for å Møte frk. Ballangrud, men jeg hadde plasspå gjestelista thanks to Birgit, så jeg ble igjen, og angret ikke et sekund. Jeg  er ingen racer på sjangertilhørighet, så jeg sliter litt med å plassere JJ. Det egnet seg i allefall bra live. Bandet, hvis en kan kalle det det, bestod av ei jente som sang, og en fyr som spilte musikken via en Mac. Sceneshowet var heller rolig, og av det koselige slaget, men publikum fikk likevel kjenne at det rykket i dansefoten.

JJ på Blå.

På storskjerm i bakgrunnen ble det vist musikkvideoer og andre spennende snutter. Pent!

Etter konserten var det fullblods diskotek igjen. Det måtte vi desverrer stå over fordi dagen i dag er fullstappet av oppgaver og jobbings. I grunn like greit. Maja fant heller aldri frk. Ballangrud, så hun kom til slutt tilbake. “Jeg sitter på en krakk utenfor” var meldinga . Da var det på tide å si god natt.

Takk.

hm… nie dość , że wierna to i …cierpliwa a także bardzo pomocna

pomaga segregować PetShopki

szybko pakuje się do pustego pudła po zabawkach

jeszcze szybciej się rozpakowuje z pudła na zabawaki /ten rozmazany ksztłt to kot wyskakujący z prędkością godną Kubicy z pudełeczka /

uczestniczy w poszukiwaniach Puchatka i Osiołka

aż pada zmęczona…

i zapada w mruczący sen

OJ ! TOWARZYSZKA DOSKONAŁA NAM SIĘ POSPAŁA

W SZKOLE U MAI OGŁOSZONO KONKURS NA OPISANIE, NARYSOWANIE LUB ZROBIENIE SWOJEGO MISIA

moja zdolna córka napisała wiersz !!!!!!!!!!!!!!!!!! zupełnie sama !!!!!!!!!!!1

/rysunki wykonała mama/

to napewno … pływaczką zawodową nie zostanie… ale…. lęk przed pływaniem powoli się przełamuje

to pewnie ten ratownik

 czarny czepek !!! to Maja

bo tabliczki mnożenia trzeba się nauczyć na pamięć i już!!!!

i nie ma żadnych dyskusji…. próbowałam ! no naprawdę próbowałąm w formie zabawy….

od 17 aż do teraz

i może ktoś zna sposób jak można nauczyć dziecko tabliczki mnożenia , żeby łzy nie lały się strumieniami…

a najbardziej rozwaliła mnie słowami ” Mamuniu (!!!!! Bożżżżżżżzzsz!) ja już nie mam siły mnożnikować ! zmęczona jestem po szkole i głowa mi nie pracuje! proszę daj mi trochę telewizora!!!”

no dobra ! uległam ! jeszcze kilka minut zostało do kąpieli wieczornej i no, tak, ULEGŁAM !

niech już nie “mnożnikuje” i posiedzi chwilkę przed TV …. tata w pracy, więć nie widzi i odpuściłam…..

o mamo! jakie ciężkie jest to życie w szkole !!! brrrrrrrrrr !!!!

a jeszcze tyyyyyyyyle lat przed nią… moje biedactwo:(

Mój kochany chomiczek ,jak widać na zdjęciu, zasnął koło mnie ;***                           Kochałam go bardzo ;** To był naj naj naj naj lepszy chomik

kolejna imprezka za nami

w piątek byliśmy na urodzinach u PAtrysi , zabawa była przednia, córka wyszła mokra jak spod prysznica….

a matka…. była smutna , bo mama Pati akurat teraz musiała się rozchorować i z plotek nic nie wyszło………..

Nedávno jsem se zamyslela nad tím, do jaké míry můj život ovlivňuje strach. Uvědomuji si ho v mnoha nebezpečných situacích: když na mě zavrčí cizí pes, před zkouškou, před návštěvou zubaře nebo na dálnici v nebezpečné situaci.

Ale strach mě provází i v mnohem subtilnější formě, kterou si často ani neuvědomuji: strach ze zranění nebo nemoci, strach z trapasu, ponížení nebo urážky. Strach z toho, co bude (kdo ví?)…
Jako chameleon mění svojí tvář: pochyby, nejistota, sebejistota, stud… a každým dnem znovu a znovu…. mi bere chuť do života…. a nedá se setřást a nedá…

V každém případě jsem jednoho dne poznala, že mě má můj strach pěkně pod kontrolou. A tak jsem se za ním vydala. Můj duchovní průvodce – jednorožec Aaron (poznala jsem ho skrz Tinu ) už na mě čekal a hrozně se šklebil. Vůbec jsem tomu nerozuměla: „ Vždyť mi jde o život a ty se na mě řehtáš?“ Cítila jsem se hrozně. Aaron mě popadl a letěli jsme. (Jinak bych asi seděla ještě dnes). Okamžitě jsme se vznesli a vlétli jsme do husté mlhy. Bylo tam úplné ticho. Jediné co jsem mohla vidět, byl mladý muž, který se na mě upřeně díval, a který mě magicky přitahoval. Nemohla jsem z něj spustit oči. „Jasně, tebe přece znám, kdyby ses mi tu svlíknul, vím přesně, kde máš mateřská znamínka…“, myslela jsem si. Cítila jsem k němu velkou citovou vazbu. Dovolil mi, abych si na něj sáhla. Neváhala jsem. Byl zcela reálný. Líbil se mi. Samozřejmě jsem se ho zeptala, kdo že on je…
S úsměvem mi odpověděl: „Já jsem tvůj STRACH.“ Šok. Všechno, ale jen ne tohle. V tom okamžiku jsem chtěla utéct, jedno kam, ale hlavně hodně daleko. Nešlo to. Můj strach mě držel pevně ve své moci. Byly to hrozné okamžiky.
Aaron mi pošeptal, abych se mu podívala do očí. Povedlo se mi to a můj strach znejistěl. Začal mě přemlouvat abych se na něj tak nekoukala a radši si ho vzala. A v tom okamžiku jsem to pochopila: „Je to falešňák, on to na mě hraje!“ A potom mi ještě řekl, abych ho radši zase pustila do mě, do mého těla. Pochopila jsem. Nedovolila jsem mu to a on zmizel. Věděla jsem, že tu ještě někde je. Mlha zhoustla, byla všude tma a já jsem v té tmě viděla scény z mého života: když můj táta zemřel, moje zranění, mojí maturitu, prostě okamžiky, ve kterých byl strach mojím průvodcem. A ještě jedno poznání: můj strach vždycky všechno zamlžil, abych nemohla nic vidět.
Aaron mi poradil, abych se koncentrovala na mé srdce. To začalo vyzařovat – svítit. Ta energie byla zeleno-modrá. A tohle světlo prozářilo tu mlhu. Byl to dost silný pocit. Zážitek. Ukazovalo mi cestu ven – cestu zpátky. Aaron mě popoháněl, postrkoval dopředu. Strach šel za mnou, cítila jsem ho. Ale už jsem neměla strach. Věděla jsem, že dokud mě vede mé srdce, tak se neztratím.

Ano, ano a jsem zase na začátku: světlo a láska mého srdce.

Nazpátky jsem se vrátila dost unavená, Aaron mě vysadil na našem obvyklém místě. Poděkovala jsem mu, bylo a je mi dobře. Díky.

Oke, dopiero teraz zauwazyłam, że Duchy były niedawno xD Ale wybaczacie mi, nie? Taak, wybaczacie! No jasne, że tak, bo daję wam chyba dwa razy dłuższy rozdział niż zwykle. Ciekawa jestem, czy wszystkim się to podoba <myśli> A może niektórzy mają teraz załamkę, że będzie trzeba tyle czytać? Napiszcie w komentarzach

Rajusiu, patrzcie do harmonogramu! Będzie pioosenka. Jak zwykle badziewnie przetłumaczone, bo w podstawówce anglika uczą na poziomie… ech, sami wiecie jakim.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Rano obudziłam się padnięta. W nocy straszliwie się nie wyspałam. Przez to następnego dnia oczy miałam do połowy zamknięte i cały czas ziewałam. Włozyłam do mikrofalówki mleko w szklance i usiadłam z głośnym westchnieniem. “Wczoraj chciałam się zabić” przeszła mi w głowie myśl. I ciocia nawet o to nie wypytywała.. To były jej plusy, rodzice teraz założyliby mi kamery. A Inese? Dość dużo się o nim dowiedziałam. Do tego jak otwarcie mówił do cioci o naszym związku. Chciałam się z nim spotkac tego dnia, ale przypomniałam sobie o Nao-chan. Ją też chciałam widzieć. Miałam dla niej wiele pytań. Z rozmyślań wyrwał mnie dźwięk mikrofalówki, który oznaczał, że mleko gotowe.

Jedząc pomyślałam sobie, że już rok szkolny. Chyba piąty dzień. A ja dalej żyłam wakacjami. Ciocia nie może wyżywić dwóch osób swoją słabą pracę. Inese niby był bogaty, ale nawet jako jego dziewczyna, nie powinnam go wykorzystywać. Musiałam sama znaleźć sobie jakieś zajęcie.

Po śniadaniu ubrałam się i poszłam na plażę. Oczywiście zobaczyłam tam Nao.

-Czytałaś mi w myślach?-raczej stwierdziłam, niż zapytałam.

-Zgadłaś. Wiem też, że chcesz mi zadać kilka pytań.-uśmiechnęła się do mnie przebiegle.-Więc chodź, siadaj koło mnie i mów.

-Tak, najlepiej by było, żebyś od razu udzieliła odpowiedzi.-westchnęłam i usiadłam.-Ale zaczynajmy, czy mogę kogoś zamienić w ducha bez bólu?

-Nie. Ta osoba musi umrzeć lub narodzić się od duchów.-odpowiedziała mi. Zaczęłam zadawać kolejne pytania.- Czy musicie jeść? Męczycie się? Załatwiacie się w ubikacji?-na każde pytanie zaprzeczyła.-Więc czemu ja jestem inna?

-Żyjesz na Ziemi. Gdybyś przeniosła się do nas, nie miałabyś potrzeb.-czułam się, jakby za chwilę miała poruszać brwiami z podniecenia. Nie wystarczało jej, że możemy się widywać?

-A teraz mam do ciebie prośbę.-zignorowałam “pokusę” przeniesienia się do moich sióstr. Nao “zamieniła się w słuch”.-Chciałabym z wami zamieszkać.. Ale z kimś jeszcze. No bo widzisz, ja jestem zakochana. Ale on nie jest duchem, to tylko człowiek.

-I jaka jest prośba?-zainteresowała się.

-Chcę, aby on z nami zamieszkał.

-Wiesz, że nie do mnie nalezy decyzja.-przypomniała mi.-Ale gdyby Futami nas poparła.. Kto wie, może i Kotomi by się zgodziła. W końcu i my mamy prawa. Ale.. ty go naprawdę aż tak bardzo kochasz? Będziemy przecież przyjaciółkami. Nie możesz o nim zapomnieć? Ja nie mam swojej miłości i jest mi z tym dobrze.

-Ech, Nao.. No  własnie, nie masz w sobie tego uczucia. Do żadnego chłopaka, prawda? Bo jeśli kochasz swoją drugą połówkę, to coś innego niż miłość sióstr. Sama kiedyś zrozumiesz.-”Nao zakochana? To dopiero będzie!” zaśmiałam się ze swoich myśli. Siostry na razie nie rozumieją moich uczuć. Ale to tylko do czasu.-Nao, a co u was?

-Po staremu. Nuuuda.

-Ej, przecież umiecie czarować!-przypomniało mi się.-No i ja też umiem. Możesz mnie czegoś nauczyć?-poprosiłam.

Mojej młodszej siostrze pomysł bardzo się spodobał i po chwili już pokazywała mi, jak zamienić się w zwierzęta, jak wyczarować jakąś istotę, jak zmienić wygląd swojego otoczenia lub samej siebie.. no i tak dalej. To było wspaniałe. Zawsze myślałam, że czarowania nie ma, a nawet gdyby było to straszliwie trudne. A tu co? Jednym mrugnięciem mogłam zrobić wszystko. Zmienić cały świat. Wpadł mi do głowy pewien pomysł. Gdy kiedyś przechodziłam obok jakiejś szkoły, zobaczyłam tam biednego, małego chłopczyka bitego przez swojego tatę. Ojciec nie wyglądał za dobrze, był to raczej jakiś pijak, który nie pozwalał dzieciom na naukę, a bił je za słabe oceny. Postanowiłam to zmienić.

Poszłam do tej szkoły, choć początkowo nie mogłam jej znaleźć bez użycia magii. Poczekałam chwilę, a raczej godzinę może dwie, w kazdym razie leciutko zmieniłam czas i co godzinę patrzyłam, czy chłopak nie wychodzi. O 13:35 otworzyły się drzwi szkoły i zaczęły wybiegać z nich tłumy dzieci. Nie mogłam tak szybko złapać wzrokiem chłopczyka, więc zatrzymałam czas. Obejrzalam kazde dziecko, w szkole i na zewnątrz. Już miałam odejść zmienić czas, gdy w szatni ujrzałam smutnego chłopaka. Nie wiem, jakim sposobem przedtem go nie widziałam. W każdym razie to był on. Klasnęłam w dłonie z myślą o czasie i uczniowie znów zaczęli wesoło krzyczeć.

Przypomniały mi się moje lata nauki. Byłam dokładnie taka sama jak ta dziewczynka, która przed chwilą wybiegła. I jak ta, która dopiero przebiera buty. Byłam normalna i w życiu bym nie pomyślała, że kiedyś będę mogła czynić takie cuda. Uklęknęłam przy chłopaku:

-Jak masz na imię?-spytałam grzecznie.

Chłopczyk podniósł przerażone oczy:

-Robin. Czy pani jest z opieki społecznej? Bo jeżeli tak to radzę odejść, mój tata tylko się wtedy denerwuje.-znów spuścił wzrok. Zrobiło mi się straszliwie przykro. Pogłaskałam go po rudawej czuprynie.

-Co jest twoim marzeniem?

-Być mądrym i mieć dużo wiedzy, tak żeby On już nie był zły.-popatrzył na siniaka na ręce.-Mój ojciec nie zawsze był taki  zły.-zaczął bronić członka swej rodziny.

-Wiem.-uspokoiłam go. Zamknęłam na chwilę oczy i zapytałam.- Wiesz co to chemia?

-W podstawówce tego nie bierzemy, ale wiem doskonale.  Chemia to nauka  zajmująca się prawami, według których atomy  łączą się w trwałe struktury powiązane wiązaniami chemicznymi  zwane związkami chemicznymi oraz przemianami jednych związków w drugie na drodze reakcji chemicznych.-zakrył usta dłonią. Byłam pewna, że nie wiedział co się z nim dzieje, więc zdziwiłam się gdy oznajmił.-Dziękuję, dobra wróżko. Nie wiem, jak to zrobilaś, ale jestem ci bardzo wdzięczny. Bo przecież ja jeszcze przed chwilą nie umiałem tabliczki mnożenia, a teraz..-w tamtej chwili chyba zaczął w głowie liczyć dla własnej zabawy. Wyszłam cichutko ze szkoły, jakby mnie tam nie było. Robin w dorosłości na pewno został geniuszem i wynalazcą. Dałam mu chyba za dużo wiedzy. Ale to dobrze, w wieku 13 lat powinien już wiedzieć, jak odejść najprościej od ojca, a teraz wyglądał na 9, może 10. Przestraszyłam się, czy ten mężczyzna nie będzie go lał za mądrość, ale wtedy rudawy mały człowiek powinien sobie poradzić.

Potem powiedziałam do Nao, która cały czas za mną chodziła i obserwowała moje poczynania:

-Ciocia Jane opowiadała mi o starym człowieku cierpiącym na podagrę. Mieszka on.. no właśnie, nie wiem, gdzie. Ale znajdziemy go, co?-byłam okropnie szczęśliwa, że będę mogła pomóc i jemu. Oczywiście błyskawicznie odszukałyśmy człowieka. Siedział on na fotelu, a chorą nogę trzymał na małym stołeczku. Ciężko wzdychał i, chcąc zapomnieć o bólu, czytał książkę. Moja współlokatorka mówiła, że jest on bardzo samotny, jego żona zmarła dawno temu i nie mieli dzieci.

Uśmiechnęłam się tylko, gdy człowiek nagle wstał z fotela i zaczął biegać jak dziecko. Pomogłam wtedy dopiero drugiej osobie. Następna była żebraczka, którą spotkałam na drodze. Wystawiała do nas kościste ręce i błagała o coś do jedzenie czy picia. Ofiarowałam jej cały stół jedzenie i pełno pieniędzy na dom.

Kolejny był piekarz, któremu także nie powodziło się najlepiej. Powodem jego smutku było to, że bardzo lubił towarzystwo, ale jego twarz była przerażająca. Każdy by pomyślał, ze on chce kogoś pobić. Ale nie ja. Wyczytałam mu z myśli jego marzenia. Wtedy “nagle” przyszła mu myśl, żeby się uśmiechać i kupić sobie słodkiego pieska, który ułagodzilby wygląd swego pana.. Wiele wtedy ie pomogłam, bo pewnie kiedyś by do tego doszedł, ale zrobiłam chociaż tyle.

Przez następną godzinę umierający ludzie zostali wyleczeni, wszystkie opuszczone zwierzęta uzyskały właścicieli, biedacy dostali pieniądze i każdy znalazł chcianą pracę. Wszyscy byli radośni,  a ja i siostra bawiłyśmy się doskonale.

Potem poszłyśmy cieszyć się w barze. Kupiłyśmy sobie pepsi, a moja mała siostrzyczka zaczęła popisywac się tym, że wie, do czego słuzy rureczka, jak się pije i co jest jednym z lepszych dań. Ku jej zdziwieniu, nie byłam pod wrażeniem. Przecież obserwowały mnie tak długo, że na pewno to wiedziała. Gdy rozmawiałyśmy, zadzwonil do mnie Inese. Chciał się spotkać. Postanowiłam pokazać mu swoją siostrę, ale jako kogoś innego. Powiedziałam mu, gdzie jestem. Obiecał, że jak najszybciej przyjedzie.

Gdy wszedł do baru, pomachałam mu. Uścisnął mnie lekko na powitanie, a wtedy zaczęłam moje kłamstwo:

-To moja kuzynka, Nao-chan. Ma 14 lat i akurat przyjechala tu na wakacje. Spotkałam ją na plazy.-wyjaśniłam. W sumie skłamałam tylko z tą kuzynką, ale przecież zacząłby się dopytywać, skąd wzięłam siostrę.

Dziewczynka pokazała swoją słodkość i mój przystojniak bardzo ją polubił. W końcu skończyło się na tym, że kupili sobie frytki i założyli się, kto zje w minutę najwięcej. Wygrała Nao, nawet nie mówię w jaki sposób, bo chyba każdy wie, że jak się umie czarować to trzeba to wykorzystywać. Gdzieś tak pomiędzy 16:00, a 17:00 przypomniałam Nao, że musi wracać do domu. Odwieźliśmy ją na jakąś dzielnicę, żeby się nie wydało, że ona mieszka Bóg wie, gdzie. Na szczęście ta ulica nie należała juz do mojego chłopaka, bo jeszcze by powiedział, że to niemożliwe.

Następnie pojechalismy do domu mojej ciotki i przy lemoniadzie zaczęliśmy rozmawiać. Jane przynosiła nam nieskończoną ilość jedzenie. To jakieś ciasteczka, sałatka i koszyk z owocami. W końcu powiedziałam jej, ze nie jesteśmy głodni, ale moze zostać, jezeli chce. Przystała na tą propozycję bardzo chętnie i, jak to miała w zwyczaju, zaczęła zadawać potok pytań. Poczułam, ze jeszcze chwila, a Inese zdardzi swoje nazwisko i okaże się,  że ciotka go zna, gdy nagle ktoś do niego zadzwonił i mój ukochany wrócił do domu.

Ten dzień byl jednym z moich ulubionych. Gdy szłam do łóżka, w domu bylo bardzo cicho. Jane już spała, a wszystkie urządzenia były wyłączone. Prawie w ogóle nie zdziwiłam się, gdy w moim pokoju spotkałam moje siostry.

-Zgadzam się.-powiedziała Kotomi, po czym cała trójka zniknęła, a ja, usmiechnięta, poszłam spać.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Nagle weszła we mnie pokusa zrobienia Inese w jakiegoś wampira, czy coś i żeby nagle wszystko stało się zakazaną milością. Ale w ten sposób doszłoby mi jakieś 5 chapterów, potem jeszcze coś bym wymyśliła i by było już 30. A mnie się już duchy znudziły, wolę zacząć nowe opowiadanie <błysk w oku>.

Nie wiem, czy w mieście mojej Ritsu jest plaża, ale nie zwracam uwagi na miejsce spotkania sióstr. Ważne są pytania, a raczej odpowiedzi.

Ukradłam pomysł z Małej Księżniczki, Małego Lorda, Toradory i Ourana. Zauważyliście może? Np. straszna twarz piekarza była z Toradory, a podagra z Małego Lorda. ^^ Za to definicję chemii wzięłam z wikipedii.

]]> http://gretavonbe.wordpress.com/2009/11/13/ciotki-klotki-p-2/ Fri, 13 Nov 2009 16:01:41 +0000 bystrzycka http://gretavonbe.wordpress.com/2009/11/13/ciotki-klotki-p-2/

byłyśmy dzisiaj z Majką u Sylwii zobaczyć małą kotkę Igę:) Była Sylwia , Jadzia , Aurelka , Maja ,ja , Iga oczywiście i delicje a to kilka obrazków z tego fajnego przedpołudnia
sylwia : ” zaraz wsadzę Ci ten aparat w D…:D “
inrygująca zabawka tak wiem głodnemu chleb na myśli
heh pomoc dydaktyczna przy odpowiadaniu na pytanie ” z kąd się biorą dzieci “