Press Statement

 November 23, 2009

The Bagong Alyansang Makabayan (BAYAN) condemns in the strongest terms the recent election-related violence in Maguindanao province which claimed the lives of 36 people, including members of the Mangundadatu family, their supporters and staff, 2 lawyers and several journalists. The abduction and killings were so brazen that it has shocked everyone, even those in Malacanang. The massacre was indiscriminate and was carried out with utter disregard for the law by apparently powerful and influential forces. We condemn in particular the killing of women, lawyers and journalists.

A swift and impartial probe must now be conducted and the perpetrators of this heinous crime must be brought to justice. The full force of the law must be made to bear on the killers.

President Gloria Macapagal Arroyo must not let her political association with the Ampatuan family stand in the way of a speedy and impartial investigation into the incident. The national government must step in and enforce the law since the local police is not likely capable of conducting an impartial probe or may be vulnerable to pressure by the powerful political families in the province.

We support the call for the disarmament and dismantling of private militias in the area which have long existed but have been seemingly tolerated by the government. The national government can no longer turn a blind eye to the long-standing problem of warlordism and violence in the province.

Those public officials being linked to the killings must now be relieved or must take a leave of absence in order to give way to an impartial probe. The Philippine National Police leadership in the province should also be relieved.

Armed Forces of the Philippines spokesman Lt. Col. Romeo Brawner was quoted as saying the 100 men who staged the abduction were allegedly led by Mayor Datu Unsay Ampatuan and one Police Senior Inspector Dicay of the Philippine National Police (PNP) in Shariff Aguak. This serious allegation involving local government and police officials should also be looked into.

Ang pagtulong sa kapwa ay isang gawaing pinoy na likas sa ating mga Filipino lalo na kapag ang isang tumutulong ay nasa abroad o nasa labas ng Pilipinas. Tayong mga Filipino ay likas na mapagkawang-gawa sa kapwa lalong-lano na sa mga kapus-palad at hirap sa buhay.

Dyan mo masusukat ang pagiging matulungin nating mga Filipino sa panahon ng kalamidad, sakuna, delubyo, at baha. Sa lahat ng dako dito sa Pilipinas ang kadalasang tumutulong ay yung mga taong sapat lang ang pamumuhay. Kung sino pa ang nakakaraos ng tama at nakaka-kain ng tama ay sya pa ang mga taong mabilis na tumutugon sa hinaing ng mga maliiit na tao.

Ang pagtulong ay likas ng gawain mula’t-mula pa noong panahon ng himagsikan kung saan ang lahing Filipino ay umaagapay sa kapwa Pinoy na salat sa kabuhayan. Meron din naman ibang Mayayaman na walang inatupag kundi magpayaman at magkamal ng malalaking salapi, puro pagpapayaman ang ginagawa sa buhay na ito. Marami din naman dyan ang naglilingkod kuno para sa bayan pero ang bayan naman ang nagdudusa sa kabila ng ginagawa nilang pagkimkim sa buwis na binabayad ng taong bayan. Ang Filipino ang bumubuhay sa Bansang Pilipinas, tuwis o tax kung tawagin; pera ng taong bayan ang dahilan kung bakit marami ang naghahangad maglingkod sa bayan dahil ang katwiran nila ay magandang ihemplo ang maglingkod at tumulong pero ang lahat ng yun ay palabas lamang upang magkaroon ng kakayahang mapuno at magpamalas ng kasikatan at tumulong sa mga naghihikahos na bayan.

Sabi din ng mataas na pinuno na ang mga Filipinong nagtatrabaho s labas ng Pilipinas ay bagong bayani…. Nasaan ang pagkilala sa tinatawag na bayani? matatawag na bayani dahil sila ang bumubuhay sa ekonomiya ng Pilipinas pero ang totoo; hindi sila matatawag na bayani dahil sa bawat lugar na kanilang pinagtatrabahuhan ay kadalasan sila’y naapi, minamaltrato, nadidiscrimate at kung anu-ano pa. Ito ba ang matatawag na bagong Bayani ng Lahing Filipino…..

Pagasenso at magandang buhay ang hangad ng mga kapwa Pinoy na umaalis ng Bansa upang makatulong sa kanilang mahal sa buhay. Ito din ang dahilan kung bakit madami ang nagpapaalipin sa dayuhan o sa kanilang employer para lamang makapagpadala ng pera sa kani-kanilang mahal sa buhay. Para sa akin natural lamang na magbigay tulong sa mahal sa buhay lalo sa asawa, ina, anak, ama at kung sinu-sino pa na malapit sa buhay.

Pero para sa akin di pagiging bagong bayani ang matatawag dito. Natural lamang na magtrabaho at ibigay ang lahat ng maibibigay sa mga Mahal sa Buhay. Bilang isang tao at miyembro ng lipunan karapatan ng bawa’t tao na maging malaya at makagawa ng bagay na mabubuti sa kapwa at sa mundong ating ginagalawan.

Ang lahat ng bagay sa mundo ay may katapusan at lahat ng ito’y babalik sa lupa pagdating ng takdang panahon… Nawa’y dumating na nga ang panahong iyon upang matapos na ang lahat ng paghihirap at pagtitiis ng lahat ng Tao sa Mundo; kabilang na ako sa mga taong nagtitiis.

Kayo’y malayang magkumento sa aking opinyon at palapalagay. Ibilang nyo na lang ito bilang isang paalala o payo ng isang Mamayang Filipino…

Sinulat ni: Jim Reforma aka LinuxMan

By Sugar Hicap and Lollipop de los Reyes

Quezon City, Philippines- Party list coalition Makabayan today strongly urged the Commission on Elections (COMELEC) to reconsider its earlier resolution to remove Migrante Sectoral Party from the list of accredited party-list organizations participating in the 2010 elections.

“Thousands of overseas Filpinos are in danger of being disenfranchised by this COMELEC ruling. They who contribute so much from the economy have for so long been marginalized by the electoral system. Now, once again, they are being denied their right to representation,” said Rep. Satur Ocampo, president of Makabayan.

In an en banc resolution last October 13, 2009, COMELEC barred Migrante and 25 other party-list organizations from participating in the 2010 elections. Migrante, according to the commission, participated and failed to gain seats in two straight elections prior to the upcoming polls.

It is on record, however, that Migrante only participated during the 2004 elections and signified their intent not to run in 2007 while maintaining the option to run in the next election.

“It is clear from its track record that Migrante is a legitimate party-list organization, with the largest and broadest membership among overseas Filipinos and their families in the Philippines. It cannot be denied that to delist Migrante is to disenfranchise their constituency,” explained Ocampo.

The Makabayan president further pointed to COMELEC’s wild inconsistencies in its decision to delist and maintain party-list groups in its accredited list. For instance, groups like BISA, Pinoy Overseas Party and Banat were allowed to run in 2004 even as they failed to garner the required two-percent of total party-list votes to garner seats in 1998. These groups also failed to run during the 2001 elections.

The activist lawmaker lamented that groups with dubious representation like (Mike Arroyo’s sister) Ma. Lourdes Arroyo’s Kasangga Party-list and butcher general Jovito Palparan’s Bantay Party-list were allowed to participate in 2007 and defame the true spirit of the Party-List System Act.

“All these point to a political motive in the delisting of Migrante. After all, Migrante, along with the other progressive party-list organizations, have been the most vocal in criticizing government misdeeds and even exposing electoral fraud during the past elections,” said Ocampo.

Ocampo also urged the commission not to give in to pressure from Malacañang. He asked COMELEC to give progressive party-list organizations like Migrante a chance to finally run for House seats that would represent the millions of Filipinos long denied of due representation.

While Comelec was slapped with criticisms over its decision to delist Migrante sectoral party list, the militant Bayan Muna party list welcomed the statement of House Speaker Prospero Nograles expressing the urgent need to stop the abuses of oil cartel-Shell, Caltex and Petron.

Nograles also said that the Oil Deregulation Law fell short of its supposed intent to put an end to the monopoly of the big three on the oil industry.

“It’s good that Speaker Nograles has seen the light on this issue of oil deregulation. For the longest time, Shell, Caltex and Petron have been abusing the law by jacking up their prices at the slightest excuse. Oil deregulation has only made the cartel even more abusive, and consumers have been at their mercy since the law was approved in 1998. More than a decade later, we have all seen the disastrous impact of oil deregulation, and it’s high time that the law be repealed,” Bayan Muna secretary general Nathanael Santiago said.

Santiago said that despite Nograles’ assertion that there was no more time to repeal the law, he said that “it was still important for Congress to make the attempt.”

He said that “all it will take is strong and determined political will to repeal the law and send an unmistakable signal to the Big Three that their abuses are not being tolerated.”

“There is still enough time to fast-track measures to repeal the oil deregulation law. If bills pushed by Malacanang can be rushed and even passed in a series of overnight plenary sessions, why not a bill putting an end to oil deregulation? It would be a great service to once and for all repeal this law that has brought nothing but added economic burdens to the people,” Santiago said.

“Bayan Muna is certain that our many lawmakers are willing to sacrifice a few sleepless nights for this effort. The oil companies should be taught a lesson, and this could be a good first step towards regulating the oil industry,” he added.

“If Speaker Nograles will put his influence and clout behind calls for the repeal of oil deregulation law, it will be possible to junk the said law before the end of the 14th Congress,” Santiago said. #

By TC Concepcion, contributor

Manila, Philippines- Makabayan senatorial candidate Satur Ocampo on Friday urged President Gloria Macapagal-Arroyo to prioritize the provision of decent homes to the victims of storm Ondoy and typhoon Pepeng, describing his proposal as practical yet very urgent.

Bayan Muna Rep. Ocampo, also the Deputy Minority Leader of the House of Representatives brought the issue up in response to reports that President Arroyo has given the go-signal for much delayed urban development project supposedly meant to relocate thousands of squatters and rearrange Metro Manila areas on a permanent scope. Part of the planned Metro Manila development project is the relocation of thousands of informal settlers living near rivers and creeks.

The militant lawmaker was referring to the 1977 Metro Manila Transport, Land Use and Development Project, which Malacanang will use as a blue print for the extreme makeover of the National Capital Region that will entail the demolition of not less than 400,000 informal settlers in Manila Bay, Laguna Lake and in Marikina Valley.

At the Legislative and Executive Development Advisory Council (Ledac) meeting in Malacanang yesterday, administration Senator Edgardo Angara brought the idea fof changing the topography anf geography of parts of Metro Manila in the wake of Ondoy’s devastation.

In the study funded by the World Bank used by Malacanang, it was stated that development will be applied in three major areas: in the Marikina Valley, the western shores of Laguna de Bay, and the Manila Bay coastal area to the north of Manila.

“Thousands lost their homes along with almost everything else they owned. In the meantime, thousands more fear returning to the areas where they used to live out of dread that the next big floods can be worse. Already, experts see an increase in the number of slum dwellers disparagingly called squatters”, noted Ocampo.

According to the Bayan Muna solon asserted that poor people deserve safe, secure dwellings, and it is the government’s task to provide these. “We hope that Malacanang’s plans to rehabilitate Metro Manila will not be a cold-blooded and mechanical campaign to simply clear away the poor and drive them off to far-flung areas to build slum communities”, Ocamppo noted.

Random surveys reveal that majority of the victims come from menial and low-paying jobs — many are from the informal sector. The calamities have driven them to even deeper levels of penury. Urban poverty is certain to worsen.

Ocampo said that Malacanang should send a concrete blue-print for the urban development project to Congress. He also said that residents of Metro Manila especially the areas affected by the typhoon should be consulted on the changes.

“The government must not be allowed to add more injury to those already sustained by the victims. A genuine urban renewal and rehabilitation program prioritizes the welfare of residents — ensuring that they have houses and not hovels. Beautification is not merely planting trees, it’s building safe communities with easy access to water, sanitation and electricity services,” he said.

The Bayan Muna solon said that the National Statistical Coordination Board (NSCB) should immediately find means to quantify the possible increase in slum dwellers and provide the government a ball-park figure on the extent of the work it must undertake. #

Pagkatapos ng Masbate, patuloy na nagkakaisa ang mga makabayang Bikolano para sa pagsulong ng koalisyon ng mamamayan.

Ngayong ika-28 ng Steyembre, isasagawa ang maghapong programa upang pormal na ilulunsad sa probinsya ang MAKABAYAN CAMARINES NORTE. Highlight sa umaga ang Lakbayan (Caravan) na dadaanan ang apat na magkakatabing bayan na rich votes sa probinsya – Daet, Mercedes, Vinzons at Labo. Tinatayang labing limang jeep at bus lulan ang mga kasapi ng mga progresibong partylist ang lalahok ganundin ang mga tagasuporta ng mga piling alyadong pulitiko sa probinsya tulad nina Cong Liwayway Vinzons Chato, Mayor Tito Sarion ng Daet, Bokal Romeo Marmol, Bokal Elpidio Tenorio at iba pa. Sa hapon ay isasagawa ang maikling programang lalamanin ang pagpapakilala ng mga halal na opisyales ng Komiteng Tagapagpaganap ng MAKABAYAN, paglalahad ng plano/tungkulin para sa halalang 2010 at panunumpa ng mga halal na opisyales.

Si BAYAN Muna Rep. Satur Ocampo ang magsisilbing pangunahing panauhing tagapagsalita (guest speaker) na maglalahad ng mga tungkulin at plano ng MAKABAYAN sa pambansang antas ganundin magsilbing inducting officer ng mga halal na opisyal ng MAKABAYAN CAMARINES NORTE.

Pamprobinsyang balangay ng MAKABAYAN-Masbate itinatag, Mahigit Sampung  libong katao dumalo sa Martsa -Rally

Pormal ng naitatag ang pamprobinsyang balangay ng Makabayang Koalisyon ng Mamamayan o MAKABAYAN-Masbate na dinaluhan ng 36 na mga kasapi ng Bayan Muna, Anakpawis, Gabriela, Kabataang Pinoy, ACT at COURAGE Partylists, at iba pang mga personahe sa pulitika ng Masbate.

Layunin ng Makabayan-Masbate na wakasan ang reaksyunaryong pulitika ng status quo, magtataguyod ng pulitika ng pagbabago tungo sa pag-unlad ng lipunan, mabigyan ng kapangyarihan ang mamamayan laluna na ang mga maralita at api, makikipaglaban para sa malaya, demokratiko at maunlad na bansa at mapayapa’t makatarungan daigdig at magbubuklod para sa pagsusulong ng mga nabanggit na adhikain at pinagkakaisahang prinsipyo at programa.

Prinsipal na prinsipyo at programa ng MAKABAYAN-Masbate ay ang mga sumusunod; Pagbibigay-kapangyarihan sa mamamayan; Mabuting Pamamahala; Pagpapaunlad ng ekonomyang maka-Pilipino; Pag-ahon ng mayorya mula sa kahirapan; Pangangalaga sa Kalikasan; Pambansang Soberanya at pantay na ugnayang panlabas; Paggalang sa mga karapatang demokratiko ng Mamamayan, at; Pagsususlong ng MAKABAYAN, Progresibo at Syentipikong Edukasyon at Kultura.

Matapos ang pagpapaliwanag sa mga Programa at Prinsipyo ng Makabayan ay inihalal ang mga opisyales ng Makabayan-Masbate.

Samantala, matapos ang programa ng Makabayan-Masbate na ginanap sa MNCHS Student Center ay tumulak ang delegasyon papuntang Masbate Social Center upang lumahok naman sa gagawing Martsa-Rali bilang paggunita sa ika 37 taun ng Batas Militar ng diktaduryang Marcos. Bagaman wala ng Batas Militar ay muli naman itong nanunumbalik sa ilalim ng kasalukuyang Rehimeng EU-Macapagal Arroyo na may balakin pang mapalawig ang kanyang pananatili sa poder lampas pa sa taong 2010.

Ang Martsa-Rali na pinangunahan ng Masbate Peoples’ Organization(MAPO) kasama ang iba pang mga progresibong organisasyon ng iba’t-ibang sektor sa probinsya ng Masbate na may temang “Itigil ang Militarisasyon sa Kanayunan, Ibasura ang Cha-Cha at Labanan ang Pasistang Diktadura ni Arroyo” ay nilahukan ng di baba sa sampung libong (10,000) mamamayang Masbatenyo mula sa buong bayan at syudad ng lalawigan Masbate.

Me and my son Elian during last April's Makabayan! Coalition launching at the UP Bahay ng Alumni.

Here’s great news from the Gabriela website:

Press Release Posted on August 13th, 2009.

Party list representatives Satur Ocampo, Liza Maza and Teddy Casiño are taking their political plans a step further today by registering a new political coalition aimed at carrying through their senatorial candidacies in the 2010 elections.

The three opposition members of the House and their supporters went to the COMELEC offices in Intramuros this morning to formally register the Makabayang Koalisyon ng Mamamayan (Makabayan), which plans to field candidates for the Senate and for local government positions in next year’s elections.

“Today, we take the fight for the politics of change one step further by registering the Makabayan coalition. This coalition, whose members have been tried and tested in the last three elections, aims to make a bigger presence in the political mainstream by winning three seats in the Senate in 2010,” said Ocampo, the coalition’s National President.

“We formed Makabayan in response to the people’s clamor for a patriotic, democratic and reform-oriented government. “As a patriotic and pro-people political coalition, Makabayan shall pursue strategic and short-term policy and system changes in the new government and beyond,” Ocampo added.

From three seats in the House in 2001, the progressive party list bloc increased its representation to six seats in 2004 and eight in 2008. This, despite the widespread and systematic killings and political harassment inflicted on its members and supporters by the Arroyo government and its security forces.

“This merely proves that you can not kill or defeat a movement whose time has come. Through Makabayan, we reaffirm our commitment against corrupt, repressive and elitist politics that adhere to foreign dictates, as exemplified by the Arroyo administration’s kind of politics and governance,” Maza, Makabayan National Vice President, said.

Casiño said talks are ongoing with major opposition parties or coalitions on the possibility of their running as guest candidates, but Makabayan is also exploring the possibility of running an independent senatorial slate in cooperation with other like-minded groups and individuals.

He also said that Makabayan may support a presidential and vice presidential tandem “if we can agree on a common platform and program of government.”

The trio is unfazed by the challenges to a three-person senatorial ticket. “Sure, we lack funds and other material resources. But we have a nationwide machinery of dedicated volunteers and activists who can run a grassroots campaign like no other. Plus, we have a voters’ base of around 3 million voters who have stuck with us through thick and thin since 2001,” Ocampo pointed out.

The Makabayan coalition is composed of the following party list groups represented in Congress: Bayan Muna, Anakpawis, Gabriela, and Kabataan. Also joining the coalition are the ACT Teachers Party List, COURAGE Party List and the OFW party list Migrante.

Makabayan’s national executive committee includes: Maita Gomez and Rep. Rafael Mariano (Anakpawis), co-chairpersons; former Rep. Roseller Barinaga, vice chairperson; Rep. Satur Ocampo (Bayan Muna), president; Rep. Liza Largoza-Maza (Gabriela), national vice president; Caloocan councilor Ramon Te, VP for Luzon; former Rep. Siegfred Deduro, VP for Visayas; former Rep. Joel G. Virador, VP for Mindanao; Nathanael Santiago, secretary general.

Its national council members are: national artist Prof. Bienvenido Lumbera, film director Joel Lamangan, doctors Reynaldo Lesaca, Ed Clemente and Romy Quijano, Prof. Roland Simbulan, international judge (Ad Litem) Romeo Capulong; UP Law professors Vicky Avena and Harry Roque, feminist lawyer Evalyn Ursua, Muslim leader Amira Ali Lidasan, Rep. Joel Maglungsod; women leader Cristina Palabay, student leader Alvin Peters, activist Cherry Clemente, youth leader Vencer Crisostomo, and Ms. Fides Lim.

Binigyan ko si Mel ng link patungo sa WordPress ng Y-Tech Corporation na ginawa ko at sinabi niya sa aming pag-uusap na dapat maiPatent yung mga nakasulat doon kasi baka nakawin yung mga ideya. Oo nga naman, baka may makatuklas ng blog kong yun at angkinin lahat ng mailalathala doon. Napagnilaynilayan ko, isa nga naman sa mithiin ng Y-Tech ay ipagmalaki sa mundo ang kulturang Pilipino, at paano mangyayari yun kung dito pa lang sa Blog ng Y-Tech ay Ingles na ang ginagamit. Naisip ko rin, napagnakatagalog ang WordPress ng Y-Tech Corporation ay mga kapwa pinoy lang ang maaarin makatuklas at makabasa kaya simula ngayon, anumang ilalahathala ko sa Y-Tech Website ay nasa wikang Tagalog na, puwera lang sa Y-Tech City na post dahil andami ko ng nasulat doon at sa tingin ko, maganda siya bilang Ingles. Pinalitan ko na rin tong Personal Blog ko at pati ang Facebook ko para naman sanayin ko ang aking sarili sa aking sariling Wika. Naiisip ko din ang kasabihan ni Rizal, kaya lahat ng mga ito rasong ito ang nagbigay sakin ng inspirasyon para bumalik sa sariling wika. Kahilingan ko lang na sana pagdating ng panahon na naitatag na ang Y-Tech, tangkilikin nila ang mga produktong may mga nakasulat na Tagalog. At sana habang patuloy akong nagtatagalog sa mga teknolohiya ay hindi mabawasan ang kaalaman ko sa pagsasalita ng wikang ingles.

Lahat ng nawawala ay hinahanap.  Lahat ng nawawala ay dapat ikabahala.  Lahat ng nawawala ay dapat bigyang pansin.  Lahat ng nawawala ay dapat namimiss.  Lahat ng nawawala ay dapat hanapin.  At kapag sinabing lahat, walang pwera-pwera.  Ballpen, barya, singsing, I.D., cellphone, tinapay, abrilata, pulang medyas, sandok, martilyo, huling piraso ng puzzle, karayom, polkadots na panty, charger, pusa, autographed picture ni Ate Shawie, sinturon ng  Barbie mo, scratch paper na sinulutan mo ng cellphone number ng crush mo, sintas, deep red na lipstick, diary o ang paboritong tupperware ng nanay mo.  May kwenta man o wala, mahal man o natawaran mo sa Divisoria, binili mo man o inarbor, maliit man o pangit, luma man o second-hand, ang nawala ay hindi dapat mawala.  Ang nawala ay dapat muling mahanap.

Marami-rami na din akong naiwala.  May ilang sinadya pero mas marami ang hindi ko inaakalang mawawala pala.  Nakawala ako ng payong ng ilang beses (sadya karamihan), kwintas, pera, pati palda kong pangpasok na iniwan ko ng hindi ko namamalayan sa c.r. ng school namin.  Kahit digicam na inutang lang ng kapatid ko sa credit card niya naiwala ko din noong nag-prom kami.  May nawalang mga kaibigan at ilang pilit kong iwinalang kaibigan sa isip ko.  May mga nawalang formula sa Math o sagot sa fill-in-the blanks sa exam sa memorya ko.  Naiwala ko din minsan ang tiwala ko sa sarili ko at tiwala sa ibang taong nakakasalamuha ko.  Nakawala na din ako ng crush sa imahinasyon ko at sa pagdaan ng panahon ay nadala na din sa pagihip ng hangin.  Nawala na din sa utak ko ang kaarawan ng ilang kaibigan, pangalan ng ilang nakilala, ang sikreto niya o ang sikreto ko, ang utos ng nanay ko, ang favor ng kapatid ko o ang halaga ng isang bagay, ng isang ala-ala o ng isang kaibigan.  Sa lahat ng iyon, sinadya man ng pagkakataon o hindi, may isang bahagi ng buhay ko (maiksi man) na inalay ko sa paghahanap sa mga nawalang ‘yon o kahit sa pag-aalala at pagkamiss lang sa kanila.  At kahit papaano, may ilan akong nahanap.  At may ilang hindi na at pilit ko na lamang kinalimutan.

Kanina, nakanood ako ng Story line.  Tungkol sa abduction cases na tila nakalimutan na at naibaon sa libo-libong kasong nahihimbing sa bangungot ng realidad.  Nakilala ko si Manuel.  Isang dating magsasaka at naging biktima ng hindi makatarungang pagbihag at pagpapasakit ng grupo ng mga militar at ni Army Maj. Gen. Jovito Palparan.  Detalyado ang bawat salitang binitawan niya.  Buhay na buhay ang takbo ng istoryang inilahad niya.  Matulis ang reaksyon ng damdamin ko at ng ate ko.  Awa, takot, poot at galit.  Dati rati nababasa ko lang ang pangalan ni Palparan sa mga vandals malapit sa FA (Fine Arts) at sa mga placards at sa katsa na bumabandera kapag may rally.  Naririnig ko lang ang mga kwentong ganito kapag nananawagan ang mga aktibista at pinapamukha sa bawat klasrum ang picture ni Karen Empeno at Sherlyn Cadapan (mga nawawalang UP students/activists) at kasabay ng hinaing nila ang mga pangalan ng mga dapat daw sisihin at parusahan.  Nakita ko lang ng malapitan ang lagim ng kalagayan ng mga nawala at hindi na muling nahanap pa sa bulag na hustisyang mayron tayo ngayon nang mapadpad kami sa isang exhibit tungkol at alay para sa kanila.  Nabasa, naintindihan at naisulat ko lang ang mumunting saloobin ko sa lahat ng ito nang minsang kailanganin namin para sa isang aralin.  Pero dun lang natapos ang lahat ng iyon.  At sa pakikinig ko kanina sa karanasan ni Manuel, ang nasaksihan niyang paglapastangan sa pagkababae ng ilan, pagbugbog, pag-aalipusta, unti-unting pagkitil sa pagkatao at buhay nila, hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko. Kung ganun ang epekto sa tulad kong isang mangmang at walang kinalaman sa kanilang lahat, ano pa kaya ang emosyong namayani sa nanay, sa asawa o sa anak ng mga walang kaawa-awang nabihag at hanggang ngayon ay tila hindi na muling mahahanap pa sa kwento ni Manuel? Buhay pa ba sila at nakatakas katulad ni Manuel? Naghihingalo na ba sila at kasalukuyang nagkukubli sa kung saan mang lugar? Patay na ba sila at hindi na muling mabibigyang hustisya pa? May saysay pa ba ang laban nila o sadyang laro na lang ito sa mata ng ilan?

Hindi din lahat ng tao ay naniniwalang lahat ng nawawala ay dapat pang hanap-hanapin.  May ilang solb na sa alternatibo, halinhin sa nawala, proxy sa hindi makakarating, plan B o kahit ang long method kapag nawalan na ng pag-asa sa shorcut.  Malapit na ang Father’s Day at kahapon nakapili na agad ang tatay ko ng regalo namin para sa kanya.  Sa pagka-atat niya, na-order at nabayaran na din ang regalong iyon.  Isang pares ng sapatos.  Isa na namang pares ng sapatos.  Isa na namang itatambak sa cabinet niya ng magkakamukha namang sapatos.  Isang pares ng sapatos laban sa mga ngiping ilang buwan na ding absent sa loob ng bibig niya.  Mga ngiping mas may silbi sana sa buhay niya sa aspetong pangmatagalan at mas matimbang sa personal niyang pangangailangan.  Hindi lahat ng nawawala ay dapat ikabahala.  Hindi lahat ng nawawala ay dapat ma-miss.  Hindi lahat ng nawawala ay hindi pwedeng palitan.  Gayunpaman hindi din lahat ay may katumbas.

Kung nawawalan na ako ng ganang makinig sa walang saysay at mapagkunwaring pagsuyo ng mga trapo sa ngayon, magigising ba ang atensyon ko sa tunay nilang pagkatao at hangarin bukas o samakalawa ‘di kaya? Paano kung nawawala na ang tapat at malinis na pakikipaglaban sa lipunang ating ginagalawan, may makakahanap pa ba ng nararapat na solusyon para dito at mahahanap pa ba natin ang taong makakahanap ng solusyon na iyon? Kung nawawala na ang puso at utak ng ilan sa pag-intindi at pag-unawa sa kalagayan at kahihitnan ng pangkalahatan, paano nila malalamang may nawawala pala hindi sa iba kundi sa sarili nila? Paano kung mawala na ang pagkakataong mabago at maiayos natin ang nakaraang nadumihan at nabaluktot ng ilang walang malasakit sa mawawalan, ano pa ang kalalagpakan ng nawalan bukas?

Hindi lahat ng nawawala ay habang buhay nang mawawala.  Hindi rin lahat ng nawawala ay muli pang nakikita.  Hindi rin lahat ng nawawala ay hinahanap pa.  Hindi rin lahat ng nawawala ay napapansin nating nawawala pala. Paano kung mawala ako o ikaw bukas? Mahahanap mo ba ang daan pabalik? O maghihintay ka na lang at patuloy na aasang may isang magmamalasakit at puspusang maghahanap sa iyo? Hanggang saan kaya ang pag-asa mong muli ka pang matatagpuan? Hanggang kailan ka mawawala? Hanggang kailan ka hindi mawawala?

imahen mula sa http://www.arkibongbayan.org/2009/2009-04-April16-Makabayan/makabayanlaunch.htm

Makabayang pagbabago

Dumalo ako sa pagtatatag na asembleya ng Makabayan noong Abril 16, 2009. Formal na pagtitipon ito ng mga progresibong partylist ng Gabriela, Bayan Muna, Anakpawis, ACT Teachers Partylist, Courage Partylist, at Kabataang Pinoy. Pag-abante ito sa parliamentaryong pakikibaka ng progresibong kilusan. Konsolidasyon ng mga tagumpay, at higit pang pagpapalakas sa natamo nang antas ng parliamentaryong pakikibaka.

Gusto ko ang ganitong pagtitipon sa kilusan. Hindi para magprotesta o maningil sa estado, kundi magpugay sa sarili sa mga nakamit nang tagumpay. Na nililigwak man ng estado—marami sa mga politikal na pagpaslang ay mga kasapi ng partylist, kasama pa ang paratihang pagsasakdal, pati pagkulong sa kaso ni Satur Ocampo at Crispin Beltran, sa mga representante ng mga partylist.

Magaan ang pakiramdam. Nandoon ang mga nakakatandang manunulat at kritiko na dumadalang nang makita sa publiko, sina Alice Guillermo, Elmer Ordonez at Gelacio Guillermo. Nandoon din ang mga batang aktibista, sina Vencer Crisostomo at Alvin Peters. Nandoon din ang dating mga estudyante ng UP na nag-fulltime na sa pag-organisa ng batayang sektor.

Bagamat masaya ang pangkalahatang paligid, natatangi ang Gabriela Women’s Party. Magkakasama sila sa mga hanay ng upuan. Handa sa periodikong pagkilala sa kanila at kanilang pamunuan. May lilang mga lobo at headdress, maingay, fiesta pero hindi trapo. Tunay namang marami ang nagbuhos ng kanilang pawis, dugo at buhay para sa mga nakamit na tagumpay sa parliamentaryong larangan.

Sa aking sektor, ang sektor ng mga guro, natuwa ako sa dami ng gurong dumalo sa okasyon. Maraming taga-QCPSTA (Quezon City Public School Teachers Association) at mga chapter ng ACT (Alliance of Concerned Teachers). Bagong arena ito ng pakikibaka sa aking sektor, at maganda itong pambungad na paglahok at pagtanggap ng kanyang kasapi.

Na katuksuhan na rin ang mga kasapi ng Kabataang Pinoy hinggil sa pagkahati ng boto. Siempre ay wala namang gayon. Ang totoo ay mas masaklaw nga ang net na pangkabig ng boto sa mga sektor. Isipin na lamang ang bilang ng guro sa bansa, maging ng estudyanteng nakakaboto (nagrehistro na kaya sila?), at maganda ang posibilidad.

Ang parliamentaryong pakikibaka ay tinitignan na sekundaryo sa kilusang masa. Na dinadala nito ang isyu at kampanya ng kilusang masa, kaysa nagpapadala ito sa kilusang masa para sa kanyang isyu at kampanya. Tunay na kinakailangan ng pasensya biskwit sa ilang beses na pagpasok sa Batasang Pambansa at tumunghay sa mga sesyon. Mabagal at lantarang ang palitan ng pabor.

Maraming absent, maraming bulungan, maraming pagpapapogi, at projek para sa ganda points, maraming politikahan. Mayroon ibang sensibilidad at kalakaran itong larangan. At dito pa lamang ay binabati ko na ang magigiting na kongresista mula sa hanay ng progresibong partylist. Tunay na mahaba ang inyong pasensya sa kalakarang tunay na elitista (wika ng abugasya at Ingles ang kalakaran sa Batasan), at talas ng talino na makapanghatak ng iba pang kapanalig tungo sa progresibong layunin.

Gusto ko ang pangalang “Makabayan” hindi lamang sa sinasaad nito nasyonalistikong layon sa isang banda, at sa pagpopook ng sarili sa ugat na pinagmulan sa kabilang banda. Gusto ko ito dahil pang-araw-araw din itong ginagamit sa panaderia.

Nang tumungo kami sa relokasyon ng maralitang tagalunsod sa Montalban, ang marami sa mga kasama kong estudyante ay piniling bumili ng bagong lutong tinapay na ang pangalan din ay “Makabayan” kaysa kumain sa mga karinderya sa labas ng bahay. Kulay dilaw hanggang kayumanggi ito, lalo na kapag tostado. Ang kakatwa sa Makabayan ay hugis sombrero ito. May umbok na pataas sa gitna.

Tumikim ako nang alukin ng isang estudyanteng haping-happy sa kamurahan ng tinapay. Manamisnamis, tulad ng maraming tinapay sa panaderia pero may kahalihalinang maantang lasa. Simple pero sa praktikalidad ng mga bagay sa kulturang Filipino, mahalagang nakakabusog.

Simple ang seremonyas sa paglulunsad ng Makabayan, pero nakakataba ng puso. Na sa mga buhay na nasawi, sa pawis at dugo ng mga kasama sa pagsulong sa bagong larangan at sa pagpapalawig ng mga nakasanayang daluyang ng kilusang masa, nandito pa rin tayo, lumalawak, lumalaban.

** Forwarded email mula sa isang kaibigan.  At sigurado akong hindi ang delinquenteng si CHIP TSAO ang kaibigan kong iyon. hmp.

The War At Home

March 27th, 2009

The Russians sank a Hong Kong freighter last month, killing the seven Chinese seamen on board. We can live with that—Lenin and Stalin were once the ideological mentors of all Chinese people. The Japanese planted a flag on Diàoyú Island. That’s no big problem—we Hong Kong Chinese love Japanese cartoons, Hello Kitty, and shopping in Shinjuku, let alone our round-the-clock obsession with karaoke.

But hold on—even the Filipinos? Manila has just claimed sovereignty over the scattered rocks in the South China Sea called the Spratly Islands, complete with a blatant threat from its congress to send gunboats to the South China Sea to defend the islands from China if necessary. This is beyond reproach. The reason: there are more than 130,000 Filipina maids working as $3,580-a-month cheap labor in Hong Kong. As a nation of servants, you don’t flex your muscles at your master, from whom you earn most of your bread and butter.

As a patriotic Chinese man, the news has made my blood boil. I summoned Louisa, my domestic assistant who holds a degree in international politics from the University of Manila, hung a map on the wall, and gave her a harsh lecture. I sternly warned her that if she wants her wages increased next year, she had better tell every one of her compatriots in Statue Square on Sunday that the entirety of the Spratly Islands belongs to China.

Grimly, I told her that if war breaks out between the Philippines and China, I would have to end her employment and send her straight home, because I would not risk the crime of treason for sponsoring an enemy of the state by paying her to wash my toilet and clean my windows 16 hours a day. With that money, she would pay taxes to her government, and they would fund a navy to invade our motherland and deeply hurt my feelings.

Oh yes. The government of the Philippines would certainly be wrong if they think we Chinese are prepared to swallow their insult and sit back and lose a Falkland Islands War in the Far East. They may have Barack Obama and the hawkish American military behind them, but we have a hostage in each of our homes in the Mid-Levels or higher. Some of my friends told me they have already declared a state of emergency at home. Their maids have been made to shout “China, Madam/Sir” loudly whenever they hear the word “Spratly.” They say the indoctrination is working as wonderfully as when we used to shout, “Long live Chairman Mao!” at the sight of a portrait of our Great Leader during the Cultural Revolution. I’m not sure if that’s going a bit too far, at least for the time being.

Chip Tsao is a best-selling author and columnist. A former reporter for the BBC, his columns have also appeared in Apple Daily, Next Magazine and CUP Magazine, among others.

**********

Violent reaction.  OO yan ang tawag sa ginagawa ko ngayon.  Understatement pa nga kung tutuusin.  Kung may karapatan ‘yung lalaking naka-pose sa picture sa itaas na maglahad ng opinion niya, offensive man, may karapatan ako at ikaw na makigaya din.  What the, Chip Tsao, ano’ng pinagsasasabi mo?  Nais ko lang iparating na napaka-valid ng mga dahilang ibinigay niya kung bakit kaya niyang tiisin at tanggapin ang pag-apak sa lahi niya ng Russia at Japan.  Nabanggit pa lang si Hello Kitty, napa- oo nga naman na lang ako.  At ang pangunahing dahilan na ikinagagalit ng kaloob-looban niya laban sa mga Pilipino? isang hindi makataong salaysay, offensive, foul at napakababaw para panghugutan niya ng sama ng loob at inspirasyon sa pagbuo ng napakapropesyonal? niyang artikulo *palakpak para sa kanya*.  Dahil hindi kami magkauri, hindi ko igigeneralize ang mga HK Chinese, kahit na halos ipagmalaki niya ang pang-aalipusta niya at ng MGA kaibigan niya sa mga DH, ayokong ipagsigawan na I hate you HK people.  Ang pagkakamali ng isa ay hindi ko ibabato sa buong lahi nila.  Kung ipinagmamalaki niyang sila ang nagpapasweldo at bumubuhay sa ilang OFW, magpapasalamat ako sa kanya at sa mga katulad niya.  Ngunit sa pananaw ko, hindi pera o anumang materyal na bagay ang sagot sa pagtitimbang kung sino ang tama o mali, kung sino ang panalo o talo, kung sino ang api o mang-aapi.  Wala akong pakialam kung siya pa ang pinakamayamang nilalang sa balat ng lupa dahil hindi iyon isang excuse para apihin niya ang nais niyang apihin at hindi iyon kalamangan sa kahit sinong kapos sa materyal na pangangailan.  At nais ko ding banggitin ang salitang UTANG NA LOOB.  Ano pa man ang sabihin niya, kahit papaano ay may naitutulong ang mga DH sa mga taong katulad niya kahit may kapalit mang sweldo.  At dahil nga sa mga pananaw niya sa buhay at ang tila pagtingala niya sa mga makapangyarihang bansa, sa tingin ko ay hindi maaabot ng pang-unawa niya ang katotohanang iyon.  MUTUALISM ang meron sila pero para sa kanya parasitism ang lahat.  Tayo ang parasite, at siya ang *effin* na host.  Bow ako sa patriotism na mayron siya, kung ‘yun nga ba ang tawag sa ginawa niya at sa ginagawa ko ngayon.  Wala akong malinaw na kaalaman ukol sa isyu ng Spratly pero dahil sa kanya ay maglalaan ako ng panahon sa tunay na kalagayan ng kontrobersiya na ito dahil ayokong ipagsigawan kaagad na b*tch, sa amin ang Spratly nang dahil sa nayayabangan ako sa isang Chinese o dahil naliliitan ako sa HK.  Sa ngayon, sa tuwing maririnig ko ang mga salitang Spratly Islands, siya ang tanging naaalala ko at magdidialogue ako ng China! Madam/Sir, b*tch.  At salamat sa kanya, lalo kong napagtanto ang biyayang meron ako sa pagiging isang Pilipino.

A HK best-selling author and columnist published an offensive and degrading article against Filipinos regarding the issue of sovereignty over Spratly Islands, we can live with that — without HK there will be no perfect place to shop for cheaper stuffs (branded or not)  and less chance of feeding our fashion hunger in a dime.  Oh, and there will be no Disneyland to go to in just an hour.  That will bring us, Filipinos, total misery. *sad face*  — Ako ito, nagpapakab*tch.

At dahil hindi ako magtatapos na hindi iuuplift ang Pinoy power ko o nating lahat, eto ang bonus:

source: Inquirer.net

Out of 88 countries na nag-participate sa Earth Hour 2o09, Philippines made it as the #1 participant with a total of 650 towns/cities which cooperated and participated.  Although hindi basehan ang 1 oras para sabihing tayo ang pinakamatipid at pinaka-nagke-care sa Mother earth, isang malaking accomplishment na din ito.  Nandun na ang awareness at objective na makacontribute sa isang simpleng aksyon at ang willingness na ialay o putulin ng kahit isang oras lang ang kung ano man ang ginagawa o planong gawin.  Naipakita din ang pagkakaisa at pagtutulong-tulong ng mga Pilipino sa ilang aspeto ng  buhay at ang pagbibigay halaga natin sa isang munting bagay na makakatulong sa mas malaking scale sa future kahit na isang maliit at third world na bansa lamang.  At sana ay magpatuloy ang intensyong ipinakita nating lahat sa event na iyon sa bawat araw  na darating.

Hindi ko lang alam kung nabahiran ba ako ng dugo ni kumpareng Andres “Andy” Bonifacio, o dahil napadilat ng kultura ng diliman ang bulag kong kamalayan, o sadyang tagilid lang ako sa subject na English noon pa man, pero habang tumatagal at nalilipasan ako ng panahon, napapansin kong mas tumitindi at sumisidhi ang pagiging makabayan ko.

Baliw nga siguro ako kung tutuusin.  Mantakin mo nasa piling na ako ng mga stateside pero pilit pa rin akong lumilingon at nagpapahila sa anumang anyo ng force na magdadala sakin sa kulturang kinalakihan ko.  Sa halos napakadaming channel na pwede kong pagbabaran ng atensyon, hindi ako nagsasawa sa TFC, kahit Wowowee pa ang palabas o ang paborito kong conservative na si Eva Fonda.  Pinagtitiisan ko din ang bulok na mundo ng Friendster kaysa sa uso daw na Facebook.  Ayoko dun sa FB dahil maraming Kano dun at ayokong makihalubilo sa mundong dinodominate nila, ok na ako sa FS na pang-Pinoy.  Ironic dahil araw-araw nakikisalamuha ako sa mga English speaking na mga nilalang na ‘yon at nakikitira lang naman ako sa lupain nila.  At nang mahalungkat ko ang blogsite na ito, kung saan maisasakatuparan ko ang matagal ko nang inaasam at binabalak na 100% Tagalog na mga likha, naramdaman kong dito ako nabibilang.  Parang love at first sight.  Habang nahuhumaling ang ate ko kakanood sa mga Koreanovela sa internet, heto ako pinepressure ang sarili ko na panatilihing buhay ang dugong pinoy sa puso at diwa ko.

Elementary pa lang ako, naging maganda na ang mga grades ko (buhatan na ng bangko) pero napansin ko na kadalasan, sa isang subject ako hindi pumapalyang pumalya at ‘yun ay walang iba kundi ang subject na sabi ng tatay ko ay pinakamadali sa lahat, ang Filipino.  Kahit na lumaki ako sa piling ng Funny Komiks at sangkatutak na pocketbooks, ewan ko nga ba kung bakit never akong naengganyong mag-aral sa subject na ‘yon at hindi ko matandaang nabiyayaan ako ng gradong maganda sa paningin ko.  Kahit nung highschool ako, isa pa din ‘yon sa kinatamamaran kong pasukan at pag-alayan ng oras sa pagrereview.  Bukod sa mga kabastusan at lessons of love, wala na akong matandaang memorable na natutunan ko sa teacher ko noon.  Hindi din ako napabilang sa mga nasabitan ng medal na Best in Filipino.  Kasabay ng pangungulelat ko sa Filipino, masasabi kong hindi rin naman ako naging gaanong kaswerte sa agos ng English subject namin.  Bihira akong makakuha ng mataas na marka at positibong comment sa formal theme, siguro dahil isa ako sa mga teacher’s pet kaya ok-ok na rin ang grade na napapala ko.  Sa hindi ko na mabilang na essay writing contest na inepalan ko (puro English ang format ‘nun), isang beses lang ako nagwagi.  Ang organizer: Science Club; ang topic: malamang tungkol sa Science.  Hindi ko alam kung dapat ko bang ipagmalaki, pero dun lang ako pinalad na ipamalas ang nagkukunwari kong talent sa pagsusulat sa Ingles.

Hindi ko naman masasabing bitter ako sa Filipino noon pero nang mauso sa akin ang paggawa ng blog, mas naging patok sa akin ang paggamit ng English.  Para kasing hindi cool kung magtatagalog ako sa blog ko, walang dating.  Kahit nagkakilala na kami ni Bob Ong noon, hindi ko pa din nakaya ang pagsusulat ng gaya ng ginagawa niya.  Naka-ilang blog din ako noon hanggang sa magcollege na ako.  Unti-unting sumagi sa utak ko na may natatagong ganda ang mga likhang nasusulat sa Tagalog.  Siguro dahil mas lumawak ang mundo ko at mas naintindihan ko ang lipunang ginagalawan ko.  Bukod sa College Hymn na nasa wikang Filipino, nakakilala din ako ng mga simpleng tao na mas malalim ang pagpapahalaga sa Filipino na nagkataon ay wika ko din naman.  Nang balik-balikan ko ang mga likhang isinulat ko, nag-iba na ang tunog nila.  Unti-unti na din nagbabago ang paniniwala kong mas may dating kung iEnglish-in ang bawat kanto at sulok ng blog.  Nauwi ako sa paggawa ng mga kwentong Taglish.  Naenjoy ko at napansin kong mas madali, mas natural, mas magaang bumuo ng mga salita at ideya.

Makukumpleto na sana ang conversion ko noon kung hindi lang sa GE kong English1.  Naramdaman kong mahirap pala talagang magsulat sa wikang ‘yon.  Ang hirap maglapat ng emosyon at opinyon.  Ginawa ko na lang basic ang lahat, tutal basic college english naman ang course title ng subject kong ‘yon.  Sa bawat paghihikahos ko sa paglikha, tumatakbo sa isip ko na alang-alang sa kumikinang na grade, kaya ko ‘yon.  Nakapagpasa naman ako ng 2 essay at nakasurvive ako ng isang sem habang naghihingalo ang katauhan ko sa paghanga sa wikang banyaga.  Bilang ala-ala, isinama ko sa mga blog ko ang huling seryosong likha na ‘yon na nagpapaka-english.  ‘Yun man ang huli, nakapagbigay saya sakin ang farewell essay kong ‘yon kahit sa mababaw na paraan.  Nagkataong napadpad ang ex-crush ko sa mundo ng mga blog ko at nasabi niyang may galing naman daw ako sa pagsusulat sa english.  Nakakatawa na sa panahong isinuko ko na ang friendship namin ng wikang ‘yon, saka may ipinadalang messenger upang kahit papaano ay magdalawang isip man lang ako.  At sa anyo pa ng crush ko.  Ang mali nga lang sa setting, sinambit niya ‘yun habang nagrereklamo akong ‘di ko gagawin ang share ko sa project namin (na may kinalaman sa pagsusulat sa English).  Ngunit kahit alam kong binobola niya lang ako dahil tinatamad siyang ipasa ko sa kanya ang trabaho ko, naramdaman kong magandang farewell gift na ‘yun para sa akin.

Pagkatapos ‘nun, naging full-pledged Filipino blogger na ako.  Nagsimula na din ang panata ko sa idol kong si Bob Ong.  Hindi ko na tinantanan ang pagtangkilik sa wikang itinahi sa aking dila na hinding hindi ko ipapa-arbor o isasanla kahit pa buong araw akong pilitin ng ex-crush ko.

Minsan na nating napatunayan ang pagiging makabayan. Noon lamang 2005, nagkaisa ang buong Pilipinas upang iboto si Gionna Cabrera bilang Miss Photogenic noong Miss Universe 2005, na sinundan ni Lia Andrea Ramos noong 2006, na sinundan pa ni Ana Teresa Lecaros noong 2007. Lahat sila ay nagwagi dahil sa ating pagkakaisa na iboto sila sa pamamagitan ng internet.

Marami nang mga beauty queens ang nai-produce ng Pilipinas: 4 sa Miss International, 2 sa Miss Universe, isa sa Miss Earth at Miss Tourism Queen International. Tanging Miss World na lamang ang hindi nakukuha ng mga Pinay.

May bagong pakulo ang Miss World ngayong 2008: Isang online voting kung saan ang may pinakamaraming boto na nakuha ng isang kandidata ay mapapasok na agad sa Finals.

With the help of Amuso.com, isang online game maker website, puwede na tayong magkaboses upang iboto si Dani Castano bilang kauna-unahang Miss World 2008. Gawin natin ang lahat upang magwagi ang pambato ng Pilipinas. Para sa gustong patunayan ang pagiging isang Pilipino, bumisita lamang sa website na ito:

http://www.amuso.com/gameshows/beauty/Miss-People-s-Choice

Magkaisa tayong lahat! Patunayan na tayo ay may pagkakaisa! Iboto si Dani Castano bilang Miss World 2008!!!

Today, I received this forwarded email (have to remove the name’s and other details though):

Subject: FWD: talent for ch 5

Maria

So, I thought of doing a kind thing of forwarding the email to a bunch of Filipinos through this Yahoo! Group I belong to. I thought that someone might be interested in that opportunity to earn a couple of bucks and who knows, probably instant fame.

Type.. type.. type.. copy-paste.. click send… and there you go.

Shortly, a bunch of Filipinos replied to that email. I thought they’re asking of who the contact is or something. Next thing I know, I was reading emails of these people who took offense to the forwarded email saying..

It may appear humiliating but why look for Filipinos to act as maids in the TV shows? I really don’t buy that. I am not against Filipinos being maids because that’s reality. Pero yung coming to us because they need somebody to act as maids??

and..

I agree sir!!! bakit naman maids ang role???

So I went back to my email and read it over again.. and again.. and again. Just to find out what’s wrong with it. I found none. So I replied to them..

the forwarded message was meant for those who want to try out for the role.

pero mawalang galang na sa mga nag-react, may masama ba sa pagiging isang maid?

Of course I was expecting someone to reply, and got this..

Ok, hindi naman masamang trabaho ang maid..

Kayo po?

and..

Bossing, I believe they meant NO harm at all. I agree with what ____ said about our very own “selling” the idea that we Filipinos are maids. Yun yung nakakainis. Ganun na nga ang mindset tungkol sa atin, ni hindi man lang tayo ipagtanggol ng mga kinauukulan

WTF?!? Now they’re also after the ones who originally sent the email.

So I stopped a couple of minutes from my work to think of how I will reply their emails (good thing it was still lunch time then). I drafted something but I knew that it was out of anger. So.. I discarded the email.

I did another email.. but was still angry. So I scrapped that one too. And again.. and again. Until I thought to myself, why the hell am I spending much time trying to defend what I did to these kind of people.

I came up with this one instead..

point taken pero pasensya na sir, yung simpleng forwarded email
meant to give those who are interested to tryout for the role ay
ginagawa natin debate kung ano ang connotation ng word na “maid”.

yun lang po, mga ginoo at ginang.

I mean, what am I suppose to say? I just wanted to help out, not fight off a pointless matter.

Would they have reacted differently if the role was for, say, the Prime Minister of SG?

The truth here is that it wasn’t about the email. It wasn’t about the role. It is about the fact that the word “maid” has a strong connotation of distaste particularly to Filipinos.

You see this guy trying to say that there’s nothing wrong with the profession of being a maid and that he knows a lot of Filipina maids and their sad stories. Telling us that we it’s offensive to degrade Filipinos by labelling us of being “maids”. Preaching that we should do something about it to change the way locals perceives us.

I say bullsh*t!

The problem does not lie on how the world sees us Filipinos. The problem lies on people who associate the word “maid” negatively.

Do you even know what maids do? Beyond cleaning your house and other people’s garbages, maids are the ones whom people employ to look after the safety of their children while they are away. They are the ones whom we entrust our households. They are the ones who cook your food to eat every day. They are the ones who care for you even when you treat them like shit.

And for what? For chump change.

You see, hundreds of thousands of people back home would kill for the chance to escape the hardships over there. They would jump for the chance to get low-income jobs because no matter how low it is for you, the might of the Philippine Peso always justifies the means.

People back home, educated or not, will become your bus drivers, your garbage man, your mailman, gasoline boy, and yes, even maid. So however you may joke about Filipinos being maids, it doesn’t matter. These kind of professions give us hope to eat a square meal everyday.

So why take offense when other people of any race labels you as a maid?

Dear sir, nobody insulted anyone until you brought it up. Out of the hundreds of Filipino members in that Yahoo!Group, only a handful of people reacted the way you did.

In fact, you even insulted people like me saying I can take this matter lightly because I didn’t went through a hard-knocked life. Kind sir, that’s why I am in Singapore working my ass off.

You guys even took offense when the person whom I got this email from (someone who’s working in the Philippine Embassy) even perpetuated the idea that it is ok for us to take on the acting role of a maid when all the person was trying to do is to help out anyone who’s interested to get a small acting job.

And here again you guys keep saying that we should lift our dignities from such labels and “sell” the idea that Filipinos are more than how the world see us.

Selling the idea is one thing. Getting the actual deal is another story. With the way you reacted to the subject, just goes to show how you personally perceive our Kabayans not only in Singapore but in general. Where’s the value that you’re trying to shove in my face?

I understand your frustrations over this, believe me. But for me, it’s all just stick and stones.

Tagalog Version

Panatang Makabayan,
Iniibig ko ang Pilipinas
Aking lupang sinilangan,
Tahanan ng aking lahi,
Kinukupkop ako at
Tinutulungang maging malakas,
masipag at marangal

Dahil mahal ko ang Pilipinas,
diringgin ko ang payo ng
aking magulang,
Susundin ko ang tuntunin ng paaralan,
tutuparin ko ang mga
tungkulin ng isang
Mamamayang makabayan,naglilingkod,
nag-aaral at nagdarasal
nang buong katapatan.
Iaalay ko ang aking buhay,
pangarap, pagsisikap
sa bansang Pilipinas.

English Version

I love the Philippines.
It is the land of my birth;
It is the home of my people.
It protects me and helps me to be strong, happy and useful.
In return, I will heed the counsel of my parents;
I will obey the rules of my school;
I will perform the duties of a patriotic, law-abiding citizen;
I will serve my country unselfishly and faithfully
I will be a true Filipino in thought, in word, in deed.