Ang hirap pala mabuhay sa buhay na kabaligtaran ng iyong nakasanayan. Ang ibig kong sabihin sa kabaligtaran na yan eh halos buong buhay ko ay kabaligtaran sa nakasanayan ko. Sa dami ng pumapasok sa utak ko, ayoko na isa-isahin pero yung pinakahirap ako eh babanggitin ko. Nakakapanibago.. Pag-uwi ko sa bahay nasanay ako na sasalubong nanay ko at kakain kami. Dito eh dahil sa may trabaho na sya eh sabay lang ang uwi namin, ako mula sa skul at sya sa trabaho. Minsan ako pa mag-luluto. Minsan pa eh di kami nag-kakasabay. Pag walang pasok kadalasan ako ang mag-isa sa bahay at nakaharap sa computer. At lagi silang nagagalit dahil sa ginagawa ko. Parati na lang daw akong nakaharap sa computer. Di naman nila ko masisi diba? Kasi sa internet na nga lang ako nakakahanap ng kausap. Kaya pag tinatago nila ang computer eh parang buong mundo ko na rin ang tinago nila. Naintindihan ko naman na kailangan nilang mag-trabaho. Hindi nga naman kami makakapag-ipon kung isa ang tatay ko lang magttrabaho. Nakakabagot lang talaga yung maiiwan kang mag-isa sa bahay. Kung sasabihin ko naman na wag na mag-trabaho nanay ko. Magiging makasarili ang labas ko nito. Naisip ko nga minsan, naging magaan nga buhay namin dito pero ang lungkot naman. Hay… Di ko na alam gagawin.